ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!

Καύλα!  

Υπάρχουν κάποια πράγματα που αν θες να τα εκφράσεις σωστά πρέπει να χρησιμοποιήσεις “ωμές” λέξεις. Αλλιώς, τα συναισθήματα, οι στιγμές, τα "ό,τι" χάνουν παντελώς το νόημά τους.  

Όταν έχω μια σχέση, την κοπέλα που μου κάνει την τιμή (να μην πληρώνεται για να με πηδάει), δεν τη λέω “σχέση μου”, “καλή μου”, “φίλη μου” και άλλα ξενέρωτα. Τη λέω ΓΚΟΜΕΝΑ ΜΟΥ. Και γεμίζει το στόμα μου. Δε μπορώ να φανταστώ πιο τιμητικό όρο για μια γυναίκα. Και από φαντασία, δόξα τον Όποιο!  

Χρησιμοποίησα ένα ήπιο παράδειγμα για να περιγράψω αυτό που έχω στο μυαλό μου. Ένα παιχνιδάκι που μου ήρθε τώρα στο μυαλό και μου επιτρέπει αφενός να μη βρίσω σκαιότατα για μια ακόμη φορά και αφετέρου να κάνω ακόμα σαφέστερο το point μου είναι το εξής:  Θα γράψω ευθύς αμέσως 2-3 φρασούλες κι εσείς θα καταλάβετε τόσο τι θα έλεγα υπό Κ.Σ. όσο και το πόσο ο ρεαλισμός και η σεμνοτυφία έχουν διακόψει τις διπλωματικές τους σχέσεις εδώ και καιρό. Από τότε, η σεμνοτυφία τα έχει κάνει πλακάκια με τη γελοιότητα και ο ρεαλισμός είδε καθαρά ότι δεν είχε ανάγκη κανέναν δίπλα του για να αποκτήσει αξία. Αυτός είναι και σε όποιον αρέσει. Τόσο απλά.  

Οι φρασούλες που λέγαμε, έτσι για να προχωρήσουμε στην ουσία:
·        Περατώνω μωρό μου, περατώνω.
·        Όποιε μου, κάνε να περάσω κάνα μάθημα στην εξεταστική, αλλιώς συνουσιάστηκε παθητικά η φάση.
·        Πω, πω τι οπισθιάρα (sic) είναι αυτή, μωρό μου!
Κ.ο.κ.  

Καύλα, λοιπόν. ΚΑΥΛΑ!  

Μόνο τούτη η λέξη μπορεί να περιγράψει αυτό που ένιωσα κάτι ώρες πριν, όταν έβλεπα τον προημιτελικό του ευρωμπάσκετ. Όταν μέσα σε κάνα πεντάλεπτο ανατρέψαμε διαφορά 16 νομίζω πόντων και βρεθήκαμε να νικάμε τελικά με έναν.  

Το ματς το είδα μόνος μου και παρόλα αυτά μετά το τέλος του είχα βραχνιάσει από τις φωνές. Ακόμα δε μπορώ να μιλήσω, μεταξύ μας.  

Μιλάμε για μένα που το μόνο που μπορώ να κάνω εύκολα μόνος είναι να κλάψω, έτσι; Ποτέ δεν έχω φωνάξει με κάτι που βλέπω στην TV, ποτέ δεν έχω γελάσει, όσο κι αν μου αρέσει κάποια σκηνή, ποτέ δεν κάνω τίποτα. Απλά βλέπω και καταγράφω.  

Σήμερα αυτό άλλαξε ριζικά. Και πολύ το χάρηκα. Ακόμα και τώρα τρέμω από την υπερένταση. Γράφω ό,τι μου κατεβαίνει, πράγμα ασυνήθιστο για μένα, αλλά δε με πειράζει καθόλου. Θέλω απλώς να βγάλω κάπου μέρος της ενέργειας που μου γέννησε η νίκη. Όχι η νίκη μάλλον. Ο τρόπος.   

Τα τελευταία χρόνια μόνο από νεύρα θυμάμαι τον εαυτό μου να αντιδρά τόσο έντονα. Με αυτή την ομάδα μου βγαίνει από χαρά. I like!  

Η αρχή έγινε στο Βελιγράδι. Εκεί όπου βρέθηκα μέσα σε μια στιγμή κυριολεκτικά. Είχαμε περάσει στους τέσσερις και αποφασίσαμε Παρασκευή βράδυ με έναν από τους κολλητούς μου να πάμε. Ε, Σάββατο πρωί ήμασταν εκεί.  

Το Σάββατο το βράδυ, έτσι όπως εξελισσόταν το ματς είχαμε το εξής δίλημμα: να πάμε στο διάολο ή να γυρίσουμε άρον-άρον πίσω.  

Τελικά, μείναμε εκεί και το σηκώσαμε το γαμημένο!!! Ορίστε. Δε θα ήταν τρομερά άχαρο και αδερφίστικο να πω “τιμημένο”; Ήμαρτον δηλαδή!  

Αυτό που ένιωσα εκείνο το σαββατόβραδο (που ‘λέγαν κι οι μπι τζίζ) νομίζω ήταν μια από τις 2-3 ομορφότερες στιγμές της ζωής μου. Θέλω να μπω στη διαδικασία να την περιγράψω, αλλά δε γίνεται. Όχι τώρα.   

Πέρυσι στο παγκόσμιο, ήθελα σαν τρελός να βρίσκομαι στην Ιαπωνία, αλλά οι άτιμες (τις λες και γαμημένες) οι συγκυρίες δε μου το επέτρεψαν. Όπως και φέτος, στην Ισπανία.  

Αν ήξερα από νωρίτερα ότι θα του καυλώσει να προκηρύξει εκλογές ή ότι θα είχα ήδη παραιτηθεί, εννοείται πως αυτή τη στιγμή δε θα έγραφα post, αλλά θα έπινα μπίρες κάπου στη Μαδρίτη μέχρι να γίνω κωλοτρυπίδα. Την τύχη μου μέσα, γαμώ!  

Τεσπά. Θέλω να γράψω άπειρα πράγματα αυτή τη στιγμή, αλλά δεν παίζει.  

Δε με χωράει ο τόπος. Είμαι και ευτυχής και δυστυχής ταυτόχρονα.  

Και να σημειωθεί ότι δεν είμαι ούτε κάνας ελληνάρας ούτε κάνα ζώο που πάει στα γήπεδα για να εκτονωθεί. Το μπάσκετ σε συλλογικό επίπεδο το έχω αφήσει κάπου στο ’99, το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ, το πόλο και τα λοιπά ποτέ δεν τα κράτησα για να τα αφήσω κάπου, τη δε ελλάδα ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.  

Μόνο γι’ αυτή την εθνική κάνω έτσι.  

Έχω τρομερή υπερένταση. Αλλά το απολαμβάνω. Μου έχουν λείψει η στιγμές που η αδρεναλίνη κυλά τόσο έντονα στις φλέβες μου από χαρά.

Θέλω να κρατήσω αυτό το συναίσθημα για όσο περισσότερο μπορώ.
Με όποιον τρόπο μπορώ. Πάω να επινοήσω κάποιον.  

Δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ απόψε. Ούτε λόγος υπάρχει.   

Ας το δούμε ξανά και ξανά. Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα!

Στη μούρη και φρέσκα!