Αχρηστούγεννα

Ζοζέφ: Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Δεν είναι γλύκας; Δε χορταίνω να τον έχω στην αγκαλιά μου.  

Ζοζέφ: Ναι καλός είναι… Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Και καθόλου δε με παίδεψε. Καμιά σχέση με πόνους και αηδίες που μου έλεγαν οι άλλες. Θαύμα είσαι εσύ γιε μου εσύ, θαύμα. Μόνο που κρυώνει μωρέ το μανάρι μου λίγο. Αχ, ψυχή μου εσύ. Έλα στη μανούλα. Ω ω ω ω ω ω…  

Ζοζέφ: Χε χε. Γελάει το μπασταρδάκι. Τέλος πάντων… Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Τι είναι πάλι; Μη μου αρχίσεις τα γνωστά.  

Ζοζέφ: Μα…  

Μαίρη: Ζοζέφ; Με έχεις κουράσει.  

Ζοζέφ: Άδικο έχω βρε μαράκι μου;  

Μαίρη: Μαίρη, παρακαλώ.  

Ζοζέφ: Άδικο έχω βρε μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Άδικο βέβαια. Αφού ξέρεις ότι είμαι αλλού.  

Ζοζέφ: Ναι οκέι το ξέρω και νομίζω έχω φανεί κύριος μέχρι τώρα. Τώρα όμως;  

Μαίρη: Τι τώρα;  

Ζοζέφ: Δε νομίζεις ότι ήρθε η ώρα να…;  

Μαίρη: Ξέχασέ το.  

Ζοζέφ: Μα γιατί; Τι σου έχω κάνει και μου φέρεσαι σα να ‘μαι ξένος;  

Μαίρη: Κοίτα Ζοζέφ, για να τα ξεκαθαρίζουμε μια και καλή τα πράματα. Όταν με πήρες, ήξερες ότι δε θα με πάρεις ποτέ κανονικά. Ότι θα έχεις όλα τα κακά του γάμου χωρίς κανένα καλό. Σε κορόιδεψα ποτέ εγώ; Σου έταξα ποτέ κάτι και δεν το έκανα;  

Ζοζέφ: Δε μου έταξες ποτέ τίποτα απολύτως.  

Μαίρη: Είδες; Αντί να λες καλά που διαλέξαμε εσένα από τόοοοοοοσους άλλους και τώρα έχεις να λες ότι έχεις γυναίκα εμένα που όλος ο κόσμος έχει να λέει για το πόσο καλή και στοργική και είμαι, κάθεσαι και παραπονιέσαι. Αχάριστε! Που μου ‘χεις φάει τα καλύτερά μου χρόνια. Τα παραγωγικά.  

Ζοζέφ: Δε βλέπω να είναι και τελείως χαμένα. Μάλλον εγώ πρέπει να το πω αυτό. Που αύριο δε θα ‘χω σε ποιον να αφήσω τη δουλειά. Που το όνομά μου θα χαθεί.  

Μαίρη: Βρε κακομοίρη. Το όνομά σου -και σιγά το σπουδαίο όνομα, μεταξύ μας- θα μείνει στον αιώνα τον άπαντα χάρη σε μένα, το γιο μου και τα κονέ μας. Ξέρεις πόσοι θα ζήλευαν την τύχη σου; Ααααααχ, και μου τα ‘λεγε η μάνα μου. Διάλεξε τον πλούσιο τον έμπορο. Βασίλισσα θα σ’ έχει και δε θα σας λείψει ποτέ τίποτα, μου ‘λεγε. Κι εγώ τυφλώθηκα και πήρα εσένα.  

Ζοζέφ: Με πήρες; Δε θυμάμαι κάτι σχετικό. Μια φορά μόνο… ξέρεις… τότε… από πίσω.  

Μαίρη: Τώρα δε θυμάμαι εγώ. Είσαι σίγουρος ότι ήμουν εγώ;  

Ζοζέφ: Άσε τα σάπια οσία μου εσύ. Παναγία. Φυσικά ήσουν εσύ. Και μου ‘λεγες πιο δυνατά και πιο δυνατά και πιο γρήγορα και πιο γρήγορα και σκίσε με την παρθένα και τέτοια.  

Μαίρη: Πρέπει να είχα πιει, δε μου λένε κάτι αυτά που λες.  

Ζοζέφ: Ναι ξέρω. Έτσι τα λέτε όλες.  

Μαίρη: Όλες; ΟΛΕΣ; Τι θες να πεις Ζοζέφ;  

Ζοζέφ: Εεε… να μωρέ, με τα παιδιά στο καφενείο τα λέμε.  

Μαίρη: Με τα παιδιά στο καφενείο ε; Κι όλα αυτά που λένε για σένα και τη Σάρα;  

Ζοζέφ: Τη Σάρα; Καλέ αυτή είναι μες στη ζάρα. Χάθηκε να βρουν καμιά καλύτερη να πουν;  

Μαίρη: Μμμμ… Που μου θέλει και καλύτερη ο κύριος. Δεν κοιτάει τα χάλια του. Ώστε αν ήταν καλύτερη δε θα σε χάλαγε; Ε, ανεπρόκοπε;  

Ζοζέφ: Θες να αρχίσω κι εγώ τώρα τα δικά σου;  

Μαίρη: Και τι έχεις να πεις δηλαδή; Όχι, για πες.  

Ζοζέφ: Το ξέρεις ότι ο κόσμος λέει πως τραβιέσαι με τον χασάπη;  

Μαίρη: Με τον χασάπη; Λες αλήθεια;  

Ζοζέφ: Στο σταυρό που σου κάνω.  

Μαίρη: Για μένα τον κάνεις το σταυρό;  

Ζοζέφ: Όχι, γενικά. Να υπάρχει, ποτέ δεν ξέρεις.  

Μαίρη: Α οκέι. Από πού κι ως πού, λοιπόν, εγώ μ’ αυτόν;  

Ζοζέφ: Από τα προκαταρκτικά μέχρι το χύσιμο. Από πού κι ως πού δηλαδή;  

Μαίρη: Εννοώ από πού κι ως πού ΕΓΩ μ’ αυτό τον… τον άξεστο, ρε ζωντόβολο;  

Ζοζέφ: Δεν ξέρω. Τις προάλλες είχε πιει. Και κουβέντα στην κουβέντα ήρθε στα χέρια με τον καφετζή. Ε και πάνω στα νεύρα του είπε ότι σε γαμεί. Για πες λοιπόν Μαράκι. Σε γαμεί; Γαμεί την παναγία μου;  

Μαίρη: Τι λες ρε λούστρε;  

Ζοζέφ: Ξυλουργός παρακαλώ  

Μαίρη: Είναι δυνατόν να δίνομαι σε αυτό τον αχρείο; Εγώ είμαι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα. Κάθεσαι κι εσύ και ακούς τι λένε αριστερά και δεξιά;  

Ζοζέφ: Κι εσύ το ίδιο δεν κάνεις για μένα; Ακούς εκεί με τη Σάρα.  

Μαίρη: Και με τη Σάρα και με τη Μάρα και με το κακό συναπάντημα.  

Ζοζέφ: Το κακό συναπάντημα ήταν που πέτυχα εσένα. Ψωνάρα. Μην πας να μου ξεφύγεις τώρα, λοιπόν. Θυμήθηκες τώρα τη φάση που το κάναμε από τον κώλο και τι μου έλεγες; Θυμήσου τώρα και το πλυσταριό. Τα ίδια μου έλεγες κι εκεί. Και αχ και ουχ και μπήξε και δείξε.  

Μαίρη: Τότε δεν πιάνει. Με πέτυχες σε στιγμή αδυναμίας. Γυναίκα είμαι κι εγώ και έχω ανάγκες. 

Ζοζέφ: Και την άλλη φορά στο στενοσόκακο;   

Μαίρη: Τότε σε λυπήθηκα ρε κακομοίρη, έτσι λιμασμένο που σε είδα.  

Ζοζέφ: Και τότε στην παράγκα; Πάλι με λυπήθηκες; Δε νομίζω ότι τα τουρλώματα και οι βαριές ανάσες για να με καυλώσεις είναι δείγμα λύπησης.  

Μαίρη: Εεεε… ξέρεις…. Να τότε…. Εεεε… Για μια στιγμή όμως! Αφού όλο σου κάθομαι, ποιο ακριβώς είναι το παράπονό σου; 

Ζοζέφ: Κάθομαι το λες εσύ αυτό; Όλο στα κλεφτά και από πίσω; Σα να είμαστε κλέφτες; Σα να μην είσαι γυναίκα μου; Βαρέθηκα έτσι ρε Μαιρούλα. Θέλω κι εγώ κανονικά, όπως όλοι. Σιχαίνομαι τον κώλο, να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια. Οι συνθήκες υγιεινής δεν είναι και οι πιο προχώ ακόμα. Μετά πάω να κατουρήσω και νιώθω σα να έχω χέσει τα χέρια μου. Άσε το άλλο. Από πίσω δεν πιάνεις παιδί. Ούτε καν κωλόπαιδο. Κι εγώ θέλω ένα παιδί καταδικό μου.   

Μαίρη: Κατάδικο; Σε τι κομπίνες θες να το μπλέξεις άτιμε; 

Ζοζέφ: Καταδικό, ρε γυναίκα. Δικό μου εντελώς, πώς το λένε;  

Μαίρη: Δεν έχει όνομα ακόμα, γαμώτο. Πρέπει να βρούμε ένα.   

Ζοζέφ: Α καλά. Συνεννόηση μπουζούκι. Και όχι τίποτα άλλο, δεν υπάρχει καν το μπουζούκι ακόμα. Πρέπει να βρούμε άλλο όνομα για το όργανο.  

Μαίρη: Και για το παιδί;  

Ζοζέφ: Του άλλου; Στα παπάρια μου το παιδί του άλλου. Εγώ θέλω το δικό μου. Εκτός αν… 

Μαίρη: Τι; Με τρομάζει το βλέμμα σου.  

Ζοζέφ: Εκτός αν με αφήσεις να έχω αυτό εδώ σα δικό μου.  

Μαίρη: Χα! Το φοβόμουν ότι θα περάσει αυτό από το μυαλό σου. Το παιδί ΜΟΥ να το αφήσεις ήσυχο. Αυτό είναι πλασμένο για μεγάλα πράγματα.   

Ζοζέφ: Τότε έλα να κάνουμε και ένα δικό μας. Κανονικά. Να μην έχει τίποτα το άμωμο. Να το κάνουμε φουλ της αμαρτίας. Θέλω ένα παιδί κι εγώ ρε μαιρούλα. Αλλά πρώτα πρέπει να μου δοθείς. Να μάθω πρώτα το μουνί για να του μάθω μετά το πριόνι.  

Μαίρη: Του μουνιού; 

Ζοζέφ: Όχι ρε, του παιδιού. Να μην ιδρώνει ο κανακάρης μου.  

Μαίρη: Κι αν είναι κόρη;  

Ζοζέφ: Μη λες τέτοιες κουβέντες, χρονιάρες μέρες. Φτύσε τον κόρφο σου γυναίκα. Τι το κάναμε δηλαδή; Κρατάς τα καλά για τους άλλους και σε μένα θα δώσεις τα λειψά;  

Μαίρη: Μου μύρισε κρίνος ξαφνικά.  

Ζοζέφ: Ωχ! Μη μου λες τέτοια τώρα.  

Μαίρη: Αλήθεια, τι ώρα λες να έρθουν οι κυριούληδες με τα δώρα; Λες να κρατάνε και κάνα κρίνο για μας; Αχ, τι καλά που θα ‘τανε! Τώρα που είμαι σε μουντ. Ξέρεις ε; τα παιδιά είναι καλό να μη μεγαλώνουν μόνα τους διότι μπορεί να γίνουν κακομαθημένα και σε βάθος χρόνου να αναπτύξουν αντικοινωνική συμπεριφορά. Έχω διαβάσει σχετικά βιβλία και ξέρω. Πώς θα σου φαινόταν να του έκανα και ένα αδερφάκι; Να ‘χει να παίζει μωρέ. 

Ζοζέφ: Είδες που συμφωνούμε; Τα ίδια λέμε, μωρό μου. Τι θα ΄λεγες, λοιπόν, εσύ κι εγώ…  

Μαίρη: Εσύ κι εγώ τίποτα. Αχ, είδες τι έκανες τώρα; Με εκνεύρισες και άφησα το αγγελούδι μου ξεσκέπαστο και τώρα τουρτουρίζει. Πιάσε ένα γουρούνι, γιατί θα μου πουντιάσει το παιδί. Βάλε το να τρέξει κάνα χιλιόμετρο, να λαχανιάσει και μετά φέρε το εδώ δίπλα να ανασαίνει πάνω στο γιόκα μου. Τι κάθεσαι και με κοιτάς σα χάνος; Πιάσε ένα γουρούνι. Γουρούνι.  

Ζοζέφ: Να πιάσω καλύτερα μια φοράδα, φοράδα; Έχει πιο μεγάλα πνευμόνια αυτή.  

Μαίρη: Πιάσε και τον πούτσο σου φορ ολ άι κερ. Αρκεί να ζεσταθεί το παιδί.  

Ζοζέφ: Τον πούτσο μου τον πιάνω από τότε που σε γνώρισα μωρή κάργια. Κάνω και καμιά άλλη δουλειά νομίζεις;  

Μαίρη: Ξυλουργός δεν είσαι υποτίθεται; Λογικά πιάνεις και το πριόνι. Μόνος σου το είπες.  

Ζοζέφ: Και το τσεκούρι πιάνω. Θες να μου βάλεις καμιά καλή ιδέα, τώρα που γυρίζει;  

Μαίρη: Εεεε… ναι. Αφού φέρεις τη φοράδα, ρίξε μια τσεκουριά στο γουρούνι, τώρα που δεν το χρειαζόμαστε πια. Μου ήρθε λιγούρα για κρέας.  

Ζοζέφ: Κρέας, ε; Μμμμ! Κοίτα εδώ τι σου ‘χω!  

Μαίρη: Κουμπώσου γρήγορα σάτυρε. Σε βλέπει το παιδί.  

Ζοζέφ: Έλα που δε σ’ αρέσει αυτό που βλέπεις!  

Μαίρη: Τρώγεται;  

Ζοζέφ: Όχι όπως το εννοείς εσύ. Άσε με να σου δείξω.  

Μαίρη: Φύγε μακριά γιατί θα βάλω τις φωνές και θα ξυπνήσει η γειτονιά.  

Ζοζέφ: Ποια γειτονιά; Στη μέση του πουθενά γειτονιά; Έλα εδώ μωρό μου να φας κάτι που σου ετοίμασα.  

Βαλταράς: Εεεε… Συγνώμη. Ξέρετε σε ποιον ανήκει το οικοπεδάκι λίγο πιο κάτω;  

Μαίρη: Μάγος είσαι;  

Βαλταράς: Όχι. Οικοπεδοφάγος.  

Ζοζέφ: Και σε λένε;  

Βαλταράς: Βαλταράς.  

Ζοζέφ: Και τι τον θες τον ιδιοκτήτη;  

Βαλταράς: Θέλουμε να ανταλλάξουμε την έκτασή του με άφθονο νερό από μια λίμνη.  

Ζοζέφ: Ωραία, θα σου πω. Μόνο βγάλ’ τα ρασ’, γιατί αγριεύεται με τους παπάδες.  

Βαλταράς: Κανένα πρόβλημα. Για ξεκάρφωμα τα έχω ούτως ή άλλως.  

Ζοζέφ: Λοιπόν, όπως πας ευθεία, κάποια στιγμή συναντάς στο δεξί σου χέρι ένα σκυλάδικο. Άστρο φωτεινό το λένε. Εκεί στρίβεις αριστερά και όλο ευθεία θα βρεις μια παράγκα. Ρώτα εκεί και θα σου πούνε.  

Μαίρη: Α! Κι αν βρείτε κάνα κρίνο στο δρόμο, σας παρακαλώ, ναι; Είναι για καλό σκοπό.  

Ζοζέφ: Γυναίκα!  

Βαλταράς: Μισό για να καταλάβω. Όταν λέτε στο δεξί μου χέρι, εννοείται τον θοδωρή;  

Ζοζέφ: Μας δουλεύεις χριστιανέ μου; Το δεξί σου χέρι εννοώ. Αυτό που την παίζεις, χελόου!  

Βαλταράς: Α, μάλιστα… 

Ζοζέφ: Και τώρα που είπα παίζεις, θυμήθηκα ότι διέκοψες μια σοβαρή κουβέντα που είχαμε με τη γυναίκα μου.  

Βαλταράς: Το βλέπω. 

Ζοζέφ: Όπως το βλέπεις είναι. Για κάρφωμα το έχω ούτως ή άλλως. Μη σε κρατάμε άλλο, ναι;   

Βαλταράς: Συγνώμη για την ενόχληση. Α! Και να σας ζήσει.  

Ζοζέφ: Δεν το βλέπω. Άντε στην ευχή του θεού, άνθρωπέ μου. 

Βαλταράς: Γεια σας.  

Μαίρη: Ορίστε. Γίναμε ρεζίλι στον ξένο άνθρωπο.  

Ζοζέφ: Στα παπάρια μου οι ξένοι άνθρωποι. Με μας τι θα γίνει, μου λες; Βρε αγάπη μου, κάνεις σα να μην ξέρεις. Αυτό το παιδί θα σου δώσει μόνο πόνο.  

Μαίρη: Θα έλεγε κανείς, Ζοζέφ… ότι… αυτό το παιδί… δεν το αγαπάς. Κάνεις  σα να μην είναι δικό σου.  

Ζοζέφ: ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Πόσες φορές θα το πούμε πια; Θέλω ένα παιδί μαζί σου. Ζητάω κάτι παράλογο; Ένα παιδί δικό μας θέλω. Εσένα κι εμένα. Να μεγαλώσει κοντά μας, να του μάθω τη δουλειά, να μας προσέχει όταν θα γεράσουμε, να είναι πάντα δίπλα μας κι εμείς δίπλα του.  

Μαίρη: Μα δεν είναι κουκλί; Δε χορταίνω να το χαζεύω.  

Ζοζέφ: Ό,τι κι αν είναι, το ξέρεις ότι αύριο μεθαύριο θα μας εγκαταλείψει. Θα γίνει αγύρτης. Θα γυρνάει από ‘δω κι από κει, θα νομίζει ότι κάτι σπουδαίο κάνει και θα συναναστρέφεται όλο με άνεργους, ανάπηρους και πόρνες. Δεν την ξέρω ‘γω νομίζεις την πετριά που κουβαλάει το σόι του; Εμ θα γίνουμε θυσία για πάρτη του, εμ θα μας το παίζει δε σας είδα δε σας ξέρω.  

Μαίρη: Ζοζέφ, δε νομίζω ότι έχουμε να πούμε κάτι άλλο. Το παιδί μας είναι αυτό και η κουβέντα λήγει εδώ.  

Ζοζέφ: Δεν το θέλω. Θα το διώξω. Δε με νοιάζει πού θα πάει και τι θα κάνει. Να πάει να βρει τον πατέρα του, σκοτίστηκα. Εγώ αυτό τον ακαμάτη δεν τον μεγαλώνω. Δε θα γίνει ο δικός μου γιος χαραμοφάης. Ένας άεργος. Ένα βάρος της κοινωνίας. Ένας… ένας… άχρηστος.  

Μαίρη: Α, χρηστός! Έτσι θα τον βγάλουμε. Χρηστός. Μια χαρά όνομα. Δείχνει εντιμότητα και ήθος. Και να σου πω και κάτι; Θα βγάλουμε το ήτα από το όνομά του, για να τον κάνουμε αήττητο τρόπον τινά. Το έκανε και ο χατζηδάκης παλιά και κανείς δε γύρισε να του πει ότι είναι νούμερο. Έτσι κι εμείς. Θα ονομάσουμε το γιο μας… χριστό.  

Ζοζέφ: Το χριστό μου…