|
|
Τον τελευταίο καιρό έχω εκτεθεί επανειλημμένα. Σε πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και σε μια ωραιότατη (το εννοώ απόλυτα) διαφήμιση, την οποία σας καλώ να (ξανα)δείτε με περισσή προσοχή και σημειωτική ματιά.
Στην εν λόγω έχουμε έναν πιτσιρικά παθιασμένο με τα τηλέφωνα κ.λπ., που σε κάθε κουδούνισμα λέει “εμπρός” κ.λπ., μη λέμε τα προφανή. Αφού τη χάζεψα χαζογελώντας μια-δυο φορές, το μυαλό μου άρχισε να παίρνει στροφές και να μου καταδεικνύει το προφανές. Τι καλά που θα ήταν να μπορούσαμε να δείξουμε την αντίθετη ακριβώς κατάσταση!
Την πρώτη ύλη μας θα αποτελούσε μια κοπελίτσα, την οποία θα παρακολουθούσαμε στα στάδια της ζωής της από την προ-προ-προ-προ-εφηβεία μέχρι τη βαριά ενηλικίωση. Αυτή, λοιπόν, θα ήταν πωρωμένη με το “πίσω”.
Ακολουθούν ενδεικτικές σκηνές από τη ζωή της: Βρέφος ακόμα η μαμά της θέλει να της πάρει τη θερμοκρασία γιατί νομίζει ότι είναι άρρωστη. Της βάζει το θερμόμετρο στο στόμα, αλλά αυτό πλαντάζει στο κλάμα. Το βάζει στον ποπό και αμέσως το παιδάκι ηρεμεί.
Κάνουμε ένα μεγάλο πήδημα (στο χρόνο) και περνάμε στο κοριτσάκι σε ηλικία 5 ετών περίπου. Σε αυτή την ηλικία τα παιδάκια αρέσκονται στο να στήνονται για ώρες μπροστά από την τηλεόραση και να βλέπουν παιδικά. Έτσι και το δικό μας. Παιδικά παίζει η τιβί της. Με τη μόνη διαφορά ότι η πρωταγωνίστριά μας είναι στημένη πίσω από το χαζοκούτι και το χαζεύει. Κυριολεκτικά.
Σε επόμενη σκηνή, τη βλέπουμε να κουβαλάει ένα ποδήλατο που δεν καβαλάει ποτέ. Για ποιο λόγο το κάνει αυτό; Μα φυσικά για να μπαίνει στο πίσω-πίσω βαγόνι του τρένου με πρόσχημα το ποδήλατο που κουβαλάει.
Ομοίως τη βλέπουμε να περιμένει σε στάση λεωφορείου το… εχμ… λεωφορείο. Συμπαθές μουνί καθώς είναι, ο οδηγός σταματά μπροστά της και της ανοίγει τη μπροστινή πόρτα, μόνο και μόνο για να περάσει από δίπλα του και να ‘χει να το λέει. Όμως όχι. Εκείνη επιδεικτικά προχωρά δίπλα στο όχημα μέχρι να φτάσει στην πίσω πόρτα, την οποία αναγκάζεται να της ανοίξει ο οδηγός. Μπαίνει χαρωπά.
Η ίδια ιστορία και με ταξί, λεωφορείο αεροδρομίου, και ασθενοφόρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι από πάντα, τα τελευταία της ασκούσαν μιαν ακατανίκητη έλξη, οπότε κάποια στιγμή προσποιήθηκε λιποθυμία καταμεσής κεντρικού δρόμου, μόνο και μόνο για να καλέσει ο κόσμος το εκάβ, να τη μαζέψουν οι τραυματιοφορείς και να τη βάλουν στο όχημα… από πίσω.
Επόμενη σκηνή. Σε ιατρείο. Εκείνη πιάνει το πονεμένο στήθος της, ενώ ο γιατρός την ακροάζεται και τη ρωτά: “πού πονάτε;”. Εκείνη, προκειμένου να μην αναγκαστεί να απαντήσει “εδώ μπροστά”, προχωρά σε επίδειξη ευλυγισίας και σατανισμού, περιστρέφει το κεφάλι της 180 μοίρες, ώστε να το φέρει στην ίδια ευθεία με την πλάτη της και απαντά δείχνοντας το βυζί “εδώ πίσω”.
Κόντρα σκηνή. Εργάζεται ως σερβιτόρα σε μπαρ. Στέκεται μπροστά από το βεσέ, όταν εντελώς ηλίθιος θαμώνας, παραβλέπει με μεγάλη ευκολία τη σχετική επιγραφή και τη ρωτά “συγνώμη, η τουαλέτα;”. εκείνη, χωρίς να τα χάσει, και ενώ έχει το μέρος εντελώς μπροστά της, κάνει μια μεταβολή και λέει “πίσω μου”.
Τα πλάνα εξακολουθούν να αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, το ένα ΠΙΣΩ από το άλλο. Τη βλέπουμε σε τράπεζα, να περιμένει στην ουρά. Ένας κωλόγερας, εντελώς στην πουστιά, πάει να μπει μπροστά της. Εκείνη εκνευρισμένα του λέει “Πίσω, κύριε! Πίσω”.
Συνεχίζουμε τις σκηνές. Βρίσκεται σε σινεμά. Η παράσταση τελειώνει και εκείνη αντί να βγει όπως οι υπόλοιποι από εκεί που μπήκε, βγαίνει από την πίσω πόρτα.
Σε ένα ιδιότυπο πρωθύστερο σχήμα, στη συνέχεια τη βλέπουμε την ώρα που φτάνει στο σινεμά με έναν φίλο της. Είναι σχετικά άδειο, οπότε αυτός παίρνει την πρωτοβουλία να κάτσει σε μια θέση προς τη μέση της αίθουσας. Όχι. Εκείνη τον σηκώνει απότομα από τη θέση του και τον πηγαίνει -καλά μαντεύετε- όχι απλά πίσω, αλλά πίσω-πίσω-πίσω.
Όπως στη διαφήμιση που είδαμε και πιο πάνω, έτσι και στη δική μας, ανάμεσα στις σκηνές με το κορίτσι, θα βλέπουμε και έναν άνδρα με την ένδειξη “ο πίσω-κολλητός”, ο οποίος θα μας περιγράφει χαριτωμένες ιστορίες της φίλης του. θα τον βλέπουμε να λέει:
“Όταν ο γιαννάκης έκανε μπακ ντορ πάσα στον γκάλη, της έλεγα ότι δεν υπάρχει λόγος να πιάσει τη βαζελίνη“.
“Εκείνες τις μέρες του μήνα, σε αντίθεση με τις περισσότερες γυναίκες, ήταν τρομερά ευδιάθετη”. Σε αυτό το σημείο εμείς βλέπουμε την κοπέλα να χοροπηδάει ναζιάρικα στο κρεβάτι και να λέει στον καλό της βαρώντας παλαμάκια “πί-σω-πί-σω-πί-σω”.
Ο πισω-κολλητός της συνεχίζει: “Τα αγαπημένα της φάρμακα ήταν τα υπόθετα. Μια φορά που ένας φαρμακοποιός της είπε ότι η ασπιρίνη δε βγαίνει σε υπόθετο, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο ερρίκος ντυνάν για κλύσμα”.
Η διήγηση συνεχίζεται: “Στην ύλη του σχολείου πάντα έμενε πίσω. Και στου φροντιστηρίου. Ο δάσκαλος οδήγησης που την ανέλαβε, έσκισε το δίπλωμά του και τα έβαψε μαύρα -τα μαλλιά του- όταν τον έβγαλε στην εθνική με την όπισθεν. Έκτοτε αναζήτησε την τύχη του στο κυνήγι λιονταριών με νυχοκόπτες. Αγαπημένο της μότο είναι το ‘πίσω έχει η αχλάδα την ουρά’, καθώς και το ‘πίσω γκρεμός και πίσω ρέμα’ κάνοντας παράλληλα συνεχείς μεταβολές. Αγαπημένη της τιμωρία για όσες παραβαίνουν τον άγραφο νόμο της είναι η… πίσω και πούπουλα”.
Στη συνέχεια περνάμε στο προϊοντικό, ας το πω έτσι μέρος, της ρεκλάμας μας. Ενώ βλέπουμε την “πισαγωνίστριά” μας στο γύρισμα τσόντας τη στιγμή που φωνάζει “όχι από μπροστά. ΟΧΙ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ”, ακούμε τον εκφωνητή να λέει: “Αξία μας το δώσιμο. Γι’ αυτό επιλέγουμε ανθρώπους που σας προσφέρουν αυτό που ζητάτε, πριν καν το ζητήσετε. Hell-ass ονλάιν. Πιο πίσω για σένα”.
Θα αναρωτηθεί κανείς: “Καλά, έχουν ανάγκη διαφήμισης αυτά τα δοτικά κορίτσια;”. Ασφαλώς κι έχουν, απαντώ εγώ. Αφενός για να κινηθεί η αγορά και να μη μείνουμε στο δρόμο (όπου θα βγούμε για να τις βρούμε) εμείς οι επαγγελματίες του χώρου και αφετέρου δεν έχει. Αρκεί το αφενός.
Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να έχει και αφετέρου. Μην ξεχνάτε ότι όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν ότι η διαφήμιση κλέβει τη ζωή, πολύ συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Όχι, δεν εννοώ το ότι… ήωζ ητ ιεβέλκ ησιμήφαιδ η. Το ότι η ζωή παίρνει ερεθίσματα από τη διαφήμιση εννοώ, ρε όργια. Ας τα πάρει, να τελειώνουμε. Από πίσω.
Α! Κάτι τελευταίο. Η διαφήμιση θα αφορά μόνο γκόμενες με κολασμένο κώλο. Μη σας μπει καμιά τρελή ιδέα και τρέχουμε.
Άντε, άσπρο πάτο.
Κατ’ αρχάς θα θέσω έναν σοβαρό προβληματισμό. Γιατί να πηγαίνουμε από τον ενικό στον πληθυντικό (η μαμά – οι μαμάδες) και όχι να ακολουθούμε την αντίστροφη πορεία (οι μαμάδες – η μαμάδα). Ομοίως θα έχουμε “τα μαγαζιά – το μαγαζιό”, “τα γεγονότα – το γεγονότο”, “από τον κώλο – στο μουνί” εντ σόου ον.
Αρκετά με τους προβληματισμούς, όμως. Όπως θα προσέξει και ο πλέον απρόσεκτος των επισκεπτών, η παγκόσμια ημέρα της μαμάδας ήταν ψες. Το πού ήμουν εγώ ψες δε θα το συζητήσουμε τώρα. Θα αρκεστούμε απλά στο ότι η μέρα πέρασε ασχολίαστη.
Έρχομαι, λοιπόν, σήμερα με μια εξαιρετική ιδέα για δώρα προς τις μαμάδες όλου του κόσμου.
Εξαιτίας μιας μαλακίας του ενμπισί, το οποίο προέβαλε θέμα πνευματικών δικαιωμάτων κ.λπ., το βιντεάκι που ανέβασα ψες δεν είναι πλέον διαθέσιμο. Συνεπώς, θα αρκεστούμε σε ένα άλλο, μόνο με μουσική και στίχοι. Σκατά.
Νομίζω μετά από αυτό, τον Τουμπερλέκι όχι απλά τον συμπάθησα. Τον αγάπησα. Όπως και το άλλο το παλικαράκι που δεν ξέρω καν ποιο είναι, αλλά είμαι βέβαιος ότι είναι πασίγνωστο.
Ωχ μάνα μου, μάνα μου…
Απντέιτ: θεώρησα καλό να κοτσάρω και το πρίκουελ του παραπάνω βιντεακίου, αφενός για να καταλάβετε καλύτερα το τι συμβαίνει στην αρχή του εν λόγω και αφετέρου για να ξέρουμε όλοι τέλος πάντων ποιο είναι αυτό το περίφημο "ντικ ιν έι μποξ".
Προτού σας παραδώσω στη μεγαλειότητά του, να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό ότι αν διακρίνατε πίσω από τη στάση μου οποιαδήποτε ομοιότητα με πρακτικές πολιτικής ορθότητας, αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά σύμπτωση. Αντιθέτως, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρακτικές αναρχικής καφρίλας είναι απλά αντιπροσωπευτική.
Ιντζόι.
Σήμερα το απόγευμα έλαβα ένα μέιλ με μια μικρή ιστορία για την ευθανασία. Μια ιστορία που με συγκλόνισε. Θα έλεγα και το ότι με ταρακούνησε, αλλά πιστεύω ότι το “συγκλόνισε” μας καλύπτει από αυτή την άποψη. Μια ιστορία που δεν το σκέφτηκα λεπτό πριν την ανεβάσω. Μια ιστορία που με έκανε να κλάψω…
Χθες το βράδυ, καθόμασταν με τη γυναίκα μου στο τραπέζι κι όπως βλέπαμε τις βραδινές ειδήσεις, κάπου πήρε το μάτι μας για ένα θέμα ευθανασίας που προέκυψε στην Ιταλία με μία κοπέλα. Κάπως έτσι, δόθηκε το έναυσμα για να αρχίσουμε να μιλάμε για την ευθανασία.
Στο θέμα της επιλογής μεταξύ ζωής και θανάτου, της είπα:
“Μη μ' αφήσεις ποτέ να ζω σαν φυτό και σε αυτή την απαίσια κατάσταση, να εξαρτώμαι από μία μηχανή και να ταΐζομαι από το υγρό μιας μπουκάλας.
Εάν με δεις σε τέτοια κατάσταση, αποσύνδεσε άμεσα τα μηχανήματα που με κρατάνε στη ζωή".
Χωρίς να διστάσει καθόλου, η γυναίκα μου σηκώθηκε από το τραπέζι, τράβηξε την πρίζα από την τηλεόραση, έσβησε τον υπολογιστή και πέταξε τη μπύρα μου.
Η καριόλα”.
…από τα γέλια.
Μιας και σήμερα θίξαμε το πολύ ευαίσθητο θέμα της ευθανασίας, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό. Βασίζεται σε ένα ευφυέστατο λογοπαίγνιο που είχε κάνει κάποτε ο Μπένι Χιλ, το οποίο δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω ούτε στο γιου τιουμπ ούτε στο γιου πορν ούτε στο γιου νέιμ ιτ:
Πιθανότατα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί με άγγιξε αυτή η θεματολογία. Η προφανής και -πιθανότατα σωστή- απάντηση είναι “χωρίς κανέναν απολύτως λόγο”.
Η πιο ψαγμένη απάντηση -που έδωσα στον εαυτό μου όταν τον ρώτησα το ίδιο πράγμα- είναι “διότι δεν είναι λίγες οι φορές τους τελευταίους μήνες που έχω ευχηθεί να βρεθεί ένας καλός Μονσελάς που θα με σκοτώσει, μπας και καταφέρω να λυτρωθώ από τη γαμημένη τη μέση μου”.
Αν γελάσατε με τις μαλακιούλες που προηγήθηκαν, περιμένετε να διαβάσετε τις περιπέτειές μου σε σχέση με γιατρούς, διαγνωστικά κέντρα, μαγνητικές κ.ο.κ. Αυτό σας λέω μόνο.
Σας αφήνω τώρα, γιατί νομίζω ότι κάποιος κακόβουλος ήδη έκλεισε την τιβί, αυτή τη στιγμή πλησιάζει με απειλητικές διαθέσεις τις μπίρες στο ψυγείο και μετά θα έρθει στο πισί για να μου το κλείσει κι αυτό. Ο καριόλης.
Τις περασμένες μέρες διάφορες εντελώς ηλίθιες σκέψεις άρχισαν να ταλανίζουν το ταλαίπωρο κεφάλι μου προσπαθώντας να το βάλουν σε μια σειρά. Η παραπάνω πρόταση μπορεί να διαβάζεται αλλόκοτη, αλλά -πιστέψτε με- πιο εύκολο είναι να βάλουν οι μαλακίες σε σειρά το μυαλό μου παρά το μυαλό μου να επιβληθεί σε αυτές. Τέλος πάντων, ήταν μια άνιση μάχη όπου κανείς υπερίσχυσε κανενός. Ας τη χαρακτηρίσουμε μια ειλικρινή σχέση μεταξύ ισότιμων μελών όπου το καθένα κάθε άλλο παρά σέβεται την ιδιαιτερότητα και τις επιλογές του άλλου, αλλά δε μπορεί να κάνει και πολλά γι’ αυτό.
Στο πλαίσιο αυτής της τίμιας σχέσης όπου το σεξ δεν παίζει ούτε καν σαν ευφάνταστο σενάριο, καθώς έχει παραχωρήσει τη σειρά του με μεγάλη προθυμία στην -καλά μαντεύετε- μαλακία, πέρασα από τους εξής προβληματισμούς, πάνω-κάτω:
· Είναι ιδέα μου ή το “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι” πλέον δε θα μπορεί να εκληφθεί ως βρισιά προς τους μπάτσους αλλά προς τα γουρούνια (τα οποία μάλιστα θα καταδίδονται αυτόματα στα όργανα της τάξης από κάθε νομοταγή πολίτη. Εξ ου και η κλητική “μπάτσοι” στην αρχή του συνθήματος, η οποία θα συνοδεύεται και από έκταση του χεριού προς την κατεύθυνση του υποτιθέμενου γουρουνιού), οπότε και θα μπορεί να χρησιμοποιείται ωραιότατα στις πορείες;
· Οι άνδρες, ως γουρούνια, είναι πιο εκτεθειμένοι στη γρίπη; Ή, ακριβώς λόγω της ομοιότητάς τους με τα συμπαθή τετράποδα, έχουν αναπτύξει κάποιου είδους ανοσία;
· Αν όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη, γιατί κάποια από αυτά γαμούνε περισσότερο από κάποια άλλα; Οκέι το παραδέχομαι. Αυτός δεν ήταν προβληματισμός σε σχέση με την αρρώστια των καιρών αλλά με την αρρώστια των άσχημων ανδρών.
· Ποιο γουρούνι πήδηξε τη μις πίγκι και μετέφερε τον ιό στον άνθρωπο;
· Εφόσον όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, η μις πίγκι δε θα έπρεπε να είναι περιζήτητη γκόμενα; Δεν είναι. Οκέι το παραδέχομαι. Αυτός δεν ήταν προβληματισμός σε σχέση με την αρρώστια των καιρών αλλά με την αρρώστια των άσχημων γυναικών.
· Τελικά είναι γρίπη των χοίρων ή γρίπη των χήρων; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου αποκλείσει σα σενάριο το ότι ξεκίνησε από τους χήρους και όχι από τους χοίρους; Έχει παρακολουθήσει κανένας ιός σεμινάριο του γλυκού μπάμπη της νιότης; Μπορεί τελικά ένας ιός να κάνει διακρίσεις; Μήπως αυτό τον καθιστά αυτομάτως όχι ιό, αλλά κυβέρνηση, το οποίο είναι κάπως πιο τρομακτικό;
· Θεωρώντας αυτονόητη την απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, ποιος μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δε μπορείς να κολλήσεις τη γρίπη από ΧΕΙΡΟπέδες, ΧΕΙΡΟμαλάκτες ΧΕΙΡΟδικίες;
· Σε τελική ανάλυση, γιατί την ονομάζει όλος ο κόσμος “γρίπη των χοίρων”, που, όπως απέδειξα μόλις, είναι εξαιρετικά εύκολο να δημιουργήσει συγχύσεις και όχι “γρίπη των γουρουνιών”; Φοβόμαστε μη νιώσουν προσβεβλημένα τα γουρουνάκια ή μήπως γίναμε ξαφνικά όλοι λόγιοι, μη χέσω;
· Σε ακόμα πιο τελική ανάλυση γιατί να πρόκειται για ιό και όχι για υιό και αυτό να είναι το μήνυμά Του για να μας δείξει ότι αποδοκιμάζει τον κακό δρόμο που έχουμε πάρει και μας επαναφέρει στην τάξη μέσω της αταξίας; Είμαι βέβαιος ότι αυτή η θεωρία θα αποκτούσε αμέσως δεκάδες χιλιάδες πιστούς που θα ξεχύνονταν στους δρόμους για να βρουν και να αγγίξουν τον υιό Του (ακόμα και με κίνδυνο να κολλήσουν), οπότε κατοχυρώνω τη σχετική ιδέα και αν τεθεί ζήτημα θα διεκδικήσω αμέσως τα σχετικά πνευματικά δικαιώματα κ.λπ.
· Ποιο είναι το αντελάιινγκ στέιτμεντ που υπάρχει στους στίχους του σατανιστικού άσματος “πιγκς εντ δειρ φαρμς” και ειδικά σε αυτούς που έχω μπολντάρει;
Happy fellows can’t come in
You’re too young
GO HOME! GO HOME!
Lucky suckers go away
You hadn’t liked it anyway
GO HOME!!
Everything is just all right
When you wait outside
You are not a sell out
You are gonna fade out
You can’t fight us
Cause we’re stronger than you are
Happy cattle in my farm
You’re all the same
GO HOME! GO HOME!
Everything is not true
It all depends on what you do
Everything is just all right
When you wait outside
You are not a sell out
You are gonna fade out
You can’t fight us
Cause we’re stronger than you are
Πιο σημαντική, όμως, από όλες τις απορίες μου ήταν αυτή που ακολουθεί: Για ποιο λόγο έχει καθιερωθεί οι κουμπαράδες να έχουν σχήμα γουρουνιού; Μη μου πείτε ότι είναι τυχαίο. Παρακολουθήστε το συλλογισμό μου.
Ως γνωστόν, διερχόμαστε -και καλά- μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση. Εν μέσω αυτής, σκάει το θέμα με κάποια γρίπη των χοίρων, λέει. Οι απανταχού της γης κακομοίρηδες, ήδη πανικόβλητοι καθώς τρέχουν, θα σκεφτούν “οκέι η κρίση μας τσάκισε, ωστόσο όσο ζούμε, μπορούμε να ελπίζουμε στο καλύτερο. Αν όμως ψοφήσουμε σαν το γουρούνι στις λάσπες, όπως μας προειδοποιούν ψύχραιμα, δε θα έχουμε καμιά ελπίδα”. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να διακόψουν οποιαδήποτε διπλωματική ή άλλου τύπου σχέση με τα γουρούνια!
Στις αναπτυγμένες κοινωνίες οι σχέσεις που προανέφερα περιορίζονται σε ένα τυπικό ρέψιμο μετά το φάγωμα του κουφαριού του γουρουνιού. Στην ψωροκώσταινα, άντε η σχέση αυτή να επεκτείνεται και στο πιο σεξουαλικό, πότε-πότε και κατ’ εξαίρεση.
Σε κάθε περίπτωση, σε σχέση με το (πρώην) ζωντανό, ξεμπερδεύεις εύκολα. Το αλλάζεις με ένα μόσχο σιτευτό (είτε για βρώση είτε για σχέση) και καθάρισες. Καθάρισες όμως στ’ αλήθεια; Όχι. Διότι σου έχει μείνει ο κουμπαράς, κοινή συνιστώσα τόσο των αναπτυγμένων χωρών όσο και της δικιάς μας, κορόιδο. Αυτός που αποτελούσε εξαρχής το στόχο των άλλων και σε έκαναν τεχνηέντως να πιστέψεις ότι είναι και δικός σου.
Ένα γουρούνι ακόμα που περιφέρεται ελεύθερο στο σπίτι σου και μαζί του κουβαλάει εκατό ειδών αρρώστιες είναι τουλάχιστον επικίνδυνο. Κάτι πρέπει να κάνεις, κάπως πρέπει να απαλλαγείς από αυτή την κατάρα. Ευτυχώς οι προστάτες αυτού του κόσμου έχουν φροντίσει για σένα. Έχουν εξασφαλίσει ότι τα ιδανικά αντιβιοτικά βρίσκονται σε επάρκεια στην αγορά και περιμένουν όχι κανέναν άλλο βρε κουτό. Εσένα περιμένουν. Η λύτρωσή σου από την αγωνία του “σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι” είναι τόσο κοντά όσο το ίδιο το αύριο. Οξύμωρο, αλλά αληθινό.
Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο. Σπάσε το γαμημένο το γουρούνι και τρέξε να εφοδιαστείς με όλα τα φάρμακα που θα σε κάνουν να βρεις την υγειά… τους. Και μετά μην ξεχάσεις να κλειστείς πάλι στο σπίτι, ναι; Εκεί είναι το πιο ασφαλές μέρος του κόσμου. Για όλους εμάς που έχουμε ακόμα γουρουνάκια για σπάσιμο. Αν μη τι άλλο, με τον τρόπο αυτό κάνουμε διπλό καλό. Ένα για τον εαυτό μας (;) και άλλο ένα για την οικονομία (τους) την οποία και θα τονώσουμε με άφθονο ρευστό που τόσο πολύ το έχει (έχουν) ανάγκη. Ήρθε επιτέλους η ώρα να περάσει επιτέλους βαθιά κρίση και η ίδια η κρίση. Αποκλειστικά με τη δική σου συμβολή, κακομοιράκο.
Αυτό να σκέφτεσαι όταν θα ρευστοποιούν στα μούτρα ή και στο λαρύγγι σου για να μη σε πάρει από κάτω. Να ξέρεις ότι έχεις κάνει το καλό. Εις τριπλούν, τώρα που το σκέφτομαι. Μία με την υγεία, μία με την οικονομία και μία με την στοματική εκτόνωση.
Αυτά τα ασυνάρτητα περνούσαν από τα κεφάλια μου εν μέσω δουλείας και μαλακίας. Και χάρηκα ιδιαιτέρως όταν σκέφτηκα και τη λύση στο όλο ζήτημα, την οποία και θα παρουσιάσω ευθύς αμέσως.
Όπως με πληροφόρησαν ψύχραιμα ειδικοί επιστήμονες, ακόμα και αν υφίστατο αρρώστια των γουρουνιώνε, δε θα μπορούσε να μεταδοθεί στον άνθρωπο μέσω του πεπτικού συστήματος. Συνεπώς, υγιές γουρούνι είναι μόνο το ψητό. Οκέι με το φαΐ, θα μου πείτε. Με το μπερεκέτι τι γίνεται όμως; Και γι’ αυτό υπάρχει λύση.
Με υπερηφάνεια σας παρουσιάζω τον κουμπαρά-χοιρινή. Μια λύση πρακτική, γευστικότατη και προπάντων υγιεινή για τον εαυτό μας και ανθυγιεινή για τους εαυτούς των φαρμακοβιομηχανορράφων.
Κάπου εκεί τελείωσε τόσο η υπερηφάνεια όσο και η χαρά μου. Οι απορίες μου είχαν τελειώσει προ πολλού. Βγήκαν κάτι τυχάρπαστοι και είπαν ότι δεν φταίνε μάλλον τα γουρουνάκια (δε συγκράτησα λεπτομέρειες, μη με ρωτήσετε τι και πώς) και αυτό το πράμα λέει θα το πούνε “νέα γρίπη” γιατί με το “γρίπη των χοίρων” προσβάλλουν τους χοίρους, με το “γρίπη του μεξικού” προσβάλλουν το μεξικό, με το “βορειοατλαντική γρίπη” προσβάλλουν τη βορειοατλαντική συμμαχία και με το “νέα δημοκρατία γρίπη” προσβάλλουν τη γρίπη.
Απογοητευμένος και απογοητευμένος (όλοι οι άλλοι χαρακτηρισμοί που βρήκα ήταν συνώνυμοι του “απογοητευμένος”, οπότε γουάι μπάδερ;) ξεκίνησα να γράφω τούτη δω την αθλιότητα. Δεν έχω να περιμένω τίποτα πια, παρά μόνο το να εμφανιστεί το πρώτο κρούσμα της όποιας γρίπης και στην υπανάπτυκτη χώρα μας, ώστε να μπορώ να επικαλεστώ ότι την κόλλησα (μόλις μου ήρθε ότι το “κόλλησα τη γρίπη” μπορεί να έχει δύο αναγνώσεις. Την προφανή “έχω γρίπη” και τη λιγότερο προφανή αλλά άκρως διασκεδαστική “η γρίπη έχει εμένα”. Τέλος πάντων) για να μείνω μια-δυο-πέντε-δέκα μέρες σπίτι, μιας και καλόμαθα στις συνεχόμενες αργίες και δυος (σικ) διότι εσχάτως δε μου συμπεριφέρονται καθόλου καλά στη δουλειά και αυτό με έχει κουράσει κάπως. Πολύ.
Ωστόσο, την αγαπάμε για δύο λόγους. Πρώτον, διότι μας δίνει μια εξαιρετική ευκαιρία να ασελγήσουμε πάνω στη σαθρή λογική της. Σημαντικό.
Παλιό αλλά αγαπημένο:
Νέο σάιτ –για μένα τουλάχιστον- και πιο αγαπημένο:
Δεύτερον, διότι η καλή εκκλησία μας έχει φροντίσει τόσο σε αυτή τη συγκυρία όσο και σε αντίστοιχου βεληνεκούς άλλες να μας δίνει απλόχερα κάμποσες χρήσιμες αργίες. Αναφέρομαι σε όσους κάνουν κάτι χρήσιμο στη ζωή τους, ασφαλώς.
Συνεπώς, καλή ξεκούραση. Να φάτε υπερβολικά πολύ, να πιείτε ακόμα περισσότερο και να μην οδηγείτε καθόλου μα καθόλου προσεκτικά. Ας φοβούνται οι άλλοι. Νννναι.
Περίεργο είναι να ξαναγράφω εδώ μέσα μετά από κάμποσο καιρό. Δεν το είχα σκοπό για διάφορους λόγους που δεν έχω καμιά όρεξη να γράψω, αλλά κάνω μια μικρή παραχώρηση λόγω της ηλίθιας επικαιρότητας. Τύπου.
Εσχάτως έχω σιχαθεί να δέχομαι μέιλ, να διαβάζω σε εφημερίδες και σάιτ, να βλέπω ρεπορτάζ στην τιβί για την περίφημη ώρα της γης. Μέχρι και κάτι εμετικά τρέιλερ στο μέγκα είδα. Με τρόπους από άχαρους και στεγνούς μέχρι θεωρητικά χαριτωμένους και δήθεν ευαίσθητους και διδακτικούς, με ενημερώνουν ευγενικά ότι καλό είναι να κλείσουμε τα φώτα αύριο για μια ώρα κατά το βραδάκι για να στείλουμε ηχηρό (πώς είπατε;) μήνυμα σ’ αυτούς που διαφεντεύουν τον κόσμο. Οι οποίοι πλέον πέρα από μια τρίχα που γύρισε ανάποδα στα παπάρια τους τώρα έχουν και μια έξτρα έγνοια.
Η δε ψωροκώσταινα είναι περήφανη, λέει, γιατί έχει δείξει πρωτοφανή κινητοποίηση και συγκινητικό ενδιαφέρον για το φλέγον αυτό ζήτημα και κατέχει τα πρωτεία σε συμμετοχή δήμων, λοιπών κρατικοδίαιτων φορέων αλλά κυρίως απλού κόσμου, σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι συμμετοχές μας, όπως πληροφορούνται ευγενικά τα αρχίδια μας, έχουν ξεπεράσει ακόμα και τις αντίστοιχες των Αυστραλών που είναι και οι εμπνευστές του θεσμού.
Οκέι, από τον τρόπο που παρουσίασα το θέμα ως τώρα, φαίνεται νομίζω η αδιαφορία και η έλλειψη πίστης μου σε κινήσεις όπως αυτή. Τρελαίνομαι και μόνο στη σκέψη ότι όπως και στην περίφημη “κρίση”, έτσι κι εδώ κοιτάνε να μας πείσουν ότι για όλα φταίμε εμείς. Τι πιο εύκολο, λοιπόν, από το να κόψουν τα ελαστικά κόστη και “κόστη” προκειμένου να καλύψουν την ανελαστική αναλγησία και απληστία που επέδειξαν με περισσή επιμέλεια τα προηγούμενα χρόνια.
Εν πάση περιπτώσει, δεν πιστεύω με την καμία στην αποτελεσματικότητα τέτοιων κινήσεων. Περισσότερο κακό πιστεύω ότι κάνουν. Περισσότερο άλλοθι στην αδιαφορία δίνουν. “Εγώ, φιλαράκο το έκλεισα το φως μου το Σάββατο, το χρέος μου το έκαμα. Εσύ έκανες κάτι; Όχι;;;; Κι έχεις το θράσος και μιλάς;”. Και μετά ας αφήνει όλα τα φώτα ανοιχτά ακόμα κι όταν κοιμάται, για να μη φοβάται τους κλέφτες. Κανείς δε θα έχει να του καταλογίσει το παραμικρό.
Νισάφι πια με τον ακτιβισμό του καναπέ. Στέλνεις ένα μέιλ για το κοριτσάκι που χρειάζεται δότη μυελού των οστών ή -ακόμα χειρότερα- για π.χ. και νομίζεις ότι κάτι έκανες. Δυόμιση εκατομμύρια φορές καλύτερος ο σταρχιδισμός.
Θα έγραφα και άλλα χαριτωμένα σε σχέση με τη μη αναγκαιότητα των παγκόσμιων ημερών (εφόσον γιόρτασες μια μέρα το ότι είσαι γυναίκα και έχεις δικαιώματα και βγήκες μάλιστα και μόνη με τις φίλες σου, γύρνα τις υπόλοιπες 364 στο σπιτάκι σου να κάνεις ό,τι σου έχουν προβλέψει τέλος πάντων), των συλλαλητηρίων για κοινωνικά θέματα (γιατί π.χ. να είναι οκέι να παρελάσεις περήφανα για την “αδελφότητα” σου, αν είναι όλο τον υπόλοιπο χρόνο να είσαι κλεισμένος στη ντουλάπα; Γιατί να πρεσβεύεις την ελληνικότητα της όποιας μακεδονίας όταν έχεις δημιουργήσει ένα κράτος τόσο υδροκέφαλο που δε μπορεί να ελέγξει τι γίνεται σε ακτίνα άνω των 100 χιλιομέτρων από το κέντρο της αθήνας; Αν είναι να πιστεύουμε σε τέτοια μέτρα, γιατί δεν οργανώνουμε και μια συγκέντρωση υπέρ της ελληνικότητας των κάτω πατησίων, τα οποία -πιστέψτε με- δεν είναι πια καθόλου ελληνικά και όταν θα μας ζητάνε διαβατήριο για να περάσουμε την αγίου μελετίου θα είναι πια πολύ αργά;), αλλά βαριέμαι να τα αναπτύξω πέραν του βαθμού που ακούγονται αφοριστικά.
Γι’ αυτό θα αντιγράψω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο σε σχέση με την ώρα της γης. Ψιλοχοντροδιαφωνώ με τη ρητορική του, αλλά, όπως κατέστησα σαφές, κουράζομαι και μόνο στη σκέψη ότι θα γράψω κάτι δικό μου. Εδώ.
Αντιθέτως, δε διαφωνώ καθόλου με το “τρας λάβιν” κομμάτι του χαρακτήρα μου, οπότε η δική μου συνεισφορά στην ημέρα περιορίζεται σε δυο μνημεία πολιτισμού, τα οποία θα βρείτε στο τέλος του πόστεως.
Αντιγράφω από εδώ, λοιπόν: http://olympia.gr/2009/03/22/deny-earth-hour/
ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΦΩΣ!!!
Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Μαρτίου 22, 2009
Γράφει η Βίκυ Χρυσού
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ.
Μην υπακούσετε σαν “πρόβατα” στο κάλεσμα να κλείσετε τα φώτα σας το Σάββατο από 8.30 έως 9.30μμ.
Δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας.
Πείτε ΟΧΙ στη μαζική υποταγή και στην ενοχοποίηση των πολιτών του κόσμου. Δεν είμαστε ένοχοι εμείς οι απλοί πολίτες του κόσμου για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Δεν εξαρτάται από εμάς η σωτηρία του πλανήτη.
Τον πλανήτη τον καταστρέφουν συστηματικά οι λίγοι, αθέατοι και μεγάλοι, που μπορεί να μη φορούν κουκούλες αλλά κρύβονται μέσα στις σκιές και παίζουν με τις ζωές μας σε ένα ντελίριο επίδειξης ισχύος.
ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΕΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ.
Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτήν την ρυπογόνα τεχνολογία. Η ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων ήταν δυνατή εδώ και 40 χρόνια αλλά ήθελαν να πουλήσουν τα πετρέλαιά τους.
Δε μας έχουν αφήσει καμιά επιλογή από το να χρησιμοποιούμε την ρυπογόνα τεχνολογία τους κι έτσι άθελά μας να γινόμαστε συμμέτοχοι αυτής της οικολογικής καταστροφής.
Αυτοί οι μεγάλοι και ισχυροί έχουν την επιλογή της επιβολής μιας μη ρυπογόνας τεχνολογίας αλλά εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα της χρήσης μιας μη ρυπογόνας τεχνολογίας. Μας έχουν κάνει χωρίς την θέλησή μας συνένοχους σε ένα οικολογικό έγκλημα.
Και τώρα με αυτήν την άσκηση επιβολής πειθαρχίας προσπαθούν να μας αποσπάσουν και την ομολογία ότι εμείς είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτήν την καταστροφή. Μας λένε ότι από εμάς εξαρτάται η σωτηρία του περιβάλλοντος όταν εμείς δεν έχουμε καμία συμμετοχή στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Μας λένε να πλένουμε με κρύο νερό για να κάνουμε οικονομία στην Ενέργεια. Μα αν η ενέργεια παραγόταν από τον ήλιο και τον άνεμο τότε η παραγωγή της δε θα επιβάρυνε το περιβάλλον.
Το θέμα δεν είναι πόση ενέργεια καταναλώνουμε αλλά πόσο ρυπογόνος είναι ο τρόπος παραγωγής αυτής της ενέργειας κι αυτό δεν το καθορίζουμε εμείς, οι πολίτες του κόσμου, αλλά οι ασυνείδητοι, προδότες και μισάνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις. Η Δ.Ε.Η. (ο ανηλεής αυτός δολοφόνος που το μόνο που ξέρει είναι να ρυπαίνει και να αυξάνει συνεχώς το κόστος της ενέργεια) ετοιμάζεται να κάνει κι άλλο εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος με λιθάνθρακα.
Και τώρα μας ζητούν να κλείσουμε όλοι τα φώτα το Σάββατο από 8.30 έως και 9.30. Το ονομάζουν ώρα της Γης αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας και μια Δήλωση υπαιτιότητας και ενοχής για την οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος.Αυτοί θέλουν για μια ώρα να είμαστε στο σκοτάδι.
Εμείς απαντάμε με μια ώρα μέσα στο φως.ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
ΝΑ… ΑΝΑΨΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ.ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ….ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ ΠΡΟΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ. ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΩΝ ΠΟΥ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ. ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΑΛΕΙ. Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΑΝΟΙΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ. ΕΝΑ ΦΩΣ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΤΙΜΟ. ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΜΙΑΣ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝΕ, ΜΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΦΩΤΟΔΟΤΗ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΙΣΧΥΡΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ.
ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΦΩΣ…..
ΑΝΑΨΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ. ΑΣ ΛΑΜΨΕΙ Η ΝΥΧΤΑ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΟΥΤΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΛΟΥΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ…ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΤΩΡΑ!!!!
ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ….
ΟΝΑΣΑΝΔΡΟΣ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
Ορίστε. Αυτά διαβάζω και μου ανάβουν τα λαμπάκια. Το κούμπωσα, όσο να πει κανείς. Χα.
Λοιπόοοοον. Οι μέρες που διανύουμε χαρακτηρίζονται αφενός από το ξεφάντωμα (το ποιο;) του καρναβαλιού και αφετέρου από την παρά φύσιν συνουσία στην οποία με υποβάλλουν ευγενικά οι εργοδότες μου. Επιπλέον, το πάγιο αίτημα της εργατικής τάξης για εργάσιμη μέρα 8 ωρών και ημέρα-ημέρα 872 ωρών φαντάζει πιο τραγικά καίριο από ποτέ. Τέλος πάντων.
Αυτό το οποίο προσπάθησα να προλογίσω -μάλλον ανεπιτυχώς- είναι ότι θα ανεβάσω ένα περσινό ποστ με ιδέες για μεταμφιέσεις. Μόνο και μόνο για να νιώσω ότι δεν έχω ξοφλήσει εντελώς, θα προσπαθήσω να δώσω και 2-3 φρέσκες ιδέες, αντλώντας έμπνευση από τα χάλια της ψωροκώσταινας. Ξεκινάω από το κόπι-πέιστ του ελαφρά παραλλαγμένου παλιότερου ποστ.
Μέσα στην καρδιά της απόκρεω σκέφτηκα να σας ανοίξω την καρδιά μου σε σχέση με την εν λόγω γιορτή (αναλογικά, ελπίζω μέσα στα πόδια κάποιας άλλης γιορτής, κάποιοι άλλοι να ανοίξουν τα πόδια τους και πάει λέγοντας). Τη σιχαίνομαι.
Ανοίγω μια παρένθεση θέλοντας να καταστήσω απόλυτα σαφές ότι δεν είμαι καθόλου γιορτινός τύπος (σώπα!). Μάλλον πένθιμο με λες. Θυμάμαι τον αδερφό μου να με παίρνει σηκωτό από μια κηδεία κι εμένα να κλαίω με μαύρο δάκρυ. Δεν έκλαιγα για την απώλεια, αλλά επειδή μου άρεσε και αυτός ο καριόλης για μια ακόμη φορά δε με άφηνε να χαρώ. Τώρα, μετά από περίπου 30 χρόνια του δίνω ένα δίκιο. Ήταν δύσκολο για ένα τρίχρονο παιδάκι να γυρίσει μόνο του στο σπίτι με ένα δίχρονο μηχανάκι. Κλείνω την παρένθεση ελπίζοντας να επιτέλεσε το στόχο της και εικάζοντας πως δεν.
Επιστρέφω στο γιορτινό κλίμα που υποτίθεται ότι υπάρχει έξω μου. Από πάντα έβρισκα περιττές τις απόκριες. Ούτε μια φορά δε θυμάμαι να τις έχω αφήσει να με αγγίξουν. Ίσως από τα λίγα θηλυκά που δεν είχαν την ευκαιρία τους μαζί μου. Το “ίσως” το έβαλα για το ξε-κάρφωμα.
Πολλά με ενοχλούν σε δαύτες. Η αναίτια χαρά, τα απωθημένα που όλοι νιώθουν όχι απλά ελεύθεροι, αλλά υποχρεωμένοι να εκφράσουν, η διάθεση “τι καλά που είναι να ξεφαντώνεις” εντ σόου ον.
Αυτό όμως που πραγματικά με εξοργίζει είναι η έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας. Η παντελής απουσία κόσνεπτ, βρε αδερφέ!
Γιατί όλοι πρέπει να ντύνονται Λουδοβίκοι, φαντάσματα, βρικόλακες, Φαραώ, Ρομπέν των δασών, τρομπέν των πόλεων και πάει λέγοντας; Πόσο πρόβατο πρέπει να είσαι ώστε ακόμα και τη μόνη φορά του χρόνου που μπορείς να ντυθείς κάτι μοναδικό να επιλέγεις τελικά κάτι… νομαδικό! Κάτι “μια απ’ τα ίδια”.
Σήμερα (που για σας τώρα που διαβάζετε είναι ήδη χθες ή προχθές), λοιπόν, θα επιχειρήσω να δικαιώσω αυτή την ηλίθια γιορτή στο μυαλό μου, μπας και της επιτρέψω να με κάνει να γελάσω για πρώτη φορά μέσα στα 22 χρόνια και κάτι μήνες (148 μήνες περίπου, σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς και φωνήεντα με έμφαση στο “α” και στο “ω”) που βολοδέρνω σ’ αυτή την κωλοχώρα ειδικότερα και κωλοζωή γενικότερα.
Ας κάνουμε τις απόκριες μια ιδέα πιο έξυπνες.
Λόγοι πολιτικής μη ορθότητας με υποχρεώνουν να κατεβάσω προτάσεις για μεταμφιέσεις που απευθύνονται κυρίως στους άρρενες φίλους. Σόρι, αλλά αυτά που με απασχολούν προσωπικά, τα σκέφτομαι πρώτα.
Κίτρινος τύπος
Πρόκειται για μια διαχρονικά επίκαιρη μεταμφίεση, με δεδομένη την καταραμένη εθνικότητά μας.
Εκτέλεση: Ντύνεστε κίτρινος από την κορφή ως τα νύχια. Κίτρινο παντελόνι, κίτρινο πουκάμισο, κίτρινο σακάκι, κίτρινες κάλτσες, κίτρινα παπούτσια, κίτρινο σώβρακο (επειδή αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία του να βρει κανείς κίτρινο σώβρακο στις μέρες μας, μπορείτε απλά να βάλετε κάποιο κατουρημένο), κίτρινη γραβάτα, κίτρινο καπέλο κ.ο.κ. Για να έρθει να μπερδευτεί γλυκά με τη μεταμφίεση, μπορείτε να συμβουλευτείτε το ΒΑΝ, να μεταβείτε τάχιστα στο επίκεντρο του επόμενου σεισμού και να κιτρινίσετε από το φόβο σας.
Τιπ: Αν κινηθεί κανείς απέναντί σας με απειλητικές διαθέσεις, γιατί τάχα μου τον έχετε συκοφαντήσει με ένα ντιβιντί κ.λπ., καθησυχάστε τον λέγοντας ότι δεν είστε ο κίτρινος τύπος αλλά ο Ντικ Τρέισι. Σιγά που θα πιάσει το υπονοούμενο με το ντικ.
Πουφ
Πόσες φορές δεν έχετε βρεθεί σε ένα πάρτι και μετά από άπειρο χορό ή/και ποτό δεν έχετε ψάξει για ένα αναπαυτικό μέρος να ξαποστάσετε; Τώρα είναι η ώρα να κάνετε εσείς το αναπαυτικό μέρος και να αφήσετε για μια φορά όλες τις γυναίκες να σας κυνηγήσουν με σκοπό να σας εκμεταλλευτούν. Όνειρο!
Εκτέλεση: Φοράτε ό,τι πιο βρώμικο έχετε. Αν δεν είναι αρκετά βρώμικο, το βρωμίζετε εσείς. Τισέρτ που έχει φορεθεί γύρω στις 800 φορές -όλες μέσα στο καλοκαίρι-, σώβρακο που επίσης έχει να συναντηθεί με κάτι υγρό από την τελευταία φορά που το κατουρήσατε, κάλτσες που θέλουν χειρουργείο για να βγουν από τα πόδια σας, παντελόνι που το κλέψατε από Αλβανό λαθρομετανάστη ο οποίος το φοράει από την ώρα που το έσκασε από την πατρίδα του, γύρω στα 1.000 χιλιόμετρα και οριακά λιγότερες μέρες πίσω. Αποσμητικό ΔΕΝ φοράτε. Μπάνιο ΔΕΝ κάνετε από τώρα που διαβάζετε μέχρι την ώρα που πάτε στο πάρτι.
Μόλις σας αντικρύσουν, κανείς δε θα αναρωτηθεί τι έχετε ντυθεί. Όλοι με μια φωνή θα αναφωνήσουν “πουφ” και θα νιώσετε σα να γνωρίζεστε από πάντα με τους λοιπούς καλεσμένους, γνωστούς τε και αγνώστους. Ο πάγος θα σπάσει άμα τη εμφανίσει σας. Το ότι κανείς από τους γνωστούς δε θα παραδέχεται ότι σας γνωρίζει και κανείς από τους άγνωστους δεν επιθυμεί να σας πλησιάσει, μην το αφήσετε να σας προβληματίσει ούτε λεπτό. Διότι… ΔΙΟΤΙ λέγω στεντορεία τη φωνή και τα ντουβάρια δονούνται… όταν θα αρχίσει να μιλάει το οινόπνευμα, όλες οι βρόμες που θα είναι χαλαρές και θα έχουν αποτινάξει από πάνω τους τον καθωσπρεπισμό, πού νομίζετε ότι θα πάνε; Σε σας θα πάνε, ατιμούτσικα (με παράλληλο τσαχπίνικο τσίμπημα στο μάγουλο)! Περιμένω εντυπώσεις από τα καλά… της (κάθε) καθουμένης!
Τιπς:
1. Όταν σας ρωτήσουν τι σκοπεύετε να ντυθείτε, βάλτε έναν τόνο μυστηρίου στη φωνή και πείτε λάγνα “κάτι άνετο”.
2. Αν μπορείτε να σκάσετε μύτη με τον Μιχάλη Ρακιντζή (που έχει πάντοτε μαζί του τον Πουφ), ακόμα καλύτερα.
Υπόθετο
Εφόσον 9 στις 10 δηλώνουν άρρωστες με τις απόκριες, ορίστε η μεταμφίεση που θα τις γιατρέψει. Το πλεονέκτημά της είναι αυταπόδεικτο. Μια ματιά πάνω σας (η οποία πρέπει να θεωρείται εξασφαλισμένη) αρκεί για να καταστήσει σαφέστατες τις προθέσεις σας για εκείνο το βράδυ. Ήρθατε για να χωθείτε και δε σηκώνετε κουβέντα επ’ αυτού. Υποθετικά πάντα.
Εκτέλεση: Δεν έχω την τεχνογνωσία για το πώς μπορεί κάποιος να ντυθεί υπόθετο, αλλά ανέκαθεν πίστευα ότι τα όρια τα θέτει η φαντασία μας. Αν θελήσετε πραγματικά να μεταμφιεστείτε σε κάτι ημιφαλλικό-ημιγιατρικό, θα βρείτε τον τρόπο.
Τιπς:
1. Αν σας πλησιάσει κάνας γκέι (και δεν… επαναλαμβάνω ΔΕΝ γουστάρετε) πείτε με αποφασιστικότητα ότι είστε κολπικό.
2. Αν ξινίσει τα μούτρα καμιά δυσκοίλια γκόμενα, πείτε της ότι είστε υπόθετο γλυκερίνης και μπορείτε να την ανακουφίσετε με μια και μόνο εφαρμογή.
3. Η πλέον ενδεδειγμένη ατάκα πεσίματος σε γκόμενα είναι η εξής: Την πλησιάζετε με αργό και σίγουρο βήμα. Την κοιτάτε βαθιά στα μάτια και με στόμφο της λέτε “Χωρίς εμένα να δούμε πόσο μπορεί η καρδιά σου να αντέξει. Χωρίς εμένα ο πόνος δραματικά θα χειροτερέψει. Χωρίς εμένα θα χάσεις και το μυαλό σου μην το ρισκάρεις. Σ’το ξαναλέω εγώ είμαι το γιατρικό που πρέπει να πάρεις, μωρό μου”. Η χορογραφία της Βανδή είναι προαιρετική. Η καπότα απαραίτητη.
4. Καλό είναι να κρατάτε και μια συνταγή γιατρού μαζί σας, για να επιχειρηματολογήσετε στις τυπολάτρισσες γκόμενες που ενώ θα ψήνονται να στήσουν κώλο για να μπείτε, θα θέλουν να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους, ώστε να μπορούν να πουν μετά “δεν ήθελα, αλλά το είπε ο γιατρός”.
5. Η προσφώνηση “πάρ’ το μωρή άρρωστη” την ώρα της “θεραπείας”, καλόν είναι να χρησιμοποιείται με μέτρο (αυτό με τους πόντους). Αν μετρηθείτε και βρεθείτε άνω του μετρίου, έχετε το ελεύθερο να της δώσετε με γενναιοδωρία αυτό που προβλέπεται να πάρει. Σε διαφορετική περίπτωση, κάντε και λίγο κράτει στις εκφράσεις σας. Μην εκτεθούμε αδέρφια όταν την ώρα της εφαρμογής έρθει η σκληρή απάντηση με τη μορφή ερώτησης “πού ‘ν’ το για να το πάρω;”.
Μίστερ Πλήξη
Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, πολλές είναι οι τρυφερές υπάρξεις που δηλώνουν ότι βαριούνται τρομερά στα πάρτι μασκέ, αλλά αναγκάζονται να πάνε πρώτον λόγω του πνεύματος των ημερών που δεν πρέπει να τις θεωρήσει ξενέρωτες και δεύτερον λόγω απλής υποχρέωσης. Εκεί είναι το σημείο όπου θα χτυπήσετε εσείς. Θα αποτελέσετε την αδερφή ψυχή κάθε βαρεμένης (εννοώ αυτής που βαριέται, έτσι;).
Εκτέλεση: Βάζετε στην αναζήτηση εικόνων του google τη λέξη “έλληνες” ακολουθούμενη από το “πολιτικοί”. Βλέπετε τι φοράνε, τυπώνετε οποιαδήποτε φωτογραφία, πηγαίνετε σε κάνα παλιακό μαγαζί με νεωτερισμούς της δεκαετίας του ’70 (στη Σταδίου χαμηλά π.χ.) παίρνετε ό,τι βρίσκετε μπροστά σας και είστε σαν έτοιμος από καιρό. Από δεκαετίες μη σας πω.
Τιπς:
1. Μην κρατάτε μαζί σας κανένα ντιβιντί.
2. Μη συνοδεύεστε από καμιά γκόμενα που θα μπορούσε να είναι γραμματέας σας.
3. Αποφεύγετε τα πάρτι που γίνονται στο τέταρτο όροφο. Μαλάκας ήταν ο Ρόι Άντερσον που μιλούσε για τραγούδια από τον δεύτερο;
4. Καλόν είναι να αποφύγετε και τα κατάγματα στο αριστερό σας πόδι, τώρα που το σκέφτομαι.
Σφάχτης
Μια λιτή, απέριττη και άκρως αποτελεσματική πρόταση. Σίγουρα έχετε βιώσει την εμπειρία του να σε πιάνει σφάχτης εκεί που δεν το περιμένεις και να θες φροντίδα και ένα τρυφερό χάδι
Εκτέλεση: Παίρνετε απλά ένα χασαπομάχαιρο στο ένα χέρι και έναν μπαλτά στο άλλο. Φοράτε και μια ματωμένη ποδιά, ε βουαλά!
Με αυτή την εξαιρετική ιδέα, θα έχετε το ελεύθερο να πιάσετε όποια σας γυαλίζει. Και δε θα την αφήνετε αν δε σας χαϊδέψει στο σημείο που την πιάσατε. Μετά τα προκαταρκτικά, το παιχνίδι είναι πάνω σας. Κάθε επιτυχία. Να φύγετε προτού περάσει ο σφάχτης; Πφ! Δε σφάξανε!
Μάρτυς
Να μια πρόταση μεταμφίεσης που θα σας καταστήσει μπροστά από την εποχή σας. Εξηγούμαι: Οι απόκριες είναι πάντα πριν από τη σαρακοστή (θέμα κατασκευής). Όταν οι άλλοι μεθοκοπάνε, χορεύουν και κάνουν διάφορες προστυχιές με πρόσχημα τις απόκριες, εσείς θα είστε ήδη στη σαρακοστή, καθώς ο Μάρτης δε λείπει ποτέ.
Εκτέλεση: Δένετε ένα ευαγγέλιο στο δεξί σας χέρι, το οποίο κρατάτε διαρκώς υψωμένο (όχι σαν ναζί, αλλά με νάζι).
Τιπ: Μην αφήσετε ούτε για μια στιγμή θέματα ορθογραφίας να σας αποτρέψουν από το να επιλέξετε αυτή την εμπνευσμένη μεταμφίεση. Μέσα στη γενική σούρα, κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει ότι εσείς γράφεστε με ύψιλον. Και αν κάνει πως το καταλαβαίνει, του γαργαλάτε τα φρένα στο αμάξι και όλοι αποδίδουν το θάνατό του στο αλκοόλ. Αν είναι, πάτε μάρτυρας και στη δίκη, για να λάμψει η αλήθεια, διάολε!
Παιδεραστής
Απολαύστε μια πρόταση που θα σας φέρει σε επαφή αν όχι με τη δική σας χαμένη παιδικότητα, με αυτή άλλων που ενδεχομένως να μην την έχουν χάσει. Μέχρι να συναντηθούν μαζί σας δατ ιζ.
Εκτέλεση: Απλώς παίρνετε μια μεγάλη σακούλα πολύχρωμες καραμελίτσες από σούπερ μάρκετ ή κάβα. Οποιεσδήποτε τραβάνε το μάτι, κάνουν.
Τιπς:
1. Αν σας γυαλίσει καμία γκόμενα και δεν ξέρετε τι να της πείτε για να σπάσετε τον πάγο, απλά πλησιάστε τη και προσφέρετέ της καραμελίτσα.
2. Μόλις αποκαλύψετε ότι έχετε ντυθεί παιδεραστής αυτομάτως θα κολακευτεί, διότι εμμέσως θα της έχετε πει (στο μυαλό της έτσι θα είναι) ότι μοιάζει για πολύ μικρότερη από όσο είναι. Οι 12 πόντοι είναι σχεδόν δικοί σας και οι όσοι είναι δικοί σας (ανατομικά μιλώντας) θα γίνουν και δικοί της λίαν συντόμως.
Δήμιος
Να και μια πρόταση που δηλώνει ότι είστε ντρεσντ του κιλ.
Εκτέλεση: Οφείλετε να ξέρετε ήδη. Τι σκατά δήμιος είστε;
Επιλέγοντας να ντυθείτε δήμιος, δηλώνετε όσο πιο καθαρά μπορείτε πως ό,τι κινείται εκτελείται. Πόσο πιο ντόμπρα να ξηγηθεί ένας άντρας στη σημερινή εποχή που οι δήθεν και οι πούστηδες (όχι γκέι, πούστηδες. Αναφέρομαι σε όλους εκείνους που το παίζουν καλές “φιλενάδες”, προκειμένου να προσεγγίσουν το θηλυκό που τους ενδιαφέρει και τότε -μόλις κερδίσουν την εμπιστοσύνη μιας γκόμενας- ως δια μαγείας, … Ω!… θυμούνται ότι έχουν κι έναν καυλωμένο πούτσο που αν δε χρησιμοποιηθεί τάχιστα, είναι θέμα νανοδευτερολέπτων να εκραγεί. Γκίμι ε μπρέικ, παλιαδερφές!) έχουν κυριεύσει τον κόσμο μας. Ας τους καταστήσουμε θλιβερή (όπως τους αξίζει) μειοψηφία. Τι στο διάολο τα φοράμε τα παντελόνια! Σόρι που παρασύρθηκα, αλλά τους τα ‘χω μαζεμένα που ξευτιλίζουν το είδος μας. Εγώ πάντως δήμιος θα ντυθώ. Ναι.
e-πότης
Μια πρόταση για τους φανατικούς της βίρτσουαλ επικοινωνίας.
Εκτέλεση: Φτιάχνετε το προφίλ “μπεκρής” σε ένα βίρτσουαλ τσατ. Παρακαλάτε τον οικοδεσπότη να τοποθετήσει το πισί του σε ευδιάκριτη θέση στον χώρο που θα μαζευτεί ο κόσμος. Ανοίγετε ένα παράθυρο συνομιλίας μαζί του. Όταν ξεκινήσει το πάρτι, από την ασφάλεια του σπιτιού σας, κάνετε “παιχνίδι” με όποια γκόμενα κάθεται κοντά στο πισί του πάρτι, ελπίζοντας σε ένα σάιμπερ σεξ χωρίς προηγούμενο. Και η σάιμπερ παρτούζα δεν θα πρέπει να αποκλειστεί σε καμιά των περιπτώσεων.
Μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού, τη νηφαλιότητα που σας εξασφαλίζει το μη αλκοολούχο ποτό που έχετε δίπλα σας και τη σοβαρότητα των ρούχων σας, μπορείτε με όλοι σας την άνεση να εκμεταλλευτείτε το γεγονός ότι από κάποια ώρα και μετά όλες οι μασκαρούδες (sic) θα είναι κωλοτρυπίδες και να αναλάβετε σάιμπερ δράση στοχεύοντας ακριβώς στις δικές τους. Οι ευάλωτες γκόμενες ήταν πάντα να τις πιεις στο ποτήρι.
Τιπς:
1. Αποφύγετε ατάκες τύπου “τι φοράς τώρα μωρό μου”, διότι μην ξεχνάτε ότι η γκόμενα θα βρίσκεται σε μπαλ μασκέ και η απάντησή της πιθανότατα θα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε ντεκαυλεΐνη.
2. Στα ισχυρά πλεονεκτήματα της εν λόγω πρότασης συγκαταλέγεται το ότι ενώ οι άλλες ξεφαντώνουν ανώριμα και μετά θα ψάχνουν τον νηφάλιο οδηγό που θα τους γυρίσει ως το σπίτι τους, εσείς θα είστε ήδη εκεί. Στο δικό σας, όχι στο δικό τους. Χμμμ… Τελικά αυτό μπορεί να είναι και μειονέκτημα.
3. Η συγκεκριμένη επιλογή δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στην ελπίδα για να ανθήσει. Το περισσότερο που θα σας αφήσει είναι μια υγρή παλάμη. Γιου καντ χαβ ιτ ολ μάι φρεντ.
"Ταίρης" χρυσός
Μια πανανθρώπινη αλήθεια είναι πως όταν είσαι ζευγαρωμένος, είναι πιο εύκολο να προσελκύσεις το αντίθετο φύλο. Γιατί να αποτελούν εξαίρεση οι απόκριες; Ορίστε μια δόλια πρόταση που εξασφαλίζει σίγουρη επιτυχία (και επιτοιχία, αν βρεθεί καμιά λυσσάρα και σας κολλήσει στον τοίχο).
Εκτέλεση: Βουτάτε σε χρυσόσκονη, παίρνετε και μια φίλη σας (ωραία κατά προτίμηση) και πάτε στο πάρτι.
Τιπς:
1. Όταν αποκαλύψετε το όνομα της μεταμφίεσής σας, προς Όποιου! Μην ενδώσετε στις έντονες πιέσεις της ομήγυρης να τραγουδήσετε το “τάκα τάκα τάκα τάκα τάκα τα…”. Θα σας περάσουν για μαλάκα και καθόλου δεν το θέλουμε αυτό.
2. Σίγουρη επιτυχία έχει η ατάκα “αν δε μου κάτσεις, θα κάνω το γόη και θα πω κι ένα τραγούδι” (όταν μιλάτε σαν τον Ταίρη, προσέξτε πώς προφέρετε το “σ”. Έχει σσσσημασσσσία).
Χρυσός οδηγός
Η ελπίδα ότι μέσα σας κρύβεται αυτό που ψάχνουν όλες, τώρα και σε μεταμφίεση.
Εκτέλεση: Βουτάτε σε χρυσόσκονη, παίρνετε και ένα τιμόνι (από φεράρι κατά προτίμηση) και πάτε στο πάρτι.
Τιπ: Μπορείτε να χρεώνετε κάθε συνομιλία 0,349€/1’, ώστε ακόμα κι αν δεν ασελγήσετε πάνω στο κορμί τους, τουλάχιστον να το κάνετε στην τσέπη τους και να περάσετε εμμέσως το κοινωνικό μήνυμα της εκπόρνευσης των διαπροσωπικών σχέσεων.
Γυμνιστής
Λογικά πρόκειται για την ιδανική μεταμφίεση όλων αυτών που κατακρίνουν τις απόκριες. Η ιδανική μορφή επανάστασης για όποιον έχει σώμα έστω και λίγο καλύτερο από το δικό μου (πρακτικά όλος ο υπόλοιπος γενικός πληθυσμός).
Εκτέλεση: Ντύνεστε όπως όταν πρόκειται να κάνετε σεξ, εκτός αν έχετε ενταχθεί πρόσφατα σε σαδομαζοχιστικούς κύκλους, οπότε –σε αυτή την περίπτωση- ντύνεστε όπως όταν πρόκειται να πάτε για μπάνιο. Στο μπάνιο.
Τιπ: Η εν λόγω μεταμφίεση αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρό για την διακήρυξη του μηνύματος περί επιστροφής στη φύση (βασικά και για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα να αρχίστε να μιλάτε, κανείς δε θα σας δίνει σημασία). Το γαμήσι ελπίζουμε να έρθει πιο μετά, αν και, εάν ισχύουν όσα λένε για τον πιο έντονο ερωτισμό του ημίγυμνου έναντι του γυμνού (πίπες κατά τη γνώμη μου), μάλλον δε θα έρθει ποτέ. Όσο για το χασίσι, πρέπει να επιστρατεύσετε την εφευρετικότητά σας ως προς το πού θα το κρύψετε.
Σερβιτόρος
Εδώ δεν έχει εκτέλεση. Μόνο τιπς.
Τιπς: Ό,τι σας αφήσουν οι επισκέπτες διαιρείται με το πλήθος των σερβιτόρων του εκάστοτε πάρτι. Πιείτε κάτι και στην υγειά μας.
Ο πιο ψηλός νάνος του κόσμου
Εκτέλεση: Απλά ντύνεστε όπως κάθε μέρα και εμφανίζεστε σε κάποιο πάρτι μασκέ.
Οι κλόουν αποκλείονται αυτής της κατηγορίας, διότι η καθημερινότητά τους επισκιάζει τις απόκριες. Είναι λάρτζερ δαν λάιφ οι κλόουν.
Τιπ: Αν βρεθεί γκόμενα που θα κοροϊδέψει την μεταμφίεση ή/και το ανάστημά σας, απαντήστε της “σ’ έχει γαμήσει ποτέ νάνος;”.
Ο πιο κοντός γίγαντας του κόσμου
Εκτέλεση: Ομοίως με το αμέσως προηγούμενο.
Και πάλι εξαιρούνται οι κλόουν. Είναι λάρτζερ δαν λάιφ οι κλόουν.
Τιπ: Αν βρεθεί γκόμενα που θα σας αποκαλέσει κοντό για γίγαντα, απαντήστε της “σ’ έχει γαμήσει ποτέ νάνος γίγαντας;”.
Ο πιο κοντός/ψηλός κλόουν του κόσμου
Εκτέλεση: Ντύνεστε κλόουν.
Εδώ εξαιρούνται όλοι πλην των νάνων και των γιγάντων, αντίστοιχα. Είναι σμόλερ/λάρτζερ δαν κλάουνς οι νάνοι/γίγαντες.
Κλόουν
Αν δεν είσαι νάνος ή γίγαντας αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία όχι μόνο να κάνεις το κομμάτι σου, αλλά να κερδίσεις και έναν αξιοπρεπή τρόπο βιοπορισμού.
Εκτέλεση: Γάμησέ μας πια ρε φιλαράκο με την εκτέλεση. Φαντασία δεν έχεις; Τόση κουβέντα έκανες στην αρχή για δαύτη. Σταδιάλα πια (εσωτερικός μονόλογος)!
Άγιος Βασίλης.
Μια έξτρα λαρτζ γιορτινή πρόταση που συνδυάζει ξεφάντωμα, δώρα και την υφέρπουσα αμφιβολία για το αν είστε πολύ μπροστά ή πολύ πίσω.
Είναι στο χέρι σας να πάτε από μπρος ή από πίσω, αναλόγως με τα γούστα σας. Θα έχετε όλο το χρόνο να το σκεφτείτε ενώ όλα τα κοριτσάκια θα κάθονται στα πόδια σας και θα σας χαϊδεύουν τους τριχωτούς των κεφαλών.
Τιπ: Ναι! Υπάρχουν ακόμα κοριτσάκια που θα πιστέψουν σε σας.
Ρακοσυλλέκτης
Πολλοί θα τον μπερδέψουν κονσεπτικά με τον πουφ που αναπτύχθηκε παραπάνω. Όμως όχι! Ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους αυτές οι δυο μεταμφιέσεις. Κόνσεπτ-γουάιζ φέρνει περισσότερο στον δήμιο, καθώς στην περίπτωσή του, ό,τι κινείται δεν εκτελείται, αλλά πίνεται.
Όπως μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε από μια πρόχειρη ετυμολογική ανάλυση της λέξης, ο ρακοσυλλέκτης που σέβεται τον ανδρισμό του, συχνάζει σε πάρτι Κρητικών και πίνει όλες τις ρακές. Στο τέλος μπορεί να μη γαμήσει, αλλά σίγουρα θα τον φοβούνται όλοι και αυτό είναι πολύ σημαντικό για την τιμή και την υπόληψη του ανδρός.
Ρακουμέλ
Λίγο-πολύ όπως ο ρακοσυλλέκτης, με τη λεπτή διαφορά ότι προτιμά τα ρακόμελα.
Αποτελεσματική μεταμφίεση σε οποιοδήποτε καρναβάλι εκτός από αυτό της Αλεξανδρούπολης και των όμορων δήμων, καθώς το Δ του Έβρου (άσχετο, αλλά εφόσον η λέξη “Έβρος” δεν έχει δέλτα μέσα της, πώς στο διάολο προέκυψε αυτή η ονομασία;) είναι πιθανό να επηρεάσει τη μεταμφίεση και να βρεθείτε ντυμένος Δρακουμέλ χωρίς να το καταλάβετε. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα βγείτε ο κακός της υπόθεσης στο άσχετο.
Κάπως έτσι τελείωνε το περσινό ποστ. Δε θα σταθώ πολύ στον δραματικά επίκαιρο χαρακτήρα που έχουν κάποιες από τις προαναφερθείσες προτάσεις, πάντως αυτός υπάρχει. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον δήμιο. Με ελαφρές ενδυματολογικές και κονσεπτικές αλλαγές, ο οποιοσδήποτε μπορεί να ντυθεί μέλος είτε του επαναστατικού αγώνα είτε της “σεξ-τας” -ή και κορκονέας, στις τσακίρ ακεφιές- και να εκτελεί ό,τι κινείται.
Αμ το άλλο; Ο γυμνιστής; Πέρυσι αποτέλεσε ιδανική πρόταση για τους επικριτές του καρναβαλιού. Φέτος είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση για όλους εκείνους που έχουν πληγεί από την κρίση και τα μόνα λεφτά που έχουν είναι όχι για να ντυθούν αλλά για να γδυθούν.
Τώρα που κλείσαμε το πόσο μπροστά είμαι ο πούστης, μπορούμε να συνεχίσουμε με λίγες ακόμα προτάσεις, συνοπτικά παρουσιασμένες.
Παλαιοκώστας
Μια επίκαιρη πρόταση για να αποδράσετε από την καθημερινότητα.
Εκτέλεση: Παίρνετε ένα σουγιά και περπατάτε αμέριμνος σε ένα σκοτεινό δρόμο. Περιμένετε να παρκάρει ένα οποιοδήποτε όχημα. Όταν αυτό συμβεί και ο οδηγός του απομακρυνθεί, σεις πλησιάζετε το όχημα και τρυπάτε ένα λάστιχο. Κατόπιν, περιμένετε καρτερικά τον οδηγό του. Όταν αυτός μπει μέσα στο αμάξι, πηγαίνετε δίπλα του, του λέτε μουλωχτά “Σου το ‘σκασα” και απομακρύνεστε τρέχοντας. Αν το επιτρέπουν τα οικονομικά σας, απομακρύνεστε και με ελικόπτερο, αεροπλάνο, υποβρύχιο, το μπατμομπίλ κ.ο.κ., δεν έχει να λέει.
Εναλλακτική εκτέλεση: Σας καλούν σε ένα πάρτι μασκέ κι εσείς απλά γίνεστε άφαντος.
Ετέρα εναλλακτική εκτέλεση: Απαγάγετε κάποιον πλούσιο και σε επίδειξη εκκεντρικότητας και χαλαρότητας ζητάτε για την απελευθέρωσή του όχι λύτρα, αλλά λίτρα. Αν το θύμα είναι εξαιρετικά ευκατάστατο, ζητήστε δίλιτρα και διασκεδάστε άφοβα με τις αναλύσεις του σόμπολου.
Καραμανλής
Μια πρόταση από τζάκι.
Εκτέλεση: Τρως, κοιμάσαι, χέζεις και ξύνεις τα παπάρια σου όλη μέρα. Ωστόσο, όταν είναι να μιλήσεις το κάνεις με ύφος τάχα μου τσαμπουκά για να δηλώσεις ότι είσαι αδιάλλακτος. Κατά τα λοιπά, δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα.
Τιπς:
1. Με τόσο φαΐ, το μόνο εύκολο είναι να δείχνεις βαρύς κι ασήκωτος. Επειδή λίγοι θα καταλάβουν ότι πρόκειται για δυσπεψία, καλόν είναι να δείχνετε και προβληματισμένος με το μέλλον τούτου του ρημαδοτόπου. Και καλά.
2. Αγαπημένη σου ατάκα τις μέρες που τιμάται ο βασιλιάς καρνάβαλος επιβάλλεται να είναι η “Δε με αγγίζουν αυτά που λες. Εγώ ακολουθώ το δρόμο της υπευθυνότητας”.
Βουλγαράκης
Μια άκρως γελοία μεταμφίεση που αναδεικνύει ιδανικά το πνεύμα των ημερών.
Εκτέλεση: Τα μόνα που θα χρειαστείτε είναι ένα μαστίγιο, μαζοχιστικές τάσεις, μηδενική αντίληψη και καθόλου αξιοπρέπεια. Αφού οπλιστείτε με τα παραπάνω, πηγαίνετε μέχρι την πλατεία συντάγματος και αρχίστε να αυτομαστιγώνεστε.
Τιπς:
1. Όταν σας πλησιάσουν οι κύριοι με τα λευκά και σας ρωτήσουν τι κάνετε, απαντήστε φυσικά “δεν είναι αυτό που νομίζετε, προεκλογικό αγώνα κάνω”. Το επιχείρημά σας ότι μέσα στη λέξη “προεκλογικός” περιέχεται η λέξη “λογικός”, δεν πρόκειται να πιάσει, οπότε το καλύτερο σενάριο που μπορεί να συμβεί είναι να έχετε κάνα τρελό μωρό για συγκάτοικο στο δαφνί. Άντε και την τιμητική τελευταία θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.
2. Η ξύλινη γλώσσα είναι προαιρετική. Αντιθέτως η κανονική είναι απαραίτητη και οφείλει να είναι πλήρως γυμνασμένη, τόσους κώλους που θα έχετε να γλείψετε για να υπερασπιστείτε το μασκάρεμά σας.
Νότι μπόι
Εκτέλεση: Αφήνετε φαβορίτα και υποψία μύστακος και γενακίου στο στιλ του σφακιανάκη. Το μπλαζέ ύφος του φωτεινού παντογνώστη που δεν έχει τελειώσει καν το σχολείο, θεωρείται αυτονόητο. Δεν ξέρω αν θα περάσετε για άτακτος, για μαλάκας πάντως θα περάσετε σίγουρα.
Ρουσσόπουλος
Εκτέλεση: Παίρνετε έναν σταυρό και ανεβαίνετε το γολγοθά, όλσοου νόουν αζ υπόλοιπο αττικής. Σε αντίθεση με τους γιους των ξυλουργών, οι γιοι των ταχυδρόμων ελπίζουν στη σταύρωση.
Και μια απορία: Αν ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, ο γιος του πόσες πρέπει να χτυπήσει μέχρι να μάθει;
Εδώ δεν έχει τιπ, αλλά ντιπ. Για ντιπ.
Μπαίνω σε σοβαρό πειρασμό να εμπλουτίσω τη λίστα με άλλες εξέχουσες μορφές της δημοκρατίας και του πολιτισμού, όπως ο εφραίμ, ο παυλόπουλος, ο αντώναρος, ο αυτιάς, η ελίζα καλλίτση, οι απόλυτες ελληνίδες σταρ, η διεθνής καριέρα, η χαρά που αγνοείται, η απόλυτη πετρούλα εντ σόου ον, αλλά πρέπει να σταματήσω καθώς νόμος είναι η κωλοτρυπίδα του εργάτη κι αυτή τη στιγμή νιώθω να μου τη χαϊδεύουν διακριτικά.
Προφανώς οι από πάνω μου με διαβάζουν και ντύθηκαν υπόθετα χωρίς να το ξέρω. Ξέρω, τα ζητούσε ο κώλος μου.
Όπως ανέφερα και στο προηγούμενο ποστ, πρόσφατα ανακάλυψα μια ερμηνεία που με συγκλόνισε. Την πέτυχα εκεί που δεν το περίμενα στο αδιάφορο τρόπικ θάντερ, το οποίο αυτομάτως μετατράπηκε σε ψιλο-συμπαθές.
Πρόκειται για τον Λες Γκρόσμαν, τον οποίο υποδύεται ένας αγνώριστος Τομ Κρουζ και πραγματικά φλερτάρει σοβαρά με το να εκθρονίσει τον Τορτούρο από τη λίστα με τον καλύτερο δεύτερο ρόλο όλων των εποχών. Δε νομίζω ότι θα το καταφέρει, αλλά και μόνο που έφτασε κοντά, είναι σημαντικό.
Προσπάθησα να (ξανα)βρω το βιντεάκι με την ανυπέρβλητη ερμηνεία του Τορτούρο ως Τζίζας στον μεγάλο Λεμπόφσκι, αλλά το έχουν αποσύρει λόγω πνευματικών δικαιωμάτων, οπότε αντί για αυτό κοτσάρω μια περιεκτικότατη σύνοψη του μπιγκ Λεμπόφσκεως.
http://www.youtube.com/watch?v=gU2ZgaQ_H-Y
Και τώρα ας περάσουμε στον Γκρόσμαν.
Πάρτε μια δυο γεύσεις από τις χαρακτηριστικότερες σκηνές ενός χαρακτήρα που ενσαρκώνει ιδανικά τη στερεοτυπική μορφή του χολιγοντιανού παραγωγού. Καλύτερα κι από το Μπάρτον Φινκ θα τολμούσα να πω, αν δεν ήθελα να φανώ βλάσφημος απέναντι στους Κοέν.
Επειδή η ποιότητα του πρώτου βίντεου (sic) είναι σε ανάλυση κάμερας, κοτσάρω και τα λόγια του, τα οποία θα έβαζα ούτως ή άλλως, βέβαια, καθώς είναι τόσο βαθυστόχαστα που αξίζουν ενδελεχούς ανάλυσης.
http://www.youtube.com/watch?v=uq9LwVSArzk&feature=related
Les Grossman: The universe… is talking to us right now. You just gotta listen.
[turns on Flo Rider's "Low" and begins to dance to the beat]
Les Grossman: See, this is the good part, Pecker. This is when the job gets fun! Ask… and you shall receive!
Studio Executive Rob Slolom: [dancing along] Right…
Les Grossman: You play ball… we play ball. I knoowwww… you want the goodies!
Studio Executive Rob Slolom: Welcome to the goodie room!
Les Grossman: You paying attention? I'm talking… G5, Pecker! That's how you can roll. No more frequent flyer bitch miles for my boy! Oh yeah! Playa… playa! Big dick playa!
Studio Executive Rob Slolom: Swinging past ya knees!
Les Grossman: Big dick, baby!
Studio Executive Rob Slolom: Yep.
Les Grossman: [turns off the music] Or… you can grow a conscience in the next five minutes and see where that takes you.
Rick Peck: Now let me get this straight. You want me to let my client of 15 years, one of my best friends, die in the jungle alone, for some money and a G5?
Les Grossman: Yes.
Rick Peck: [pause] A G5 airplane?
Les Grossman: Yes… and lots of money… playaaaa!
[turns on the music and dances again]
Περνάω σε ένα δεύτερο βιντεάκι, πειραγμένο αυτή τη φορά. Τα τυπάκια που το έφτιαξαν πάντρεψαν τον τζόκερ από τον σκοτεινό ιππότη και τον Γκρόσμαν από την τροπική καταιγίδα. Αγνοήστε τα λόγια του κυρίου που δεν είναι πια κύριος και ο οποίος θα μείνει στην ιστορία του σινεμά εξαιτίας ενός απευκταίου όσκαρ κι άλλου ενός αδιάφορου πλαταγίσματος στη γλώσσα, το οποίο θεωρήθηκε και σπουδαία ερμηνεία από πάνω -μη χέσω- και εστιάστε στον θεό τον ίδιο.
http://www.youtube.com/watch?v=phyROgxeSJ4
Les Grossman: First, take a big step back… and literally, FUCK YOUR OWN FACE! I don't know what kind of pan-pacific bullshit power play you're trying to pull here, but Asia Jack is my territory. So whatever you're thinking, you'd better think again! Otherwise I'm gonna have to head down there and I will rain down in a Godly fucking firestorm upon you! You're gonna have to call the fucking United Nations and get a fucking binding resolution to keep me from fucking destroying you. I'm talking about a scorched earth, motherfucker! I will massacre you! I WILL FUCK YOU UP!
Byong: We no get money yet. Price now 100 million. You pay now, or tomorrow Simple Jack Die!
Les Grossman: Great. Let me get this down. 100 million… Oh, wait! I got a better idea. Instead of a hundred million, how about I send you a hobo's dick cheese? Then, you kill him. Do your thing, skin the fucking bastard. Go to town, man. Go to town! In the mean time and as usual, go fuck yourself. We don't negotiate with terrorists.
Σεβασμός. Κανονικά.
Ολοκληρώνω με λίγες ακόμα ατάκες.
Rick Peck: You can't be serious?
Les Grossman: You kick in the door to my house all ants in your pants, sucking my left nut to get a TiVo scrap for the 3rd runner-up "sexiest man alive" 1998… And you're asking if I'm SERIOUS?
Les Grossman: Cockburn, from now on my fist is going to be so far up your shithole that every time you have a thought, it's gonna have to tiptoe past my wedding ring…
Les Grossman: Look, fuckstick, I'm incredibly busy. So why don't you get the hell out of here before I snap your dick off and jam it into your ass…
Rick Peck: [about Speedman] They're going to kill him!
Les Grossman: And we'll weep for him… in the press, set up a scholarship in his name, eventually – and I'm talkin' way, way down the road – we file an insurance claim.
Studio Executive Rob Slolom: Preferably before the end of the fiscal year. Actually, the claim alone would net us more than the movie would lose.
Studio Executive Rob Slolom: Wow. 8 Oscars, 400 million dollars at the box office, and you saved Tugg Speedman's career.
Les Grossman: I couldn't have done it without you.
Studio Executive Rob Slolom: Really?
Les Grossman: No, dickhead. Of course I could. A nutless monkey could do your job. Now, go get drunk and take credit at all the parties.
Studio Executive Rob Slolom: I wouldn't do that.
Les Grossman: Ah… joking.
Studio Executive Rob Slolom: Ah, there he is! Funny. You're a funny guy.
Les Grossman: Yeah. But seriously, a nutless monkey could do your job.
Αααααχ! Αν δεν ήμουν ένας απλός μαλάκας, θα ήθελα να είμαι ΑΥΤΟΣ ο μαλάκας. Αν εξαιρέσει κανείς το ότι έχω μαλλιά και το ότι δεν έχω την παραμικρή σχέση με τον χορό, είμαι φτυστός. Ή μήπως για φτύσιμο; Κι αν είμαι για φτύσιμο, μήπως εννοούμε στον κώλο; Τέλος πάντων, πέρα από τις προσωπικές ανησυχίες μου φιλοσοφικού τύπου, καταλάβατε τι θέλω να πω.
Καλή τσικνοπέμπτη αδέρφια. Μην ξεχάσετε να φάτε… κρέας. Όπως είδατε, ο σεφ Λες Γκρόσμαν προτείνει για σήμερα “hobo's dick cheese”. Ρε Λες;
http://www.youtube.com/watch?v=wWJgXbVo5Zw
Προτού ξεκινήσω να γράφω αυτό που είχα κατά νου, θα πάρω πάσα από τον τίτλο, ο οποίος ξύπνησε το σπασικλάκι που λαγοκοιμόταν μέσα μου.
Άμεσα λοιπόν. Έχω κουραστεί να ακούω και να διαβάζω τερατουργήματα σε σχέση με τη χρήση του εν λόγω τροπικού επιρρήματος. Τροπικό λέμε. Όχι, δεν έχει να κάνει με ισημερινούς και μαλακίες, όσο δεν έχει να κάνει με χρόνο. Γι’ αυτό γίνομαι έξαλλος όταν ακούω να το αντιμετωπίζουν ως χρονικό. “Αυτό το πράγμα πρέπει να γίνει άμεσα” λένε και το μάτι μου ακολουθεί την τροχιά της γης γύρω από τον ήλιο στο λίγο πιο γρήγορο όμως. Αμέσως είναι το σωστό ρε γίδι. Αμέσως. Άμα κάτι πρέπει να γίνει χωρίς χρονοτριβή, μιλάμε για ΑΜΕΣΩΣ. Άμεσα είναι το άλλο. Το χωρίς να μεσολαβεί κάποιος τρίτος.
Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα, για να γίνω πιο κατανοητός. Έστω ότι γουστάρεις μια γκόμενα. Τούτου δοθέντος, ανοίγουν μπροστά σου δύο ενδεχόμενα: α. γουστάρει και αυτή, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) τη γαμείς ΑΜΕΣΑ (χωρίς παρέμβαση τρίτου, εκτός αν εκείνη ή/και εσύ το επιθυμείς/είτε) και β. δε θέλει ούτε να σε βλέπει. Από τη στιγμή που έχεις φτάσει στο β, είσαι αντιμέτωπος με δύο νέα ενδεχόμενα: β1. η κολλητή της δε θέλει ούτε να σε βλέπει, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) θα γαμείς τη χούφτα σου ΑΜΕΣΑ και β2. Η κολλητή της χύνει με το που σε βλέπει, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) γαμείς την κολλητή της ΑΜΕΣΑ και αυτή που σε έφτυσε ΕΜΜΕΣΑ.
Αφού γνωρίσαμε, λοιπόν, το τροπικό “άμεσα” και το χρονικό “αμέσως”, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και το πονεμένο. Άμεσα: Η διαδικασία κατά την οποία ο παθών ζει χωρίς μέση, διότι αν κάνει πως τη χρησιμοποιεί σφαδάζει ΑΜΕΣΑ (έμφαση και τροπικό) από τους πόνους.
Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή, γιατί από τη μέση πονάει.
“Καλημέρα, ο Κώστας είμαι, αχ”. “Καλημέρα Κωστή, τι έγινε;”. “Δε θα μπορέσω να έρθω σήμερα, γιατί έπαθα λουμπάγκο, αχ”. “Και σου ‘χω πει βρε αγόρι μου να τα κόψεις τα πολλά αεροπλανικά”. “Ε, τι να κάνω που είμαι ερωτύλος, αχ, αχ, αχ, χα, αχ, χα, αχ”.
Καταλάβατε τι έκανα. Άφησα να πλανάται στον αέρα το ότι επιχειρούσα “κατάδυση” με συντελεστή δυσκολίας 4,2 και στην προσπάθειά μου να εισαχθώ στο υγρό στοιχείο χωρίς να εκτοξεύσω πολλά… εχμ… υγρά, δίπλωσα. Τι να έλεγα δηλαδή; Ότι έσκυψα για πιάσω τα παπούτσια μου και έμεινα ενώπιος πατωματίω; Ντροπής πράματα. Θα γελούσε ο κόσμος με την πάρτη μου και θα ‘χε και δίκιο. Ας τους αφήσω να πιστεύουν ότι είμαι ο σεργκέι μπούμπκα του άλματος εις βάθος.
Κάπως έτσι πέρασα στο κρεβάτι του πόνου για κάμποσες μέρες. Οκέι η μέση δεν είναι το δυνατό μου σημείο, το έχω ξαναπεί αυτό. Στις πολύ καλές μέρες μου με πονάει λίγο, στις απλά καλές με πονάει όπως εδώ και στις πραγματικά τρισάθλιες με γαμάει όπως το έκανε λίγες μέρες πίσω. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι μετά τον πόνο του αποχωρισμού, αυτός της μέσης είναι ο χειρότερος που έχω περάσει. Μπαιφάρ.
Προσπερνώ τάχιστα κλάματα από τον πόνο, κατουρήματα σε μπουκάλια λόγω ανημποριάς κ.λπ. χαριτόβρυτα, τα οποία ούτε που θέλω να σκέφτομαι και προχωρώ σε κάποια μικρά συμπεράσματα που έβγαλα κατά την περίοδο που ήμουν κατάκοιτος.
Παραλλάσσοντας τη μνημειώδη ατάκα του μπίλι κρίσταλ από το “τι έκανες μπαμπά στην άγρια δύση” (“πονάω σε σημεία που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν”), θα πω ότι η μέση παίζει ρόλο σε κινήσεις που δε μπορούσες καν να το φανταστείς. Από το γέλιο μέχρι το άπλωμα του χεριού κι από το κλείσιμο των ματιών μέχρι την αναπνοή, η μέση είναι παρούσα, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνεις. Δεν αναφέρομαι καν σε τιτάνια εγχειρήματα, όπως η αλλαγή πλευρού στο κρεβάτι ή το σήκωμα του ποδιού, τα οποία άπαξ και πονάει η μέση σου περνάνε στη σφαίρα του αδιανόητου, του ανέφικτου και του φρικιαστικού.
Κάτι πολύ “αστείο” που συνειδητοποίησα στο διάστημα της αναπηρίας μου είναι ότι ακόμα και στο φτάρνισμα παίζει ρόλο η καριόλα. Θυμάμαι και με τρώει η μύτη μου στιγμές που ξεκινούσε η διαδικασία φταρνίσματος. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα (μέχρι και το φως κοιτούσα για να βοηθηθώ) μέχρι το παρά μισό. Και τότε, πάνω που ήμουν έτοιμος να εξωτερικεύσω τον εσωτερικό μου κόσμο πλημμυρίζοντας με σάλια όλο το σπίτι, η μέση μου με τράβαγε πίσω, μου το ‘κοβε και αυτό που έβγαινε τελικά ήταν ένα μπάσταρδο πράμα, κάτι ανάμεσα σε φτάρνισμα αδερφής και βήχα. Ακόμα και το γατάκι μου όταν του έτριβα τη μύτη, καλύτερα φταρνιζόταν από μένα. Καμιά χαρά να μη σου αφήσει το μπουρδέλο, καμιά.
Λίγα πραγματάκια ακόμα που έμαθα είναι τα εξής:
Όταν είσαι κλεισμένος σε ένα σπίτι για πάνω από 5-6 μέρες χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα, να πεις μια κουβέντα, να γράψεις κάτι, να πας ως το μπαλκόνιο (τα μπαλκόνια-το μπαλκόνιο) να δεις λίγο κόσμο, να την παίξεις σας άνθρωπος βρε αδερφέ, είναι εξαιρετικά εύκολο να αποτρελαθείς. Αρχίζω να συμπονώ.
Από το σημείο που μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου και να περπατήσω λίγο χειρότερα από ένα παιδάκι που κάνει τα πρώτα βήματά του, είπα να φτάσω ως την τηλεόραση. Κι έφτασα. Το χειρότερο, όμως, ξεκίνησε από τη στιγμή που αποφάσισα να την ανοίξω κιόλας. Οκέι, αφού την ανοίξεις, δεν κινδυνεύεις να αποτρελαθείς αλλά να αποβλακωθείς. Θέλω να καταστήσω απόλυτα σαφές ότι η πολύωρη παρακολούθηση ψωροκωστιανής τηλεόρασης μπορεί να αποβεί μοιραία για το αϊκιού του θεατή. Με πρόχειρούς υπολογισμούς που βασίζονται σε πολύ προχωρημένα στατιστικά μοντέλα τα οποία ανέπτυξα κατά τη διάρκεια της αναπηρίας μου (καθώς δε στάθηκε δυνατό να υποβάλλω τον ίδιο τον εαυτό μου σε αυτό το μαρτύριο), κάθε ώρα τηλεθέασης μεταφράζεται σε μείωση του δείκτη νοημοσύνης σου κατά πέντε μονάδες. Και καλά να έχεις πλεόνασμα. Αν όχι, τι;
Αν όχι, αποφασίζεις να κάνεις το ντιβιντί σου να βγάνει φωτιές. Όπως συμπέρανα το αμέσως προηγούμενο διάστημα, το να δεις 6 ταινίες και ισάριθμα επεισόδια σειρών μέσα σε μια μέρα, είναι στόχος απολύτως εφικτός. Αν βάλεις και τη νύχτα μαζί, τα νούμερα μπορούν να φτάσουν τις αναλογίες ενός μάλλον παχουλού μοντέλο. 100; 70; 95; Δεν ξέρω, έχασα το μέτρημα. Πολλές πάντως.
Με μεγάλη μου χαρά κατάφερα να δω όλες τις οσκαρικές ταινίες (για πρώτη φορά πριν από τα όσκαρ) και κάμποσες άλλες. Αυτές που μου έκαναν κάτι είναι: Το σλάμντογκ μιλιονέρ (δεύτερη φορά, διότι πολύ απλά γαμάει), το κύμα τον επισκέπτη, το φρόζεν ρίβερ, το φροστ/νίξον, το μπολτ, το τουέλβ άνγκρι μεν, το τρόπικ θάντερ, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά για μια ερμηνεία, στην οποία σίγουρα θα αφιερώσω ποστάκι ανούσιο και αρκετές πατατάρες του κερατά, όπως το χελ ράιντ και το ζακ εντ μίρι μέικ έι πόρνο, τις οποίες και είδα την πρώτη για το όνομα του ταραντίνο και τα υπονοούμενα του “ράιντ” και τη δεύτερη για το προφανές, αλλά απογοητεύτηκα τα μάλιστα.
Θα ξεχώριζα κι άλλα, αν δεν προτιμούσα να βλέπω σερί όλες τις ταινίες που είχα γράψει σε ένα ντιβιντί, για να αποφύγω τα πολλά σήκω-περπάτα λίγο-κάτσε, τα οποία μόνο σε πόνο μεταφράζονταν. Μάλλον θα επανέλθω επί του θέματος ταινίες πριν από την τελετή.
Πάντως, για να λέω και τα πράγματα σωστά, πρώτα βγαίνει η ψυχή του μαλάκα και μετά το κουσούρι, που θα έλεγε κι ο λατρεμένος χριστόδουλος. Έτσι, την Πέμπτη της εβδομάδας που πέρασα κοιτώντας ένα ταβάνι, είχα το πάγιο θέμα “άθενς βόις”. Τι κάνει τότε ο μαλάκας ελλείψει ντελιβερά εφημερίδας; Παίρνει το ταλαίπωρο σαρκίο του και ξεκινά για τα γραφεία της.
Μπορούσα να φανταστώ ότι το περπάτημα θα με ταλαιπωρήσει, αλλά προφανώς η φαντασία μου είναι πεπερασμένη. Ξεκίνησα την πορεία προς το γολγοθά μου με βήματα λίγο πιο μικρά από τις τεράστιες βλεφαρίδες μου. Μετά από μισή ώρα και άπειρα αγκομαχητά, διήνυσα μισοδιπλωμένος την 5λεπτη -υπό κάπα σίγμα- διαδρομή. Κάπου στα μισά φοβήθηκα ότι θα πεθάνω στο δρόμο και θα με βρουν αμέσως, διότι το κουφάρι μου είχε βρωμίσει ήδη, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Σταμάτησα στο στέκι μου για μια μπίρα στα διπλωμένα, καθώς ούτε όρθιος μπορούσα να κάτσω ούτε να κάτσω κυριολεκτικά και μετά από άλλο ένα τέταρτο ξεκίνησα την πορεία για την ανάστασή μου, δηλαδή το σπίτι και το κρεβάτι μου.
Για κάποιο αλλόκοτο λόγο σιχάθηκα τα βλέμματα οίκτου που μου προσέφεραν απλόχερα οι συνοδοιπόροι μου, οπότε κατέφυγα στη μέθοδο “κάλυψη-απόκρυψη”. Για να δικαιολογήσω την έκφραση οδύνης που φιλοξενούσα για καιρό στη μούρη μου και τον ανθρώπινο βηματισμό που δε φιλοξενούσα στα πόδια μου, έβγαλα το κινητό και έκανα πως μιλάω. Διαλογικός μονόλογος κανονικά, καθώς στην άλλη άκρη του μη-σύρματος δεν υπήρχε παρά η φαντασία μου. “Πού είσαι επιτέλους;” ρωτούσα τον εαυτό μου φωναχτά. “Έχει απίστευτη κίνηση” μου απαντούσα σκεπτικά. “Κι εγώ τι θα κάνω τόση ώρα;”, ανταπαντούσα στη φαντασία μου εκνευρισμένα. “Καλά θα κάνω μια μικρή βόλτα. Μαλάκα”, συνέχιζα περπατώντας τάχα μου αδιάφορα. Μιλάμε για γελοίο τύπο και θέαμα, όχι;
Μετά από 5-6 εικονικές συνομιλίες και άλλα 25 λεπτά εικονικού περπατήματος (αλλά με στιλ και άποψη), μπήκα στην πολυκατοικία μου βγάζοντας ένα “αααααααααααααααααχ ξεκωλιάρα μέση, μου ‘φαγες τη ζωή μου ολόκληρη”, τραυματισμένης αξιοπρέπειας. Δεν έμελε να ξαναβγώ για τις επόμενες 4 μέρες.
Πράγμα κακό γιατί οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις τρέχουν κι εγώ ούτε καν να σταθώ δε μπορώ. Από το να τις παρακολουθώ με τα μάτια, αποφασίζω να αναλάβω δράση.
Εδώ και 5 χρόνια λέω να εξοικειώσω τον εαυτό μου με το ίντερνετ μπάνκινγκ και εδώ και οκτώμισι χρόνια το αναβάλλω. Νόου μορ, που θα ‘λεγε κι ο μπάρκουλης σε ένα εσωτερικό αστείο της παρέας.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφάσισα να γίνω ρεζίλι και στις κοπέλες που δουλεύουν στα τηλεφωνικά κέντρα των τραπεζών. Μου πήρε γύρω στα 25 τηλεφωνήματα για να βρω τη χαρτούρα με τους απαραίτητους κωδικούς για την ενεργοποίηση της υπηρεσίας και άλλα 10 συμπληρωματικά τηλεφωνήματα τύπου “θα σας πάρω πάλι σε μισή ώρα, καθώς το να πάω μέχρι το άλλο δωμάτιο για να ανοίξω το πισί μου δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται σε σας για έναν ανάπηρο ”. Προφανώς, στις συμπαθέστατες κοπελίτσες που είχαν την ατυχία να συνομιλούν μαζί μου, πήρε μόλις ένα λεπτό μιας και μόνης συνομιλίας για να καταλάβουν ότι είμαι αφενός ηλίθιος και αφετέρου εντελώς ανοργάνωτος.
Μετά από κάμποση ώρα, τα δάκρυα πόνου μου βρήκαν ταιριαστή παρέα στο πρόσωπο των δακρύων χαράς που έκαναν τη δειλή εμφάνισή τους στο δικό μου. Γιατί δάκρυα χαράς; Μα γιατί ανακάλυψα αυτό που για άλλους είναι προφανές. Μέσω του ίντερνετ μπάνκινγκ μπορείς να κάνεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα αυτά για τα οποία μέχρι πρότινος σπαταλούσα άπειρες ώρες μπροστά σε ταμεία τραπεζών και πίσω από αργόσχολους γέροντες και μογγόλους πελάτες για να κάνω. Τα πάντα. Από πληρωμές λογαριασμών, μέχρι μεταφορές ποσών από λογαριασμό σε λογαριασμό και από τράπεζα σε τράπεζα, και από πάγιες εντολές μέχρι καμάκι στην πελάτισσα που μπήκε πίσω από μένα τις προάλλες και χαλάστηκα γιατί την είχα πλάτη και δε μπορούσα να χαζεύω τα βυζιά της. Αυτό το τελευταίο το λέω με επιφύλαξη, καθώς η σχετική εντολή δεν ήταν δυνατό να ολοκληρωθεί, καθώς απαιτείτο η εισαγωγή του μεγέθους σουτιέν της -ως επιπλέον μέτρο ασφαλείας των συναλλαγών, αντιλαμβάνεστε- και, όπως είπα ήδη, ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΔΩ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ.
Εν πάση περιπτώσει το νετ, πέρα από τεράστιες ευκαιρίες για ανταλλαγή χολής, δίνει τη δυνατότητα σε ένα μισάνθρωπο σαν και του λόγου μου να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, να κατεβάζει πρώτος τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα σε μορφή ταινιών, μουσικών κ.ο.κ., χωρίς να έρχεται σε επαφή με ενοχλητικά ανθρωπάρια και γι’ αυτό το ευχαριστώ πολύ μέσα από αυτό το ταπεινό μπλογκ και μέσα από την ακόμα πιο ταπεινή καρδιά μου.
Σκεπτόμενος αυτά τα χαζά, μπόρεσα σιγά-σιγά να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Προσοχή! Δε λέω ότι σταμάτησα να πονάω. Ούτε ότι σταμάτησα να χαπακώνομαι. Ούτε ότι δεν είμαι στα πρόθυρα να αρχίζω να χαρακώνομαι για να μετατοπίσω τον πόνο. Ούτε ότι έκλεισα το πονεμένο κεφάλαιο που λέγεται μέση. Στη μέση το έχω αφημένο και εκκρεμούν διάφορες αξονικές, μαγνητικές, παπαρικές κ.ο.κ. Απλά μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ στοιχειωδώς και αυτό είναι σημαντικό από μόνο του.
Θα σας αφήσω με κάτι τελευταίο. Με δύο πράγματα μάλλον. Ένα: Ποτέ μη χρησιμοποιείτε έμπλαστρα για πάνω από 3-4 συνεχόμενες μέρες. Ο κίνδυνος εγκαύματος παύει να είναι κίνδυνος μέσω μιας τέτοια πρακτικής και μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Ένα άλφα: Πότε μα ποτέ μην κάνετε μπάνιο μόλις έχετε βγάλει έμπλαστρο. Η βεβαιότητα εγκαύματος μετατρέπεται σε προκλητικό τεστ αντοχής των φωνητικών χορδών και της ανοχής σας στον πόνο.
Δύο: Όταν νιώθουμε ότι “πονάω σε όλο μου το σώμα σα να είμαι 60 χρονώ”, ας σκεφτούμε ότι δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς είναι να πονάς σα να είσαι 60. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είναι πολύ χειρότερα ακόμα κι από τη χειρότερη φαντασίωσή μου. Σαν ταλαίπωροι 30ρηδες πονάμε. Τελεία.
Ελπίζω να μην προλάβω να δω πώς είναι να πονάς ως 60άρης.
Μετά από κάμποσο καιρό, άρχισα να γράφω κάτι άσχετο, αλλά με το ρυθμό που πήγαινα η επικαιρότητα με πρόλαβε. Και φτάσαμε στο σήμερα. Και μετά στο αύριο που πρέπει να το υπολογίσω από σήμερα, καθώς όταν το αύριο θα είναι σήμερα, σιγά μην έχω χρόνο και όρεξη να κάτσω μπροστά από ένα πισί.
Του αγίου βαλεντίνου, λοιπόν, αύριο κι ένας άθεος σαν κι εμένα δε θα μπορούσε παρά να δώσει το στίγμα του.
Φέτος, αποφάσισα να είμαι λιγότερο σεξιστής από ό,τι πέρυσι.
Πήγα να βάλω λινκ στο σχετικό ποστ, αλλά διαπίστωσα ότι δε λειτουργεί πια το εκεί βιντεάκι, οπότε αναγκαστικά θα το ξανακοτσάρω και θα γίνω σεξιστής και φέτος. Νόου σαρπράιζις χιαρ.
Αρκετά με τις καύλες όμως. Αφορμή για αυτό το ποστ είναι κάτι άλλο.
Αναφέρομαι σε ένα μπλογκ του οποίου οι δημιουργές (γκόμενες είναι νομίζω) αποφάσισαν κάποια στιγμή ενώ εγώ παρέμενα σεξιστής (πέρυσι) να προτρέψουν τον κόσμο να στείλει τα δικά του ερωτικά μηνύματα που θα ξεκινούσαν με το “άι λαβ γιου μορ δαν…”. Έπειτα ήταν ελεύθεροι να συμπληρώσουν το υπόλοιπο κατά το δοκούν.
Ορίστε και η σχετική προτροπή τους προς τον κόσμο:
Before you know it Valentines day will be here…
Cupcakes and rainbows will envelop all, and your heart will begin to beat with the rhythm of love.
This year paperwhite would like to get in the spirit with you in the form of a little project…
Please help us fill in the blank "i love you more than________"
Some of our personal loves:
- i love you more than guacamole
- i love you more than a coconut popsicles on a hot summer day
- i love you more than the G train when it's on time (or the L when it's not stopping every 5 min!)
- i love you more than a good hair day
- i love you more than pms 412 U
We won't be stingy and will share all the answers with you by posting them as they come in.
Ε, αυτό το μπλογκ τράκαρα στη φάση που ξαναγινόμουν σεξιστής (χθες).
Αναρωτιέμαι. Με μπριφ όπως αυτό που έδωσαν οι γκόμενες (άι λαβ γιου μορ δαν ε γκουντ χερ ντέι κ.λπ.) πώς στο διάολο βρέθηκαν τύποι τόσο ηλίθιοι που να νιώσουν άνετα να συμπληρώσουν π.χ. “μορ δαν μαϊσέλφ” ή “μορ δαν λάιφ”, αλλά οκέι. Υπάρχουν και τέτοιοι και -δυστυχώς- δε μπορούμε να τους σφάξουμε, εξαλείφοντας πλήρως τον κίνδυνο τιμωρίας. Ας είναι.
Πιο κάτω θα βρείτε κάποια από τα αγαπημένα μου “άι λαβ γιου μορ δαν”, τα οποία μου έμαθαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι είναι εύκολο να αγαπήσεις. Και, όπως συμβαίνει με όλα τα παρεμφερή μεγέθη, έτσι και η αγάπη αποκτά υπόσταση μέσα από τη σύγκριση.
Από ό,τι είδα, πριν λίγο καιρό το μπλογκ έπαψε να υφίσταται. Αν θέλω να είμαι σωστός, οφείλω να αναφέρω τη νέα διεύθυνση της πηγής μου. Ναι.
Σόου λονγκ για τώρα.
Σας αγαπώ περισσότερο κι από μια πλήρως λειτουργική κωλοτρυπίδα που έχει να έρθει σε επαφή με νερό και σαπούνι 5 μέρες. Αν είναι μέχρι 4, λυπάμαι αλλά θα πάρετε τα παπάρια μου. Συμπαθάτε με.
|
|
thios