Getting away with murder

‘Σε παρακαλώ, ψάξε το τάδε αν μπορείς, και πάρε με ένα τηλέφωνο να μου πεις’. Sms που έστειλα, μετά απο 2 αποτυχημένες προσπάθειες να τον βρω στο τηλέφωνο. Σημειωτέον, επρόκειτο για πληροφορία που χρειαζόμουν, και είχε τα μέσα να μου τη βρει. Σκοτώθηκε να με παίρνει, βαρέθηκα να απαντώ. Not.

Δεν είμαι όμως ο άνθρωπος που θα αφήσει κάτι να περάσει στο ντούκου, θα κάτσω να σκάσω μέχρι να βρω την άκρη μόνη μου, ακόμα κι αν αυτό είναι πλέον ανούσιο. Πόσο μάλλον σε μια πρωτοφανή περίπτωση, μια που πάντα απαντούσε στα τηλεφωνήματα, αλλά ακόμα και αν δε το έκανε, επικοινωνούσε μαζί μου μετά απο λίγο. Το σκορπιομυαλό μου άρχισε τις αναλύσεις και αναρωτήσεις τύπου ‘Τι να έγινε? Έκανα κάτι? Και αν ναι, τι είναι αυτό το κάτι? Μήπως είπα κάτι που δεν έπρεπε?’. Με αποστόμωσε η φωνή της λογικής. Αυτή που ναι μεν ακούγεται σπάνια μέσα στο κεφάλι μου, αλλά όταν το κάνει δεν μου αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Οπότε, μου έριξε ένα συγυρισμένο χέσιμο, και μου υπενθύμισε πως για να ‘πειράξεις’ κάποιον πρέπει τουλάχιστον να τον συναναστρέφεσαι. Στην προκειμένη φιλία οι επαφές περιορίζονται σε ένα τηλέφωνο κάθε Αγ. Πάτου (γεια σου ρε thio!) ανήμερα πλέον. Γεγονός που δε με ενοχλεί, μια που ποτέ δεν αναθεώρησα / αμφισβήτησα μια φιλία, βάσει της συχνότητας που μιλάμε ή βρισκόμαστε. Τη θεωρώ δεδομένη, έχω φίλους που έχουμε χρόνια να συναντηθούμε, αυτό δε σημαίνει οτι τους ακυρώνω με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η απομάκρυνση όμως, μου δίνει αυτομάτως τη βεβαιότητα του οτι είναι ανθρωπίνως αδύνατον να έχω φταίξει κάπου. Πως σκατά να σε πειράξω αν δε σε βλέπω? Μέσω δορυφόρου?

Απο την άλλη, δεν συνηθίζω να σπάω τα αρχίδια του άλλου. Θα σε πάρω μια, θα σε πάρω δυο, τρίτη όμως δε θα υπάρξει. Δε θέλω να καταντώ ενοχλητική. Και απο τη στιγμή που δεν απαντάς εξαρχής, αυτό σημαίνει πως δε θα απαντήσεις ούτε την εικοστή φορά. Το άφησα λοιπόν ως είχε, και δικαιολόγησα τη σιγή που ακολούθησε. Σκέφτηκα οτι ίσως έχει τρεχάματα, ίσως τραβάει τίποτα ψυχοσωματικά. Ίσως είναι ο Κρόνος στο ζώδιο του, και την έχει δει αλλιώς. Ίσως στο ίσως, και με τα δικά μου να τριγυρνάνε πρώτο τραπέζι πίστα στο κεφάλι μου, έβαλα το συγκεκριμένο θέμα σε δεύτερη μοίρα.

Μετά απο 20 περίπου μέρες απόλυτης σιωπής, εχθές δηλαδή, τον ξαναπήρα. Και πάλι βρέθηκα αγκαλιά με τα παπάρια του. Το σκέφτηκα για ακόμα μια φορά, και κατέληξα στο οτι μάλλον λανσάρει την τακτική ‘Βρες το μόνος σου’. Έχω μια φίλη που χωρίζει τους γκόμενους με το ίδιο συστηματάκι. Δε σηκώνει το τηλέφωνο, μέχρι να καταλάβει ο άλλος απο μόνος του οτι η σχέση έληξε –μετά απο 500 αναπάντητες-. Μόνο που εγώ δε λειτουργώ έτσι. Αν δε μου κάνεις πλέον, έχω το θάρρος και το θράσος να σου το πω κατάμουτρα, να σου εξηγήσω και τους λόγους μου για να μη μείνεις με ερωτηματικά, και μετά ο καθένας ας πάρει το δρόμο του. ‘Δεν είναι όλοι σα και σένα’ λέει πάλι η φωνούλα, και το βουλώνω.

Στεναχωρέθηκα, δε το αρνούμαι. Όταν καλλιεργείς όμορφα αισθήματα για έναν άνθρωπο, μια τέτοια συμπεριφορά σε πληγώνει. Στεναχωρέθηκα…και θύμωσα, και έβρισα, και το όνομα του αντικαταστάθηκε απο το ‘Ο μαλάκας’.

Μου πέρασε μετά απο 5 ώρες. Τόσο περίπου παίρνει η ολοκλήρωση της συναισθηματικής μου αποκοπής σε τέτοιες περιπτώσεις.

Στο καλό λοιπόν φίλε μου. Πάρε κι ένα τραγουδάκι για τον δρόμο. Off you go now!

Subscribe Free
Add to my Page

Φρικάρω. Συχνά. Χωρίς κάποιο λόγο. Απλά κοιτάω το σπίτι μου και νιώθω ότι με πλακώνουν οι τοίχοι. Αυτές τις στιγμές, ένα από τα λιγοστά πράγματα που με ξελαμπικάρουν είναι λίγο quality time με το Πέτζεοτ. Αυτό βέβαια θα προτιμούσε το time αυτό να μεταφραζόταν ως πλύσιμο, μια που το καημένο περνάει κρίση ταυτότητας, αφού από ασημί έχει καταντήσει καφέ, αλλά το αγνοώ επιδεικτικά.

Σήμερα οι τοίχοι είχαν πάρει αρκετά μεγάλη κλίση. Αρπάζω τσιγάρα και κλειδιά, και ξεκινάμε (εγώ και το Πέτζεοτ ντε) για μια ακόμα άσκοπη βόλτα, δίχως συγκεκριμένο προορισμό. Ξέρω μόνο ότι θα αποφύγω τα φώτα, θα περιπλανηθώ σε δρόμους σκοτεινούς και απόμερους, όπως κάνω συνήθως.

Βάζω στο player ένα από τα ‘ότι να ‘ναι’ cd μου, στα οποία κάνω τρελό ‘πάντρεμα’ μουσικής, συνήθως επειδή τα γράφω τελευταία στιγμή και χώνω μέσα ότι συναντήσει στη βιαστική πορεία του το ποντίκι. ‘Μα πως, δε ταιριάζουν Air με Τερζή?’ παραμιλάω και γελάω μόνη μου σα τον βλάκα.

Οδηγώ και σε σκέφτομαι. Άκυρο. Οδηγώ και καπνίζω. Στο μυαλό ηλίθιες σκέψεις. Τι χρώμα να βάψω τα μαλλιά μου? Να βρω τι σκατά θα βάλω στο γάμο. Να κλείσω ραντεβού στον οδοντίατρο.

Track 06. Από την εισαγωγή ακόμα το μυαλό έχει αρχίσει να τρέχει. Αυτή τη φορά όχι στα δικά μου χάλια, αλλά στις ζωές των δικών μου.

Έρωτες που ήρθαν από το πουθενά και γέννησαν όμορφα συναισθήματα. Χάρισαν ευτυχία, απογείωσαν. Ζωές που πορεύτηκαν μαζί. Χαρούμενες στιγμές φυλακισμένες σε φωτογραφίες. ‘Εμείς’ μου λες και καμαρώνεις. Και ύστερα μια μαλακία, ή μια λάθος έκφραση, και όλα μέσα σε δευτερόλεπτα down the drain. Το ‘εμείς’ γίνεται ‘εγώ και ο μαλάκας / η πουτάνα’. Βλέπω όμως ότι ο θυμός είναι η συγκάλυψη του πόνου σου. Βασανίζεσαι, θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, να βάλεις mute στα λόγια που ξεστόμισες. Κλαις, χτυπιέσαι, ψάχνεις τις υποσχέσεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. ‘Δεν άξιζε’ σου λέω με την ανεπηρέαστη λογική του παρατηρητή. Δεν ακούς, χάνεσαι μέσα στην ασυναρτησία σου. Δε πειράζει, ο χρόνος θα φθείρει, θα αλλοιώσει. Θα σου περάσει. Όπως περνάνε σχεδόν όλα. Και θα φαίνονται τόσο αστεία και μικρά όλα αυτά… Αλήθεια σου λέω. Ή μήπως δε ξέρω τι σου λέω?

‘Κοπελιά θυμήσου τις δικές σου μαλακίες, και άσε τους άλλους ήσυχους’ μου φωνάζει ο εγκέφαλος.
‘Τι θα γίνει ρε γελοία, θα φάμε τίποτα?’ συμπληρώνει το στομάχι.
‘Σκάστε και οι δυο. Εγώ τουλάχιστον ποτέ δε λέω «εμείς»’ δηλώνω.

Πατάω το repeat και ανάβω τσιγάρο. Που διάολο είμαστε ρε Πέτζεοτ?

Subscribe Free
Add to my Page

Αγαπημένοι μου συνbloggers χρόνια πολλά για την ονομαστική σας γιορτούλα!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ZAMORA

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ELIAZ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ CRAZYMALKAVIAN

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ BLENHEIM

Subscribe Free
Add to my Page

‘Θα το λατρέψεις’ μου είπε. Το λάτρεψα. Και όπως όλα όσα λατρεύω με καταστρέφουν, το ίδιο έκανε και αυτό. Μου έκλεισε τα μάτια και μου επέβαλε να φύγω.

Περιπλανήσου. Θυμήσου. Βρες.

Ανοίγω τα σκονισμένα συρτάρια του μυαλού. Βρίσκω το ζαχαρωτό στρουμφόσπιτο της τούρτας μου. Ώρες μαλλιοτραβιόμασταν για την απόκτηση του, μας χώριζε η απηυδισμένη νηπιαγωγός. Κατάφερα και το πήρα. Το έδωσα σε αυτόν. Μια αγάπη γεννήθηκε καθώς του παρέδιδα το λάφυρο.
Με άφηνε να είμαι ο καπετάνιος όταν παίζαμε με το πειρατικό των playmobil. Έπεσε από την κούνια, και καθώς του έκαναν ράμματα τον τάιζα γρανίτα πορτοκάλι της ΑΓΝΟ. Τον φίλησα ένα βροχερό βράδυ Ιουνίου, που παίζαμε ‘κατασκήνωση’ στην κούνια του κήπου, καθώς οι μανάδες μας ασχολούνταν με το σπόρο γιασεμί που δεν έπιασε.
20 χρόνια μετά, η ανεπιτυχής καλλιέργεια του γιασεμιού είναι ακόμα το απωθημένο τους, και το βασικό προς συζήτηση θέμα σε κάθε συνάντηση τους. Ο Πανούλης όμως έγινε Πάνος, κι εγώ πέταξα βυζί. Το πειρατικό βρίσκεται στο πατάρι, η ΑΓΝΟ δε βγάζει πλέον γρανίτα πορτοκάλι, και την κούνια την πετάξαμε.
Κάθε φορά που τον βλέπω θυμάμαι που διατεινόμουν πως θα τον παντρευόμουν όταν θα μεγάλωνα, και καμάρωνα. Όχι μόνο δε τον παντρεύτηκα, αλλά δε τον ξέρω καν πλέον.
Η αθώα μου αγάπη τριγυρνάει στην αυλή του δημοτικού. Το γιασεμί θα αιωρείται για πάντα πάνω από τα κεφάλια μας.

Αναμοχλεύω έρωτες που ήρθαν και έφυγαν, πολλά χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο πεταχτό φιλί. Θυμάμαι ανθρώπους που για ένα χρονικό διάστημα με ημερομηνία λήξης αποκαλούνταν ταίρι, γκόμενος, στήριγμα. Αριθμώ μαλάκες που άφησα να με δουλέψουν, και άλλους που δούλεψα εγώ. Έδωσα, πήρα, και διδάχτηκα πολλά.

Δεν ανοίγω τα μάτια, αφοσιώνομαι στην αίσθηση της ακοής. Ξεπηδούν μπροστά μου αυτοί που με πονάνε ακόμα, όντας απλά απόντες. Αυτοί που εγώ έδιωξα. Το υπέρμετρο εγώ μου δεν έδινε περιθώρια για συγγνώμες. Θύμωνα, έσβηνα λόγια, έσκιζα αναμνήσεις. Με στοίχειωσαν οι τελευταίες τους λέξεις, αυτές που προσπαθούσαν να αποτρέψουν το οριστικό τέλος. Μάταια, τους είχα ήδη αποκλείσει από τον κόσμο μου. Όταν μετάνιωσα ήταν πολύ αργά.

Βλέπω το παρόν μου. Παγιδεύομαι σε ανούσιες ερωτοφάνειες. Ενθουσιάζομαι μέσα σε δευτερόλεπτα, απομυθοποιώ και ξενερώνω σε μερικούς μήνες. Επαναλαμβάνω λανθασμένες κινήσεις.
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που δόθηκα πλήρως σε έναν έρωτα. Πότε ένιωσα ασφαλής και ολοκληρωμένη μέσα στην αγκαλιά κάποιου. Δε θυμάμαι.

Περιπλανήσου. Θυμήσου. Βρες τι σου λείπει.

Μου λείπεις εσύ. Σε σκέφτομαι τα βράδια που η μόνη μου συντροφιά είναι τα Davidoff. Ανυπομονώ να αφουγκραστώ τη σιωπή σου. Μου λείπεις, κι ας μη ξέρω πως σε λένε. Ξέρω μόνο πως υπάρχεις κάπου εκεί έξω. Περιμένω απλά να σε γνωρίσω.

Το λάτρεψα. Και το μίσησα που με ταξίδεψε στην άσχημη πλευρά της κατά τα άλλα όμορφης μοναξιάς μου. Ή μήπως της μοναξιάς που ασυνείδητα έχω ωραιοποιήσει?

Πάρε με μαζί σου στο ταξίδι,
εκεί που τα όρια του χρόνου συντρίβονται

Subscribe Free
Add to my Page

Το 'χω? Μια ώρα παιδεύομαι, ελπίζω να τα κατάφερα!

Special thanks to Trikalini για τη βοήθεια και το αναλυτικότατο του post.

Subscribe Free
Add to my Page

Θυμάμαι το χαρτάκι που κολλούσες στην πόρτα σου. ‘Out of order’ έγραφες. ‘For the past 18 years’, συμπλήρωνα απο κάτω. Το έβλεπες και με έβριζες. Γελούσα.

Σήμερα γίνεσαι 26.

Ψάχνω αυτούς τους ανθρώπους. Περιπλανήθηκαν μέσα στην ψεύτικη και μηδενική μορφή του χρόνου. Χάθηκαν μέσα στη λήθη. Έσβησαν. Υπάρχουν μόνο σε παλιές φωτογραφίες και σε ‘Θυμάσαι τότε που…?’.

‘Μελαγχόλησες’ μου λες. ‘Άλλαξες’ απαντώ, με το βλέμμα καρφωμένο στο φανάρι. ‘Μεγάλωσα. Μεγαλώσαμε’ συνεχίζεις, κι εγώ μετρώ τα χρόνια.

Σου δείχνω τη φωτογραφία που έχω στο πορτοφόλι μου. Εγώ με πορτοκαλί μαλλί κι εσύ με την κλασσική σκατόφατσα που έβγαινες πάντα. Επίτηδες το έκανες, για να με νευριάζεις. Περιμένω να γελάσεις. Κοιτάς τις δυο άγνωστες μορφές που σου χαμογελάνε. Ταξιδεύεις.

‘Μαλάκα, το θυμήθηκες’ θα μου πεις το πρωί που θα σε πάρω.

‘Πότε το ξέχασα?’ θα απαντήσω.

Και ύστερα δε θα σκοτωθούμε για το γαλάζιο χαρτάκι.

Χρόνια πολλά. Καλά μυαλά και πάνω απ’ όλα υγεία.

Γεια σας!! Αχμ.. ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ!

( Η άνωθεν δήλωση έγινε απο την μεγάλη ποσότητα ρετσίνας που κυκλοφορεί μέσα μου. Αν χρησιμοποιηθεί ποτέ εναντίον μου, θα αρνηθώ τα πάντα και θα επικαλεστώ intoxication, insanity, automatism, diminished responsibility, duress, necessity, και γενικά όποιο
άλλο defence έχω πρόχειρο.)

Βαριέμαι. Όχι τώρα, γενικά. Τώρα απλά πονάω. Anyway, όπως έλεγα βαριέμαι. Μαζί μου βαριέται και η Φανή. Και σα βαριεστημένο ντουετάκι, κάνουμε διάφορες μαλακίες για να περνάει ευχάριστα η ώρα.

Συνήθως κόβουμε βόλτες με το αυτοκίνητο και κορνάρουμε όποια γκόμενα με ύφος / περπάτημα ‘I’m Gisele’ συναντάμε στο δρόμο μας. Άλλες τρομάζουν, άλλες το παίρνουν πάνω τους. Εμείς απλά γελάμε.

Άλλη μια αγαπημένη πατέντα, είναι ο ‘Σούπερ καυγάς’. Πηγαίνουμε σε σούπερμαρκετ στα οποία οι μάπες μας τους είναι παντελώς άγνωστες, παίρνουμε από μια βλακειούλα, και κατευθυνόμαστε στο ταμείο. Εκεί η πρώτη ατάκα είναι ‘Συγγνώμη, αλλά προηγούμαι, ήρθα πρώτη’. Ακολουθεί το ‘Τι λέτε κυρία μου, εγώ ήρθα πρώτη, για σας παρακαλώ που πάτε να βγείτε και από πάνω’, και ο διάλογος συνεχίζεται πάνω κάτω σε αυτό το στυλ μέχρι να φρικάρουν επαρκείς, για μετέπειτα σχολιασμό / λιώσιμο, φάτσες. Κάργα μαλακισμένα ε?

Όταν βαριόμαστε που βαριόμαστε, και συνεπώς βαριόμαστε (go figure) να κάνουμε καραγκιοζιλίκι, πάμε σε παιδικές χαρές και κάνουμε κούνια, τραμπάλα, και γενικά οτιδήποτε είναι ασφαλές για την ηλικία μας και τα αγύμναστα κορμιά μας.

Το σημερινό (χτεσινό πλέον) απόγευμα ήταν guess what… βαρετό. What a shock ε? Αφού μαζευτήκαμε από καφέδες, βόλτες κτλ, χυθήκαμε πάνω στον καναπέ και αρχίσαμε τις εποικοδομητικές ασχολίες. Επί μισή ώρα προσπαθούσαμε να πούμε ‘Μια τίγρης με τρία τιγράκια’. Τζίφος. Περάσαμε στις πασιέντζες. ‘Σε σκέφτεται και σύντομα θα είναι ερωτευμένος μαζί σου. Θα κάνει ταξίδι / δρόμο για να σε δει’. Αφού χοροπήδησα και έσκουξα ‘Να κάτσει στα αυγά του, ΔΕ ΘΕΛΩ.’, βάλαμε τα αθλητικά μας και πήγαμε στο πάρκο.

Όλα κυλούσαν ήσυχα και όμορφα, μέχρι που ξύπνησε μέσα μου η Κομανέτσι. Αναθεματισμένo Redbull. Σεληνιάστηκε και η άλλη, και αρχίσαμε τις γυμναστικές επιδείξεις, και τη φιλότιμη προσπάθεια εισαγωγής στα επείγοντα. Λύσσαξα να κάνω αναποδογύρισμα στο μονόζυγο. Αμέλησα να υπολογίσω ότι την τελευταία φορά που έκανα κάτι παρόμοιο ήμουν τουλάχιστον μισό μέτρο κοντύτερη. Σκοτώσου, μπορείς. Και σκοτώθηκα. Αλλά δε πτοήθηκα, μια Νάντια δε τα παρατάει έτσι εύκολα!

Όσο εντωμεταξύ ήμουν απασχολημένη σιγουρεύοντας ότι όλοι οι αυχενικοί σπόνδυλοι μου ήταν στη θέση τους, η Φανή αποφάσισε να δαμάσει Την Κάμπια (χρήση κεφαλαίων ως ένδειξη σεβασμού και δέους). Η Κάμπια είναι..well μια τεράστια κάμπια, της οποίας το κεφάλι είναι σε ύψος 2 περίπου μέτρων από το έδαφος. Δεν έχω καταφέρει ποτέ να ανέβω, κάπου στη μέση πάντα σαβουρντιόμουν. Τα κατάφερε όμως το τσακάλι μου. Στο ανέβασμα δηλαδή. Γιατί το κατέβασμα δε το είχε καθόλου, οπότε κατέληξε σφιχταγκαλιασμένη με τις κεραίες της Κάμπιας, να γλιστράει και να με εκλιπαρεί για βοήθεια.

Είχα όλη την καλή διάθεση να βοηθήσω τη φίλη μου, αλλά με εμπόδιζαν κάποιες τεχνικές δυσκολίες. Την κατασκευή με τους κύβους την είχα, κινιόμουν σαν αίλουρος μέσα της. Όταν ήμουν δέκα βέβαια. Στα 30 παρά και με κώλο διαστάσεων αεροδιαδρόμου, το μόνο που κατάφερα ήταν να εγκλωβιστώ.

Θρήνος και οδυρμός στο πάρκο. Η Φανή να πέφτει σε slow motion, κι εγώ να κρέμομαι ανάποδα, ανίκανη να κάνω το οτιδήποτε πέραν του να τραγουδάω ‘Τότε τι κρίμα (x3), δε χωράς πουθενά, πουθενά, πουθεναααααααααααά’ . Χάρμα.

Με τα χίλια ζόρια ελευθερώθηκα από τον γόρδιο δεσμό μου, την κατέβασα πριν σπάσει κάνα κεφάλι, και καταλήξαμε να κλαίμε τον (κυριολεκτικό) πόνο μας, συντροφιά με παγάκια και θερμαντικές.

Τι να κάνεις. Έχει τίμημα η ριψοκίνδυνη ζωή!

Ε όχι. Ενίσταμαι και αντιτίθεμαι στο ‘καθεστώς’ του εορτασμού των 100 posts. Με δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσισα λοιπόν να γιορτάσω τα 56 postάκια μου. Γιατί? Κυρίως γιατί με το ρυθμό που πάω δε θα φτάσω ποτέ τα εκατό, άσε που από βδομάδα το μόνο που πιθανότατα θα μπορώ να γράφω είναι «Εδώ στις Αγροτικές Διαβατών περνάω υπέροχα. Η Κούλα είναι τελικά χρυσό κορίτσι, και δε με πειράζει που είμαι bitch της. Σήμερα βγήκαμε στην αυλή. Καθόμουν 2 ώρες σε ένα παγκάκι».

Η καριέρα μου στο blogging άρχισε πριν από κάνα δυο χρόνια θαρρώ, σε μια ξένη ηλεκτρονική κοινότητα, και στέφτηκε με πλήρη αποτυχία. Πρώτο post, ‘Ok how does this bloody thing work?’. Δεύτερο post, ανύπαρκτο. Συνέχισα να βολοδέρνω από δω και από κει, μέχρι που καταστάλλαξα κάπου, αλλά έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και με βρήκαν κάτι ‘φίλοι’, οπότε πήρα τον πούλο με συνοπτικές διαδικασίες. Δε τα έβαψα και μαύρα βέβαια, μια που ούτως ή άλλως δεν έγραφα και πολλά back then.

And then came AV. Όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, σας κατσικώθηκα εδώ λόγω zamoras, οπότε feel free to blame her. Αφού διάβασα τα Άπαντα της Εύης, έστησα κουτσά στραβά το murderάκι μου, ανέβασα κι ένα δοκιμαστικό post της πλάκας, και είπα να εγκλιματιστώ διαβάζοντας οτιδήποτε και οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά μου. That was phantom. Δε ξέρω γιατί, αλλά αυτό το παιδί μπήκε κατευθείαν στην καρδιά μου, τον συμπάθησα μέσα σε νανοδευτερόλεπτα. Εκτός από τη συμπάθεια βέβαια, έπαθα και μερική τύφλωση, μια που αυτό το άσπρο font είναι θανατηφόρο για τα καταπράσινα (το λέει και η ταυτότητα, δε θέλω αηδίες!) μάτια μου, οπότε αποσύρθηκα προσπαθώντας να ανακτήσω την όραση μου.

Επανήλθα τις επόμενες μέρες, και μια που βαριόμουν τόσο πολύ που ήμουν έτοιμη να διαβάσω τον Β’ τόμο του ‘Ο γιατρός κοντά σας’ (τον πρώτο τον είχα ήδη διαβάσει), και να μάθω τα πάντα για την καταπολέμηση της λευκόρροιας, άρχισα να περιηγούμαι σε διάφορα blogs. Με μερικούς ήταν θέμα ακαριαίου έρωτα, με άλλους συναίσθημα μηδέν.

Δεν σχολίαζα συχνά. Διάβαζα, παρατηρούσα, και έβγαζα συμπεράσματα. Συμπάθησα, αντιπάθησα, σιχτίρισα, χάρηκα για εσάς, συγκινήθηκα, δάκρυσα με μερικές από τις ιστορίες σας, προβληματίστηκα με αυτά που σας ταλαιπωρούν. Όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να λύνομαι. Άφησα τα γενικά και αόριστα, και επέλεξα να εκθέσω προσωπικές σκέψεις που τριγυρνάνε μονίμως στο κεφάλι μου. Έγραψα πολλά, μερικά εκ των οποίων δεν συζητώ καν με κοντινά μου άτομα. Τα τελευταία χρόνια τείνω να μην μιλάω για όλα όσα σκέφτομαι, για αυτά που περνάνε από το μυαλό μου και με στενοχωρούν, με χαροποιούν, με φτάνουν στο ζενίθ και ύστερα με ρίχνουν στο ναδίρ. Δεν θα το χαρακτήριζα μυστικοπάθεια, απλά δεν θέλω να μιλάω, δεν βγάζω στην φόρα τα εσώψυχα μου πλέον, επιλέγω τι λέω και τι κρατώ για τον εαυτό μου. Και αυτό γιατί έχω σηκώσει τόσες άμυνες που δεν μπορώ να αφεθώ και να δείξω ότι, παρόλο την εικόνα της ‘στ ’αρχίδια μου όλα και όλοι’, συγχρόνως είμαι και ευάλωτη, σέρνομαι και πονάω. Σιχαίνομαι μέχρι και να κλαίω μπροστά σε άλλους, το θεωρώ μεγάλη αδυναμία εκ μέρους μου, νιώθω ότι εκθέτω τον εαυτό μου ανεπανόρθωτα. Το γιατί έχω σηκώσει άμυνες είναι μια άλλη υπόθεση. Σε σας ανοίχτηκα βασιζόμενη στην ασφάλεια που μου παρέχει η ανωνυμία και η οθόνη μου. Ίσως και να γράφω για να τα βλέπω εγώ η ίδια, και εκ των υστέρων να κρίνω αν έπραξα σωστά ή όχι.

Όπως και να έχει, αυτό που μετράει για μένα, είναι ότι είστε εδώ. Με συμβουλεύετε, με παρηγορείτε, με εμψυχώνετε, και κατά κάποιο τρόπο ‘συμμετέχετε’ στις δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να πάρω.

Ήθελα να γράψω δυο λόγια ξεχωριστά για τον καθένα σας, αλλά δε θα το κάνω. Έχω παραγίνει συναισθηματική τώρα τελευταία, το μόνο που μου λείπει είναι να με πάρουν τα ζουμιά πρωινιάτικα. Θέλω μόνο να ξέρετε ότι σας νοιάζομαι, και ας μη το δείχνω τις περισσότερες φορές.

Ξέρω ότι θα χαθούμε. Όσο ξαφνικά μπήκα εδώ μέσα, έτσι και θα εξαφανιστώ. Απεχθάνομαι τα αντίο, γι’ αυτό και τα αποφεύγω. Απλά φεύγω. Θα κουβαλάω όμως για πολύ καιρό μέσα μου εσάς, τους γνωστούς αγνώστους μου. Που υπήρξατε παρόντες σε μια περίεργη φάση της ζωής μου. Που μου κρατάτε συντροφιά τα άγρυπνα μου βράδια.

Σας ευχαριστώ που ομορφαίνετε το μονότονο παρόν μου.