καθημερινές ιστορίες εν Αθήναις

σιωπή…δε μου βγαίνει να φωνάξω…δε μου βγαίνει να θυμώσω…νιώθω περισσότερο ένοχος…λες και σήκωσα εγώ το όπλο…ντρέπομαι…γιατί με κοιτάνε οι μαθητές μου και με αυτή την γλυκιά αναίδεια της νιότης μου λένε με λίγα λόγια  να βάλω το μάθημα της έκθεσης στον κώλο μου…η ζωή κι ο θάνατος είναι εκεί έξω…και όσα τους λέω για δημοκρατία [...]