Getting away with murder

Πουτάνα άνοιξη, είχες δεν είχες την έκανες τη δουλειά σου πάλι..

Subscribe Free
Add to my Page

Παρασκευή βράδυ. Μόλις έχω γυρίσει απο την έξοδο μου, και μου έχει πάρει τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά να φτάσω απο την είσοδο στο δωμάτιο μου, μια που το αναθεματισμένο τακούνι με έχει ξετινάξει.

Στρογγυλοκάθομαι στην πολυθρόνα μου, και πάνω που πάω να απλώσω τις ποδάρες μου στο σκαμπό και να αρχίσω να βογγάω, το ακούω…

Χο κουάξ χο χο κουάξ ΚΟΥΑΞ ΚΟΥΑΞ ΚΟΥΑΞ! (καμία σχέση, αλλά μόνο έτσι μπορώ να το διατυπώσω)

Πετάγομαι επάνω, και επειδή το έχω στο αίμα μου το νίντζικο, παίρνω αμέσως στάση άμυνας.

Αφού βεβαιώθηκα οτι δεν μου την έχει πέσει κανένας, και μια που ο θόρυβος συνεχιζόταν ακάθεκτος, ξυπνάει ο Poirot και τα τρια CSI μαζεμένα μέσα μου.

Και ξεκινώ να διελευκάνω το θορυβώδες μυστήριο. Με σατέν μπλουζικό, την Mac στο μάτι, και παντόφλα με γαλάζιο πλαστικό λέλουδο, ξαμολιέμαι στην αυλή, μπας και ανακαλύψω απο που σκατά ακούγεται αυτό που μοιάζει με ασθματική καρακάξα (takes one to know one, οπότε μην αναρωτιέστε) και έχει λυσσάξει να τσιροκοπάει κάθε 2 λεπτά.

Και ναι! Την κατάλληλη στιγμή, πάνω που χει σκαλώσει το μαλλί μου σε μια τριανταφυλλιά δηλαδή και παλεύω να ξεμπλεχτώ χωρίς να βγάλω κάνα μάτι, αφυπνίζεται ο Ντοκιμαντέρ-στο-ΣΚΑΙ εαυτός μου και μου δηλώνει ‘Βάτραχος είναι ρε βλήμα’.

Με το ύφος της τρελής ανακάλυψης ζωγραφισμένο στη μάπα μου, επιστρέφω μέσα, και περιμένω να σκάσει. Πόσο πια θα σκούζει? Δέκα λεπτά? Μισή ώρα? Θα το αντέξω.

Μετά απο 2 ώρες, ο Λάκης ο Βατραχάκης ( ω, ναι, σιγά που δε θα τον ονόμαζα) ακόμα τον χαβά του, κι εγώ να τραβάω μαλλιά, βυζιά, αυτιά και οτιδήποτε άλλο είχα πρόχειρο. Δεν έλεγε να το βουλώσει το μαλακισμένο, λες και επίτηδες ήρθε και μπαστακώθηκε έξω απο το παράθυρο μου και ο μόνος σκοπός της ζωής του ήταν να μου ανεβάσει την πίεση.

- Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
- Μίλησε μου για το πρόβλημα σου. Είμαι όλη αυτιά.
- Όλη μαλακία είσαι, αλλά δεν θα μας απασχολήσει αυτό τώρα.
- Τι είναι αυτό που ακούγεται ρε?
- Ο βάτραχος που με παρενοχλεί.
- Μέσα στο σπίτι τον έχεις?
- Αμέ. Του έφτιαξα και καφέ. Και σε λίγο θα του την πέσω κιόλας. Μου έχει τσακίσει το νευρικό, μη το κάνεις χειρότερο κι εσύ.
- Ακούγεται λες και είναι δίπλα σου.
- Αφού είναι 2 μέτρα βάτραχος.
- Όπως λέμε 2 μέτρα παλικάρι?
- Σκάσε.
- Τον έψαξες?
- Λούκια, φρεάτια, γλάστρες, γκαζόν, βρύσες. Να συνεχίσω?
- Να έρθω να του στήσουμε παγίδα?
- Και άμα τον πιάσουμε, να τον ψήσουμε τον πούστη. ΒΑΤΡΑΧΟΠΟΔΑΡΑ ΣΤΗ ΣΧΑΡΑ.
- Γιατί φωνάζεις?
- Για να ακούσει και να καταλάβει οτι δεν αστειεύομαι!

Όντως με άκουσε. Και έσκασε. Για μισή ώρα.

Και αν εξαιρέσω κάποια παρόμοια διαλείμματα… ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΒΟΥΛΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ. Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω τούτη τη γραμμή. Κουαξ και κουαξ και κουαξ. Δε λέει να ξεκουμπιστεί!!

Μήπως να τον φιλήσω, μπας και είναι το τυχερό μου?

So now we're here and now is fine
So far away from there
And there is time, time, time
To plant new seeds and watch them grow
So there'll be flowers in the window when we go

And I love you so let's watch the flowers grow

Subscribe Free
Add to my Page

Μέρες αγάπης, συγχώρεσης κτλ, κι εγώ τα κατάφερα και έβρισα. Μέσα σε εκκλησία κιόλας. Πριν προχωρήσω, να πω Χριστός ανέστη, αν και απο το soon to be αφορισμένο στοματάκι μου δε νομίζω να πιάνεται. Τέλοσπαντων, μπαίνω στο θέμα.

Με την Εκκλησία δεν έχω πολλά πάρε δώσε. Τρεις φορές τον χρόνο με το ζόρι, ίσα να μη γκρινιάζει η μάνα μου και την ακούω σε dolby. ‘Καλή σχέση’ έχω μόνο με τον Αγ.Ραφαήλ στη Μυτιλήνη. Για προσωπικούς λόγους.

Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο λοιπόν, βάζω τα καλά μου, στολίζομαι, χτενίζομαι και πάω στην εκκλησία του χωριού μου. Στην οποία μετά το σημερινό δεν πρόκειται να ξαναπατήσω ποτέ. Εκτός αν πάρει μετάθεση ο ‘καλος μου ο πάτερ’. Στο καλό.

Καλώς ή κακώς έχω τρύπα στην γλώσσα. Αυτή είμαι, γούσταρα και την έκανα, και όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα πρόβλημα, όσον αφορά την Κοινωνία. Και αν είχε κάποια αντίρρηση ο εκάστοτε παπάς, μου ζητούσε ευγενικά να το βγάλω και τελείωνε εκεί η υπόθεση.

Μέχρι σήμερα. Πάω η καλή σου μετά την Ανάσταση, να κοινωνήσω. Ανοίγω φαρδιά πλατιά το στόμα, με κοιτάει ο άντε να μη πω και στραβώνει. ‘Τι είναι αυτό?’ μου λέει. Απαντώ. Και με κοιτάει με μια απαξίωση, ένιωσα τελείως σκουπίδι. Το προσπερνώ γιατί δεν ήθελα να τον αρπάξω και να τον βαράω μέρα που είναι, και του λέω ευγενικότατα ‘Μπορείτε να με κοινωνήσετε σας παρακαλώ?’. Και κάπου εκεί μου πετάει την καταλυτική ατάκα. ‘Τράβα βγάλτο και ξαναέλα’. ΤΡΑΒΑ. Ο πρέσβης του Θεού. Ο άνθρωπος που απο την λιτότητα και τη νηστεία θα έπρεπε να είναι 50 κιλά, και ζυγίζει τουλάχιστον 200. Αυτός που θα κρίνει αν έχω αμαρτίες. ΤΡΑΒΑ.

Κρανίωσα μέσα σε νανοδευτερόλεπτα. Και το θέμα δεν είναι το σκουλαρίκι. Σαφώς θα το έβγαζα, ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Ανέβασα την πίεση του αιώνα, άρχισα να φεύγω προς τα έξω, και πάνω στα νεύρα μου λέω και ένα ‘Άντε γαμήσου’ και ήρθε και έδεσε το πράγμα. Το σκυλομετάνιωσα βέβαια. Όχι που έβρισα αυτόν, αλλά που έβρισα μέσα στην εκκλησία. Και ακόμα νιώθω άσχημα. Αλλά ήταν τόσο εριστικός, που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ.

Η μαλακία είναι οτι ο εν λόγω άντε να μη πω πάλι, έχει καλές σχέσεις με την μάνα μου και τον έχω πετύχει να σουλατσάρει και στην αυλή μας μια φορά. Ας ξανάρθει, να τον κεράσω και καφεδάκι.

Αυτά. Σας αφήνω κάπου εδώ. Πάω να περιμένω τη φωτιά που θα πέσει να με κάψει.

Όσα χρόνια και να περάσουν, όσες (χιλιάδες) φορές και να το δω, ΔΕ ΘΑ ΠΑΨΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΜΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ.

Ουφ!

Όχι. Δε με βάρεσε η άνοιξη κατακέφαλα. Ούτε η αγαμία. Καλά, για το τελευταίο δεν παίρνω και όρκο.

Όπως είπα γύρω στις 700 φορές σήμερα, κρέμασα κουρτίνες. Άμα δεν έχει ζωή ο άνθρωπος, χαίρεται με κάτι τέτοια. Τέλοσπαντων, όλα καλά και όμορφα στην αρχή, το είχα το θέμα, μια που είμαι νίντζα-αίλουρος. Στην τελευταία όμως έχασα τη γη κάτω απο τα πόδια μου. Κυριολεκτικά. Έκανα μια υπέροχη πιρουέτα επάνω στον πάγκο που ήμουν σκαρφαλωμένη, σαβουρώθηκα επάνω στο ψυγείο (που αλλού θα έπεφτα εγώ?), στη συνέχεια επάνω στο καλοριφέρ όπου και έκανα ένα θαυμάσιο γκελ, και για φινάλε είχα μια καταπληκτική tête-à-tête συνάντηση με την μοκέτα. Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει, οπότε δεν έπαθα τίποτα. Έτσι όπως ήμουν φαρδιά πλατιά ξαπλωμένη στο πάτωμα, με την κουρτίνα στη μάπα, να σκέφτομαι οτι μυρίζει μανούλα, συνειδητοποίησα οτι μου λείπει ένας άνδρας εδώ μέσα.

Γι’ αυτό και ζητείται αρσενικό να με κρατάει (και όχι για να κρεμάει, έχω και κάποιον εγωισμό. Κάτι τέτοια τους βάζουμε να κάνουν και μετά μας λένε άχρηστες).

Άμεση πρόσληψη.

Εμφάνιση αδιάφορη. Αν βέβαια μοιάζει σε έναν απο τους παρακάτω κυρίους, δε θα μου κακοπέσει κιόλας.

Ικανοποιητικός μισθός.

Βαρέα ένσημα.

Δωρεάν χορήγηση ηρεμιστικών (δεν παλεύομαι αλλιώς).

Ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον, με θέα σε αεροδιάδρομο.

Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται όπως αποστείλουν pm εντός τριών (3) εργάσιμων, πριν ξαναπέσω και σπάσω καμιά σπονδυλική στήλη.
Ευχαριστώ.

Μαλακίζομαι μέχρι να τελειώσουν τα πλυντήρια μου και να κάνω πάλι τον ακροβάτη προσπαθώντας να κρεμάσω τις κουρτίνες.

Τραγουδοβιντεάκι λοιπόν (μπορούσες να το πεις και βίντεοκλιπ βλαμμένη).
Μου το αφιέρωσε ένας γκόμενος το 2002. Ο έρωτας ήταν ακαριαίος. Με το τραγούδι, όχι με τον τύπο. Αν ναυαγούσα σε ένα ερημικό εξωτικό νησί, ένα απο τα τρια πράγματα που θα ήθελα να έχω μαζί μου (sooo λεύκωμα κατάσταση), είναι αυτό το κομμάτι. Το αγαπώ, το λατρεύω, σκίζω το σουτιέν μου για πάρτη του. Δεν υπήρξε φορά που να πω ‘Α, το βαρέθηκα’.

Enjoy. Αν και είμαι σίγουρη πως πολλοί θα βρείτε τους System αρκετά φασαριόζους.

Lifeis a waterfall,
we're one in the river,
and one again after the fall.

Swimming through the void
we hear the word,
we lose ourselves,
but we find it all…

Cause we are the ones that want to play,
always want to go,
but you never want to stay.

And we are the ones that want to choose,
always want to play,
but you never want to lose.

Aerials, in the sky,
when you lose small mind,
you free your life.

Life is a waterfall,
we drink from the river,
then we turn around and put up our walls.

Swimming through the void,
we hear the word,
we lose ourselves,
but we find it all…

Cause we are the ones that want to play,
always want to go,
but you never want to stay.

And we are the ones that want to choose,
always want to play,
but you never want to lose.

Aerials, in the sky,
when you lose small mind,
you free your life.

Aerials, so up high,
when you free your eyes,
eternal prize.

Aerials, in the sky,
when you lose small mind,
you free your life.

Aerials,so up high,
when you free your eyes,
eternal prize

Κάτι (άραγε τι?) μου λέει οτι δε μου μιλάς…

Μου κάνεις μουτράκια (άχου το μωρέ)…

Κλαίω και χτυπιέμαι, γιατί αναρωτιέμαι (ποιήτρια)…

Ήρθε η στιγμή να σκεφτώ…

Άντε ρε σούργελο, που μου το παίζεις και βαρύ πεπόνι. Που θα μου αφιερώσεις και τη σιωπή σου νούμερο.

Εγώ πάλι, θα σου αφιερώσω το κάργα αγαπήμενο κομμάτι του Τερζή. Αλλά επειδή ξέρω τι κάφρος μπορείς να γίνεις, και να πεις οτι στην 

πέφτω, βγάλε όλους τους ρομαντικοαγαπησιάρικους στίχους και κράτα το υπόλοιπο. Κοινώς, το 'Δε μιλάμε, δεν μιλάμε πια δε μιλάμε.'

Σούργελο!
(επειδή τον κόβω -αν είχα- οτι θα πλακωθούμε αύριο, να σου πω απο τώρα οτι σ'αγαπώ, σε λατρεύω κτλ κτλ)

Subscribe Free
Add to my Page

- Ναι?
- Που ‘σαι μούχλα?
- Εδώ, αλλά πρόσεχε τι θα πεις.
- Καλά δεν είναι που μιλάμε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα?
- Ουυυυ υπέροχα. Κοντοζυγώνει και ο Δεκαπενταύγουστος. Εκεί να δεις μεγαλεία.
- Είμαι στο αυτοκίνητο, και σε θυμήθηκα.
- Που είσαι?
- Εδώ.
- …ΠΟΥ είσαι?
- ΕΔΩ.

- Χωροταξικά εννοώ!!
- Άφησα τα 500 χιλιόμετρα και είμαι στα 450 πλέον. Καλή απόσταση για αποφυγή πειρασμών.
- Και εις ανώτερα.
- Ξέρεις τι σκέφτομαι έτσι όπως κάθομαι εδώ? Δεν μπορώ να μιλήσω για αιωνιότητα βέβαια, αλλά αυτή τη στιγμή το μόνο που θέλω είναι…
( Ε του πούστη λέω..θα το πει. Θα ήθελε να είμαι εκεί, γιατί του έλειψε πολύ το να καθόμαστε μαζί και να κοιτάμε στο υπερπέραν, και ω πόση σημαντική είναι η παρουσία μου στη ζωή του κτλ)
…να είμαι απολύτως μόνος μου. Εγώ και η πάρτη μου.

- Ναι..εντάξει, καλά είσαι.
- Σε αφήνω. Θα τα πούμε στο επόμενο soul connection.
- Έχουμε και τέτοια?
- Βεβαίως. Το λέει και ο Λάο Τσάο.
- Τσόου τσόου. Πάλι τέτοια διαβάζεις?
- Πάντα.
- Κλείνω πριν αρχίσεις τα αποφθέγματα περί τυρόπιτας.
- Γεια σου.
- Γεια μας!

Είμαστε κάπου έξω απο τη Θεσσαλονίκη, και πιάνει βροχή. Η Φανή έχει ανοίξει κουβέντα με τους υαλοκαθαριστήρες. Το μόνο που απασχολεί το δικό μου μυαλό είναι οι σταγόνες που πέφτουν στο τζάμι. Κατά τα άλλα, το απόλυτο κενό.

Στο ράδιο αρχίζει να ακούγεται η γκόμενα απο τους C-Real, και η Φανή μπαίνει σε mode Εγκεφαλικό, μια που τους σιχαίνεται. Αλλάζω σταθμό και πέφτω πάνω σε Πυξ Λαξ. Και το πρώτο άτομο που σκέφτομαι ασυναίσθητα στο άκουσμα του συγκεκριμένου κομματιού, είναι ο thios. Πραγματικά δε ξέρω γιατί, ποιος ξέρει τι συνειρμό έκανε το ηλίθιο κεφάλι μου εκείνη τη στιγμή.

Τεσπα, γυρνάω σπίτι, ανεβάζω Placebo για τη zamora και τη Belua, και λαμβάνω το εξής σχόλιο:

το μέλος thios έγραψε…

thelw ki egw afierwsh!

Χαλάω χατήρια εγώ βρε? Ε? :p

Κι επειδή ‘εικάζω’ οτι πιάνεσαι απο τις λέξεις, μη μου το χαλάσεις με παρατήρηση τύπου ‘Μα δε πιστεύω στον Θεό, ούτε είμαι σκληρά φυλακισμένος’ κτλ. Έτσι μου έκατσε εκείνη τη στιγμή.

(Προσπαθούσα να αποφασίσω ποια φώτο θα βάλω, αλλά πιστεύω οτι σου ταιριάζουν και οι δυο πολύ, οπότε δε μπορούσα να ρίξω άκυρο σε καμία)

Subscribe Free
Add to my Page