Θειικό αμβλύ

…

ΟΚ! Αφού σας τράβηξα την προσοχή μ’ αυτό τον πιασάρικο τίτλο, ας περάσω στην ουσία.
�
Ψες βράδυ, γυρνώντας σπίτι, αποκαμωμένος μα τόσο ευτυχής που για μια ακόμα μέρα μπόρεσα να αποδείξω την αξία μου και να προσφέρω στο λειτούργημά μου (οι σχετικές με τη δουλειά μου αναφορές που μόλις προηγήθηκαν ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. [...]

«Ναι» (απάντηση στην ερώτηση «Δέχεσαι;»)

«Το να πάω για μια μπίρα με τους φίλους μου, δε σημαίνει ότι σε βαριέμαι.»

«Γιατί κλαίει πάλι αυτό;»

«Κώστα, το παιδί!»

«Πάνες πήραμε; Μπιμπερό; ΟΚ φύγαμε!»

«Αχ, δε μπορώ την Κυριακή. Θα πάμε στα πεθερικά.»

«Πω πωωω! Πότε πήγε κιόλας 11;! Και λέω, γιατί νύσταξα!»  

«Ναι» (απάντηση στην ερώτηση «Έχεις γκόμενα;»)

«Στα ρηχά Γιαννάκηηηηη.»

«Φυσικά και [...]

Baby, I’ve been waiting, I’ve been waiting Night and dayI didn’t see the time, I waited half my life awayThere were lots of invitationsAnd I know you sent me some, But I was waiting For the miracle, For the miracle to come

I know you really loved mebut, you see, my hands were tiedI know it [...]

το μπλουζάκι της ημέρας

Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι γιατί όλοι με κοιτάνε λες και βλέπουνε σκατά. Οι αγαπημένοι μου, όμως, είναι τα παππούδια και οι θεούσες…

“Freeze or I’m gonna shoot”

«Ακίνητος, αλλιώς πυροβολώ»

«Ψηλά τα χέρια κάθαρμα»

«Άμα κουνηθείς, σ’την άναψα»

«Μην προσπαθήσεις να ξεφύγεις. Είσαι περικυκλωμένος»

“I know what you’re thinking. “Did he fire six shots or only five?” Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track myself. But being as this is a [...]

Κάθε Πέμπτη πρωί, παίρνω την AV μου και πάω στο στέκι μου στα Εξάρχεια, για έναν καφέ πριν ανέβω στη δουλειά. Έτσι έκανα και σήμερα. Θα μπορούσα να το κάνω κάθε μέρα, αλλά η Πέμπτη μου δίνει ένα καλό κίνητρο να αποχωριστώ νωρίτερα το κρεβάτι μου (καταραμένα ξενύχτια). Καφές, εφημεριδούλα (ούτε και σήμερα με είδε [...]

Η Αθήνα είναι γεμάτη από ανθρώπους που πονάνε. Που η ζωή τους ήταν και είναι γεμάτη ατυχίες και αντιξοότητες. Που οι συνάνθρωποί τους, τους γυρνούν διαρκώς την πλάτη. Που έχουν ξεχάσει πώς είναι να εισπράττεις αγάπη. Που δεν έχουν να ελπίζουν τίποτα άλλο, παρά μόνο να δοθεί σύντομα ένα τέλος στο μαρτύριό τους. Οποιοδήποτε τέλος [...]

Το ότι συχνά πέφτω σε μαύρη μελαγχολία δεν είναι πια και κανένα μυστικό. Πότε μου φταίει η δουλειά μου (ας σημειωθεί ότι ασχολούμαι με αυτό που στα εφηβικά μου χρόνια φάνταζε ως όνειρό και -εκτός αυτού- είναι η μοναδική δουλειά-δουλειά που θέλω/ξέρω/μπορώ να κάνω), η οποία δε μου αφήνει χρόνο να κάνω αυτά που θέλω, [...]

σήμερα που δεν είχα ανάγκη κανένα μίζερο ανθρωπάκι στην εφορία, είπα να ντυθώ κανονικά… :p