|
||||||
|
Ώρες-ώρες σιχαίνομαι τη φάρα μας τρελά. Τις υπόλοιπες απλά μας ονειρεύομαι αφανισμένους. Από αυτό το όνειρο κρατιέμαι. Μελαψές φυλές Με γονείς ληστές Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη [...] Έρχεται μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που συνειδητοποιεί πως έχει πάρει τη ζωή του λάθος. Πως όλα όσα πίστευε όταν ήταν μικρός και πιο ρομαντικός είτε δεν ευσταθούσαν ποτέ είτε έχουν ακυρωθεί από τη βάναυση πραγματικότητα. Πως δεν έχει πια αξίες και ιδανικά. Πως έχει πήξει στη μαλακία, βρε αδερφέ! Τι κάνει τότε; Πολύ απλά, [...] X: I think there comes a time when a man has to ask himself whether he wants a life of happiness or a life of meaning. Y: I'd like to have both. X: It can't be done. Two very different paths. I mean, to be truly happy a man must live absolutely in the present, and with [...] Λοιπόν! Η ιστορία που αποφάσισα να γράψω πάει ως εξής: Ένας από τους πελάτες για τους οποίους δουλεύω αυτό τον καιρό είναι κι φέτος χορηγός στο rockwave. Την είχαμε δει και πέρυσι την ιστορία μέχρι να ετοιμάσουμε όλα όσα χρειάζονται για να υποστηρίξουν τις προωθητικές –ας τις πούμε έτσι- ενέργειες της χορηγίας, αλλά αυτό δε [...] Αλλά με έριξε τόσο πολύ που αν γλιτώσω το νοσοκομείο θα είναι είδηση. 39,9. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είδα με το που μπήκα σπίτι ψες το απόγευμα. Υπό άλλες συνθήκες θα τα έκανα όλα πουτάνα εδώ μέσα από τα νεύρα μου. Δεν τα έκανα όμως, καθώς ένιωθα τόσο καταβεβλημένος που το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να πέσω στο κρεβάτι. Κοιμήθηκα από τις 8 χθες το [...] Σήμερα είχα ένα από τα πιο δύσκολα ξυπνήματα ever. Το μόνο πιο δύσκολο πρέπει να είναι του De Niro στο Awakenings. Μάλλον με γάμησαν τα κλιματιστικά και η συνεχής εναλλαγή κρύου-ζεστού. Η ουσία είναι ότι η κοιλιά μου με σουβλίζει, το κεφάλι που πάει να σπάσει, πονάω σε μέρη του κορμιού μου που δεν ήξερα ότι υπάρχουν [...] Δεν είναι λίγες οι φορές που ξεκινώντας να γράψω κάτι δεν έχω ιδέα πού θα με πάει. Έχω μεν ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα στο κεφάλι μου, αλλά αυτό μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα στην τελική. Μπορεί γι’ αλλού να κινήσω κι αλλού να βρεθώ. Χωρίς να έχω πιει στάλα, να σημειωθεί αυτό. Αυτοσχεδιάζω και περιμένω [...] (by far το μεγαλύτερο post που έχω γράψει ή θα γράψω ποτέ) Περιστατικό #1: Σάββατο, 16/6/07, ώρα 13:00, στη λαϊκή μεσημβρινή της Καλλιδρομίου. Κάθιδρος thios, φορτωμένος με άπειρες σακούλες από το super market κατευθύνεται (σέρνεται μάλλον) προς το σπίτι. Είναι αρκούντως εκνευρισμένος: Έχω ξαναγράψει πως αγαπώ να μισώ τη δουλειά μου. Αυτή η παλιο#$%!#$^@#!@# έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε ρίχνει και να σε ανεβάζει με ρυθμό τόσο γρήγορο που κάνει τον Χιρόσι Γουατανάμπε (??) να μοιάζει με συνταξιούχο πιανίστα σε ΚΑΠΗ. Εκεί που τη μια στιγμή σε αποθεώνουν, την επόμενη σε κάνουν να νιώθεις άχρηστος. Εκεί που [...] |
||||||
|
Copyright © 2010 Θειικό αμβλύ - All Rights Reserved |
||||||
thios