Getting away with murder

Εναλλακτικοί τίτλοι:

‘Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας’

‘Κι υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω πολύ’

‘Χρύσωσε τα Boots, μπορείς!’

‘Ποια είναι η Κυριακή?’ (ok, αυτό είναι άσχετο,
αλλά όπως βλέπω είναι της μόδας τώρα τελευταία, και είπα να το κοτσάρω κι εγώ.)

 

Day 1

 

   Ο Γιώργος διασκεδάζει κουνώντας τα
καθίσματα μας. Ο Κ. και η Ξ. είναι χωμένοι μέσα στον τουριστικό οδηγό και
μαρκάρουν σελίδες. Η Φανή δίπλα μου, ξεφυλλίζει ένα περιοδικό και μου δηλώνει
ότι πάλι έρχονται σκατά μέρες για τον Σκορπιό. Κι εγώ βαριέμαι. Απλά βαριέμαι.
Διαβάζω για 4^η φορά την ίδια σελίδα του βιβλίου που τυραννάω εδώ και
μισή ώρα και τελικά παραιτούμαι, μια που it’s not going to happen, χρειάζομαι πλήρη
απομόνωση και ησυχία για να συγκεντρωθώ στο διάβασμα. Ρωτάω πόση ώρα έμεινε,
ελπίζοντας η απάντηση που θα λάβω να περιέχει έναν αριθμό και την λέξη ‘λεπτά’.
2 ώρες μου λένε. Κοπανάω το κεφάλι μου στην μπροστινή θέση και σκέφτομαι.
Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι τραγικά το αεροπλάνο!

Προτού προλάβω να ολοκληρώσω την φαντασίωση όπου στραγγαλίζω τον διπλανό
μου, ο οποίος έχει ξαπλώσει επάνω μου λες και είμαι σεζλόνγκ, προσγειωνόμαστε.
Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα που βρίσκομαι, αλλά δεν πειράζει, έχω το ειδικό
‘kick in spot’ μου, το οποίο είναι
μόλις μισή ώρα μακριά.

Η μισή αυτή ώρα περνάει, και σέρνοντας την –ως συνήθως- τεράστια και
υπέρβαρη λουλουδάτη βαλίτσα μου βγαίνω από τον σταθμό της Victoria. Κι εκεί, ανάμεσα
στους ανθρώπους που τρέχουν να προλάβουν -το τραίνο, το μετρό και την ζωή-, και
τον κυριούλη που μαζεύει τις πατημένες γόπες, καταλαβαίνω ότι είμαι στο Λονδίνο
και κάθομαι και χαμογελάω σαν ηλίθια.

Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε έναν Ινδό μες στην
τρελή χαρά, να μας λέει ότι έμενε κάποτε στην Κατερίνη, και συγκεκριμένα στον
Κούκο (no idea what that is), και πόσο πολύ του αρέσει η Ελλάδα κτλ.
Μου δίνει το κλειδί, 4^ο floor μου λέει. Και παθαίνω ένα εγκεφαλικό άλλο πράγμα. Γιατί
αφενός δεν είχε ασανσέρ, και αφετέρου η σκάλα ήταν για τα μπάζα. Τυπική ξύλινη
αγγλική, στενή, με μοκέτα, τα σκαλοπάτια να έχουν ότι να ‘ναι κλίση, και άντε
ανέβα εσύ με την βαλίτσα χωρίς να σκοτωθείς. Του ρήμαξα όλους τους τοίχους και
ησύχασα. Βέβαια το μεγάλο σοκ ήρθε όταν μπήκαμε στο δωμάτιο, και κάπου εκεί
μεταφράστηκε και το χαμόγελο του Mr Κούκος. ‘Σας έχω ήδη δεσμεύσει 200 λίρες ως εγγύηση από τις κάρτες σας,
οπότε δεν με νοιάζει που θα πεθάνετε μόλις αντικρίσετε τις τρύπες που έχω
βαπτίσει en suite rooms’. Για να
κυκλοφορήσουμε εκεί μέσα, έπρεπε η μια να είναι καθισμένη στο κρεβάτι όσο η
άλλη να κινείται. Που ok, λες δε γαμιέται, θα
το αντέξω. Εντελώς ανυποψίαστη ανοίγω την πόρτα του μπάνιου. Δεν μπορώ να
περιγράψω το δέος που ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Μπροστά μου έβλεπα έναν χαοτικό
χώρο και με συνοπτικές διαδικασίες αποφάσισα να μείνω εκεί μέσα για 5 μέρες.
Ποιος το χέζει το Λονδίνο, θα είμαι στο μπάνιο Φανή!

1 m²? 1,5 m²? 2 m² φτου και βγαίνω? Καθόσουν να κατουρήσεις και τα γόνατα
σου χτυπούσαν στην πόρτα. Προσπαθούσες να κάνεις μπάνιο και σα να μην έφτανε
που δε χωρούσες να γυρίσεις σαν άνθρωπος χωρίς να πέσεις μέσα στη λεκάνη, είχες
και την κουρτίνα να κολλάει επάνω σου. Τσακίρ κέφι.

Είχα σκοπό να μείνω για ώρες αγκαλιασμένη με την κουρτίνα, αλλά μας
περίμεναν ο Κ. και η Σ. στο Piccadilly, οπότε -δυστυχώς-
έπρεπε να φύγουμε.

Βρισκόμαστε, μαλακιζόμαστε λίγο μες στη βροχή, πάμε για φαγητό, και μετά
κατηφορίζουμε προς Harrods.

�

Κλάμα και οδυρμός μπροστά σε πέδιλο Vuitton, και απόλυτο ξενέρωμα με τον Louboutin. Ειδικά το πέδιλο
υπερπαραγωγή που βλέπαμε στο internet και προσκυνούσαμε,
από κοντά ήταν λες και μάδησε φτηνιάρικο λουλουδοκοκαλάκι από το Hondos και το κόλλησε επάνω
στο παπούτσι.

Βγαίνουμε έξω, μας πέφτει λίγο το σαγόνι βλέποντας τις Bentley που ήταν
παρκαρισμένες απέναντι, και φεύγουμε. Κατεβαίνουμε Green Park και το παίρνουμε όλο
με τα πόδια μέχρι Covent Garden. Κάνουμε βόλτα σε Old Bond, Regent, Leicester Square, χωνόμαστε στα στενά
του Soho.

�

Πίνουμε έναν latte –έχουμε και στο χωριό
μας- στο Costa, κι εκεί τελειώνει η
βραδιά. Με περιμένει και η κουρτίνα για τρελίτσες, μη ξεχνιόμαστε.

 

Day 2 – Η αρχή του
δράματος

 

   Τι σκατά με πιάνει πάντα στις
διακοπές και σηκώνομαι από τα χαράματα δε ξέρω. 07.38 Σάββατο πρωί. Κατρακυλάω
στις σκάλες και βγαίνω έξω με τον καφέ και τα τσιγάρα στο χέρι, γιατί αν δεν
συνυπάρξουν καφεΐνη και νικοτίνη στον οργανισμό μου με το που ανοίξω το μάτι
κάτι παθαίνω. Φοράω πυτζάμες με κάτι γάτες πάνω, αλλά δε με νοιάζει. Στο
Λονδίνο είμαι, κανείς δε θα με σχολιάσει. Με το που ανάβω το τσιγάρο, σκάει η
πρώτη γνωριμία μου στην γειτονιά. Μεσήλικας κύριος με κάτι κάρτες στο χέρι μου
ζητάει να αγοράσω δυο στην προνομιακή τιμή της μιας λίρας. Δεν έχω λεφτά πάνω
μου, του λέω. Μου λέει ότι ήταν 6 χρόνια στην φυλακή, και τώρα προσπαθεί να
επανενταχθεί στην κοινωνία. Καλή επιτυχία του λέω, και φεύγει. Πετάγεται και ο
Κούκος από το πουθενά, μου πετάει ένα καλημέρα στα ελληνικά, και ολοκληρώνεται
το χαρούμενο μου ξύπνημα. Σέρνομαι μέχρι πάνω, ντύνομαι, και φεύγουμε για Hyde Park.

�

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος και χαζεύω τα πτηνά που κολυμπάνε αμέριμνα.

 

Εκεί που προσπαθώ να προσεγγίσω ένα παπί χωρίς να το τρομάξω, αισθάνομαι
κάτι υγρό στο πόδι μου. Βγάζω το παπούτσι και τα δάχτυλα μου έχουν πιάσει mood Iraq. Που σκατά και γιατί
βρήκα τόσο αίμα δεν ξέρω. Φυσικά όσο συνεχίζω να περπατάω, τόσο επιδεινώνεται η
κατάσταση. Οι άλλοι αποφασίζουν να κάνουν τουρνέ σε όλα τα πάρκα της πόλης, κι
εγώ παίρνω τον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο, να αλλάξω παπούτσια.
Μπουκάρω και σε ένα Boots, παίρνω ένα κάρο
γάζες, αντισηπτικά κτλ, και νομίζω πως θα την παλέψω. Μέχρι να πάω στο
ξενοδοχείο, να ανέβω τις καταραμένες τις σκάλες, να αλλάξω κτλ, έχω ήδη βαρεθεί
και αποφασίζω να κοιμηθώ. �

 Το βράδυ πάμε για Ανάσταση στην Αγία Σοφία στο Bayswater, μαλώνω λίγο με τα πόδια μου για το bitchy attitude τους και επιστρέφουμε
στο αγαπημένο ξενοδοχείο.

 

Day 3 – Στάχτη και Burberry

 

   ‘Εκδρομή’ σε Burberry. Βάζω τα αθλητικά μου
για να μην έχω πάλι κανένα foot incident και off we go. Παράπονο δεν έχω, κατάφερα να φτάσω
μέχρι εκεί αξιοπρεπώς. Και μόλις μπήκα μέσα, σωριάστηκα στον καναπέ και δεν
μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα. Το δράμα της κουτσής καταναλώτριας. Μετά κόπων
και βασάνων κατάφερα να φτάσω μέχρι τα παπούτσια, πήρα ένα ζευγάρι καφέ γόβες,
έκλαψα λίγο για κάτι άλλες που δεν υπήρχαν στο νούμερο μου και ξαναπήγα στον
καναπέ μου.

Ο επόμενος προορισμός μου ήταν φυσικά η φωλιά του κούκου. Καλοπέρασα στη
διαδρομή. Δέκα βήματα, στάση. Άλλα δέκα, φαρμακείο. Δέκα ακόμα, Boots. Από Victoria μέχρι το ξενοδοχείο,
δηλαδή μια απόσταση 300 μέτρων, έκανα 20 λεπτά. Θάνατος. Βάλε κι ένα δεκάλεπτο
στην σκάλα, ήρθε κι έδεσε το πράγμα.

Με το που βγάζω το παπούτσι, βλέπω αυτό.

 

Και σαν να μην έφτανε αυτή η απέραντη ομορφιά, μέσα σε δέκα λεπτά πρήστηκε
το σύμπαν, κι εγώ προσπαθούσα ανεπιτυχώς να βρω τα κόκαλα των αστραγάλων μου.

 Είχα δυο εναλλακτικές. ‘Η να αρχίσω να κλαίω μέχρι να πάθω αφυδάτωση, ή να
το βουλώσω και να κάτσω στα αυγά μου μέχρι να ηρεμήσει το όλο σύστημα. Έμεινα
στο ξενοδοχείο μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Σάπισα στην τηλεόραση,
είδα μέχρι και τουρνουά μπιλιάρδου. Κι όταν δεν έβλεπα τηλεόραση, ήμουν έξω,
καθισμένη σε κάτι σκαλοπάτια σα το κακόμοιρο, με τον Κούκο να με ζαλίζει στα
‘καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα’ κάθε φορά που περνούσε από μπροστά μου.

 

Day 4 –
The Παντόφλα of the Opera

   Σηκώνομαι πάλι αξημέρωτα, κάνω το παπούτσι παντόφλα
πατώντας το, και πάω φαρμακείο με την Φανή. Γυρίζουμε, τα παιδιά φεύγουν, κι
εγώ αποφασίζω να κάνω τα παπούτσια μου υπερπαραγωγή. Βάζω πάτους, κολλάω
προστατευτικά για την φτέρνα, τα ψεκάζω με αντισηπτικό, ok λέω, θα είμαι μια χαρά.

Δυο τετράγωνα πιο κάτω τα είχα ήδη φτύσει. Κι εκεί πήρα την μεγάλη απόφαση
να γίνω παρτάλι. ‘Θα πάρω παντόφλες!’ λέω με γενναία αποφασιστικότητα.
Εννοείται ότι με περίμεναν τουλάχιστον τρεις χιλιάδες παντόφλες στην στροφή.
Ούτε ένα μαγαζί, άρχισα να παραιτούμαι από τη ζωή. Κι εκεί που οι ελπίδες μου
έχουν πιάσει πάτο, συναντάω το απίστευτο αυτό κομμάτι, και φαντάζομαι ήδη το
σύνολο – θραύση. Speedy στο χέρι και χάρτης
του underground στο πόδι. Θεά, τι να
λέμε τώρα. Fyi δεν τις έβαλα ποτέ.

�

Κουτσά στραβά φτάνω μέχρι Camden. Δεν παίζει να ανέβω
Λονδίνο και να μη πάω Camden, μου αρέσει η όλη
χύμα κατάσταση του, άσε που στα uni years μου συνήθως εκεί
πηγαίναμε. Κάνω την βόλτα μου, σκάω από τη ζέστη, και κατεβαίνω Piccadilly, για φαγητό με τα
παιδιά.

�
Στις 19.15 μπαίνω στο κακάσχημο αυτό θέατρο…

�
…για να δω την κακάσχημη αυτή παράσταση.

Και παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Απίστευτες ερμηνείες, τα σκηνικά να
αλλάζουν χωρίς να το καταλαβαίνεις, η μουσική να είναι τόσο επιβλητική που σου
σηκώνεται η τρίχα. Εννοείται μούντζωσα γύρω στις 300 φορές τον εαυτό μου που
τόσα χρόνια δεν αξιώθηκα να πάω να το δω.

Και ύστερα βγαίνει ο Φάντασμας (no comment, δικιά μου λέξη).

Oh my
God! Δεν
ήξερα αν πρέπει να του κάνω πρόταση γάμου ή να τον αρπάξω και να αρχίσω να
τρέχω. Φωνάρα. Απλά φωνάρα. Ότι τον αγαπώ σας το είπα?

(Η επιλογή της ημίγυμνης φωτογραφίας είναι τυχαία.)

Βγαίνω στο διάλειμμα για τσιγάρο και ακούω δυο γκόμενες να συγκρίνουν το
αριστούργημα που μόλις είδαμε με το πρόγραμμα της Βανδή. Περιμένω να αρχίσουν
να το συγκρίνουν και με επιθεώρηση του Σεφερλή, για να τις αρπάξω και να τις
κοπανάω μέχρι να ματώσουν. Ευτυχώς – για αυτές- δεν το κάνουν.

Day 5 – Ματώνω, ματώνω,
εσένα θέλω μόνο Boots

   Ανάλυση προγράμματος και επιλογή
ασφαλέστερης διαδρομής. Τα κορίτσια θα πάνε για ψώνια. No, thank you, δεν παίζει, θα
πεθάνω στο 5λεπτο. Ακολουθώ τα αγόρια στο γήπεδο της Chelsea, με μια πρώτη στάση στο Buckingham. Εννοείται πως μέχρι
να πάμε από St James’s Park μέχρι τον σταθμό του Westminster έχω χάσει τουλάχιστον
μισό λίτρο αίμα.

Με το που βγαίνουμε στο Fulham Broadway πέφτουμε πάνω σε Boots. ‘Είδες που σε
φέραμε?’ μου λένε τα σούργελα. Παίρνω κάτι pads για εγκαύματα με gel και αρχίζω την επιχείρηση διάσωσης άκρων. Αμ δε. Πάω
μέχρι το γήπεδο, παίρνω μια ζακέτα που ήθελε ένας φίλος μου και φεύγω.

Μπαίνω στο βαγόνι και βλέπω δυο σκυλάκια, ξάπλα και άνετα, να απολαμβάνουν
την διαδρομή. Χαμογελάω με το θέαμα, και ύστερα σκέφτομαι τι θα γινόταν με μια
παρόμοια εικόνα στην Ελλάδα. ‘Βγάλτε το κωλόσκυλο έξω, έχουμε παιδιά, πάρτε τα
μικρόβια από δω’ κτλ. Ότι δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ σας το είπα?

Γυρνάω στον λατρεμένο Κούκο, κάθομαι ξάπλα ένα δίωρο μπας και γίνει το
θαύμα και ηρεμήσουν τα πόδια μου, και σηκώνομαι να κάνω βαλίτσα. Μαζεύονται και
οι υπόλοιποι, και φεύγουμε για Gatwick.

Μπαίνουμε στα Duty free και σεληνιάζομαι. 100ml αρώματα, 50 λίρες. Δεν ήξερα τι άρπαζα,
γυάλισε το μάτι μου. Ξοδεύω 300+ λίρες και ησυχάζω.

Στις έντεκα προσγειωνόμαστε στη Θεσσαλονίκη. Ξενερώνω με το που πατώ το
πόδι μου σε ελληνικό τσιμέντο. Βρίσκομαι με τους φίλους μου. Τους κοιτάω και
κάτι με ενοχλεί. Τους κοιτάω και βαριέμαι. Μάλλον κάτι πρέπει να αλλάξω στη ζωή
μου.

Αλλάζω την γάζα στο πόδι μου και σκέφτομαι πόσο πολύ μου λείπει ο Mr Κούκος.      �

Trackback URI | Comments RSS