“Κοίτα! Έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι σε λίγα χρόνια από τώρα όταν θα θέλουμε να σε δούμε θα πρέπει να σε επισκεπτόμαστε σε κάποιο ίδρυμα. Ελπίζουμε να είναι τρελοκομείο κι όχι φυλακή”.
Έτσι αντέδρασε κολλητός μου όταν του διηγήθηκα ένα πρόσφατο “κατόρθωμά” μου, το οποίο αυτόματα προσέθεσε στην ατελείωτη λίστα με τα όμοιά του, τα οποία καταγράφει με επιμέλεια μυρμηγκιού που αποθηκεύει τροφή για το χειμώνα, προκειμένου να με χλευάζει στο διηνεκές.
Αυτό που συνέβη είναι το εξής: Κάποια στιγμή την περασμένη βδομάδα βρισκόμουν σε ένα σπίτι για δουλειά. Καθώς η ιδιοκτήτρια δεν μας άφηνε να καπνίζουμε μέσα, βγήκα στον κήπο. Ευκαιρίας δοθείσης είπα να στείλω και ένα SMS. Όπερ και εγένετο. Μετά από κάνα τέταρτο (σιγά μην έκανα μόνο ένα τσιγάρο εφόσον βρήκα ευκαιρία) ξαναμπήκα στο σπίτι. “Μιλούσες με κανέναν όσο ήσουν έξω;” με ρώτησε μια συνάδελφος. “Όχι μόνο ένα μήνυμα έστειλα” απάντησε ένας συνάδελφος της συναδέλφου. “Μα αφού εγώ σε είδα να μιλάς. Κουνούσες το στόμα σου”. “Όχι σου λέω, δε μίλησα με κανέναν”. “Κι εγώ είδα το στόμα σου να κινείται” υπερθεμάτισε μια άλλη συνάδελφος που μας άκουγε. “Ρε παιδιά θα με τρελάνετε;” απόρησα εγώ. “Δε νομίζουμε ότι χρειάζεται να προσπαθήσουμε και ιδιαίτερα για να πετύχουμε κάτι τέτοιο”, απάντησαν οι άλλες δύο με καμιά φωνή αλλά με μια σκέψη.
Ήταν πλέον προφανές ότι παραμιλούσα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Το κάνω συχνά ούτως ή άλλως, όταν θέλω να φτιάξω μια σκηνή στο μυαλό μου, όταν κολλάω σε κάποιο σημείο της και θέλω να δω πώς μου βγαίνει πιο φυσικός ο διάλογος, όταν τσακώνομαι με διάφορα αντικείμενα στο σπίτι μου, όταν θέλω να τρομάξω κάποιον κ.ο.κ. Το θέμα μου είναι ότι παραμιλάω έχοντας πλήρη επίγνωση αυτού που κάνω ρε πούστη μου. Σε αυτή την περίπτωση δε θυμόμουν χριστό. Το οποίο είναι κάπως λογικό γενικά, καθώς πώς μπορεί κανείς να θυμηθεί κάποιον που δεν υπάρχει! Καταλαβαίνετε όμως τι εννοώ. Είχα χάσει επαφή.
Όποτε συμβαίνει αυτό, μου αφήνει ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα. Φόβο αναμεμιγμένο με στεναχώρια. Αυτά τα μικρά κενά μνήμης –ας τα χαρακτηρίσω έτσι- μπορούν να μου καταστρέψουν μια μέρα. Γιατί μου συμβαίνουν; Τι φταίει; Τι μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκειά τους; Υπάρχει επιστροφή; Φυραίνω και πάω; Δεν ήμουν έτσι εγώ ρε γαμώτο!
Μέχρι τα 26-27 είχα απόλυτο έλεγχο της μνήμης και της συγκέντρωσής μου. Ό,τι είχα μάθει τότε το θυμάμαι ακόμα και σήμερα. Όπως είχα αναφέρει και παλιότερα σε post της stilvi, θυμάμαι ακόμα και το τηλέφωνο που είχα δει σε ένα ενοικιαστήριο στο δρόμο και ένας γνωστός μου είχε ζητήσει να το απομνημονεύσω για μισό λεπτό μέχρι να βρει χαρτί και στιλό (και η stilvi το θυμάται, είμαι σίγουρος). Μιλάμε για 15 χρόνια πίσω έτσι;
15 χρόνια μετά από τα 15 χρόνια πίσω, δε μπορώ ούτε να ανασάνω χωρίς να διαταραχτεί η συγκέντρωσή μου, ενώ το γαμημένο το κεφάλι μου κάνει όλο και πιο συχνά τσάρκες μονάχο του. Λέτε να το βρει καμιά πριγκιποπούλα και να ψάχνει μέσα στα άγρια μεσάνυχτα όλους τους ακέφαλους καβαλάρηδες για να δει σε ποιον ταιριάζει απόλυτα και να με παντρευτεί; Μπα! Λέτε να με περιμένει καμιά θέση σε τσίρκο ως το ιδανικό ταίρι της ασωμάτου κεφαλής; Χμμμμ… Κάτι πάει να κάνει αυτό. Να μια λαμπρή ευκαιρία σταδιοδρομίας για όταν το χάσω εντελώς.
Μέχρι τότε, όμως, πού θα στραφώ; Στους γιατρούς και στους φίλους μου, θα σκεφτεί οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος. Ακόμα κι εγώ –ως όχι και απόλυτα λογικός- αυτό σκέφτηκα. Παπάρια!
Οι μεν πρώτοι με ξενέρωσαν ελαφρά, καθώς δε φάνηκαν να σκύβουν με συμπάθεια πάνω από το πρόβλημά μου και –εντελώς μεταξύ μας αυτό- δε νιώθω ακόμα έτοιμος για αγωγή. Ψυχολογικά εννοώ :p
Για τους φίλους μου να μη μιλήσω καλύτερα. Είδατε τι τεράστια επιτυχία είχε η ανταπόκρισή τους.
Πού να μη ντρεπόμουν δηλαδή να τους πω και τα διάφορα άλλα ευτράπελα αλλά άκρως προβληματιστικά (sic) που μου έχουν συμβεί τις τελευταίες βδομάδες.
Ότι, δηλαδή:
· Δυο τρεις φορές πολύ κοντά μεταξύ τους έχασα το στενό του σπιτιού μου. Έστριψα σε ένα δρόμο και εκεί που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι η πολυκατοικία μου ήταν μια άλλη. Μια ξένη. Μια παστρικιά.
· Σε μια δόση που ήμουν στο λεωφορείο, λίγες στάσεις πριν κατέβω, πήρα ασυναίσθητα στα χέρια μου το πακέτο και άναψα τσιγάρο, προκαλώντας αν μη τι άλλο εχθρικά και απορημένα βλέμματα από τους κατά βάση μετανάστες.
· Σε μια από τις λίγες φορές που πέτυχα τη σωστή πολυκατοικία και ανέβαινα με το ασανσέρ, πάτησα λάθος κουμπί και προσπαθούσα επί ένα λεπτό να ξεκλειδώσω την πόρτα άλλου σπιτιού. Ευτυχώς δεν ήταν κανείς μέσα. Από το χαλάκι κατάλαβα τη μαλακία που είχα κάνει. Δε θυμόμουν καν σε ποιον όροφο ήμουν, οπότε πήρα πάλι το ασανσέρ.
· Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω βρεθεί με δύο αναμμένα τσιγάρα στα χέρια ή με ένα στο χέρι και άλλο στο στόμα ή με δύο στο στόμα και με ένα χέρι καμμένο (από το πρώτο τσιγάρο που πήρε θέση ανάμεσα στα χείλη μου).
Σε αυτά είναι περιττό να προσθέσω το ότι ξεχνάω πρόσωπα, γεγονότα και ό,τι άλλο μπορεί να ξεχαστεί (μέχρι και να κοιμηθώ ξεχνάω. Μόνο το φαΐ παραμένει σταθερή αξία), με ρυθμό ταχύτερο κι από καλάσνικοφ στα χέρια γέροντα με πάρκινσον.
Όπως περιττό είναι να αναφερθώ και πάλι στην ιδιαίτερη σχέση που έχω με το θερμοσίφωνά μου, τα υπερβολικά νεύρα μου, την τάση μου να θαυμάζω (!) κοριτσάκια που το 17 μπορούν να το φανταστούν μόνο ως μάρκα κέτσαπ και σε καμιά περίπτωση ως ηλικία κ.λπ. Τα έχουμε εμπεδώσει πλήρως θεωρώ, οπότε δεν κάνουν πια τόση εντύπωση σε κανέναν.
Το μόνο που κάνουν είναι να με παίρνουν από το χεράκι σαν άλλο Ηρακλή και να με οδηγούν σ’ ένα σταυροδρόμι. Και οι δυο δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μου είναι φαρδείς, καλοστρωμένοι και ολόισιοι. Όποιον κι αν διαλέξω, ένα είναι βέβαιο. Η διαδρομή θα είναι σκέτη απόλαυση. Απομένει να δω πού θα με βγάλει το πράμα. Στη φυλακή ή στο τρελάδικο;
Κάπου εδώ θα τελείωνα το post, καθώς δεν το ‘χω και πολύ σήμερα, αλλά εντελώς ξαφνικά τα πήρα με το μουνάκι που με χλεύασε, οπότε θα κοιτάξω να πάρω το αίμα μου πίσω. Λοιπόν! Καθίστε αναπαυτικά στις θέσεις σας, χαϊδέψτε απαλά την κοιλίτσα σας για να την προθερμάνετε και προσέξτε ποιος τύπος μου καταλόγισε το… ακαταλόγιστο. Πρόκειται για το πιο αφηρημένο άτομο που είχα γνωρίσει μέχρι να αρχίσω να διεκδικώ επάξια τον τίτλο του.
Σκέφτομαι και γράφω με τυχαία σειρά (μόνο το νούμερο 1 δεν είναι καθόλου τυχαίο, καθώς είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής στη σχετική λίστα) τις κορυφαίες στιγμές του.
7
Επιβαίνει σε λεωφορείο. Ελεγκτής του ζητάει το εισιτήριό του. Εκείνος τον κοιτά για λίγο με το βλέμμα εκείνο που λέει “εγώ τώρα κανονικά σου δείχνω τα μάτια μου, αλλά τόσο κενό που είναι το βλέμμα μου, λογικά βλέπεις το σβέρκο μου”. Μετά από λίγο, εντελώς ατάραχος, βγάζει το πορτοφόλι του και το δίνει όπως είναι στον ελεγκτή. Ο τελευταίος τώρα πια πρέπει να είναι εισπράκτορας της μαφίας κάπου στη Σικελία, καθώς θεώρησε ότι έχει ένα ταλέντο που δεν πρέπει να αφήσει ανεκμετάλλευτο.
6
Περπατά στην Ακαδημίας. Θέλει να αγοράσει το συγχωρεμένο το Μετρό (περιοδικό). Σταματά σε ένα περίπτερο και το ζητάει. Ο περιπτεράς του το δίνει. Τι πιο φυσικό! Συνεχίζει να περπατά με το μετρό στα χέρια, όταν 5 μέτρα πιο κάτω συναντά άλλο περίπτερο. “Έχετε το μετρό;”, ρωτά γλυκύτατα. Καθώς ο δεύτερος περιπτεράς απαντά καταφατικά και ετοιμάζεται να του το δώσει, ένα déjà vu-οικονόμος τον προειδοποιεί για τη μαλακία που του χτυπά την πόρτα. Κοιτά το χέρι του και το βλέπει. “Ωραία! Μια coca cola θα ήθελα”. Μαλάκας λόγω στιγμής ο περιπτεράς, μαλάκας λόγω τιμής ο φίλος μου!
5
Είναι σπίτι του και χαζεύει μπάλα. Παίρνει coca cola σε μπουκάλι από το ψυγείο. Την ανοίγει, πίνει μια γουλιά και την ξανακλείνει. Μετά από λίγο πάει να πιει δεύτερη γουλιά, αλλά από μαλακία του κατασκευαστή ξεχνά να ανοίξει το καπάκι. Έχουμε ένα στόμα ανοιχτό και άδειο και ένα καπάκι κλειστό και γεμάτο, σωστά; Όοοοοοοχι φίλοι μου! σύμφωνα με τον κολλητό μου έχουμε ένα μπουκάλι άδειο και μια δίψα ακόρεστη. Πετάει όπως είναι το μπουκάλι στα σκουπίδια και ανοίγει άλλο. Respect!
4
Περπατά αργά στο δρόμο με τα χέρια πίσω από τη μέση και ρεμβάζει. Τους βιαστικούς περαστικούς… τα περιστέρια… τα αυτοκίνητα… τον ουρανό… τα δέντρα… έναν πλανόδιο ζωγράφο που τον πλησιάζει και ωρύεται δείχνοντας το πεζοδρόμιο. Τις ζωγραφιές του στο πεζοδρόμιο μάλλον, πάνω στις οποίες ο δικός μου είχε βάλει την προσωπική του… παπουτσιά.
3
Είναι στο σπίτι του και ετοιμάζεται για έξω. Λίγο πριν βάλει πουκάμισο, πάει στο μπάνιο για να βάλει roll-on. Το πώς βρέθηκε αφρός ξυρίσματος στις μασχάλες του ακόμα μπαίνει ως θέμα εξετάσεων στο τμήμα εγκληματολογίας του Παντείου. Πολλοί φοιτητές έχουν βγει στους δρόμους χαρακτηρίζοντάς το άλυτο και ζητώντας τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος για ξεκάρφωμα.
2
Αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ολόκληρη ανθολογία συμβάντων. Όποτε βρίσκεται σε πολυκατοικία και κατεβαίνει με τις σκάλες, πάντα μα πάντα για να βρει την έξοδο πρέπει να φτάσει μέχρι το υπόγειο και να προσθέσει έναν όροφο. Του είναι πραγματικά αδύνατο να συλλάβει πλήρως το concept “Η πολυκατοικία συνεχίζεται και κάτω από το έδαφος, φιλαράκο” και όσο βρίσκει σκάλες, κατεβαίνει.
1
Η κορυφαία στιγμή όλων. Η ενθρόνιση ενός αφηρημένου. Το έπος του κυρίου Κ. Το απόλυτο! Αναφέρω το περιστατικό χωρίς φτιασιδώματα, καθώς οποιαδήποτε παρεμβολή μου μάλλον θα χαλάσει την ιστορία παρά θα της προσθέσει το παραμικρό. Μπήκε στο μπάνιο για να κατουρήσει και, αντί γι’ αυτό, λούστηκε. Μάλιστα του έκανε εντύπωση που το νερό ήταν κρύο. Έτσι απλά.
Για όλες αυτές τις στιγμές χαράς που μας έχει προσφέρει και για πολλές-πολλές ακόμη που τώρα ξεχνάω ή επιλέγω να μη γράψω, πραγματικά τον αγαπώ. Και είμαι απόλυτα ειλικρινής όταν λέω ότι εκείνος αποτελεί το μόνο λόγο που θέλω να αποφύγω για όσο περισσότερο μπορώ και το τρελάδικο και τη φυλακή. Όχι τίποτα άλλο. φοβάμαι για όσα μπορεί να του συμβούν στο δρόμο την ώρα που θα έρχεται να με επισκεφτεί. Χα!
thios
ekeino to thlefwno sto enoikiasthrio sou vriksetai proxeiro, psaxnw gia spiti
elpizw na mhn einai kollhtikh h afhrhmada mesw blog, dioti thn evapsame oloi mas ;-P. o filos sou akougetai empneustikos pantws, h afhrhmada tou aggizei ton sourealismo!
@anwnymos: pws de mou vrisketai! kalo psaksimo
(gia poly xrisianous mas pernane re pousth mou edw mesa)
@13: oso kai h gkantemia sas
το no4 μου έχει συμβεί και εμένα με cd!! είχα φάει πολύ χέσιμο!!
λίγη προσοχή με τους τίτλους σου θείε..
άλλο καταλαβαίνω!!
@losing it: logika milwntas, an sou eixe symvei me vothro, tha eixes faei polla cd, e?
@zamora: eilikrina prin arxisw na grafw to post eixa yposxethei ston eafto mou na parameinw sygkentrwmenos ws thn wra pou tha grapsw ton titlo. den ta katafera. de mporw na sou yposxethw kati, opws antilamvansai mikroula
Αν νοιώθεις καλύτερα κι εγώ παραμιλάω ξύπνια.
Σκέψου τώρα να αναγκάζεσαι να μένεις μαζί με έναν τύπο σαν τον αφηρημένο από πάνω…Βέβαια ο φίλος σου, αν κρίνω από το σκηνικό με το κατούρημα, είναι στο τελευταίο στάδιο. Αν τον δεις, πες του περαστικά.
Δεν είναι τίποτα. Γεράματα. :-Ρ
Κι εγώ το παθαίνω συχνά να αφαιρούμαι. Αυτό συμβαίνει με τους έξυπνους ανθρώπους που έχουν πολλά πράγματα στο μυαλό τους!
Αλήθεια, τι δουλειά κάνεις και αναγκάζεσαι και πηγαίνεις σε σπίτια?
Έχω περιέργεια τώρα..:PP
Καλά η αφηρημάδα του φίλου σου είναι απίστευτη!! Καλημέρα αγοράκι!!!
Ε τι τα θες, ετσι ειναι οι καλλιτεχνες, αφηρημενοι.
Παντως εαν πας (σηκωτος) σε τρελλαδικο, να μας ενημερωσεις σε ποιο, για να το προτιμησουμε.
@eliaz: an to skeftw, tha arxisw na paramilaw pali!
@trikalos: nai logiko. emena giati mou symvainei omws?
@blenheim: katharisths pisinas
@crazy: apisteftos genika einai! kalhmera koritsaki
@niovh: symfwnoi! arkei na to thymithw
thios, έδινα το δεξί μου αρχ sorry “χέρι″ για να κάνω αυτή τη δουλειά!!
Και είπα “χέρι″ και όχι “αρχίδι″ γιατί ποιος θα με έπαιρνε κουλό άνθρωπο σαν “καθαριστή πισίνας”?
Με έφτιαξες τώρα!!!
σε παρομοια κατασταση στο No3 του φιλου σου ετσι κι εγω μια μερα βρεθηκα να πλενω να δοντια μου με κρεμα για τις μασχαλες!
οταν ειναι να σε κλεισουν στο ιδρυμα πες το μου να ερθω κι εγω να κανουμε τα ηλεκτροσοκ παρεα
Να μου δώσεις τα 500 ευρώ που μου χρωστάς και να τ’ αφήσεις αυτά!!! Κοτσάρουμε μια αφηρημάδα τάχαμου, ένα ψυχολογικό τάχαμου, ένα παραμιλητό…κάτι, για να αποφύγουμε τις ευθύνες μας! Αίσχος!!
Τα λεφτά μου πίσω!!!
Τα λεφτά μου πίσω!!!
Τα λεφτά μου πίσω!!!
Αχ! Απολαυστικό! Δεν έιναι ότι γελάω με τα παθήματα των άλλων. ΑΠλά θεωρώ ότι η άνοια, το αλτζχάιμερ κλπ είναι το δώρο της φύσης για να μη βλέπουμε το τέλος που πλησιάζει!
Οι υπόλοιποι είτε γελάνε ή (αν είναι του άμεσου περιβάλλοντος) τον πίνουνε…
Κάτι ήθελα να σου πω…
@blenheim: pali kala pou sou emeine ena xeri, twra pou s eftiaksa!
) na mou peis, mh distaseis e? 
PP
@mark: den idrwnei to donti mou gi afta pou les
@anastasia: 500 mono?? egw ta thymomoun 1000. kala pou s exw ki esena
@vlavo: poly sofa to etheses!
Καλοκαίρι…ο ήλιος σου τηγανίζει τα μυαλά και συ θες να φύγεις από την Πεύκη να πας στη δουλειά σου στο Μαραθώνα.
(μιαμιση ώρα μετά)
…Βλέπεις γέφυρα και τη διασχίζεις.Μπαίνεις μέσα στην πόλη και παρκάρεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα…Κλειδώνεις το αμάξι και αρχίζεις να περπατάς-χωρίς προορισμό…
Και ξαφνικά!Ω του θαύματος!Μα καλά,που είσαι;
Σταματάς ένα περαστικό…
ΕΣΥ:Με συγχωρείτε κύριε.Καλημέρα.
ΑΥΤΟΣ:Καλημέρα παιδί μου.
ΕΣΥ:Μπορείτε να μου πείτε ΠΟΥ βρίσκομαι;
ΑΥΤΟΣ:Στη Χαλκίδα…
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ.Μου συνέβη πέρσι το καλοκαίρι.Ξεκίνησα να πάω στο Μαραθώνα και βρέθηκα στη Χαλκίδα…ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΦΑΝΕΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ…
Αυτές τις μέρες έχω βάλει πλώρη για Πήλιο.Καλό μου ταξίδι…
Καλημέρα thios…
“Είχα χάσει επαφή…” Όλο το post σε τρεις λέξεις αγαπητέ. Μια χαρά είσαι, σώπα…Τι να πει και ο άλλος που λούστηκε….Μη μου παθεις τίποτα!ΠΡΟΣΕΧΕ!
@dimitroula: xaxaxaxa! gamato peristatiko! na sou zhthsw mia xarh? otan vgeis sto dromo gia phlio, mporeis na mou pareis ena t-shirt pou eixa dei sto londino kai pote den prolava na agorasw??? aki mou to dinei otan gyriseis, mhn agxwtheis!
PP 
de tha sou pathw tpt, relax!
@afinontas: na se rwthsw kati? thelw na mou apanthseis eilikrina omws. apo olous tous anthrwpous edw mesa… pisteveis oti ESY eisai h pleon armodia gia na mou kaneis systaseis gia synopseis?? e?
εχω σταματησει πρωι στο περιπτερο και ζηταω ενα φραπε μετεριο με γαλα
και γυρναει ο περιπτερας και μου λεει “μου τελειωσε το γαλα ρε φιλε, σορρυ”
βεβαια δεν συγκρινεται με τον φιλο σου….αυτος ειναι θεος
Μετά απ’αυτά που διάβασα, το να σου πω ότι μερικές φορές ψάχνω να βρω τα γυαλιά μου ενώ τα φοράω δεν μπαίνει ούτε στο τοπ-10! Έχω κάνει και χειρότερα… αλλά τα ξέχασα
Αμε.Και το συζητάς;Σιγά τον κόπο…
(αν σου φέρω και σάντουιτς με καγκουρό,μην απορήσεις.Θα’χω “πεταχτεί” και ως την Αυστραλία)
προσεξε καλα..θα βαλω ολη την επιστημοσυνη μου σου λεει:
α)πρεπει πρωτα να αποκλεισουμε τα οργανικα αιτια
β)μετα πρεπει να αποκλεισουμε τη χρηση ουσιων
γ)τελος την ερωτικη απογοητευση (δικη μου προσθηκη αυτη)
δ)αν εχεις αποκλεισει ολα τα παραπανω, τοτε σου συστηνω μια απλη ψυχοθεραπεια..
..αλλα που να βρεις αξια, ικανη (και ομορφη) νεαρη ψυχολογο στις μερες μας; ε;ε;ε;
ζμποινγκ
@alex: mou thymises peristatiko pou exw paei se mpiraria. ksexnaw pou vriskomai kai rwtaw to servitoro “mpires exete?” aftos nomize oti ton paizw kai mou apantaei “dyxtyxws mas teleiwsan”
PP
@dust: oute sto top 100 de mpainei fovamai
@dimitroula: fere mou o,ti na nai! mono viasou…
@pcycho: an exei kai enan aplo kathimerino kwlo, tha einai oneiremenh.. exeis kamia ypopsh sou? E? EE? EEE?
Με πληγώνεις, το ξέρεις……Τι εννοείς δηλαδή?Ότι τα κείμενά μου είναι μεγάλα?Ε? Αυτό εννοείς?Κανόνισε γιατί με τις κατηγορίες σου, θα πάθεις κάτι από τα χέρια μου στο τέλος…..(Πάντως πέρα από την πλάκα, δεν εννοούσα ότι έχεις μεγάλο κείμενο. Εξάλλου μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα. Μου αρέσουν τα μεγάλα γενικώς ρε παιδί μου. Απλά η φράση αυτή κολλάει τη δεδομένη εποχή!)
Θα προσπαθούσα να κάνω διαφορική διάγνωση, πιθανές ασθένεις που δύνανται να προκαλέσουν τέτοιες καταστάσεις, αλλά μία μου έρχεται στο μυαλό ως επικρατέστερη και ίσως σε τρομάξει! Thie μήπως είσαι ερωτευμένος? Θα εξηγούσε αυτό πολλά από τα συμπτώματα.
Για να δώσω παρηγοριά στον άρρωστο, να σου πω πως έχει τύχει να είμαι με τη gomena και να προσπαθούμε να μπούμε σε ξένο yaris νομίζοντας πως είναι το δικό μας. Παλεύαμε με την κλειδαριά κανα δεκάλεπτο σκεφτόμενοι τι στον πού@@ο συμβαίνει και δεν ανοίγουν οι πόρτες. Τελικά το καταλάβαμε κάποια στιγμή ότι ήταν άλλο αυτοκίνητο κι εμείς παρκάραμε λίγο πιο πάνω.
Θα συνέχιζα τη διαφορική διάγνωση λέγοντας πως αυτή η ικανότητα να θυμάσαι (όπως το άσχετο τηλέφωνο του ενοικιαστηρίου) είναι σημάδι ότι ίσως είσαι δαιμονισμένος αλλά θα σταματήσω εδώ γιατί το παραέκανα με τις επιστημονικές θεωρίες νομίζω..!
@afinontas: define “kati”, mpas kai m aresei telika
P
PP
@phantom: de tha se akolouthisw s afto ton olisthiro dromo pou epelekses na pareis, file phantom. diakrinw dolo sto sxolio sou kai tha ekshghsw amesws: thes na diavasei h gkomena kai na symperanei oti eisai erwtevmenos mazi ths. akrivws opws thn prwth mera!
Αλήτη…..Το μυαλό σου όλο στο κάτι είναι! Πρόσεχε γιατί ο μπαμπάς μου εδω μέσα παραμονεύει….Και είναι και των Ειδικών Δυνάμεων!
egw eimai twn eidikwn anagkwn, an thes na ksereis, opote exw thn politiki orthothta (h opoia opote me volevei einai latremenh) me to meros mou!
ΧΑΧΑΧΑ!Σωστά…. Καλά λοιπόν!Κι εγώ με το μέρος σου είμαι!!!!!
Πω πω.. όλοι έχετε κι από ένα παρόμοιο κουσούρι τελικά! Ζιβάγκο το πρόβλημα λέμε! Μπράβο όμως παιδιά που βγαίνετε και το παραδέχεστε διότι η παραδοχή είναι το πρώτο βήμα (πριν το Μαρκομιχελάκειο). Αυτά είναι κυρίες και κύριοι που εξισώνουν το θείο με το Μεσσία: σου πετάει κει πέρα μια παραβολή και ταυτίζεσαι (διότι η ζαβομάρα μας γυρνάει την έλικα του DNA ως φαίνεται).
Έτσι όπως σας βλέπω όλους μαζί, μια χαρά μπορείτε να ιδρύσετε την ΑΝ.ΑΦ.ΤΡΑ. (Ανώνυμοι Αφηρημένοι Τραυματιοφορείς – τι σημασία έχει που δεν είστε τραυματιοφορείς; Μου ταίριαζε τόσο ωραία στο ακρώνυμο!)
Θείο, πολύ ωραίο το “εργάκι″ του φίλου, να το πάτε τουρνέ, η επαρχία διψάει για Τέχνη!
thio, από τα θεϊκά που έχει κάνει ο κύριος dust in the wind είναι το εξής…
οδηγάει κάμποσες μέρες χωρίς δίπλωμα, χωρίς καν να έχει συνειδητοποιήσει ότι το έχει χάσει…
όταν το ανακαλύπτει, τρέχουμε σαν τους τρελούς για αντικατάσταση…
το ίδιο βράδυ μας σταματάνε οι μπάτσοι (κι έτυχε στου διαόλου τον κώλο να πέσουμε και σε μπάτσο με ελληνίδα μάνα, ο οποίος αφού μας φρίκαρε καλά – καλά, μας καληνύχτισε στα ελληνικά).
το δίπλωμα βράθηκε κατά τύχη μετά από μία βδομάδα μέσα σε ένα παντελόνι αν θυμάμαι καλά…
Για να σε παρηγορήσω σου λέω ότι πολλές μεγάλες ιδιοφυίες είχαν διάφορα “κουσουράκια”: αφηρημάδα, σχιζοφρένεια, διχασμένη προσωπικότητα, δισλεξία, παραμιλούσαν, μανία καταδίωξης, παράλογες φοβίες…
Να παίξεις sudoku να γυμνάσεις το νιονιό σου. Σταυρόλεξα, γρίφους, προβλήματα… Διάβαζε βιβλία αντί να βλέπεις τηλεόραση (ξέρω ότι σου βάζω δύσκολα αλλά είναι για το καλό σου!!!), προσπάθησε να θυμάσαι τηλέφωνα αντί να τα αναζητάς στον κατάλογο του κινητού σου…
Για αρχή, και όχι τίποτε άλλο βρε παιδί μου, απλώς για την ενδυνάμωση της φαιάς ουσίας σου και μόνο, να σου στείλω κάτι ασκήσεις μαθηματικών που έχω να λύσω για τη σχολή; (είδες τι αλτρουίστρια που είμαι; Χαλί γίνομαι να με πατήσεις, θυσία!)
Εντάξει.. τουλάχιστον εσύ/εσείς έχετε το ακαταλόγιστο της ηλίκιας, μη το πάρεις στραβά, μαντεύω ότι μου ρίχνεις καμμία δεκαριά χρόνια..
Εγώ που όμως από τότε που με θυμάμαι κάνω ‘ακαταλόγιστα’ πράγματα τι να πω? Η αφηρημάδα προσωποποιήμενη είμαι..
Μετά από αυτό το ποστ θα βάλω τα κλάμματα..