Σκέψεις, απορίες και συμπεράσματα από τις εξεγέρσεις. Κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Τον τελευταίο καιρό ένιωσα συχνά τεράστια ταύτιση με αυτό που έχει πει κάποιος (μπορεί και ανώνυμος, δε θυμάμαι. Λένε πότε-πότε διάφορα έξυπνα αυτοί) για τους άγγλους. “Ο θεός” είπε “μέσα στην απέραντη μεγαλοσύνη του, έδωσε τη βροχή στους άγγλους για να τους εφοδιάσει με ένα αιώνιο θέμα συζήτησης”. Έτσι κι εμείς. Έπεσε στο δρόμο μας -κυριολεκτικά, από τραγική ειρωνεία- ο 15χρονος και λες και έσβησαν με μιας όλα τα άλλα θέματα που μας απασχολούσαν.

Διάολε, ακόμα και καμάκι στο μπαρ να ήθελες να κάνεις, λειτουργούσες κάπως έτσι: Πλησίαζες το γκομενάκι, το κοιτούσες βαθιά στα μάτια, άγγιζες απαλά το χέρι του με τον αντίχειρα σου και του ψιθύριζες “έτσι που λες. Σημάδευε ευθεία το γουρούνι, μην ακούς τι λένε τώρα για να του σώσουν τον κώλο. Εξοστρακισμοί και κουραφέξαλα. Αν θες να δεις πλαγιαστή κλίση κοπελιά, έλα να σου δείξω το πουλί μου”. Καταλάβατε; Να προσπαθείς να καπηλευτείς μια “παρεξήγηση” για να γαμήσεις; Κατάντια από τις λίγες.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό το χάλι λίγο-πολύ πέρασε. Θα γίνουν 5-10 τσαμπουκάδες ακόμα, θα ανάψουμε κάνα κεράκι τζαβέλα και μεσολογγίου, θα σπάσουμε καμιά βιτρίνα και θα πάμε σπίτια μας ήσυχα-ήσυχα για να φάμε αυτά που έχει να μας σερβίρει η τιβί. Ωραιότατα.

Προτού το κάνουμε αυτό, θα αρπάξω την ευκαιρία ώστε για μια τελευταία (;) φορά να καταγράψω λίγες από τις σκέψεις, τις απορίες, τα συμπεράσματα και κάτι τέτοια που μου γεννήθηκαν ως αποτέλεσμα των επεισοδίων κ.λπ.

Ξεκινάω και τα γράφω ασυνάρτητα, όπως μου έρχονται.

Τις πρώτες μέρες το καλύτερο με τα επεισόδια ήταν ότι δεν είχε καθόλου κίνηση στους δρόμους. Ερημιά λέμε. Συνέβαινε αυτό που πρέπει να συμβαίνει πάντα αλλά καταστρατηγείται ισάριθμες φορές: Να πηγαίνεις στο κέντρο μόνο άμα έχεις δουλειά. Στη φάση του πανικού ήξερες πως καθένας με τον οποίο διασταυρώνεσαι σε κάποιον από τους κεντρικούς δρόμους συγκεντρώνει τουλάχιστον μία από τις πιο κάτω ιδιότητες.

Α. μπάτσος.

Β. διαδηλωτής – αντιεξουσιαστής – αναρχικός – γνωστός-άγνωστος και πλήθος ακόμα επιθέτων που δείχνουν τίποτα άλλο πέρα από τις άπειρες μορφές που μπορεί να πάρει η γλώσσα μας στα χέρια ενός καλού ξυλουργού.

Γ. μόνιμος κάτοικος.

Δ. προβοκάτορας.

Περαστικοί, συνταξιούχοι, αργόσχολοι, μοδάτοι και λοιπές παρακρατικές δυνάμεις κομμένα. Λαμπρά.

Το χειρότερο με τα επεισόδια ήταν ότι ποτέ δεν ήξερες εκ των προτέρων πόσο θα πρέπει να περπατήσεις για να φτάσεις στο σπίτι σου, καθώς οι δρόμοι έκλειναν και άνοιγαν πιο γρήγορα κι από τις συμπληγάδες πέτρες. Και πετσόκοβαν τα φτερά του πάλλευκου περιστεριού που γράφει αυτή τη στιγμή, αναγκάζοντάς το να γυρνάει με τα πόδια στο σπίτι από την ασφάλεια και κάτω. Σημειολογικά έχει τεράστιο ενδιαφέρον η πρόταση που μόλις διάβασα. Ελπίζω να συμφωνείτε.

Βέβαια το γιορτινό κλίμα του καταθλιπτικού εαυτού μου έληξε ταυτόχρονα με τα κουράγια μπάτσων και επεισοδιογεννητόρων, οπότε και η κίνηση στο κέντρο επανήλθε σε φυσιολογικά για την εποχή και παράλογα για κάθε όμοιά της επίπεδα. Ευτυχώς δεν την ακολούθησε και το τύπου γιορτινό (μάι ας) κλίμα που επιβάλλει δικτατορικά ο χρόνος. Με μεγάλη μου χαρά βλέπω τον κόσμο αρκετά μουδιασμένο και κατηφή. Με λίγα λόγια, τον βλέπω ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι πάντα, με τη μόνη διαφορά ότι ο ίδιος το αγνοεί επιδεικτικά και εξοργιστικά. Καλά να λέμε που μια η στενότητα μια οι παράπλευρες απώλειες λειτουργούν όπως το σπαγκάκι στον αντίχειρα.

Διαβάζοντας μια στα γρήγορα ως εδώ, διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη ότι υπάρχει ειρμός. Ε, λοιπόν, ως εδώ ήταν. Ξεχάστε την οποιαδήποτε συνέχεια στο κείμενο. Από ‘δω και πέρα συνεχίζετε με δική σας ευθύνη. Καληνύχτα και καλή τύχη.

…

Είναι γεγονός πως ένα σπασμένο φανάρι δημιουργεί λιγότερα προβλήματα από ένα κακορυθμισμένο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις πρώτες μέρες μετά τις συγκρούσεις, όταν και ο περίφημος κρατικός μηχανισμός αδρανούσε με άλλοθι τη μανία των εξεγειρόμενων και δεν έφτιαχνε τίποτα για να μην του το ξανασπάσουν, δε δημιουργήθηκε το παραμικρό κυκλοφοριακό χάος σε οποιαδήποτε συμβολή δρόμων ορφανή από σηματοδότες. Το παραμικρό λέμε. Καθόμουν και χάζευα για ώρα την εφευρετικότητα και τον τσαμπουκά των ιθαγενών οδηγών και -προς μεγάλη μου έκπληξη- είδα ότι δουλεύει. Μια χαρά τα βρίσκουν τα μανάρια μου μόνα τους.

Εσκεμμένα μίλησα για χαλασμένα και κακορυθμισμένα φανάρια, αφήνοντας έξω την περίπτωση που θες πραγματικά να μπλοκάρεις τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο πρέπει να επιστρατεύσεις τροχονόμο. Μια από τις μέρες που γυρνούσα με ταξί από τη δουλειά στο σπίτι, πέτυχα κίνηση που ξεκινούσε από την πανόρμου και κατέληγε πάλι στην πανόρμου έχοντας κάνει το γύρο του κόσμου και προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Προτού φτάσω στην πανόρμου, όπου και είδα την αρχή του χάους και το τέλος της λογικής, είχα κάνει τον εξής διάλογο με τον ταρίφα.

Ταρίφας: Της πουτάνας γίνεται πάλι.

Θείος: Μμμ.

Ταρίφας: Ποτέ δε θα φτάσουμε.

Θείος: Μμμ.

Ταρίφας: Να δεις που γίνονται πάλι επεισόδια.

Θείος: Μπα. Τροχονόμος γίνεται. Στάνταρ. �

Ταρίφας: Δε μπορεί. Επεισόδια γίνονται σου λέω.

Θείος: Μμμ.

Πλήρωσα την κούρσα μόνο και μόνο επειδή τον λυπήθηκα και δεν έβαλα στοίχημα. Και να πεις ότι δεν είναι όλη μέρα στους δρόμους, να το καταλάβω.

Δίδαγμα: Η λύση για το κυκλοφοριακό της πιο κουλ πόλης του λεκανοπεδίου δεν είναι ούτε τα διόδια στα όρια του δακτυλίου ούτε δημιουργία εκατομμυρίων θέσεων πάρκινγκ ούτε τίποτα. Σπάσιμο φαναριών θέλει. Και απέλαση των τροχονόμων ασφαλώς. 

…

Τι κοινό έχει ο χριστός με τους μπάτσους; Ο χριστός ανέστησε το λάζαρο και οι μπάτσοι τους παπάδες.

Πάνω που όλοι ασχολούμασταν με τα του βατοπ-αιδοίου και οι μουσάτοι δεν ήξεραν από πού να φύγουν και πού να κρυφτούν, έσκασε -κυριολεκτικά, από τραγική ειρωνεία και πάλι- ο κορκονέας και τους ξεχάσαμε. Νομίζω πρέπει να του ανάψουν ένα κεράκι και να του γράψουν κάνα οικοπεδάκι.

Τις προάλλες διασταυρώθηκα με έναν τράγο. Ακόμα καταριέμαι το διάβολο που βαρέθηκα να μπω στη διαδικασία και να τον πλησιάσω όπως σε πλησιάζουν οι γύφτοι στο μοναστηράκι για να σου πασάρουν κάνα κλέμμένο γυαλί. Θα πήγαινα στα κλεφτά δίπλα του, θα άνοιγα το μπουφάν μου, από μέσα θα έβγαζα ένα οικόπεδο-φιλέτο σε σέξι πόζα και θα του έλεγα “το θες; Δυο μπιτόνια νερό κοστίζει. Για σένα ενάμιση”. Πρέπει να φωτογραφίσω οικόπεδα σε αισθησιακές στάσεις επειγόντως.

Ωστόσο, αυτό που πρέπει να μας μείνει είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο ένα πράγμα χειρότερο από το να είσαι μπάτσος ή παπάς στην ψωροκώσταινα. Δύο, αν συνυπολογίσουμε και το νοσηρό ενδεχόμενο να είσαι μπάτσος-παπάς. Το να είσαι πολιτικός. Αν και δεν είμαι σίγουρος ότι οι ιθαγενείς πολιτικάντηδες έχουν πλήρη συναίσθηση της κατάντιας τους.

Σήμερα συναντήθηκα με την εξής ατάκα. “Οι πολιτικοί πρέπει να αλλάζουν τόσο συχνά όσο οι πάνες και για τον ίδιο ακριβώς λόγο”. Τη βρίσκω εξαιρετική.

…

Τις προάλλες πέρασα από το σύνταγμα, κυρίως από αρρωστημένο ενδιαφέρον να δω από κοντά το πιο καλά φρουρούμενο δέντρο στην ιστορία της φαιδρότητας. Πέρα από τον υπερσύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό που το κρατούσε στη ζωή και το απαραίτητο  νοσηλευτικό προσωπικό που βρισκόταν γύρω του για να αποκλείσει το ενδεχόμενο να κολλήσει καμιά ενδοπλατειακή λοίμωξη, είδα και μια διμοιρία των ματ να ξύνει τα παπάρια της παραδίπλα του. Μιλάμε για εξαιρετικά γελοίο θέαμα, όχι;

Οκέι κι εγώ συμφωνώ πως όσο πιο απλές είναι οι αποστολές που τους αναθέτουμε, τόσο μικρότερες είναι οι πιθανότητες να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα, αλλά 50 άτομα να φυλάνε ένα γαμώδεντρο ρε πούστη μου; Του ματς. Καθόλου μουτς.

Το ακόμα πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι και πάλι κανείς δε θεωρεί το δέντρο ασφαλές. Ρωτήστε δέκα χιλιάδες γνωστούς σας και παρατηρήστε τις απαντήσεις.

Προσωπικά θέλω να ελπίζω ότι το ρημάδι δε θα προλάβει να δει πρωτοχρονιά. Είναι θέμα τιμής πλέον.

…

Το προηγούμενο κομμάτι μου γέννησε δύο ακόμα. Ένα για τους μπάτσους κι άλλο ένα για χαρωπούς δημάρχους. Φερστ θινγκς φερστ.

Είναι γεγονός πως από την 6^η δεκεμβρίου και δώθε, οι τίμιοι αστυνομικοί ιδρώνουν τη στολή τους και με το παραπάνω. Τρέχουν και δε φτάνουν. Με παροιμιώδη αυταπάρνηση και μεγαλειώδη αντοχή υπερβάλλουν εαυτούς. Τους συναντάς μέχρι και στα πιο απίθανα μέρη. Από ταράτσες και πιλοτές, μέχρι ανήλιαγους δρόμους και θεοσκότεινες λεωφόρους. Δεν το κάνουν επειδή είναι λαγωνικά και επιδιώκουν να μας προστατεύσουν. Επειδή κρύβονται το κάνουν. Ελπίζω και από τον εαυτό τους.

…

Άλλο ένα που μου ήρθε, πάλι με μπάτσους. Αναγκάζομαι να πηδήξω για λίγο τους χαρωπούς δημάρχους, αλλά αυτό δε θα το βρουν όλοι κακό. Συνεννοούμαστε θαρρώ.

Υπάρχει διάχυτη ευδαιμονία στον κόσμο, κάθε φορά που πλήττεται είτε το ηθικό είτε το υλικό του σώματος της αστυνομίας. Τη μέρα που πυροβόλησαν την κλούβα των ματ, ανυποψίαστος μπήκα στο ψιλικατζίδικο να πάρω τσιγάρα. Εκείνη την ώρα το κουτί που ποδηγετεί την κοινή γνώμη έπαιζε τη σχετική είδηση. Μόλις άκουσα για πυροβολισμούς και αδράνεια, ρώτησα τον ψιλικατζή και τους θαμώνες τι είχε συμβεί. Κανείς δεν κατάφερε να μου απαντήσει. Όλοι κρατούσαν την κοιλιά τους από τα γέλια. Τους ακολούθησα κι εγώ με ευχαρίστηση.

…

Πόσο έξω από την πραγματικότητα και την πόρνη (το ίδιο με την κοινή είναι) λογική πρέπει να είσαι για να αλλάξεις τους ωραιότατους μεταλλικούς κάδους με το πεντάλ στο κάτω μέρος (για να μην κολλήσεις χολέρα καθώς πετάς τα σκουπίδια) με πλαστικούς (άνευ πενταλακίου), μόνο και μόνο για να δείξεις ότι παράγεις έργο; Πόσο χαρωπός; Οκέι έχεις προχωρημένη άποψη περί αισθητικής, αυτό είναι σαφές και αυταπόδεικτο. Σκέψου λίγο όμως.

Ευτυχώς οι πλαστικοί κάδοι, πλαστικά καίγονται.

Η εκδίκηση της γυφτιάς πάρθηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη ήταν μέσα στα επεισόδια, όταν όλοι οι κάτοικοι των εξαρχείων κατέβαιναν από τα σπίτια τους στα διαλείμματα για τσιγάρο και κατούρημα και ο ένας πήγαινε τον κάδο κάτω από το σπίτι του διπλανού για “να καεί το σπίτι αυτού του πούστη, τι φταίει το δικό μου;”. Μετά ο διπλανός επέστρεφε ευγενικά  τον κάδο κάτω από το σπίτι του πρώτου κ.ο.κ. Στο τέλος τα μπατσόνια  αναγκάζονταν να κάνουν κάτι χρήσιμο και μάζευαν όλους τους κάδους γύρω από το τμήμα για να προφυλάξουν τον εαυτό τους και να βοηθήσουν τους επεισοδηματίες να τους κάψουν πιο εύκολα. Κυριλέ.

Η δεύτερη φάση ήταν αμέσως μετά την οπισθοχώρηση των συρράξεων. Εκεί που δεν το περίμενα, ένα πρωινό του δεκέμβρη, κατέβασα τα σκουπίδια και τον είδα και πάλι. Εκεί. Απέναντί μου. Μεταλλικός και γυαλισμένος. Το πεντάλ του εκεί που το είχα συνηθίσει. Δεν είναι ιδέα μου. Συγκινήθηκε κι εκείνος όταν με είδε. Τον άνοιξα με το πόδι, έριξα μέσα τη σακούλα με τα κωλόχαρτα κι εκείνος βόγκηξε με περισσή ικανοποίηση. Το ίδιο και τα αδερφάκια του που έγιναν μάρτυρες της σκηνής. Οι κάδοι μας επέστρεψαν. Το ακούτε χαρωποίοιοιοιοιοιοιοι; Αυτός ο έρωτας δε θα πεθάνει χωρίς μάχηηηηηηηηηηηηη. Παραληρώ, πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

…

Πλέον, έι τι εμ στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου δε βρίσκεις ούτε για πλάκα, εκτός ωραρίου τραπεζών. Οι καριόληδες σφραγίζουν ακόμα και τα δόντια τους μετά τις 2 το μεσημέρι, από φόβο μην τους τα σπάσουν. Αν μπορούσαν να ξηλώνουν και τις επιγραφές με την επωνυμία της τράπεζας, όπως κάνουν τα ταξί, θα το έκαναν με χαρά. Το γεγονός αυτό δεν έχει καθόλου πλάκα όταν επιστρέφεις κατάκοπος από τη δουλειά γύρω στις 11 το βράδυ και κατεβαίνεις από το ταξί δυο χιλιόμετρα από το σπίτι σου, μόνο και μόνο για να σηκώσεις λεφτά για να πάρεις τσιγάρα και αντικρίζεις σιδερένια ρολά αντί για έι τι εμ, οπότε πρέπει να περπατήσεις τα δυο χιλιόμετρα που σε χωρίζουν από τον καναπέ σου και μαζί άλλο ένα για να πας σε άλλη τράπεζα. Καθόλου πλάκα δεν έχει. Την επόμενη φορά που θα πετύχω σηκωμένα ρολά σε αντίστοιχη φάση, ειλικρινά θα κάψω εγώ το ρημαδομηχάνημά σας. Προτού σηκώσω λεφτά, μάλιστα. Έτσι, για σπάσιμο.

…

Για λίγες μέρες το τρεντ στην επαιτεία γύρω από την πλατεία των εξαρχείων δεν ήταν “ρε φιλαράκο, μήπως σου περισσεύει ένα ευρώ;”. Ούτε καν το “να ταΐσω τα παιντάκια μου. Καρτομάντιλο μισό ευρώ”. Ούτε καν το “ημερολόγια πουλάμε για έναν συμφοιτητή μας που έσπασε το πόδι του πριν 7 χρόνια”. Ήταν το “Φίλε μου μήπως έχεις φωτιά;”. Κανείς δεν άναβε τσιγάρο. Όλοι θέλαμε να προσφέρουμε τον… οβολό μας για να ανάψει το κέφι. Να ‘ναι καλά τα παιδιά. Και οι προβοκάτορες, δεν έχει σημασία.

…

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να μου φαίνεται πιο αγριεμένη από ποτέ. Με έπιασε νευρικό γέλιο όταν άκουσα δήλωση του υπουργού δικαιοσύνης. Ο εν λόγω, σε δηλώσεις του σχετικά με το σωφρονιστικό σύστημα και τις τομές (νομίζω κι εδώ κυριολεκτικά πάει) που επιχειρεί η κυβέρνηση για τον εκσυγχρονισμό του, τόνισε -μεταξύ άλλων- ότι “Στόχος μας είναι ο άνθρωπος”. Πόσο πιο καθαρά να πει ότι μας σημαδεύουν με τα όπλα; Φυλαχτείτε όσο πιο καλά μπορείτε. Θα έλεγα να κάνετε και μαθήματα χαμηλών πτήσεων, προκειμένου να κινείστε στα ανοιχτά και να μην έχουν να πουν  για εξοστρακισμούς και αηδίες, αλλά τότε θα έχουν το άλλοθι ότι όντως πυροβόλησαν στον αέρα. Άκρη δε βγάζεις μαζί τους.

…

Πολύ όμορφα και γλυκά η τελευταία αποστροφή με έφερε σε μια-δυο σκέψεις που με βασανίζουν εδώ και μέρες.

Βαρέθηκα να ακούω έναν κοντό και παράφρονα να ισχυρίζεται ότι πρόκειται για εξοστρακισμό, εποστρακισμό ή κάτι τέτοιο το οποίο τα φτωχά ελληνικά μου δε μου επιτρέπουν να γνωρίζω. Ωστόσο, η φτωχή λογική μου μού λέει  ότι χάνουμε το νόημα. Εξηγούμαι. Για να εξοστρακίστηκε (εποστρακιστηκε, γκρεμοτσακίστηκε κ.ο.κ.) η σφαίρα, ο μπατσος πρέπει να πυροβόλησε λίγο κάτω, λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά από τον πιτσιρικά. Σίγουρα όχι στον αέρα, διότι δεν έχει αναφερθεί ποτέ μέχρι σήμερα εξοστρακισμός (βλ. πιο πάνω παρένθεση) σε σύννεφο. Σωστό; Λογικό; Ας μου απαντήσει κάποιος. Η ίδια λογική μου μού επιτρέπει να συμπεράνω ότι αυτό που μας λένε επί της ουσίας είναι ότι ο μπάτσος αστόχησε. “Σόρι ρε φίλε. Για να σε σκοτώσω πήγαινα, αλλά δε σημάδεψα καλά. Ευτυχώς η πλούσια ελληνική γλώσσα επέτρεψε στη σφαίρα να ακολουθήσει τροχιά πιο αλλόκοτη κι από αυτή τη ΜΙΑ που πέτυχε τον κένεντι σε ΧΙΛΙΑ σημεία και τελικά σε βρήκε. Φιου”.

Ας καταλήξουν. Αν είναι εξοστρακισμός, δεν είναι ταυτόχρονα και α. απευκταία αστοχία, β. πυροβολισμός οπουδήποτε αλλού πλην του αέρα;

…

Η δεύτερη σκέψη μου γύρω από τα παράδοξα που ακούμε είναι αυτή. Έστω ότι έχεις έναν μπάτσο που οι συνάδελφοί τον αποκαλούν ράμπο, που είναι της πιάτσας, που είναι πολλάν βαρύς κι ασήκωτος, που απειλεί τις μπίρες ότι αν δεν ανοίξουν μόνες τους θα μπουκάρει και θα τα κάνει όλα λίμπα, που τελικά ανοίγει τις πιο πάνω μπίρες με -εύστοχο- πυροβολισμό κ.λπ.

Δεν είναι απόλυτα φυσικό αυτός ο μπάτσος να έχει στο όπλο του σφαίρες τις οποίες έχει ήδη “ταλαιπωρήσει” ξύνοντάς τις σε τοίχους, αλλοιώνοντας το σχήμα τους (αλλά όχι τη χρηστικότητά τους) με ελαφρά χτυπήματα σε τσιμεντένιες επιφάνειες κ.λπ. (καταλάβατε τι θέλω να πω, σωστά;), μόνο και μόνο για να μπορεί να πυροβολήσει ανά πάσα στιγμή και να μπορεί να ισχυριστεί αν κάτι πάει “στραβά” ότι είναι εξοστρακισμός, εποστρακισμός, το μουνί της μάνας του; Μια απλή σκέψη κάνω. Δε συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις πολιτισμένες χώρες. Ακριβώς γι’ αυτό μπαίνω σε υποψίες. �

…

Όταν οι νεαροί και οι νεαρές κάνουν καθιστικές διαμαρτυρίες, σε ποιον ακριβώς κάθονται; Μήπως αν κάθονταν στους μπάτσους και στην πολιτική ηγεσία, τίποτα από αυτά δε θα είχε συμβεί, καθώς θα είχαν φύγει τα χοντρά;

…

Σε ένα από τα πρώτα επεισόδια (όχι του δρόμου, αλλά της τηλεόρασης) της πρώτης σεζόν του σιξ φιτ άντερ είχα ακούσει κάτι που με σημάδεψε. Ευτυχώς με άλλον τρόπο από αυτόν που σημαδεύουν σήμερα τον κόσμο.

You know what I find interesting? If you lose a spouse, you're called a widow, or a widower. If you're a child and you lose your parents, then you're an orphan. But what's the word to describe a parent who loses a child? I guess that's just too fucking awful to even have a name.

Τι να πουν κι αυτοί!

…

Σε ένα φωτορεπορτάζ της ελευθεροτυπίας, διάβαζα διάφορα συνθήματα που είχαν γράψει οι πιτσιρικάδες στους τοίχους κατά τις πρώτες μέρες, αυτές των αυθόρμητων κινητοποιήσεων. Κάποια ήταν πιο έξυπνα από άλλα. Κάποια πιο επαναστατικά. Όλα όμως, με πρώτο το “ιστορία ερχόμαστε” μου έβγαλαν την τεράστια ανάγκη μιας ολόκληρης γενιάς να αφήσει το στίγμα της. Να περάσει και να ακουμπήσει, σε αντίθεση με τόσες άλλες.

Είναι σαφές ότι οι σημερινοί έφηβοι ζηλεύουν τη γενιά της χούντας (μελέτης, σύμφωνα με κάποιους) και του πολυτεχνείου, αυτή του μάη του ’68, ακόμα και τη γενιά του ’91 με τις αναίτιες καταλήψεις. Θέλουν να μιλάμε για τη γενιά του 2008 που μας ταρακούνησε και έδειξε ότι είναι εδώ και θα μας στριμώξει στη γωνιά ενός ρινγκ που δεν τη ρωτήσαμε αν θέλει να μπει, παρόλα αυτά μπορεί (σύμφωνα με την ίδια) και να παλέψει και να (μας;) νικήσει.

Αυτό που δεν έχει υπολογίσει είναι ότι το πνευματικό κίνημα της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Ή, εναλλακτικά, η εποχή μας είναι κάτι δεκαετίες πίσω από το σημείο όπου θα έπρεπε να βρίσκεται. Και τα δύο ενδεχόμενα παίζουν, με επικρατέστερο, πάντως, το δεύτερο.

Η γενιά που εξέφρασε, λοιπόν, το επαναστατικό πνεύμα καλύτερα από κάθε άλλη, μας έχει αφήσει ισχυρές παρακαταθήκες για το μέλλον. Ένα μέλλον που ήδη ζούμε.  �

Η διανόηση της πρωτοπόρας ελληνικής μουσικής σκηνής περασμένων δεκαετιών, μας δείχνει ακόμα το δρόμο.

Έτσι αποφάσισα να κλείσω αυτό το ποστ και μαζί του αυτό το χρόνο. Με έναν ύμνο που ξεδιπλώνει μπροστά μας μια σκληρή, επίκαιρη, διαχρονική και ταυτόχρονα αδιαπραγμάτευτη αλήθεια…

Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ (μουσική-στίχοι: Κώστας Τουρνάς)

Έφυγε άλλος ένας χρόνος
που για το καλό επάλεψε.
Με τα μάτια μου τον είδα
που σαν έφευγε, εδάκρυσε.

Όλοι είπανε πως μαύρη
ήταν η χρονιά που ζήσαμε.
Γι’ άλλη μια φορά στη Γη μας
τη ζωή μας δεν βοηθήσαμε.

Μα μη σε νοιάζει εσένα για όλα αυτά,
αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.
Το χρόνο που μας πέρασε σε γνώρισα
κι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.

Μες στα καφενεία λέγαν
πως κάθε πέρσι ήταν και καλύτερα.
Κι οι εφημερίδες γράφαν
ότι υπάρχουν και χειρότερα.

Η Ανατολή κι η Δύση
διαφορές είχαν, αγάπη μου.
Μα εσύ κι εγώ τι φταίμε,
που ‘μαστε κι οι δυο τόσο μικροί. 

Μα μη σε νοιάζει εσένα για όλα αυτά,
αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.
Το χρόνο που μας πέρασε σε γνώρισα
κι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.

 …άμα είσαι μουνόδουλος, μπορεί κάλλιστα ο κόσμος γύρω σου να καίγεται κι εσύ να κοιτάς επίμονα την τρίχα του μουνιού ενώ ταλανίζεσαι από το αμείλικτο ερώτημα “να τη χτενίσω την καριόλα ή να την ξυρίσω;”.  

Καλή χρονιά συνοδοιπόροι και συναγωνιστές (στον αγώνα που εννοεί το τραγούδι, ασφαλώς).