Getting away with murder

�
Όταν ενημερώθηκα για την ύπαρξη του και ένας φίλος που το παρακολουθούσε
μου εξήγησε περί τίνος πρόκειται, προτρέποντας με να το δω, στράβωσα τη μούρη
μου και απλά είπα ‘No, thanks.’

Ο ξερόλας μέσα μου είχε ήδη σχηματίσει άποψη. ‘Σιγά μωρέ, καμιά μαλακία θα
είναι, εξωτικό νησί και βλακείες. Θα κάθονται και θα λιάζονται όλη μέρα, και
στο τσακίρ κέφι θα τρώνε και καμιά καρύδα’. Major flaw η ‘εκ των προτέρων
γνώμη για τα πάντα’, πρέπει κάποτε να το κόψω.

Σε ένα από τα typical ‘Δεν έχει τίποτα
αξιόλογο η tv, πάλι στο tepanyaki το βαθύ θα ξεπέσω’
βράδια μου, πέτυχα ένα επεισόδιο στην κρατική τηλεόραση και μέσα στην βαρεμάρα
μου είπα να το δω, μπας και βρω ‘τι σκατά έχει αυτή η σειρά και έχουν τρελαθεί
όλοι μαζί της’. Δεν κατάλαβα τίποτα, δεν βρήκα τι σκατά έχει αυτή η σειρά και
έχουν τρελαθεί όλοι μαζί της, και άλλαξα κανάλι. Ακολούθησαν κάνα δυο ακόμα
επεισόδια, με το ίδιο πάντα αποτέλεσμα.

Κάμποσο καιρό αργότερα, είδα ακόμα ένα. Το αποτέλεσμα? 38.000 απορίες να
κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου, και ένας wannabe Sherlock να προσπαθεί να λύσει
το μυστήριο. Παραιτήθηκα, και απευθύνθηκα στον ειδικό. ‘Πες μου ΤΩΡΑ πως
βρέθηκε η καταπακτή στην μέση του πουθενά. Και γιατί είναι quarantined? Και γιατί άναψε φως?
Από πού ήρθε το φως? Κρύβονται εξωγήινοι πίσω από όλα αυτά? Εξωγήινοι είναι, ε?
Πες μου την αλήθεια, ΘΑ ΣΚΑΣΩ!’. ‘Δεν σου λέω τίποτα. Να κάτσεις να το δεις’
ήταν η απάντηση που πήρα, και κάπου εκεί αποφάσισα να μη του ξαναμιλήσω ποτέ,
δηλαδή για 2-3 ώρες, και επίσης να μη κάτσω να το δω.

Ο χρόνος κυλούσε, το ξανθό μου μαλλί αντικαταστάθηκε από μια καστανή
απόχρωση, η περιπτερού μετακόμισε το περίπτερο 50 μέτρα πιο κάτω, η Μαρία
βαρέθηκε την 1^η και αποφάσισε να ξεκινάει το αυτοκίνητο με 2^α,
και κάτι πήρε τ’ αυτί μου πως στην ΕΤ1 άρχισε σε επανάληψη ο 3^ος κύκλος.
Έστρωσα τον κώλο μου και τον είδα. Όπως αναμενόταν είχα κάτι κενά μεγέθους Grand Canyon. Από πού ξεφύτρωσαν
αυτοί οι Άλλοι? Τι είναι το Dharma? Γιατί δεν κουρεύεται
ο Sawyer, να γίνει ακόμη πιο
ζόρικο γκομενάκι?  Άφησα τον ‘I’m not sharing my knowledge’ Θάνο στην ησυχία
του, και αποφάσισα να ζαλίσω τον Master Yoda Πάνο. Χαρά στην
υπομονή του, έκατσε και μου εξήγησε 5-6 πράγματα και επιτέλους αυτό που έβλεπα
άρχισε να βγάζει νόημα.

Βεβαίως σαν ψυχάκι που σέβεται τον εαυτό του έπρεπε να ‘βρω γκόμενο’ στη
σειρά.

Βασάνισε με βαρβατίλα μου! Σπάσε μου τα μούτρα, βγάλε μου τα νύχια
αγόραρε!! Σκλάβα σου για πάντα μωρό μου!

Και μετά από αυτό το ευχάριστο παραλήρημα, συνεχίζω.

Το μεγάλο κάψιμο ήρθε πριν 2 βδομάδες περίπου, όταν είδα το πρώτο
επεισόδιο του season 4, και με έπιασε μια πελωωωωωωώρια λαχτάρα για την
συνέχεια. Η οποία άγγιξε τα όρια του ψυχαναγκασμού, κι έκατσα και είδα 13
επεισόδια μέσα σε 2 μέρες.

Και τώρα… ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ!! Ο 5^ος (μέχρι το 8 that is) θέλει ακόμα 6 ώρες για να
κατέβει, αλλά εγώ ήδη ονειρεύομαι 6^ο , 7^ο, 35^ο,
72^ο. Δεν πρέπει να τελειώσει ποτέ αυτή η σειρά!!

Κάηκα τελείως.

�

 �

Μια που το κατάντησα ράδιο το blog, here’s another αγαπημένο κομμάτι. Enjoy.

Η μαλακία είναι οτι εσύ δεν θα μπορέσεις να δεις ποτέ την δική μου.

‘Δεν θα τον ξαναπάρω ποτέ! Να πάει να γαμηθεί, δεν του μιλάω. Δεν με
απασχολεί. Δεν βγάζει πουθενά. Δεν με νοιάζει. Τέλος.’

Και όντως δεν έκανα καμία κίνηση. Σήμερα όμως ένιωσα την ανάγκη να τον
ακούσω. Να κάνουμε ακόμα έναν ασυνάρτητο διάλογο. Και μετά να πάω στην γωνιά
μου και να πέσω στην γλυκόπικρη μελαγχολία μου.

- Ναι?

- Ζεις. Χαίρομαι.

- Ζω. Εσύ τι κάνεις?

- Καλά. Έτσι νομίζω δηλαδή.

- Πότε θα έρθεις καμιά βόλτα να σε δω?

- Να μου λείπει το άκυρο.

- Άμα θες πραγματικά να με δεις, θα με δεις.

- Όταν ήθελα πραγματικά να σε δω, δεν είχα θέση στις προτεραιότητες σου.

- Και αποφάσισες να κρατήσεις μούτρα.

- Αντί να αποφασίσω να σε αποκεφαλίσω, προτίμησα τα μούτρα.

- Ο θυμός είναι στην γυναικεία σου φύση.

- Ο θυμός είναι αντίδραση στην μόνιμη προσπάθεια σου να με απογοητεύεις.

- Ότι κι αν κάνω, η αγάπη μου παραμένει ίδια.

- Είσαι καλά με τον εαυτό σου?

- Ο εαυτός μου έγινε σκοπός μου και μένω μακριά από τα πάντα. Διαλογισμός
μόνο.

- Λάο Τσάο και απόφθεγμα τυρόπιτας.

- Ακριβώς.

- Καταλαβαίνω. Μπορεί να μην συνεννοούμαστε, να μην συνεννοηθήκαμε ποτέ, αλλά
σε καταλαβαίνω.

- Δυο άνθρωποι που δεν ταιριάζουν σε τίποτα. Τα βρήκαμε όμως στα
συναισθήματα.

- Κι ύστερα κάπου το χάσαμε.

- Μ’ έχεις και περπατάω έξω στα χιόνια.

( Άρχισε να απαγγέλλει, λέω. Μετά το ξανασκέφτομαι και καταλαβαίνω ότι
μάλλον μιλάει για Warcraft.)

- Πήγαινε να παίξεις.

- Δεν είναι πιο σημαντικό από εσένα.

- Πήγαινε. Θα τα πούμε εμείς.

- Ναι, θα τα πούμε.

Του χρόνου πάλι.

Subscribe Free
Add to my Page

Ήρθα κι εγώ με τις παιδικές μου φωτογραφιούλες. Μη χάσω.

Εγώ και οι μπράβοι μου σε στιγμές χαλάρωσης

Σε γενικές γραμμές ήμουν χαρούμενο παιδάκι..

Αλλά όταν με έκαναν καρνάβαλο ήμουν μες στην τσαντίλα!

Στις διακοπές έβρισκα την χαρά μου και λάνσαρα και το υπέροχο στυλ Λαμπατέρ.

Καθώς μεγάλωνα άρχισα να διαμορφώνω χαρακτήρα. Στα 3 μου χρόνια απέκτησα το θαυμάσιο δολοφονικό αυτό βλέμμα, το οποίο διατηρώ μέχρι σήμερα.

Επίσης έγινα αρκετά μαλακισμένο. Καθώς η ξαδέρφη Ανδριάννα περίμενε καρτερικά να ανάψουν τα κεράκια για να τα σβήσει, το κοπρόσκυλο είχε ήδη χώσει το δάχτυλο μες στην τούρτα και το έπαιζε τουρίστας.

Ημέρα 1^η. SKG

- Που στα κομμάτια είναι αυτό το αεροπλάνο?

- Δεν έχω ιδέα.

- Δε θα φύγουμε ποτέ.

- Κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό.

- Αυτό ήταν. Συγχύστηκα. Πάω στα Swarovski.

Μπαίνω στα Duty Free για 54^η
φορά, καταθέτω μια μικρή περιούσια για ένα ζευγάρι σκουλαρίκια και ησυχάζω. Όσο
χαιρόμουν σα ζαβό για το καινούριο μου απόκτημα, αποφάσισε και το αεροπλάνο να
έρθει, μετά από 40λεπτη καθυστέρηση. Μαζευτήκαμε, ανεβήκαμε, δεθήκαμε και off we went.

- Φτάσαμε?

- Ακόμα δεν απογειωθήκαμε.

- Λεπτομέρειες. Φτάσαμε??

Μετά από 1 ώρα και 50 λεπτά και αφού είχα ρωτήσει γύρω στις 200 φορές αν
φτάσαμε, προσγειωθήκαμε στο Malpensa. Αυτό το αεροδρόμιο
το έχω άχτι, γιατί σε όλα μα όλα τα transits έπρεπε να κάνω ρεκόρ στα 400 μετ’ εμποδίων για να
προλάβω το επόμενο αεροπλάνο. Αυτή τη φορά το διέσχισα σχεδόν μπουσουλώντας και
το ευχαριστήθηκα.

Αφού πανηγύρισα την ηθική μου εκδίκηση, βρήκαμε την συνοδό και τους
υπόλοιπους του group και αρχίσαμε να
κατηφορίζουμε προς Μιλάνο. Στην διαδρομή μας ενημέρωσαν πως μας έχουν χωρίσει
σε διάφορα ξενοδοχεία, πράγμα που καθόλου δεν με ενόχλησε, καθώς είχα ήδη
εντοπίσει τον ‘Είμαι έξυπνος, γαμάτος, και έχω άποψη για τα πάντα’ κάγκουρα της
όλης υπόθεσης, και έκανα δεήσεις να τον πάρουν όσο πιο μακριά γίνεται από
εμένα. Fyi, έπιασαν.

Πριν μας ξεφορτώσουν στο ξενοδοχείο και αποχωριστώ τον καραγκιόζη με δάκρυα
συγκίνησης και πόνου στα μάτια, μας πήγαν μια βόλτα στο κέντρο, για να μας
κατατοπίσουν. Ενθουσιάστηκα όταν διαπίστωσα ότι υπάρχει ακόμα η Gellateria στην οποία είχα φάει
το πιο υπέροχο παγωτό φουντούκι ever το 1994. Γαμήθηκα να γελάω όταν συνειδητοποίησα ότι
μερικά άτομα νόμιζαν ότι η Σκάλα του Μιλάνου είναι κυριολεκτικά σκάλα.

Κάπου εδώ έχω κολλήσει σα χταπόδι επάνω στην βιτρίνα, κλαίω και φωνάζω
‘Ανοίξτε, ΑΝΟΙΞΤΕ!’.

 

Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο έπαθα μουνόπλακα.

Ας αφήσουμε στην άκρη τα απλά και καθημερινά, τύπου σαλόνι, τζακούζι,
ψύκτης νερού στο μπάνιο, μπουρνούζια, παντόφλες, τζαμαρίες με stationery all over, και 3-4 τηλέφωνα,
έτσι να βρίσκονται βρε παιδί.

Αυτό που με συγκλόνισε και με ολοκλήρωσε σα γυναίκα και προσωπικότητα ήταν
οι διακόπτες. Μπορούσες να κάνεις τα πάντα, χωρίς καν να σηκωθείς από το
κρεβάτι. Χτυπάει ας πούμε κάποιος το κουδούνι (!), και αντί να πας να ανοίξεις,
απλά πατάς το κουμπάκι και ανοίγει μόνη της η πόρτα. Ούτε καν ξέρω πόση ώρα
έπαιζα ανοιγοκλείνοντας φώτα, πόρτα και κουρτίνες.

Όταν όμως σταμάτησα, συνειδητοποίησα ότι αν δεν λάβω δραστικά μέτρα εντός
5λέπτου, έχω 2 εναλλακτικές. Ή θα σκοτώσω την Λ., ή θα σκοτώσω την Λ. Κατάφερε
να μπει στην μαύρη λίστα μου κάνα 2 μέρες πριν την αναχώρηση, με ένα
περιστατικό που βαριέμαι να αναφέρω αυτή τη στιγμή. Δεν την άφησα στα κρύα του λουτρού, μόνο και μόνο επειδή το ταξίδι το είχαμε κανονισμένο από Μάιο, και το
γούσταρα τόσο πολύ που δεν υπήρχε περίπτωση να το ακυρώσω για κανέναν λόγο. Άφησα λοιπόν στην άκρη την οργή :p

Συμπέρασμα ημέρας: Οι Ιταλοί μιλούν αγγλικά. Οι 5 στους 100 δηλαδή. Οι
υπόλοιποι απλά σε κοιτούν με μια φυσικότητα, σου αραδιάζουν ένα κατεβατό, και
περιμένουν να τους απαντήσεις κιόλας. Στην αρχή τους εξηγούσα ότι ναι μεν
καταλαβαίνω την γλώσσα, αλλά δεν μου είναι και τόσο εύκολο να την μιλήσω. Από
κάποιο σημείο και μετά βαρέθηκα, και άρχισα να τους απαντάω κι εγώ στα
ελληνικά. Τρελή συνεννόηση.

Ημέρα 2^η. Λασπόλουτρο και το ‘Α γαμήσου’ σύνδρομο.

8.30 το πρωί, με τους καφέδες και τα τσιγάρα στο χέρι, περιμένουμε έξω από
το ξενοδοχείο. ‘Βγάζει κρύο ε?’ μου λέει ο Αντώνης. ‘Δεν είναι κρύο. Μια αύρα
δροσιάς είναι.’ του απαντώ, και κοιτάζω τα παντοφλάκια μου. Βγάζω από την
τσάντα τα μόνα κλειστά παπούτσια που έχω πάρει μαζί μου και τα φοράω. Κοτσάρω
και ζακέτα από πάνω και είμαι για fashion σκότωμα στα 2 μέτρα. Μπαλαρίνες κάτω, adidas πάνω. Οι Ιταλοί
μόδιστροι ξεμαλλιάζονται για το ποιος θα με πρωτοβγάλει στα ντεφιλέ. Πάνω που
λέω ‘Πως είσαι έτσι μωρή?’, αρχίζει να βρέχει.

2 ώρες αργότερα βρίσκομαι αντιμέτωπη με αυτό.

Το στυλ ήταν που ήταν ήδη για τ’ ανάθεμα, το αποτελείωσα και με την
συνδρομή πράσινου αδιάβροχου, και άγγιξα την τελειότητα. Και ύστερα άρχισε το
τρελό κέφι. Άσφαλτος υπήρχε μόνο σε κάνα 2 σημεία, η υπόλοιπη έκταση ήταν απλά
ένας τεράστιος βούρκος, τον οποίο έπρεπε να διασχίσουμε. Ω ρε γέλια. Να κολλάει
το παπούτσι, να γλιστράω, να έχουν γίνει μούσκεμα και κατάμαυρα τα πόδια μου,
και να φωνάζω ‘Θάνατος. ΘΑΝΑΤΟΣ!’ Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, η βροχή δεν
έλεγε να σταματήσει.

Τριγυρνούσα σα την άδικη κατάρα, αφενός εξερευνώντας το μέρος, και αφετέρου
προσπαθώντας να εντοπίσω κανένα καλό γκομενάκι, όταν το άκουσα να έρχεται από
μακριά. Κατέβασε ταχύτητα στην στροφή, επιτάχυνε, και με άφησε μαλάκα περνώντας
από μπροστά μου. Κάπου εκεί ξέχασα την βροχή, τις λάσπες, και τα 563 φύλλα που
είχαν κολλήσει στα παπούτσια μου. Το μόνο που ένιωθα ήταν καύλα και ανατριχίλα.
Μπορεί η τηλεόραση να σου μεταφέρει την εικόνα με τον καλύτερο πιθανό τρόπο,
αλλά η αίσθηση του να το ακούς από κοντά δεν συγκρίνεται με καμία μετάδοση.

Μες στην τρελή χαρά, παίρνω γνωστούς και φίλους για να μοιραστώ μαζί τους
τον υπέροχο αυτόν θόρυβο που μου πηδούσε το τύμπανο, αλλά δεν με ένοιαζε. Δεν
υπήρξε ένας που να μη με σκυλοβρίσει.

‘Α γαμήσου. Γιατί δεν μου είπες πως θα πας?’

‘Α γαμήσου. Η Monza είναι η αγαπημένη μου πίστα.’

‘Α γαμήσου. Εγώ δουλεύω για σένα, κι εσύ τρέχεις στην Formula.’

‘Α γαμήσου. Γαμήσου. Γαμήσου.’

Μετά από ένα 6ωρο μες στη βροχή, επιστρέψαμε στο Μιλάνο. Φλερτάροντας με
την πνευμονία έτριβα 30 ώρες τα πόδια μου μπας και καθαρίσουν, αλλά δεν μου
έκαναν την χάρη. Παραιτήθηκα, ντύθηκα, και βγήκαμε έξω για φαγητό και ποτάκι.

Ημέρα 3^η. Ματωμένος MacGyver.

Τα ίδια σκατά από άποψη καιρού. Μόνο που αυτή τη φορά το έκανα ακόμα
καλύτερο, όταν στην προσπάθεια να αποφύγω μια λακουβάρα πήγα και γαντζώθηκα
πάνω σε έναν φράχτη, και πήρα μαζί μου όση σκουριά είχε επάνω.

Σα να μην έφτανε
αυτό, κατάφερα να ματώσω και τα πόδια μου, και να κυκλοφορώ σα παραπληγική
κάμπια για 6-7 ωρίτσες.

Από τον αγώνα δεν έχω φώτος, βρίσκονται όλες κάπου στην Λάρισα. Θα μου
έρθουν κάποια στιγμή.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κατά τις 7, κι έπεσα νεκρή στο κρεβάτι μου. Ξύπνησα
κατά τις 2.30, έπαιξα λίγο με τις κουρτίνες, έκανα βαλίτσα, και πέθανα πάλι
μέχρι τις 6.30.

Ημέρα 4^η. We’ll always have Milan.

Το αξιαγάπητο Μιλάνο αποφάσισε να γίνει ηλιόλουστο την ώρα που εμείς
φεύγαμε. Κι επειδή είμαι απίστευτη γκαντέμω, με το που πάτησα το πόδι μου στην
Θεσσαλονίκη άρχισε να λυσσομανάει.

Έβαλα το McLaren καπελάκι μου και νοστάλγησα την λασπωμένη Monza.