Με λένε Νατάσα και δεν είμαι καλά. Δεν αναφέρομαι στην εγκεφαλική μου
ανεπάρκεια αυτή τη φορά. Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Άκυρο? Πάρε τα αρχίδια
μου μωρή? Μαλακία που με δέρνει?
Με λένε Νατάσα και ήμουν καλά χτες βράδυ. Μέχρι που τον είδα να μπαλαμουτιάζεται
με κάποια άλλη. Κι έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου, τα πάντα γύρω μου
σκοτείνιασαν και από το βάθος ακουγόταν το ‘Άνοιξε πέτρα για να μπω’. Πίπες.
Είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Το μόνο που έμενε ήταν η επιβεβαίωση.
Προετοίμασα και τον εαυτό μου έτσι ώστε να δεχτώ ψύχραιμα την όποια εξέλιξη. Κι
έτσι ακριβώς έγινε. Δεν σοκαρίστηκα με το θέαμα, ούτε έπεσα στα πατώματα να
χτυπιέμαι και να κλαίγομαι. Το μόνο που με εξέπληξε ήταν ο κόμπος που
δημιουργήθηκε στο στομάχι μου και δεν λέει να φύγει μέχρι τώρα. Αυτό
ομολογουμένως δεν το περίμενα.
Μαζί με το pain in the stomach ήρθε και το pain in the ass, με τις γνωστές της
απορίες.
-
Ποιο είναι το χόμπιτ ρε?
-
Περισσότερο σε χταπόδι φέρνει έτσι όπως έχει τυλιχτεί
γύρω του.
-
Και τι κάνει?
-
Γεώτρηση. Ψάχνει για πετρέλαιο στον φάρυγγα του προφανώς.
-
Είσαι καλά?
-
Είμαι η Καίτη που αγαπούσες.
Με εντυπωσίασε αρκετά η εγκράτεια μου τη δεδομένη στιγμή. Αντί να τον
αρπάξω και να τον βαράω μέχρι να ματώσει, καθόμουν και χαμογελούσα. Εντάξει, δε
το λες και χαμόγελο της Crest, τίγκα στην ειρωνεία
ήταν, αλλά δεν έχει σημασία.
Ήμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, ήμαστε. Εγώ έμεινα να κρατάω υπερήφανα το
Όσκαρ Α’ μαλάκα της υπόθεσης στα χέρια, η Φανή με βλέμμα δυσκοίλιου ροφού
αναρωτιόταν πότε ακριβώς θα εκραγώ, το χταπόδι συνέχιζε ακάθεκτο τη δουλειά
του, και αυτός είχε το πιο γλοιώδες ύφος άνεσης που έχω δει τον τελευταίο
καιρό.
Και κάπου εκεί τίθεται η εύλογη απορία στον μειωμένης αντίληψης εγκέφαλο
μου. Εγώ είμαι τρελή ή αυτός αρχιδολεβιές? Υποτίθεται ότι κάτι είχαμε μεταξύ
μας. Αυτό μου έδειχνε η στάση του και οι δηλώσεις του. Το όλο θέμα φαινόταν να
έχει καλή προοπτική. Μέχρι που το ήδη γαμημένο πρόγραμμα μου γαμήθηκε εκ νέου
και ψιλοχάθηκα. Δεν άνοιξε και η γη να με καταπιεί, απλά μειώθηκαν οι
συναντήσεις και τα τηλεφωνήματα. Ακόμα κι έτσι όμως, το τροπάρι παρέμενε το
ίδιο, αλλά άρχισε να με ενοχλεί η λάμψη του φωτοστέφανου και την ψυλλιάστηκα.
Έτσι λοιπόν το ‘Δυο έργα σεξ – Η αίθουσα κλιματίζεται – Σερβίρεται
χταποδομεζές’ που διαδραματιζόταν μπροστά μου απλά επαλήθευσε τις υποψίες μου.
Καλή και χρυσή η ψυχραιμία, αλλά αποφάσισα να τσαντιστώ. Όχι για το προφανές.
Χέστηκα για το θαλασσινό. Αυτό που με ενόχλησε ήταν το ύφος ‘Δεν συμβαίνει
τίποτα, και μη σου πω ότι χαίρομαι κιόλας που σε βλέπω’. Ok, δε με γουστάρεις πλέον, ή βρέθηκε
κάποια καλύτερη στον δρόμο σου. Με γεια σου και χαρά σου, το δέχομαι. Μήπως,
λέω μήπως το σωστό θα ήταν να γυρνούσες να μου
το πεις κατάμουτρα? Και όχι να θεωρήσεις περιττή την ενημέρωση, γιατί last time I checked το κληρονομικό μου
χάρισμα είχε φύγει διακοπές.
Μόλις μου πέρασε ο θυμός, στεναχωρήθηκα. Κι ύστερα θύμωσα πάλι, με τον
εαυτό μου που αφήνει τέτοιου είδους μαλακίες να με αγγίζουν.
Well,
sod it. It will go away eventually.
stilvi