Getting away with murder

Ήθελα να ανεβάσω τις φώτος, αλλά για να μην είναι μόνες κι έρημες στο μάταιο τούτο blog, είπα να γράψω το κατιτίς μου για την ημέρα μου. Και κάπου εκεί μου σκάει στο κεφάλι φαρδιά πλατιά η αιώνια ερώτηση που μου έκανε η μάνα μου κάθε μα κάθε φορά που γυρνούσα απο το σχολείο. ‘Τι κάνατε σήμερα???? Πως τα πέρασες στο σχολείο???’. ‘Καλά’. απαντούσα εγώ με την τσάντα ακόμα στην πλάτη, και με ένα μισάωρο μόνο μπροστά μου για να φάω/ξεκουραστώ/ξελαμπικάρω πριν ξαναφύγω για τις 856547678 εξωσχολικές υποχρεώσεις μου. Φυσικά στράβωνε με την απάντηση μου και γινόταν μάχη, η οποία συνήθως άρχιζε με το γνωστό ‘Τα άλλα παιδάκια τα λένε όλα στους γονείς τους’. Επί τη ευκαιρία, θυμήθηκα και το ψυχολογικό που μου έχει αφήσει απο την εποχή που με έντυνε βασίλισσα της νύχτας και με έβαφε με ένα γαμιομόλυβο, το οποίο ποτέ δεν έξυνε καλά, συνεπώς μου έβγαζε το λάδι (και το μάτι ενίοτε). Με αποτέλεσμα να μη μπορώ πλέον να βάψω το κάτω μέρος των ματιών μου χωρίς να με παίρνουν τα ζουμιά. Η μακιγιέζ στο γάμο, κόντεψε να με πλακώσει, 4 φορές κατέστρεψα τη δουλειά της. Χμ, ξέφυγα απο το θέμα ε?
Anyway, είπα να πάω να κάνω εξετάσεις αίματος κτλ σήμερα, μια που κάτι δε πάει καλά με το όλο σύστημα μου και το κόβω να ψοφάω. zamora σου αφήνω το blog, τα παπούτσια μου, και ένα σετ Fissler να με θυμάσαι όποτε μαγειρεύεις. Φυσικά δε πρόλαβα να πάω, μια που όλοι με θυμήθηκαν με το που άνοιξα το μάτι μου. Τρέξε απο δω, τρέξε απο κει, κάνε δήλωση, στείλε δήλωση, πέρνα απο δω. Έχω χάσει και το touch της αστρικής μου προβολής τώρα τελευταία, οπότε με το θέμα εξετάσεις έκανα μια τρύπα στο νερό, αντί για τρύπα στη φλέβα.
Αφού τελείωσα και ησύχασε το κέφαλι μου, πήγα για καφέ και στάνιαρα.

Περνάω και απο το περίπτερο και ανακαλύπτω τρελό παιχνιδάκι για τη zamora. Να τα παίρνεις μαζί στο Υπουργείο, να μη σε πιάνει το στερητικό σου.

Έρχεται και μια τύπισσα να πάρει τσιγάρα, και βλέπω ΤΟ πλάσμα να την ακολουθεί. Εννοείται οτι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, και τι ματιά ε. Αγκαλιαστήκαμε, αγαπηθήκαμε, με γέμισε και τρίχες μια που μαδάει, και όλα καλά και όμορφα.

…κάποιο όνειρο χαμένο μου θυμίσανε ξανά. Και στα χέρια σαν το πήρα με λαχτάρα όπως πρώτα, άνοιξε του νου η πόρτα και προβάλαν τα παλιά.

Warning: ακολουθεί εντελώς ΑΝΟΥΣΙΟ ποστ. Οπότε ήρθε η ώρα να πατήσετε το Χ πάνω δεξιά.

Ξυνόμουν εδώ και μέρες να ανοίξω το κουτί. Αυτό το κουτί.

Γράμματα απο τα παλιά. Γράμματα που μου έστειλαν, γράμματα που έγραψα αλλά ποτέ δεν έστειλα. Γράμματα με καλά νέα, γράμματα στενάχωρα. Γράμματα που ζήτησα πίσω απο ανθρώπους που ‘τέλειωσαν’ για μένα. Αφού εγώ είχα ήδη φύγει, ποιός ο λόγος να κρατούν τις αναμνήσεις μου στα χέρια τους? Άσε που αργά ή γρήγορα θα κατέληγαν σε κάποιο κάδο σκουπιδιών.

Σκαλίζω και βρίσκω ένα πακετάκι απο φακέλους. Μου τα έδωσε πίσω όταν μαλώσαμε. Πάνω πάνω η κάρτα του αποχαιρετισμού.

"So I guess it’s time to say goodbye, αν και ξέρεις πόσο απεχθάνομαι τα αντίο. Σε αφήνω πίσω. Όχι μόνο σου. Σου εμπιστεύομαι ένα κομμάτι της καρδιάς μου, να το προσέχεις μέχρι να γυρίσω. Σ’αγαπώ πάρα πολύ. Μη με ξεχνάς.

Η μονίμως θυμωμένη σκορπίνα σου"

Γελάω. Τελικά με ξέχασε. Αρχίζω να διαβάζω τα υπόλοιπα, γράμματα-τόμοι που του έγραφα σε καθημερινή βάση, σα να κρατούσα ημερολόγιο. Οι λέξεις παίρνουν μορφή, γίνονται εικόνες…

Αγαπημένε μου,

Σου γράφω απο το καινούριο μου δωμάτιο, το οποίο με έκανε να κλάψω μόλις το αντίκρυσα. Όχι απο την συγκίνηση, αλλά απο το μέγεθος. Τρύπα να το πω? Κλουβί να το πω? Θα αυτοκτονήσω να το πω? Όπως θες πάρτο. Στο flat είμαστε 13, οι μισοί άφαντοι, οι άλλοι στην κουζίνα. Δε τολμάω να πάω κατά κει, ντρέπομαι. Το πρωί ήρθα φάτσα κάρτα με τον έναν στην πόρτα, και καρδούλες, πεταλούδες, φτερωτοί ροζ ελέφαντες κτλ άρχισαν να ίπτανται γύρω μου. Anthony το όνομα αυτού. Κεραυνοβολίθηκα! Ηθικό δίδαγμα ημέρας: Αποφεύγουμε τις πλαστικές βαλίτσες γιατί υπάρχει περίπτωση να σπάσουν και τα βρακιά μας να κόβουν βόλτες ανενόχλητα σε κοινή θέα στο Heathrow…

…Ο Anthony είναι gay. Το προσπερνώ (με λυγμούς, χτύπημα στον τοίχο, κόψιμο φλέβας κτλ) και συνεχίζω. Σήμερα κλείνω ακριβώς μια βδομάδα παραμονής στη ξενιτιά. Περίμενα οτι θα μου έπαιρνε αρκετό καιρό να εγκλιματιστώ. Λίγο το fresher week όμως, λίγο το αλκοόλ, λίγο τα τρελοκομεία οι συγκάτοικοι, ήρθε κι έδεσε το πράγμα. Πάρτυ κάθε βράδυ, γέλιο μέχρι τελικής πτώσης. Τα αγγλικά μου βελτιώνονται σιγά σιγά, δε ντρέπομαι πλέον να πω οτι δε καταλαβαίνω κάτι. Μου το εξηγούν, ‘Aha. It’s all greek to me.’ τους λέω και γελάμε σα μαλάκες. Το ζαβό (ακατονόμαστος) στην κοσμάρα του, υπάρχει μόνο για να με εκνευρίζει…

…Τελευταίο πιθανότατα γράμμα. Γιατί? ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΜΠΑΓΛΑΡΩΣΟΥΝ. Γι’ αυτό. Ανέχτηκα την ηχορύπανση που προκαλεί με το κωλοτράγουδο που ακούει ΟΛΗ μέρα. Ανέχτηκα το οτι μπαίνει στο δωμάτιο μου χωρίς να χτυπήσει. Ανέχτηκα να με σέρνει στις 4 το χάραμα στο μπάνιο, ενώ βλέπει οτι διαβάζω, μόνο και μόνο για να μου δείξει πόσο καλό είναι το ξυραφάκι του. Ανέχτηκα το ‘Δες, γέμισα το βαζάκι για το δείγμα ούρων που μας ζήτησαν απο το Health Centre’. Το σημερινό όμως ήταν απο τα άγραφα. 10 το πρωί, έχει έρθει η Γιώτα για καφέ, εγώ ακόμα με την τσίμπλα στο μάτι. Ανάβω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, και πάνω που αρχίζω να το απολαμβάνω, ανοίγει η πόρτα. Γκρι φόρμα, άσπρο φανελάκι, παντόφλες μαιμούδες, ένα πακέτο μωρομάντηλα στο χέρι, και ύφος που δηλώνει ‘incoming μαλακία’. Κοντοστέκεται, με κοιτάει. ‘Πως χέζετε?’ ρωτάει. Η Γιώτα έχει μείνει βλάκας. Δε λέω τίποτα, σηκώνομαι, τον πετάω έξω με τις κλωτσιές, και συνεχίζω τον καφέ μου…

…Περασμένες 2, κουζίνα. Η Νικόλ είναι ξαπλωμένη στο πάτωμα και κλαίγεται επειδή έπεσε στο latin night κι έγινε ρεζίλι. Ο Richard κοιτάει τις παντόφλες μου, τους κάνει ‘μπεεε’ και έχει γαμηθεί να γελάει. Η Γιώτα (η οποία προφανώς δε θα πάει ποτέ σπίτι της) αναρωτιέται ποιος μαλάκας ανέβασε τη φρυγανιέρα στο 5 και τις κάηκαν οι φέτες. Σωστά κατάλαβες. Εγώ. Ο Richard no2 ρωτάει ποιος γρατζούνισε το γουόκ του. Ναι, και πάλι εγώ. Το ζαβό τριγυρνάει σα το μαλακισμένο και μου δηλώνει πως του θυμίζω τη μάνα του. Τώρα φαντάσου έναν νεάτερνταλ, καθισμένο κάτω, να μασουλάει το κρεάς του, και να κοιτάει γύρω του με μάτι που γυαλίζει. Έτσι ακριβώς είναι και ο Justin, αγκαλιά με το κότσι του στη γωνία. Ο Gareth θεωρεί πως αυτή είναι η κατάλληλη ώρα να μου εξηγήσει τι είναι το ftp. Κάνω πως καταλαβαίνω. Η Fiona μας δηλώνει πως πάει στο δωμάτιο της να κάνει σεξ με άνδρα. Υποθέτω πως αν είσαι bisexual πρέπει κάθε φορά να προσδιορίζεις με τι φύλο πας να πηδηχτείς. Ρίχνει και μια φευγαλέα ματιά στα βυζιά μου και αποχωρεί. Κάπου μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται ο Anthony παρέα με τους υπόλοιπους Village People και μου λέει ‘Άντε γαμήσου. Σ’αγαπώ πολύ μαλάκα.’ Μάλλον πρέπει να αρχίσω να του μαθαίνω πιο κόσμια ελληνικά…

…Ανέβηκα να απλώσω μια πετσέτα στο παράθυρο της κουζίνας, και παρατήρησα κάτι που ως τώρα δεν είχα προσέξει. Κάποιος είχε χαράξει ‘Merry Christmas 1991’. Θα ακουστεί χαζό, αλλά συγκινήθηκα. Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει απο δω. Πόσοι γέλασαν, έκλαψαν, στενοχωρήθηκαν, ερωτεύτηκαν, διασκέδασαν, μάλωσαν εδώ μέσα. Πόσα συναισθήματα γεννήθηκαν στον ίδιο αυτό χώρο που τώρα εγώ αποκαλώ σπίτι μου. Ποτέ δε λέω ‘Πάω στο flat/ στο tower/ στην εστία’. Πάντα ‘Πάω σπίτι’. Θα μου πεις, ίσως είμαι πολύ συναισθηματική και το βλέπω έτσι. Τοίχοι είναι μόνο. Μέχρι να φύγω όμως του χρόνου, είμαι σίγουρη πως στους τοίχους αυτούς θα έχω αφήσει ένα κομμάτι της ψυχής μου…

…Μάθημα ημέρας. Πως μπορούμε να περάσουμε μήνυμα στους γύρω μας, χωρίς να τους μιλήσουμε. Κυρία, κυρία, να πω? Θα πω. Ένας σίγουρος τρόπος είναι τα χαρτάκια post it. Γραπτό μπινελίκι, κόλλημα, και τελείωσες. Για παράδειγμα, εγώ κόλλησα πάνω στο βούτυρο μου ροζ χαρτάκι, το οποίο έγραφε ‘Stop stealing my butter you bastard. I know who you are. The Greek will avenge’. Δε το άγγιξε κανείς έκτοτε. Ο Richard που ήθελε να πείσει τον John να πλύνει τα τηγάνια που είχε αφήσει μες στη βρώμα για 2 μέρες, αποφάσισε να πρωτοτυπίσει. Πήγε και τα άφησε λοιπόν μπροστά στην πόρτα του. Δεδομένου οτι ο John μένει δίπλα μου, και τα δωμάτια μας βρίσκονται πάνω στη γωνία, το ‘μπροστά στην πόρτα του’ γίνεται αυτομάτως και ‘μπροστά στην πόρτα ΜΟΥ’. Βγαίνω η καλή σου φορτσάτη, δε τα βλέπω, τα πατάω και.. σλάλομ-τοίχος-σλάλομ-ξανά τοίχος-προσγείωση. Εκτός απο αλκοολική, τώρα και παραπληγική…

…Δεν είμαι καλά. Να με πας για εξορκισμό. Έρχεται προχτές το βράδυ, χτυπάει την πόρτα (!!!), κάθεται δίπλα μου στο κρεβάτι, και μένουμε έτσι για ώρα. Βυθισμένοι σε μια σιωπή, δεν αισθάνομαι ούτε μια στιγμή αμήχανα. Χτες πήγα εγώ. Δεν είμαι καλά επαναλαμβάνω…

…Πριν απο λίγο γυρίσαμε απο το 70s night και ως συνήθως γίνεται ο κακός χαμός εδώ μέσα. Ήρθα στο δωμάτιο να αλλάξω και να βγάλω τις ψεύτικες βλεφαρίδες με τα 3 κιλά χρυσόσκονη επάνω, γιατί κοντεύω να τυφλωθώ. Αισθάνομαι παράξενα, όμορφα παράξενα. Με μια τεράστια περούκα άφρο στο κεφάλι και ένα ποτήρι βότκα στο χέρι χορεύω ασταμάτητα. Ο Richard με κάνει σβούρες, η Νικόλ μου λέει οτι με αγαπάει. Στέκομαι στη μέση, κοιτάζω τους υπόλοιπους γύρω μου. Και ξαφνικά νιώθω πλήρης. Δε θέλω τίποτε άλλο απο τη ζωή μου. Είμαι 100% ευτυχισμένη μέσα σε αυτή τη μικρή μου στιγμή, τύφλα και με μισό τετραγωνικό μαλλί…

…Δυστυχώς γύρισε εχθές. Τι καλά που είχαμε ησυχάσει 4 μερούλες απο την παρουσία του και την αγριοφωνάρα του. Αυτή είναι η version ‘πόσο σκληρή γυναίκα είμαι ναούμε’. Η αλήθεια είναι οτι βαλάντωσα, απορώ που σκατά το βρήκα τόσο κλάμα. Απο την ώρα που έφτιαχνε βαλίτσα άρχισα να μυξοκλαίω, λες και έφευγε για τον πόλεμο. Τώρα είναι κάτω απο το παράθυρο μου και ψάχνει πέτρα. Κάνω πως δεν τον βλέπω, μη του χαλάσω τη χαρά. Σε λίγο θα πετάξει την πέτρα, θα κάνω πως τρομάζω, θα ανοίξω το παράθυρο και θα κάνουμε τον κλασσικό διάλογο. –Τι θες ρε ηλίθιε? –Ήρθα να σου κάνω καντάβα. –Πόσες φορές πρέπει να σου πω οτι λέγεται καντάΔα? –Όπως και να λέγεται, εγώ ήρθα….

…Η άνοιξη μπήκε για τα καλά, και μου φαίνεται απίστευτο το πόση ζέστη έχει. Το campus είναι ανθισμένο, μυρίζει υπέροχα. Τις περισσότερες ώρες τις περνάμε στη λίμνη. Ξάπλα, μπάμπερκιου, χάζεμα των μωρών. Όπου μωρά βλέπε κουνέλια, πάπιες, κύκνοι. Σε ένα μήνα όλο αυτό θα έχει περάσει στο παρελθόν. Απο Σεπτέμβρη πάλι…

…Τελευταίο γράμμα για φέτος. Όχι, δε τον σκότωσα. Έφυγε χτες. Όπως ήταν αναμενόμενο αντέδρασα άκρως φυσιολογικά. Μόνο 3 ώρες έκλαιγα καθισμένη στο κρεβάτι του. Δε μπορείς να πεις, βελτιώνομαι. Σου γράφω απο το άδειο κλουβί μου, τα πράγματα είναι ήδη στο καινούριο σπίτι. Μια βαλίτσα έχει μείνει στο πάτωμα, περιμένει καρτερικά την αυριανή μας αναχώρηση. Το κοιτάω και χαμογελάω. Θυμάμαι πόσο μικρό μου είχε φανεί την πρώτη μέρα. Τώρα το βλέπω τεράστιο. Αναλογίζομαι τις στιγμές που έζησα μέσα στα ελάχιστα αυτά τετραγωνικά. Βλέπω την πόρτα, και περιμένω να ανοίξει και να αρχίσω να τσιρίζω ‘Γιατί δε χτυπάς ρε μαλακισμένο?’. Δεν ανοίγει όμως. Απο αύριο το κλουβί δε θα είναι πλέον ΜΟΥ. Θα κλείσω την πόρτα και δε θα κοιτάξω πίσω μου. Ίσως έτσι να μη πονέσει πολύ.

Και ξανάζησα για λίγο
τα παλιά τα χτυποκάρδια
τ' αξημέρωτα τα βράδια…

Αγαπητό μου πατσαβουράκι,

Τα τρίγωνα σου αναπαύονται στη κατάψυξη για λίγο, πριν μπουν στο δέμα και αποχαιρετήσουν τη Θεσσαλονίκη για πάντα. Δεν σκόπευα να ανεβάσω ξανά φώτο φαγητού/γλυκού, αλλά το καινούριο μου απόκτημα το απαιτεί…

Σ- Να σου πω. Κάνουμε δίαιτα?
Φ- Έτσι λέμε.
Σ- Θες να φράξουμε τις αρτηρίες μας απόψε? Και ξεκινάμε απο αύριο πάλι.
Φ- Γιατί τι πήρες?
Σ- Ένα μικρό προφιτερόλ. Μισό κιλό μικρό προφιτερόλ συγκεκριμένα.
Φ- Θα έρθω το βράδυ. Όβερ!

Σήψη και αποσύνθεση. Διανύω περίοδο ‘Αφήστε με να πεθάνω στη γωνία, απλά μαζέψτε με όταν θα αρχίσω να βρωμάω’. Σέρνομαι όλη μέρα, ο οργανισμός μου έχει πάψει να υπακούει στα όσα προστάζει ο εγκέφαλος, οπότε κάποια στιγμή παραιτήθηκε και αυτός ο κακόμοιρος, μου έριξε μια μούτζα όλη δικιά μου, και μπήκε στο stand by. Με έχει πιάσει μια…απάθεια να το πω? Βαρεμάρα να το πω? Μαλακία να το πω? Χμ, αδράνεια θα το πω. Ρίχνω αναβολή σε πράγματα που πρέπει να κάνω. Απο εξόφληση λογαριασμών, μέχρι υποβολή αιτήσεων που λήγουν σε λίγες μέρες. Κάνω πως δε βλέπω οτι ο υπολογιστής αργοπεθαίνει και κοντοζυγώνει η ώρα που θα μας αφήσει χρόνους και θα κλαίγομαι. ‘Κι αύριο μέρα είναι’ λέω, και συνεχίζω να πετάω χαρταετό. Κι όταν τον βαριέμαι, κοιμάμαι. Κοιμάμαι στο κρεβάτι μου, κοιμάμαι στον καναπέ, κοιμάμαι στην θέση του συνοδηγού στο αυτοκίνητο της Φ., κοιμάμαι όρθια. Άφησε με κάπου ακίνητη για 5 λεπτά και τον έχω πάρει (τον ύπνο ε!). Κατά τη διάρκεια της ημέρας μόνο όμως. Το βράδυ βρυκολακιάζω. Είπα να το ρίξω στις βιταμίνες μπας και αλλάξει λίγο η κατάσταση. Ήπια μια, τίποτα. Λέω ας πιω και δεύτερη, τι θα πάθω? Το αντίθετο απο το επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι η απάντηση. Αντί να αρχίσω να χοροπηδάω σα το κατσίκι, μαστούρωσα και κοιμήθηκα.
Μέσα σε όλα, βγήκα και ραντεβού προχτές. Με βαριά καρδιά βέβαια, αλλά είχε λυσσάξει, οπότε πήγα για να σκάσει επιτέλους. Αν υπήρχε έστω και μια πιθανότητα να το δω θετικά το όλο πράγμα (κυρίως λόγω μαστούρας απο τις βιταμίνες), αυτή γκρεμίστηκε όταν έκανε το αδιανόητο. Τόλμησε, τόλμησε λέγω, να καθίσει δίπλα μου! Κάπου εδώ φαντάζομαι πως κουνάτε το κεφάλι και αναρωτιέστε ‘Τι λέει το μαλακισμένο ρε?’. Εξηγούμαι αμέσως. Κατά γενική ομολογία (φίλων, μάνας, ιδίου εαυτού) είμαι ανάποδος άνθρωπος. Ενοχλούμαι απο λεπτομέρειες, που για άλλους είναι ασήμαντες. Και αφού ενοχληθώ, στα καπάκια στραβώνω. Δε μου αρέσει λοιπόν να πηγαίνουμε σε café/εστιατόριο/στο διάολο, να είμαστε μόνο οι 2 μας, και να έρχεσαι να μπαστακώνεσαι δίπλα μου. Αφενός γιατί δεν σου έχω δώσει το δικαίωμα (αυτό για την περίπτωση του 1ου ραντεβού, which turned out to be και τελευταίο), και αφετέρου γιατί δεν θέλω να στραβολαιμιάζω για να σε κοιτάω και να σου μιλάω, ούτε να κολλάς πάνω μου σα στρείδι. Ελάχιστες οι φορές που κάθισα δίπλα δίπλα με κάποιον, όπου αυτός ο κάποιος είναι η Φ., και αυτό κυρίως επειδή έχουμε σιχαθεί να βλέπουμε η μια τη σκατόφατσα της άλλης, και απλά μιλάμε κοιτώντας το υπερπέραν ή κάναν ωραίο αντρικό κώλο. Και μια που βρήκα πάτημα, να πω οτι με εκνευρίζει επίσης απίστευτα το μπαλαμούτι σε αυτά τα μέρη, είτε συμβαίνει ανάμεσα σε ζευγάρι της παρέας μου, είτε σε διπλανό τραπέζι/καναπέ. Αν είσαι 15-20, άντε βαριά βαριά 22, πάσο, κάνε οτι θες, δεν έχεις μέρος να ‘στεγάσεις’ τον έρωτα σου, οπότε ρίξε όσα γλωσσόφιλα θες, χαλάλι. Αν είσαι όμως 30φεύγα, τράβα πηδήξου στο σπίτι σου, στο αυτοκίνητο σου, σε ξενοδοχείο, στο πάρκο, I don’t care που, πάντως όχι μπροστά μου. Είναι ανάγκη να σε βλέπω να καυλώνεις και να κοντεύεις να τεκνοποιήσεις ενώ προσπαθώ να πιω τον καφέ μου? Και μετά το ξέσπασμα της ξινής, επανέρχομαι στο ραντεβού μου. Κάθεται δίπλα μου, μου γυρίζει κατευθείαν το μάτι, ανεβάζω και 23 πίεση, ‘Έφυγες’ του λέω. ‘Που πήγα?’ με ρωτάει. ‘Απέναντι, έτσι όπως είσαι, τρέχουμε τώρα’. Για την επόμενη ώρα μου μιλούσε, έκανα πως ακούγα, απο μέσα μου έλεγα συχνά πυκνά ‘Ψόφα παραπέρα’ μπας και πιάσει, και ενδιάμεσα σκεφτόμουν τον άλλον. ‘Χάρηκα που βγήκαμε’ μου είπε φεύγοντας, ‘Πίστεψε με είσαι ο μόνος’ του απάντησα εγώ, και πήρε ο καθένας τον δρόμο του.
Χμ χμ χμ. Αυτά. Πάω να πεθάνω τώρα.

Things to do today. Μια που το σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αύριο του χθες (ναι, έβαλα χλαμύδα πριν το πω αυτό).

i) Να στείλω το δέμα της Εύης.
ii) Να πληρώσω τον ΟΤΕ.
iii) Να βγάλω τα φρύδια μου.
iv) Να ΜΗ τον καψουρευτώ.

Τραγούδια που ακούω σε βαθμό αηδίας αυτές τις μέρες…

Too lost in you – Sugababes

Painted on my heart – The cult

I want you – Elvis Costello

Η καινούρια μου μπλουζίτσα. Είδα, αγάπησα, αγόρασα.
Μη ρωτήσει κανείς γιατί χαζοχαίρομαι. Ζαβό είμαι, οτι θέλω κάνω

Κρίση.

Μαλακισμένα 4ψήφια, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΑ. Που δε λέτε να βγάλετε το σκασμό και με θυμάστε τις πιο ακατάλληλες και άκυρες ώρες. Εκεί που χτυπάει μήνυμα στο κινητό και αρχίζω να σκούζω ‘Αχ μάκαρι να είναι αυτός, pleaseeeeeeeee, PLEASEEEE!’ και είμαι έτοιμη να πέσω στα πατώματα και να κυλιέμαι σα χαρούμενη φώκια, ανοίγω το μήνυμα και…
‘Θες να μάθεις τι ήσουν στην προηγούμενη ζωή σου? Στείλε Α1 στο 49φτου και βγαίνω.’
ΟΧΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ, ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΥΠΕΡΒΑΡΟ ΣΚΟΥΜΠΡΙ.
Μα γαμώ τη τύχη μου δηλαδή. Επειδή μια φορά κι ένα καιρό, πριν 265 χρόνια κατέβασα ένα ρημαδοringtone απο σας, σημαίνει πως πρέπει να μου σπάτε τα παπάρια (excuse my language) κάθε τρεις και λίγο???
‘Μάθε αν σε θέλει ο έρωτας σου.’ Ναι για πες ρε, εδώ σε μένα δε το λέει, θα το πει σε σένα?
‘Μάθε αν ο Κρόνος είναι στο ζώδιο σου.’ Είναι! Αλλά με λίγη προσπάθεια μπορεί να καταλήξει UP YOUR ASS.
‘Κατέβασε και στείλε γλυκά mms στους αγαπημένους σου.’ Πως με κόβεις ρε φίλε, 26 χρονών γαϊδούρι να στέλνω μηνύματα με αρκουδάκια και καρδούλες?
Έβρισα, διέγραψα, και συνέχισα να βρίζω μόνη μου σα την τρελή για κάνα 5λεπτο.
ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΠΙΑ.

Ξυπνάς μια ωραία μέρα, και όλα είναι φυσιολογικά. Μέχρι τη στιγμή που γίνεται κάτι και αλλάζει όλος σου ο κόσμος μέσα σε δευτερόλεπτα. Αυτή η ημέρα για εμένα ήταν η 13η Ιουλίου του 2006. Ξύπνησα στις δέκα το πρωί, ήπια καφέ, έκανα 3 τσιγάρα, και βγήκα στον κήπο να τον βοηθήσω με κάτι γλάστρες που είχε καταπιαστεί. Τίποτε δεν προμήνυε την τραγική εξέλιξη των πραγμάτων.
2 ώρες μετά μπήκα τρέχοντας στο νοσοκομείο, και άκουσα ένα ‘Λυπάμαι, τον πρόδωσε η καρδιά του’. Αυτομάτως έχασα τα πάντα. Τον σταθερά δομημένο έως τότε μικρόκοσμο μου, την ικανότητα να ονειρεύομαι, την αθωότητα μου, ακόμα και την πίστη μου στο Θεό προς στιγμήν. Είδα κομμάτια μου να καταρρέουν, ένιωσα τύψεις και ενοχές για πράγματα που δεν έκανα, για λόγια που ποτέ δεν του είπα. Φοβήθηκα να δω την ζωή μου χωρίς αυτόν, τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο, το στήριγμα μου. Πνιγόμουν. Σωριάστηκα κάτω. Και εκεί, στο βρώμικο νοσοκομειακό πάτωμα νέκρωσα τα πάντα μέσα μου, σήκωσα τις άμυνες μου και έθεσα τον εαυτό μου στο απυρόβλητο. Σταμάτησα να νιώθω το οτιδήποτε. Όταν σηκώθηκα ήμουν κάποια άλλη.
Στην κηδεία όλοι χτυπιόντουσαν και κλαίγανε. Ο δικός μου πόνος ήταν αν θα χωρέσει στο φέρετρο το αγαπημένο του καπέλο. Χώρεσε και ησύχασα. Μόνο οι γνωστοί με συλλυπήθηκαν, όσοι είχαν χρόνια να με δουν συλλυπούνταν τις φίλες μου, νομίζοντας ότι κάποια από αυτές είμαι εγώ. Λογικό.. ποια θα είναι η χαροκαμμένη? Σαφώς αυτή που κλαίει, και όχι αυτή που τριγυρνάει με ένα τσιγάρο στο χέρι και χαζογελάει. “Απο το σοκ είναι, θα ξεσπάσει σε μερικές μέρες.” ψιθύριζαν οι ειδήμονες που με έβλεπαν να κοιτώ απαθέστατη γύρω μου.
Το ξέσπασμα αυτό δεν ήρθε. Αντιθέτως, εγώ έπεφτα ολοένα και περισσότερο στον λήθαργο μου. Σα να μην είμαι παρούσα, έβλεπα τα πράγματα απο μια άλλη διάσταση, δε με άγγιζαν. Δεν ένιωσα τίποτε ούτε όταν μετά απο δέκα μέρες παρακολουθούσα τον κολλητό μου να μεταφέρεται ημιθανής επάνω σε ένα φορείο, μετά απο μετωπική με νταλίκα. Οι άλλες δίπλα μου σπάραζαν, κι εγώ απλά κοιτούσα, δε δάκρυσα καν. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι την προηγουμένη μου είχε πει να περάσω από το μαγαζί του για καφέ και του είπα ότι αν δεν βαριέμαι θα πάω. Δεν πήγα ποτέ. 2 μήνες μπαινόβγαινα στην εντατική, χωρίς να ξέρω αν θα ζήσει ή οχι. Κι όμως, όλα αυτά που θα έπρεπε να συνοδεύουν την αβεβαιότητα, όπως αγωνία, στενοχώρια, και άλλα αυτονόητα, σε μένα ήταν ανύπαρκτα.
Ο καιρός πέρασε, ο φίλος μου έζησε, κι εγώ καλέστηκα να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις που μαζεύτηκαν. Έφαγα το πακέτο μου, συστήθηκα με την κ.Γραφειοκρατία, έτρεξα, μάλωσα, κοπίασα, αλλά τελικά τα κατάφερα. Και είμαι περήφανη γι’ αυτό.
Ο θρήνος που περίμενα δεν ήρθε ποτέ. Συνήθισα τη θλίψη που ρίζωσε μέσα μου, έγινε κομμάτι μου. Δεν την έδειξα σε κανέναν φίλο/ ‘φίλο’/ εκάστοτε γκόμενο. Μερικά πράγματα πρέπει να μένουν μόνο μεταξύ εμού και του εαυτού μου. Αναρωτήθηκα αν θα ξαναγίνω ποτέ αυτή που ήμουν. Αν θα έχω την δυνατότητα, ίσως και την αφέλεια να γυρίσω πίσω, εκεί όπου έβαλα την άνω τελεία μου. Η απάντηση ήταν αρνητική. Ο άνθρωπος που ήμουν, πέθανε τη μέρα που πέθανε ο πατέρας μου.
Γέλασα πολύ τον ενάμιση αυτό χρόνο, χαμογέλασα ελάχιστα. Έκανα μαλακίες, πέρασα καλά, αλλά ευτυχισμένη και χαρούμενη υπήρξα 6 φορές όλο κι όλο. Η μια ήταν όταν κυκλοφορούσα χαραμάτα στο Μαρούσι, τύφλα, με ένα freddo στο χέρι και στο μυαλό μου έπαιζε σε επανάληψη το ‘Σ’αγαπώ’ του ακατονόμαστου, και οι άλλες 5 όταν είδα τον πατέρα μου σε ισάριθμα όνειρα μου, και ξύπνησα γαλήνια.
Γιατί όμως σας τα λέω όλα αυτά? Αφενός επειδή θεώρησα οτι ήρθε η στιγμή να τα βγάλω απο μέσα μου, και προτίμησα να το κάνω εδώ, παρά σε ανθρώπους που αποκαλούνται ‘φίλοι μου’, αλλά έχω χεσμένους αυτή την εποχή (θέμα που θα θίξω σε άλλο ποστ). Και αφετέρου, γιατί χτες συνέβη κάτι περίεργο. Πήγα σούπερμαρκετ, και τριγυρνούσα βαριεστημένα στους διαδρόμους, προσπαθώντας να θυμηθώ τι ξέχασα να πάρω. Καθώς χάζευα τα μακαρόνια, σκέφτηκα κάποιον. Έναν άνθρωπο για τον οποίο γνωρίζω ελάχιστα, αλλά συνάμα νιώθω οικείο, άσχετα αν η συναναστροφή μας συνοψίζεται σε ενα log 940 kb. Κι έτσι όπως τον σκεφτόμουν, κάτι αδιανόητο για τα δεδομένα μου συνέβη. Χαμογέλασα. Μου βγήκε αυθόρμητα, χωρίς να κρύβεται κάτι πονηρό ή ύποπτο πίσω απο αυτό. Απλά χαμογέλασα, γλυκά και όμορφα. Και για αυτό, τον ευχαριστώ.

Για τους κυρίους…

Και τις κυρίες…

Αντίποινα για όλα τα ταψιά/ τηγάνια/ πίτες/ μπουγάτσες/ παπαγαλάκια (αυτά δε μου φταίνε σε κάτι, απλά τα έβαλα για να μεγαλώσει η λίστα) που ανεβάζεις και με κάνεις να μαρτυρώ κακούργα !

- Hey hun, this is Richard.
- Now that’s a surprise.
- Blah blah blah.
- Blah blah blah blah.
- Blah?
- Blah blah!
- Do you by any chance remember the number of the Golden..
- 563298
- …Horn? Wow, how on earth do you do that?
- Don’t know. It’s a bloody curse!

Δεν ξέρω ποιο είναι το κωμικοτραγικό της υπόθεσης. Το οτι με πήρε απο την Αγγλία για να με ρωτήσει το νούμερο του delivery, ή οτι το θυμάμαι απ’έξω, ενώ έχω τουλάχιστον 6 χρόνια να το χρησιμοποιήσω?
Γιατρέ μου, έχω πρόβλημα. Έχω πολλά προβλήματα δηλαδή, αλλά δεν είναι της παρούσης. Συνεπώς θα αναφερθώ μόνο στο μαρτύριο που περνάω με τη γαμημένη τη μνήμη μου. Η πιο άκυρη και ανούσια ερώτηση που θα μπορούσε να μου κάνει κάποιος είναι αυτή που θα άρχιζε με «Θυμάσαι τότε που….?» Ναι, θυμάμαι τότε που…επίσης θυμάμαι και τι φορούσες/ έπινες/ κάπνιζες/ είπες, τι μέρα ήταν, με τι ήρθες, τι καιρό είχε, ποιος πέρασε απο εκεί που καθόμασταν τότε που… κι ας ήταν πριν απο 10 χρόνια αυτό το τότε που.
Ακόμα πιο εκνευριστική είναι η σχέση μου με τους αριθμούς. Αν εστιάσω σε ένα οποιοδήποτε νούμερο πάνω απο 4 δευτερόλεπτα, είμαι καταδικασμένη να το θυμάμαι. Ο εγκέφαλος μου καταγράφει τη πληροφορία και την κλειδώνει αμέσως, χωρίς να μου δίνει το περιθώριο απόρριψης.
Ας θεωρήσουμε οτι είναι κατά κάποιο τρόπο ‘λογικό’ να θυμάμαι τα τηλέφωνα των Ολυμπιακή, ΟΣΕ, ΟΤΕ (όχι το 11888 zamora, στο τοπικό υποκατάστημα αναφέρομαι), και του ψυχιατρείου της περιοχής μου, μια που σκέφτομαι να κλείσω δωμάτιο στο άμεσο μέλλον. Στα ‘λογικά’ θα κατατάξω και το τηλέφωνο του Chick and Chicken στην Πάτρα, αφού δημιουργήθηκε αιώνιος δεσμός αγάπης μεταξύ εμού και του pita pita club. Το τηλέφωνο της Δέλτα Πληροφορικής στην Αθήνα όμως γιατί το θυμάμαι? Απάντηση: γιατί είμαι μαλακισμένο.
Θυμάμαι τους αριθμούς κυκλοφορίας των αυτοκινήτων όλων των φίλων μου, και καμιά εικοσαριά γνωστών. Επίσης θυμάμαι την πινακίδα του παπάρα που με έκλεισε πέρυσι στην Δωδεκανήσου, και του μπροστινού μου στον δρόμο προς Αμμουλιανή πριν 4 χρόνια.
Και ενώ άλλοι δεν ξέρουν τον ίδιο τους τον ταχυδρομικό κώδικα, εγώ μπορώ να σας πω οτι του Grinnell στην Iowa είναι 50112. Παντελώς άχρηστη πληροφορία, εκτός αν αποφασίσω να μεταναστεύσω εκεί και να μαζεύω καλαμπόκια.
Ευελπιστώ πως κάποια στιγμή θα φρακάρει ο εγκέφαλος, και θα μηδενίσει απο μόνος του. Πόσα τηλέφωνα να χωρέσουν πια?