Getting away with murder

‘Θα μαζευτούμε να δούμε dvd’ σου λέει η Φ. ‘Οκ’ λες εσύ, ‘να φέρω τίποτα?’. ‘Κανένα γλυκό’ σου απαντάει. Σκας μύτη στο ζαχαροπλαστείο σε παρταλέ κατάσταση, σιγά μη φτιαχτείς για να πας να στρωθείς σε ένα καναπέ και να ζαβλακώσεις. Στραβώνεις με την υπάλληλο, γιατί της έχει πει 4 φορές τι θέλεις και αυτή επιμένει να σε ρωτάει ‘Τι μου είπατε να βάλω?’. Περιμένεις να σου δώσει τα ρέστα και να ξεκουμπιστείς, γιατί ο τύπος που περιμένει δίπλα σου να πληρώσει φαίνεται να βιάζεται. Βγαίνετε σχεδόν ταυτόχρονα απο το μαγαζί, εσύ ψάχνεις τα κλειδιά σου, αυτός πάει να ξεπαρκάρει. Καθώς κάνει όπισθεν, τα βλέμματα σας διασταυρώνονται. ‘Χμ κάτι μου θυμίζει αυτός’ σκέφτεσαι. Και όταν συνειδητοποιείς οτι σε κοιτάει αυτός που γούσταρες στο Λύκειο, ναι ναι αυτός για τον οποίο σπάραζες 2 ολόκληρα χρόνια και σε έφτυνε, τότε παρακαλάς να ανοίξει η γη να σε καταπιεί ή να περάσει απο πάνω σου νταλίκα. Γιατί είχες 8 χρόνια να τον δεις, και ενώ θα ήθελες να σε δει σενιαρισμένη και απαστράπτουσα για να σκάσει, αυτός σε βλέπει με φόρμα, ροζ κάλτσα, μπλούζα VISITA, άβγαλτο φρύδι και μαλλί εναντιωμένο στο χτενισμένο κατεστημένο. NICE!

Και όσο απίστευτα διασκεδαστικό είναι το tepanyaki – «Είναι τόσο πρακτικό για φοιτητές που δεν έχουν σχέση με την μαγειρική, μπορείτε να το παίρνετε μαζί σας στο εξοχικό ή στο camping»-, και το Air O Space – «Θέλεις να μου πεις Brendan οτι θα βγάλεις ένα ολόκληρο κρεβάτι μέσα απο αυτόν τον μικρό σάκο?», ήρθε η ώρα που σάλταρα. Όχι τίποτε άλλο, αλλά σταμάτησαν πλέον να δείχνουν και το Μαγικό Πριόνι. Και αφού δεν έχω τι να κάνω μέχρι να νυστάξω (δηλαδή για 3 τουλάχιστον ώρες ακόμα), άνοιξα το word… και αποφάσισα να παραθέσω την παρολίγον θανατηφόρα εμπειρία που βίωσα προ διώρου. Ο chef Χρήστος – Εγώ floor manager είμαι, αλλά μου βάλαν μια ποδιά και με έχωσαν να μαγειρεύω- και η πατσαβούρα συμπαρουσιάστρια του – Αταλάντου και Πίπας γωνία- φτιάχνουν ριζότο («Δηλαδή ξεπαγώνει και τα λαχανικά κατευθείαν? Ουαου!»). Σηκώνομαι να πάω να βάλω χυμό (ψέμματα λέω, γλυκό κουταλιού πήγα να φάω). Ανάβω το φως της κουζίνας… και την βλέπω να με κοιτάει. Την κοιτάω κι εγώ, θέμα γοήτρου, ποιά απο τις δυο μας θα υποχωρήσει πρώτη. Στέκει ακίνητη και αγέρωχη. Κάνει την κίνηση της, τρομάζω εγώ, αρχίζω να χοροπηδάω επιτόπου, χέζεται πάνω της και αυτή και πηγαίνει πάνω κάτω. ‘Μολών λαβέ’ της λέω και αρπάζω το κερί Στρουμφάκι το οποίο πεισματικά με καταδιώκει απο την παιδική μου ηλικία. Εγώ το κρύβω, το πετάω, και αυτό επιμένει να εμφανίζεται ξανά μπροστά μου (δουλειά της μάνας μου σαφώς). Στρουμφάκι καιρός να πέσεις ηρωικά στην μάχη. Αρχίζει να τρέχει αυτή, αλλά την προλαβαίνω. Της χώνω μια στο δόξα πατρί, δεν πτοείται και γυρνάει να με τσιμπήσει. Η συνέχεια είναι αιματηρή, γι’αυτό δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Το τελικό σκορ πάντως ήταν Στίλβη 1, σαρανταποδαρούσα 0. Απο που διάολο ξεφύτρωσε δεν μπορώ να καταλάβω. Αυτές δεν υποτίθεται οτι κοιμούνται, ή είναι χωμένες στο έδαφος, ή έχουν πάει διακοπές για το winter break τους τέλοσπαντων?

13/11/2007 05.26 (η αυτόματη ώρα του blog πάει πίσω ή μου φαίνεται?)

Στην Θεσσαλονίκη ο αέρας λυσσομανάει, στα Ζωνιανά τρέχουν και δεν φτάνουν. Η Ρούλα κλαίγεται πάλι στην κλασσική ‘τελευταία’ της τηλεοπτική εμφάνιση, ενώ ο Jeremy Clarkson βάζει φωτιά σ’ένα τροχόσπιτο. Μαλλιωτάκη και Ντούβλη διασταυρώνουν τις περιφέρειες τους. Κάπου ενδιάμεσα αναρωτιέμαι γιατί αναπνέω ακόμα. Σε ημιθανή κατάσταση σέρνομαι απο καναπέ σε πολυθρόνα και τούμπαλιν. Shoot me please.

Αποφάσισα να ανοίξω το blog αυτό για δυο λόγους…
I) Για να μοιραστώ μαζί σας την απύθμενη βλακεία που με δέρνει.
II) Για να γλιτώσει ο Θάνος (θα ανεφερθώ αναλυτικά στην πάρτη του σε επόμενο post) απο σίγουρο εγκλεισμό σε ψυχιατρική κλινική.

Είμαι η Stilvi,26 χρονών. Δεν ξέρω τι μου γίνεται, ούτε προς τα που οδεύω. Ασχολούμαι κυρίως με το να ξεμαλλιάζομαι με τις ανασφάλειες μου, και να ανεβοκατεβαίνω τα σκαλοπάτια της Εφορίας βρίζοντας.
Βαριέμαι, πλήττω, παρασιτώ, αναβάλλω, επιβάλλω, μειδιάζω, φεύγω. Ελάχιστα πράγματα μου κάνουν πλέον αίσθηση. Ακόμα λιγότερα με συγκινούν.
Το irc σταθερό μου πταίσμα. Η αμεσότητα της οθόνης μου δίνει την ψευδαίσθηση της συναναστροφής. Γελάω άνετη στην πολυθρόνα μου, βγαίνω για καφέ με την πυτζάμα μου.
Η μεγαλύτερη απορία της ζωής μου είναι τι απέγινε ο Μανώλης ο Μανάβης απο την Φρουτοπία.
Έχω κάψει τρεις φορές το pc μου και οδεύω πανηγυρικά προς την τέταρτη. Αν δε το καταφέρω απόψε, θα τα πούμε αύριο.
Take care people.