Και η σάλα με υγεία

Ως γνωστόν, είμαι εξαιρετικά μίζερος και γρουσούζης. Έχω την εντύπωση ότι γεννήθηκα γέρος. Με δεδομένο ότι κοντεύω να γεράσω σε αυτά που μετριούνται με το ημερολόγιο, φανταστείτε πόσο είμαι στα αμέτρητα. Γάμησέ τα, φίλε αναγνώστη. Τεσπά.  

Ως γεροπαράξενος, λοιπόν, σιχαίνομαι τον κόσμο, αρρωσταίνω με τη βαβούρα, μισώ την ηλιθιότητα, απεχθάνομαι τον τρόπο λειτουργίας (ποιος ήρθε;) της ψωροκώσταινας, λατρεύω να γκρινιάζω, εκστασιάζομαι με το να μένω στα λόγια και -όπως έχω ξαναπεί- τις περισσότερες από τις στιγμές-χάιλαϊτ της ζωής μου τις έχω περάσει μόνος. Σε αυτές συμπεριλαμβάνω και 5-6 αποθεωτικές μαλακίες.  

Ωστόσο, κάποιες φορές, έτσι για αλλαγή βρε αδερφή, αποφασίζω να κάνω πέρα το μισαλλόδοξο εαυτό μου για να δω πώς στο διάολο είναι αυτή η περίφημη ζωή του νορμάλ (ορίστε;) κόσμου.  

Να σημειώσω εδώ πως η προαναφερθείσα απόφαση αποτελεί τυχαίο γεγονός -όμοιο με μια… παρεξήγηση, τρόπον τινά- και κάθε χρονική ταύτισή της με περιόδους γιορτών, αργιών και σχολών κάθε άλλο παρά επιδιωκόμενη και ευκταία μπορεί να χαρακτηριστεί. Ωστόσο κάποτε συμβαίνει. Κακή ώρα.  

Τις περασμένες μέρες είπα να βγω από το καβούκι μου και να πάω κόντρα στις συνήθειές μου. Οκέι, όχι σε όλες, καθώς και φέτος η αλλαγή του χρόνου με βρήκε μόνο και ευτυχισμένο, μακριά από τυπικότητες και μουδιασμένες εκφράσεις συμπάθειας. Πλάκα-πλάκα αυτό το έθιμο δε θα το αλλάξω καθόλου εύκολα. Ενιγουέι.  

Στις φάσεις που δεν ήμουν μόνος και δεν έβλεπα ταινίες (μπορεί να έχω δει και είκοσι τέτοιες από τα αχρηστούγεννα ως τώρα. Και συνεχίζω) έζησα κάμποσα τραγελαφικά “ναι μεν, αλλά” αρκετές ανούσιες εντάσεις, ισάριθμα πείσματα, τσακωμούς, λογομαχίες και δε συμμαζεύεται, τα οποία μπαίνω σε σοβαρό πειρασμό να γράψω, αλλά δε θα το κάνω ακόμα γιατί ακόμα με εκνευρίζουν. Το κορυφαίο πάντως με έστειλε από το ζενίθ στο ναδίρ πιο γρήγορα κι από ό,τι η τάχα μου επίθεση στους δίδυμους πύργους έφερε τους εν λόγω από τα τετρακόσια τόσα μέτρα στα τετρακόσια τόσα μέτρα μείον (θα επανέλθω σε αυτό το θέμα μάλλον νωρίς παρά αργά). Ούτε κι αυτό θα το καταγράψω, αλλά θα αναφέρω ότι συναγωνίζεται σε γελοιότητα το αμίμητο σκηνικό που με είχε κάνει να κοπανιέμαι από τα γέλια πριν λίγα χρόνια.  

Δημιουργικός διευθυντής διαφημιστικής εταιρείας του παρελθόντος σκάει στο γραφείο του προέδρου και του λέει “νομίζω πως ήρθε η ώρα να μου κάνεις αύξηση. Πιστεύω πως την αξίζω”. Χαμογελαστός ο πρόεδρος του απαντά “πολύ ενδιαφέρουσα τόσο η παρατήρησή σου όσο και η χρονική συγκυρία. Βλέπεις, σκέφτομαι να σε απολύσω”. Μετά από αυτό το σύντομο αλλά χαρακτηριστικό διάλογο, άρχισαν να κοπανιούνται από τα νεύρα και νομίζω ότι μόλις προχθές κατάφεραν να τους χωρίσουν, έπειτα από μεσολαβητική προσπάθεια του σαρκοζί. Εν τω μεταξύ, τώρα που το διαβάζω πιο ψύχραιμα, αποφάσισα και ποιος κερδίζει την άτυπη μάχη γελοιότητας που όρισα εγώ ο ίδιος. Εγώ ο ίδιος. Να που κερδίζω και κάπου ρε. Θινκ πόζιτιβ, καλά το λένε.     

Μόλις θυμήθηκα και άλλο κορυφαίο σκηνικό, αλλά δυστυχώς για μένα και ευτυχώς για σας δε μπορώ να κάνω κάποιον σχετικό παραλληλισμό. Μόνο μια τομή μπορώ να κάνω στην όποια ροή του ποστ και να πω ότι σε κάποια πράγματα δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Μπορώ να είμαι ο πιο ανεκτικός και μειλίχιος και γλυκός άνθρωπος του κόσμου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έτσι και πεις μια λάθος κουβέντα, θα με δεις να μετατρέπομαι στο μεγαλύτερο μουνόπανο που έχεις δει ποτέ. Ρόλο που δεν αποποιούμαι ούτως ή άλλως, αλλά είπαμε. Ήμουν στη γλυκιά μου φάση δυο σεκς πριν, βρε κουτά, ντααααα. Αρχίζω να θυμάμαι και να φουντώνω.  

Δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω ότι υπάρχει θεός. Και η μόνη ενασχόλησή του είναι το να γαμιέται στα γέλια με τις φάρσες που μου σκαρώνει. Ντάξ, αστειεύομαι, δεν είμαι τόσο χάλια που να πιστεύω παραμύθια. Και με αυτό το θέμα θα επιστρέψω σύντομα, γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που είδα. Συνεχίζω.  

Και κάπως έτσι φτάνω εδώ, ενώπιών σας, να αναρωτιέμαι: Μήπως είμαι πολύ δύσκολη πίστα για τους άλλους; Μήπως είμαι τόσο εγωιστής που κανείς δε μπορεί να βγάλει άκρη μαζί μου; Ή μήπως απλά όλοι οι άλλοι είναι οι λάθος άνθρωποι στις λάθος στιγμές; Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό που μόλις έγραψα βγάζει νόημα, καθώς τελευταία φορά που ξύπνησα ήταν χθες το μεσημεράκι. Οπότε προχωρώ σε μια πιο βατή και εξίσου ισοπεδωτική σκέψη. 

Εφόσον όταν είμαι μόνος και καλά περνάω και ελαχιστοποιώ τις πιθανότητες να αρπαχτώ με κάποιον άλλο πλην του εαυτού μου, μήπως αυτό πρέπει να κάνω; Μήπως δεν είμαι για πολλά-πολλά με ξένο κόσμο και όσο πιο σύντομα το αποδεχτώ αυτό, τόσο πιο ήρεμος θα είμαι; Μήπως το μόνο που χρειάζομαι είναι ένας καναπές, ένα ντιβιντί πλέιερ, άπειρες ταινίες και σειρές, ένα πισί και όσος περισσότερος χρόνος μπορεί να επινοηθεί από έναν τύπο που απεχθάνεται όσο τίποτα τον προγραμματισμό, όπως εγώ; Λέω, μήπως. Και απαντάω, μάλλον.  

Και η σάλα με υγεία λοιπόν, αδέρφια. Άπαξ και έχω αυτό, τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά.  

Αφήστε, δε, που ούτως ή άλλως για καναπέως (διαβάζεται “κάνα πέος”) είμαστε όλοι μας κι όσο πιο νωρίς το πάρουμε χαμπάρι, τόσα λιγότερα θα μας φάνε οι ψυχίατροι.  

Κλείνω με ένα μπλουζάκι που μου έφερε στο μυαλό το σημερινό άχρηστο θέμα και πάω να στρωθώ στον καναπέ μου. Είτε για ταινία είτε για ύπνο, δεν έχει αποφασίσει ακόμα το σώμα μου.  

Καλή χρονιά να ‘χουμε βρε. Έτσι όπως μπήκε ο γαμιόλης, να βγει κιόλας. Στο διάολο πια.