Dec 05 2008
Ασυνάρτητη τυρόπιτα
‘Δεν θα τον ξαναπάρω ποτέ! Να πάει να γαμηθεί, δεν του μιλάω. Δεν με
απασχολεί. Δεν βγάζει πουθενά. Δεν με νοιάζει. Τέλος.’
Και όντως δεν έκανα καμία κίνηση. Σήμερα όμως ένιωσα την ανάγκη να τον
ακούσω. Να κάνουμε ακόμα έναν ασυνάρτητο διάλογο. Και μετά να πάω στην γωνιά
μου και να πέσω στην γλυκόπικρη μελαγχολία μου.
- Ναι?
- Ζεις. Χαίρομαι.
- Ζω. Εσύ τι κάνεις?
- Καλά. Έτσι νομίζω δηλαδή.
- Πότε θα έρθεις καμιά βόλτα να σε δω?
- Να μου λείπει το άκυρο.
- Άμα θες πραγματικά να με δεις, θα με δεις.
- Όταν ήθελα πραγματικά να σε δω, δεν είχα θέση στις προτεραιότητες σου.
- Και αποφάσισες να κρατήσεις μούτρα.
- Αντί να αποφασίσω να σε αποκεφαλίσω, προτίμησα τα μούτρα.
- Ο θυμός είναι στην γυναικεία σου φύση.
- Ο θυμός είναι αντίδραση στην μόνιμη προσπάθεια σου να με απογοητεύεις.
- Ότι κι αν κάνω, η αγάπη μου παραμένει ίδια.
- Είσαι καλά με τον εαυτό σου?
- Ο εαυτός μου έγινε σκοπός μου και μένω μακριά από τα πάντα. Διαλογισμός
μόνο.
- Λάο Τσάο και απόφθεγμα τυρόπιτας.
- Ακριβώς.
- Καταλαβαίνω. Μπορεί να μην συνεννοούμαστε, να μην συνεννοηθήκαμε ποτέ, αλλά
σε καταλαβαίνω.
- Δυο άνθρωποι που δεν ταιριάζουν σε τίποτα. Τα βρήκαμε όμως στα
συναισθήματα.
- Κι ύστερα κάπου το χάσαμε.
- Μ’ έχεις και περπατάω έξω στα χιόνια.
( Άρχισε να απαγγέλλει, λέω. Μετά το ξανασκέφτομαι και καταλαβαίνω ότι
μάλλον μιλάει για Warcraft.)
- Πήγαινε να παίξεις.
- Δεν είναι πιο σημαντικό από εσένα.
- Πήγαινε. Θα τα πούμε εμείς.
- Ναι, θα τα πούμε.
Του χρόνου πάλι.
stilvi