May 21 2008
Είπα να κάνω ένα guest appearance, να ευχηθώ χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και να σας πω οτι μου λείψατε αρκετα και ελπίζω να είστε όλοι καλά.
Αυτά for now. Take care και φιλούμπες!
Και ένα τραγουδάκι που μου αρέσει τρελά τώρα τελευταία.
May 10 2008
Απεξάρτηση ημέρα 2η.
Όχι, εντάξει, με
λένε Νατάσα και είμαι καλά!
Αν εξαιρέσεις ότι έχω
φιμώσει τη Φανή προκειμένου να της απαγάγω τον υπολογιστή, και δαγκώνω τον
Γιώργο κάθε φορά που βρίσκεται σε ακτίνα μικρότερη των 5 μέτρων. Είμαι καλά
λέω.
Ο Θανάσης τον ήπιε
χτες το πρωί. Έμεινα αποσβολωμένη να τον κοιτάω καθώς παρέδιδε τον πνεύμα του. Και
παρέμεινα έτσι γύρω στο ένα τέταρτο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι έγινε. Καλά
είμαι λέω.
Και με αυτό το moral boost σας αφήνω.
Back to rehab. Ciao!
May 08 2008
Θυμάμαι την ημέρα που πέρασες το κατώφλι του σπιτιού. Σε κοίταξα με ενθουσιασμό και η προσμονή μου έλαβε τέλος. Σε πήρα στην αγκαλιά μου και χαμογελούσα σα μικρό παιδί. Δεν σε άφησα απο τα χέρια μου έκτοτε. Σε μελέτησα, βρήκα όλα τα κουμπιά σου. Σε κοιτούσα το πρωί που ξυπνούσα, έκανα καφέ κι ερχόμουν να τα πούμε. Και τα λέγαμε τόσο καλά. Υπήρχαν στιγμές που χωριζόμασταν, αλλά αυτό γινόταν για το καλό σου. Όταν επέστρεφες ήσουν πιο δυνατός απο ποτέ.
Σε αγάπησα Θανάση. Σε σένα έχω καταγράψει τα περισσότερα μυστικά μου. Σε σένα έχω εκμυστηρευτεί τις ανησυχίες και τους φόβους μου. Τα άγρυπνα μου βράδια τα περνούσα με τη συντροφιά σου.
Κι εσύ πεθαίνεις Θανάση μου! Με αφήνεις μόνη κι έρημη στους 5 τοίχους! Δεν πήγαινες καλά τον τελευταίο καιρό, αλλά δε περίμενα οτι το τέλος θα ερχόταν τόσο σύντομα. Γιατί Θανάση? Γιατί? Τι θα κάνω τώρα εγώ? Πως θα ζήσω?
Είναι θλιβερό. Κάθομαι και περιμένω την τελευταία σου πράξη. Τους τίτλους τέλους που θα πέσουν με την απόλυτη μαυρίλα. Σε κοιτάζω με παράπονο. Με αφήνεις μια για πάντα, το νιώθω.
Δε ξέρω πόσο θα αντέξεις. Ξέρω μόνο οτι πάω να ανοίξω explorer και κολλάει το player. Όλα ‘not responding’ μου τα βγάζεις μωρό μου. Ελπίζω μόνο να βγάλεις και τη σημερινή μέρα.
Αντίο Θανάση μου!
Και αντίο bloggers φίλοι μου. Δε το κόβω να παραμένει και πολύ στη ζωή, μια που απο χτες μου άρχισε τις μανούρες. Σβήνει, μαυρίζει, κολλάει. Σκέτο χάλι. Σε περίπτωση λοιπόν που μας αφήσει χρόνους, σας αποχαιρετώ κάπου εδώ.
Take care. Εις το επανιδείν!
May 08 2008
Δεν κοιμάμαι. Σωωωωωωώπα, θα πείτε, δε το ξέραμε. Ε, το ξαναλέω για να είμαστε σίγουροι. Η μαλακία είναι οτι δε φτάνει που κάνω τη νυχτερίδα όλο το βράδυ, αλλά σκέφτομαι κιόλας. Και δε μου αρέσει αυτό, γιατί δεν είμαι απο τους ανθρώπους που η σκέψη τους κάνει δημιουργικούς ή σοφότερους ή whatever. Στη δική μου περίπτωση γίνομαι απλά καταθληπτική. Θα ήθελα λοιπόν να έχω ένα κουμπάκι που να βάζει τον εγκέφαλο στο off. Παλιότερα ψιλοέπιανε το σύστημα telemarketing. Αποβλακωνόμουν με το tepanyaki και το μαγικό πριόνι και ξεχνιόμουν. Πλέον τζίφος.
Παρένθεση. Θυμόμαστε τον φίλο που με είχε στο γράψιμο σε κάποια φάση που τον χρειαζόμουν? Τον θυμόμαστε, ωραία. Κανένα σημείο ζωής συνάμα απο το ποστ και μετά. Μου ανοίγει παραθυράκι λοιπόν σήμερα στο msn, ‘Σε γαμάω’ μου γράφει. ‘Και με δέρνεις?’ απαντώ. ‘Καλά?’ μου λέει. ‘Καλά, εσύ?’ λέω. ‘Καλά’. Και κάπου εκεί τελειώνει η συζήτηση, εποικοδομητικότατη και μες στο νόημα I must admit. Κλείνουμε παρενθεσούλα.
Anyway, προχωρώ. Σκέφτομαι λοιπόν όλα αυτά που απασχολούν τη ζωή μου, και καταλήγω να τριγυρνάω γύρω απο τον καναπέ και να ξεφυσάω σηκώνοντας 5-6 μποφόρ. Βαρέθηκα όμως να σκάβω το χαλί, οπότε για να γλιτώσω και το σέρβις στα 30.000 χιλιόμετρα, αποφάσισα να θεσπίσω καινούριο session στις βραδυνές μου περιπλανήσεις. Και το όνομα αυτού…(drum roll)…’Σκέφτομαι μαλακίες και χαίρομαι’. Γεμίζω το κεφάλι μου με οτιδήποτε μικρό και ανούσιο μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου, και αφήνω τα σοβαρά απ’έξω. Αλλιώς δε παλεύεται η νύχτα, γίνεται πιο βασανιστική και απο live της Μπεζαντάκου.
Σήμερα λοιπόν, εγώ και… well εγώ, θα ασχοληθούμε με ατάκες. Ατάκες που μου είπαν και με έστειλαν αδιάβαστη, με άφησαν μαλάκα, με έκαναν να γελάω μέχρι δακρύων. Ατάκες που είπα και με κυνηγάνε ακόμα. Ατάκες που για εσάς δε θα make sense πιθανότατα, αλλά δεν έχει σημασία.
Off we go then.
Να, πρέπει να σου πω κάτι που ΜΑΛΛΟΝ θα σε πειράξει. Φασώθηκα με τον Β.
Γιατί να με πειράξει καλέ? Μήπως επειδή ήταν γκόμενος μου? Ή επειδή εσύ το έπαιζες φίλη μου? Κάνε δουλειά σου. Και ευχαριστώ για το ενημερωτικό sms!
Έχω σχέση. Αλλά πρέπει να μάθεις κάτι. Δεν είναι άνδρας. Τα έχω με μια κοπέλα.
Καλύτερα που μου βγήκες λεσβία φίλη μου, παρά κομμουνίστρια! Τραγική ειρωνεία. Στα γράμματα/ραβασάκια που ανταλλάζαμε στο foundation πάντα την αποκαλούσα ‘Αγαπημένη μου λεσβία’. Ενίοτε την έλεγα και ουκρανό λιμενεργάτη. Λες να την δω πάνω σε καμιά μαούνα? Σ’ αγαπώ μαλάκω.
Έχετε ΟΑΕΔ στη Θεσσαλονίκη?
Ακολούθησε το αν έχουμε Hondos. Την σταμάτησα πριν με ρωτήσει αν έχουμε ρεύμα και τηλέφωνο.
Τι να τον κάνουμε τον χάρτη της Λέσβου? Στη Μυτιλήνη δε θα πάμε?
No comments on this one.
I’m gay/ He’s gay
Ε ναι, η τύχη μου. Όποιος γκόμενος μου άρεσε το πρώτο τρίμηνο Αγγλία, μου έβγαινε gay.
Σαν αλατιέρα είστε μαλάκα.
Μήνυμα της Φανής όταν με είδε στημένη ανάμεσα στις άλλες δυο. Πέθανα να γελάω.
Όπου υπάρχει μια τυρόπιτα, υπάρχουν γύρω της κι άλλες.
Ακατανόμαστος με στόμφο. Ήταν η εποχή που διάβαζε κάτι φιλοσοφημένα και αποφάσισε να βγάλει απόφθεγμα. Η Φανή αναρωτιόταν πως καταφέρνει και κρύβει τόσο καλά τις κεραίες του. Εγώ απαθέστατη στον καναπέ. Έχω ακούσει και χειρότερα απο το στοματάκι του.
Συγγνώμη, να ρωτήσω, τι βάρος αντέχει η γέφυρα?
Εγώ, σε μια κρίση ‘Αρκούδα έχεις γίνει μωρή’, στην υπάλληλο των διοδίων στη Ρίο-Αντίρριο. Με κοίταξε λίγο παράξενα, άσε που δεν μου απάντησε κιόλας.
Άσε τη Μ. να φάει όσο θέλει. Δε πειράζει, θα γίνει 3 μέτρα. Τετραγωνικά.
Μου έχουν φύγει καφέδες, τσιγάρα, πέφτω κάτω και τσιροκοπάω.
Παντρεύτηκα στα MacDonald’s. Κουμπάρος ήταν ο γκόμενος μου, και μας πάντρεψε ο γκόμενος της γυναίκας μου, έχει πάρει certificate απο το internet.
Το πίστεψα μόνο όταν μου έστειλε πιστοποιητικό γάμου. Τι να πεις..
Save your legs.
Έχουμε κανονίσει να βγούμε, και ως συνήθως τον παίζω και δεν έχω ετοιμαστεί. Τριγυρνάω στον διάδρομο με 2-3 φορέματα στο χέρι και κάνω γκάλοπ σε όποιον συναντώ στον δρόμο μου. Πετυχαίνω τον Richard. ‘The taxi is going to be here in 5 minutes’ μου ανακοινώνει. Παθαίνω ενα πολιτισμικό, και του λέω ‘Nooo, I have to shave my legs’. Μόνο που πάνω στον πανικό μου αμελώ την παραμικρή προσπάθεια για μια αξιοπρεπή προφορά, οπότε το shave αυτομάτως γίνεται save, και ο Richard ένα με το πάτωμα. Έκτοτε, σε κάθε μα κάθε συζήτηση/e-mail/κάρτα, μου κοτσάρουν και αυτό απο κάτω. Και πάνε και 7 χρόνια που το είπα..
Είναι δικό σου ή το έφερα απο το σπίτι?
Η Φανή βαριέται να πάρει ποτήρι, οπότε σκύβει στη βρύση να πιει νερό. Δεν ξέρω πως, αλλά το πηρούνι που είχα πάνω στον πάγκο μπαίνει στην τσέπη της. Πραγματικά, και να θες δε μπορείς να το πετύχεις αυτό. Το αντιλαμβάνεται μετά απο 2-3 λεπτά, εγώ κλαίω απο τα γέλια, και με μια φάτσα μέσα στην απορία με κοιτάει και μου θέτει την παραπάνω ερώτηση. Στιγμή ανεκτίμητη!
I want to see big cocks.
Στο bar με μια Guinness στο χέρι, μαλακίζομαι με τον Richard. Στο άσχετο και μέσα στην τύφλα μου γυρνάω και του το πετάω. Μόνο που παράλληλα κάποιο μαλακισμένο βάζει κομμάτι στο juke box, οπότε αυτομάτως σταματάει αυτό που ήδη παίζει. Πάνω ακριβώς στην ατάκα μου φυσικά. Γυρνάει με κοιτάει όλο το τραπέζι, και το μισό bar. ‘Cheers people’ τους λέω. Έκτοτε λαμβάνω κατά καιρούς e-mails με φωτογραφίες απο μεγάλους κόκκορες και συνοδευτικό σχολιάκι ‘Is that big enough for you?’. Αίσχος!
May 07 2008
Don’t tell me how life is
Cause I don’t really want to know
Don’t tell me how this game ends
Cause we’ll just see how it goes
Catch me when I fall
Or you’ll need me when I’m not here at all
Miss me when I’m gone again
I’m going down in flames
I’m falling into this again
May 06 2008
I’m hunting shadows in the dark…
Τη δική μου? Τη δική σου? Δε ξέρω. Χαμένη είμαι. Δε ξέρω τι μου γίνεται. Τσαντίζομαι με το μαλακισμένο το κεφάλι μου που δε λέει να σε ξεφορτωθεί. Τριγυρνάς μονίμως εκεί μέσα. Σε διώχνω κι όμως ξανάρχεσαι.
‘Ίσως είχες την ανάγκη να νιώσεις έτσι’ μου είχες πει κάποτε. Μπορεί και να είναι έτσι. Δε θα έπρεπε να μου είχε περάσει μέχρι σήμερα? Να την είχα ξαποστείλει στον αγύριστο και να προχωρήσω για λιμάνια ξένα, για λιμαααάνια ξεεεεένα?
Τα βάζω με τον εαυτό μου. Πως ξέφυγα τόσο πολύ? Πως σε άφησα να περάσεις το τείχος μου? Πως αφέθηκα? Γιατί έχω παραλύσει και δε μπορώ να βάλω ένα τέλος σε αυτή την κωμικοτραγική συμπεριφορά μου?
Προσπαθώ να προσδιορίσω τι διάολο είναι όλο αυτό. Έρωτας? Ερωτοφάνεια? Ενθουσιασμός? ‘Εγκεφαλική καύλα’ φωνάζει το μόνο κομμάτι του μυαλού μου που δεν αποτρελάθηκε ακόμα. Αυτό είναι. Με πηδάς με μια σου κουβέντα. Κι έχω εθιστεί, γι’αυτό δε μπορώ να τρέξω μακριά απο σένα.
Και να πεις οτι δεν είδα την φωτεινή επιγραφή ‘Danger! Do not approach!’? Την ίδια έχω κι εγώ πάνω απο το κεφάλι μου. Και αντί να την προσπεράσω και να πάω να κατσικωθώ σε καμία που να γράφει ‘Χαλβάς. Please enter και κάνε με οτι θες’, αποφάσισα να κοιταχτώ στον καθρέφτη μου. Τα ίδια σκατά είμαστε. Καταστρέφουμε και αυτοκαταστρεφόμαστε. Μαλάκας εσύ, μαλάκας κι εγώ. Πολλές φορές δεν σε συμπαθώ καν, με τσιτώνεις, με εκνευρίζεις, πως το λένε. Αν σε είχα μπροστά μου θα σου τραβούσα 5-6 μπάτσες να μου φύγει το άχτι. Και μετά θα σε φιλούσα. Αλλά δε σε έχω μπροστά μου. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρη αν θέλω κιόλας.
Κάθομαι και τρώγομαι με τις αμέτρητες αντικρουόμενες σκέψεις μου. Μόνη μου. Σε σένα βγάζω την απόμακρη και απότομη πλευρά μου. Νομίζω πως έτσι κρύβομαι. Αλλά ξέρω οτι ξέρεις. Δεν είσαι βλάκας. Και ξέρεις οτι ξέρω πως ξέρεις.
Γιατί δε σου μιλάω ανοιχτά λοιπόν? Γιατί πραγματικά δεν έχω τι να σου πω. Τίποτα να διεκδικήσω, τίποτα να ζητήσω. Απλούστατα δεν με παίρνει. Φοβάμαι. Δε θέλω. Δεν μπορώ. Πως λοιπόν να σε βάλω σε διαδικασία σκέψης για κάτι που θα καταλήξει, ή που μάλλον έχει ήδη δρομολογηθεί να καταλήξει στο απόλυτο τίποτα? Αν οι συνθήκες της ζωής μου ήταν διαφορετικές, και αν δεν ήμουν μαλακισμένη, τότε ίσως… Γάμα το, τα βαρέθηκα τα ‘ίσως’ και τα ‘αν’.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που πρυτανεύει η ψυχρή λογική μου, μου ρίχνει δυο φάσκελα και με διατάζει να σου κάνω έξωση. Και το κάνω, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Σε διώχνω. Όμως ξανάρχεσαι. Απο το πουθενά.
Έτσι ήρθες και χτες. Μέσα απο αυτό το τραγούδι.
I'm hunting shadows in the dark
In steaming jungles of the world
Either to kill or to be killed
By creatures never named or heard
I'm lifting wishes to the stars
Their gleaming satellites of time
Orbiting circles overhead
To futures when your love is mine
But you were always pretty reckless with your love
Come with the sun and getting restless when it's gone
And when you go you leave me breathless and alone
You leave me breathless when you close the door
It feels just like you took the air out of the room with you
Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind
And I've been dreaming of revenge
To make you love me more than even you can try
All words converge to where you are
And if I follow I will surely find
The horses gone the fire still warm
And you've moved on an hour before
You like to keep me just one step behind
You were always pretty reckless with your love
Come with the sun and getting restless when it's gone
And when you go you leave me breathless and alone
You leave me breathless when you close the door
It feels just like you took the air out of the room with you
Breathless…
May 05 2008
Ο Κανέλλος είναι ξενέρωτος σήμερα, και δε παίζει με το ποντίκι του.
Η Φανή με έχει βάλει να την βγάζω αβέρτα φωτογραφίες, γιατί ‘Αχ, δε μου αρέσει, βγάλε άλλη’, και ‘Σε αυτή φαίνεται στραβό το φρύδι μου ρε, πως θα του την στείλω?’. Βαρέθηκα, οπότε αρχίζω να την σαμποτάρω.
‘Naaaaaat?’, ακούγεται μια φωνή απο τα έγκατα της ανακλινόμενης πολυθρόνας.
‘Τι θες Γιώργο? Να σου κάνουμε αίτηση για ρεύμα και νερό τώρα που εγκαταστάθηκες μόνιμα εκεί?’ λέω καθώς απανεργοποιώ το φλας για να βγαίνει πίσσα σκοτάδι η μούρη της άλλης.
‘Θέλω να δω το σπίτι μου στο Google Earth’.
‘Δεν φαίνεται καλά η περιοχή μας’.
‘Δε πειράζει’.
Προκειμένου να γλιτώσω απο την φωτογράφιση και το μοντέλο της κακιάς ώρας, κατεβάζω το πρόγραμμα. Και μια που είμαι τρελό χακερόνι, το ‘χω. Ελλάδα (νομίζω πως) πατάω εγώ, Γερμανία με βγάζει αυτό.
- Μήπως έχεις κανένα εξοχικό στο Αμβούργο παρεμπιπτόντως?
- Όχι.
- Λάθος απάντηση. Λυπάμαι, ατύχησες.
Η συνέχεια στο κλασσικό μου στυλ. Εκνευρίζομαι που δε βγάζω άκρη, ανοίγω κουβέντα με τον υπολογιστή, ξεφυσάω, πιάνω τα μαλλιά μου πάνω, και αρχίζω την αντεπίθεση.
Στη φάση που ο Γιώργος αποφάσισε να βάλει και συναγερμό στην πολυθρόνα, έπιασα επιτέλους Θεσσαλονίκη. Τρελή επιτυχία. Παρηγορήθηκε με μια θολή εικόνα του σπιτιού του, κι εγώ σκεφτόμουν πόσο ηλιθίως μακρόστενο φαίνεται το δικό μου.
Κάνω zoom out και βλέπω την Αγγλία να με κοιτάει παραπονεμένη. Ανταποδίδω με νοσταλγικό βλέμμα και χαμόγελο. ‘Δε γαμιέται, ας το ψάξω’ λέω.
Μετά απο κανένα τέταρτο και άπειρα ‘Όχι, πιο δεξιά. Αριστερά μήπως? Πως σταματάει να γυρνάει αυτό το πράγμα?’ είχα βρει το πανεπιστήμιο μου.
Το γνωστό bittersweet feeling δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση του. Κι έγινε ακόμα πιο έντονο όταν το πήρα όλο αριστερά και βρήκα την γειτονιά της off campus χρονιάς μου, και συνεπώς το σπίτι μου.
Απο αυτό το σπίτι δεν έχω καμία φωτογραφία. Παράξενο, αν σκεφτείς πως είμαι ικανή να πάρω μέχρι και τοπογραφικό σχέδιο απο χώρους που θεωρώ δικούς μου. Καμία απολύτως, nada. Δε ξέρω γιατί.
Κοιτάω και θυμάμαι τις ημέρες που βγήκαμε για house hunting. Απο τις 8 το πρωί στημένοι να πάρουμε την λίστα που έβγαζε το πανεπιστήμιο, και μετά τρέξιμο. Λες και ήμαστε σε αγώνα δρόμου. Εκατοντάδες φοιτητές να περιφέρονται σε κατάσταση αλλοφροσύνης, προσπαθώντας να προλάβουν όσους είχαν προβάδισμα. Στόχος η εύρεση του τέλειου σπιτιού. Αυτού που ήταν κοντά στο πανεπιστήμιο δηλαδή, και όχι στου διαόλου τη μάνα.
Είδαμε αρκετά, τα δωμάτια των οποίων ήταν όσο το πορτμπαγκάζ του Πέτζεοτ. Ώσπου γύρω στις 6, και μετά απο χρυσό μετάλλιο στο βάδην, πήγαμε και σε αυτό. Το τελευταίο ραντεβού της ημέρας. Φαινομενικά ήταν τέλειο, άσχετα με τα προβλήματα που παρουσίασε στην πορεία. Σχετικά κοντά στο campus, είχε και ένα μονοπάτι κοντά που μας έσωζε απο το να κάνουμε ολόκληρο τον κύκλο για να βγούμε στον δρόμο του πανεπιστημίου.
‘We have a non-smoking policy’ λέει η σπιτονοικοκυρά. ‘We don’t smoke!’ λέμε με ένα στόμα μια φωνή εμείς. Και όντως δεν καπνίζαμε. Ο Phil δηλαδή. Οι υπόλοιποι 4 είχαμε το τσιγάρο middle name. Περάσαμε μαγικές στιγμές, μια που η καρακάξα ερχόταν πάντα απροειδοποίητα και μπούκαρε χωρίς να χτυπάει την πόρτα. Ένα χρόνο καπνίζαμε κρεμασμένοι έξω απο παράθυρα, καταναλώναμε τουλάχιστον απο τρια air fresheners εβδομαδιαίως έκαστος, άσε που είχαμε τον Gareth συνέχεια σε επιφυλακή. Έμενε στο δωμάτιο του ισογείου που ήταν φάτσα κάρτα στην πόρτα, οπότε δεν της έλεγε απλά hello, το τσίριζε για να νιώσουμε εμείς. Ο καημένος, τζούρα και ψέκασμα ήταν.
Παρόμοια ακροβατικά κάναμε και όποτε αργούσαμε το ενοίκιο και ερχόταν τάχα μου για να μας δει. Σε ένα τρελό ντου θυμάμαι, ο Gareth είχε χωθεί κάτω απο το τραπέζι της κουζίνας αλλά τελικά τον βρήκε, κι εγώ είχα κρυφτεί στην ντουλάπα της Νικόλ. Εκείνη τη μέρα βρήκε η μαλάκω να νοιαστεί για το χαλασμένο καζανάκι και να κάθεται να το κοιτάει με τις ώρες. ‘Where is Anastasia?’ αναρωτιόταν. ‘In the closet, with a heel up her ass’ μουρμούριζα εγώ.
Είχα ‘χάσει’ τη δομή της γειτονιάς, είχε γίνει μια ασάφεια στο κεφάλι μου.
Βλέπω το γκαζόν στην άκρη του δρόμου και θυμάμαι τότε που είχα φάει τα μούτρα μου κάτι χαράματα που γύριζα μεθυσμένη απο το σούπερ, μια που ήθελα σοκολατίτσες το κορίτσι, άχου με. Τρελό σλάλομ, έβγαζα χορτάρια μετά απο το μαλλί μου. Αλλά η σακούλα σταθερά στο χέρι μου, δεν την άφησα στιγμή, σερνόταν μαζί μου.
Ή τότε που ερχόμενη απο το uni, πακέτο με κάτι φίλους που είχα καλέσει για καφέ, μπερδεύτηκα και πήγα στον πιο κάτω δρόμο γιατί εκεί νόμιζα πως είναι το σπίτι, και τους το έπαιζα και ιστορία μετά. Και καλά για βόλτα ήρθαμε απο δω. Τα γαμημένα, ίδια ήταν όλα τους.
Θυμάμαι τη μουσική απο το ice cream van που περνούσε κάθε απόγευμα. Την αλεπού που έκοβε βόλτες στη γειτονιά τα βράδια. Την γάτα των δίπλα που μου τριβόταν με κάθε ευκαιρία. Τα ζεστά μεσημέρια με γρανίτες στην αυλή. Την φάτσα μου όταν είδα οτι οι δυο ‘ισόγειοι’ είχαν βάλει grill στα δωμάτια τους. Την αφίσα των Beatles που κόλλησαν στις σκάλες και έπεφτε συνέχεια. Τον φίλο του Richard που κοιμόταν σα βόδι στον καναπέ της κουζίνας και χέστηκα πάνω μου όταν κατέβηκα να πιω νερό. Το βρακί που ξέχασα πάνω στο καλοριφέρ τη μέρα που έφευγα. Το ‘αντίο’ που ως συνήθως δεν είπα. Το ξέγνοιαστο μυαλό μου.
Κλείνω το Earth και ανοίγω την ντουλάπα. Ψάχνω να δω τι απέγινε εκείνο το κορίτσι.
May 04 2008
Κοιτάζω το blog μου. Δε το διαβάζω, απλά έχω σκαλώσει και το παρατηρώ. Ο πυρετός μάλλον με κάνει να βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το θέαμα. Το μάτι μου –το αριστερό, το δεξί κάνει απεργία- πέφτει πάνω στο ‘Αρχείο’. 70 και 29. Το προσπερνώ. Μετά απο κανένα 2λεπτο, ο –ως συνήθως- αργοπορημένος εγκέφαλος μου, με ενημερώνει οτι 70+29=99. Κάπου εκεί αναφωνώ σχεδόν εκστασιασμένη ‘Φλώρε, έφθαθες τθα εκατό ρε θυ’, και φτύνω κι ένα κομμάτι μαρούλι στον οθόνη. Ο πυρετός πυρετός, αλλά το σαλατικό μπροστά μου.
Σκουπίζω τον λεκέ, και αποφασίζω να γράψω επετειακό ποστ, γιατί α) βαριέμαι, β) άμα απασχολήσω τα χέρια μου γράφοντας θα σταματήσω να μασουλάω τη μισή λαχαναγορά, και γ) είναι μια καλή δικαιολογία για να κλείσω το τηλέφωνο στη μάπα της Φανής, η οποία θεωρεί πως με ενδιαφέρει το οτι το μεσημέρι με φανταζόταν βουτηγμένη στο ποτάμι των Τρικάλων, να στήνω παγίδα σε κάτι ψάρια (don’t ask), και πιστεύει πως αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να μου περιγράψει την εικόνα.
Κάνω καφέ, ανοίγω το Word και δίνω διαταγή στον κλαψομούνικο εαυτό μου να κάτσει στα αυγά του, μην έχουμε πάλι συγκινήσεις και λοιπά χαριτωμένα. Το κατά πόσο θα με ακούσει είναι ακόμα άγνωστο.
Το πως προέκυψε το όλο ‘Stilvi this is a blog’ θέμα και πως βρέθηκα εδώ μέσα να σας ζαλίζω με τα βατράχια μου και την Εφορία το ανέλυσα στο 56ο μου post. Τώρα θα ασχοληθώ με άλλα κουτάκια του μυαλού.
Στις 31/10/07 πάτησα για πρώτη φορά το ‘Δημοσίευση’. Σήμερα που αναλογίζομαι την ύπαρξη μου μέσα σε αυτή την ηλεκτρονική κοινωνία, συνειδητοποιώ οτι δεν κατάλαβα πως πέρασαν τόσοι μήνες. Άτιμο πράγμα ο χρόνος. Χάνεται, και μένεις να απορείς.
Σκέφτομαι όλα όσα έγραψα μέσα σε αυτό το διάστημα. Ανοίγω posts και βλέπω συλλογισμούς που δε θα τολμούσα ποτέ να εκμυστηρευτώ στους περισσότερους οικείους μου. Θωράκισα προ πολλού τον εαυτό μου. Εδώ κατεβάζω όλες τις άμυνες μου, λύνομαι. Γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι αν θα είναι εύκολο να συναντήσω ανθρώπους που βλέπουν την γυμνή μου αλήθεια. Μπορεί στη θεωρία να είναι, στην πράξη όμως?
Σκέφτομαι αυτά που διαβάζω. Όσα εσείς γράφετε. Με ένα κλικ μπαίνω στις ζωές σας και ζω την καθημερινότητα σας. Ταξιδεύω στην φαντασία σας. Ερωτεύομαι κάποιες απο τις σκέψεις σας. Δημιουργώ εικόνες στο κεφάλι μου. Οι περισσότερες ίσως και να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Μάλλον δε θα το μάθω ποτέ.
Σκέφτομαι τις φορές που αποφάσισα να το κλείσω το μαγαζάκι και να πάω στο καλό. Δεκάδες. Ένιωσα πως δεν είχα πλέον κάτι να πω, σα να έφτασα στο τέλος μου. ‘Θα πατήσω μια διαγραφή να τελειώνουμε’ έλεγα στην Εύη. Είμαι ακόμα εδώ. Μέχρι την επόμενη κρίση.
Σκέφτομαι. Σας σκέφτομαι. Όταν κλείνω τον υπολογιστή και ξαναγυρνάω στην πραγματικότητα μου. Τυχαίνουν φορές που θα δω μια εικόνα, θα ακούσω ένα τραγούδι, και κατευθείαν κάποιος απο εσάς θα ξεπηδήσει στο μυαλό μου. Είναι παράξενο να κυκλοφορεί μέσα στο κεφάλι σου κάποιος που δεν έχεις κοιτάξει ποτέ στα μάτια.
Σκέφτομαι οτι πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι και να πάω να χαπακωθώ, μπας και μαστουρώσω, και κόψω τις μαλακίες και τα μαρούλια.
May 02 2008
Μια ομορφιά! Υπέροχα! Όλα τα είχα, το να αρχίσω να διαλύομαι μου έλειπε μόνο. Fabulous!
Απο όπου και να με πιάσεις, όλο και κάποιο κομμάτι μου θα σου μείνει στο χέρι.
Το καταπράσινο –μη ξεχνιόμαστε- ματάκι μου μες στο πρήξιμο. Είχα βγάλει μια μαλακία απο την μέσα πλευρά του άνω βλεφάρου πριν λίγο καιρό, και ως τυπικός μαλάκας το άφησα, γιατί ‘Έλα μωρέ, τίποτα δεν είναι, θα φύγει απο μόνο του.’ Το τίποτα πήρε προαγωγή, και είμαι λες και με βαρούσες 5 ώρες.
Συν τοις άλλοις, το απόγευμα το σώμα μου αποφάσισε να ερεθιστεί. Αφήνουμε το πρόστυχο part στην άκρη, (ξέρω ακριβώς ποιοι το σκεφτήκατε, οπότε μη το παίζετε αθώοι), και κρατάμε το part που είναι πουά. Που είμαι πουά δηλαδή, μια που έχω βγάλει κόκκινα σημάδια παντού και τσούζουν, και έχω πασαλειφτεί με bepanthol και γυαλίζω σα τον βλάκα απο το χιλιόμετρο.
Τι γκρινιάζεις? θα μου πεις.
Δε γκρινιάζω. Αποχαιρετιστήριο ποστ γράφω, γιατί δε με κόβω να την βγάζω καθαρή μέχρι το πρωί.
Farewell !
(τυχαία επιλογή φωτογραφίας)
stilvi