-Τι θα γινόταν αν σου έλεγα ότι δεν γερνάω, αλλά γίνομαι νεότερος από όλους τους άλλους;
-Τότε θα σε λυπόμουν. Θα πρέπει να δεις όλους όσους αγαπάς να πεθαίνουν πριν από εσένα. Είναι μια τρομερή ευθύνη.
-Ποτέ δεν είχα σκεφτεί για τη ζωή ή τον θάνατο μ' αυτό τον τρόπο.
-Μπέντζαμιν, είναι γραφτό να χάνουμε αυτούς που αγαπάμε. Πώς αλλιώς θα γνωρίζαμε πόσο σημαντικοί είναι για εμάς;
Ήταν η πρώτη γυναίκα που με αγάπησε. Μού είχε αφήσει ένα σημείωμα. Έλεγε: "Είμαι ευτυχής που σε γνώρισα" και τίποτα άλλο.
Είναι παράξενο να γυρίζεις σπίτι. Μοιάζει το ίδιο, μυρίζει το ίδιο. Το νιώθεις το ίδιο. Συνειδητοποιείς ότι αυτό που έχει αλλάξει, είσαι εσύ.
Οι ζωές μας ορίζονται από τις ευκαιρίες. Ακόμη κι από αυτές που χάνουμε.
Μερικές φορές είμαστε σε πορεία σύγκρουσης κι απλά δεν το γνωρίζουμε. Είτε είναι τυχαίο ή σχεδιασμένο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μια γυναίκα στο Παρίσι πήγαινε για ψώνια. Όμως ξέχασε το παλτό της και πήγε πίσω να το πάρει. Όταν πήρε το παλτό, χτύπησε το τηλέφωνο. Έτσι πήγε να το σηκώσει και μίλησε για λίγα λεπτά. Ενώ η γυναίκα μιλούσε στο τηλέφωνο, η Νταίζη έκανε πρόβα για την παράστασή της στην Όπερα του Παρισιού. Κι ενώ έκανε πρόβα, η γυναίκα που δε μιλούσε πια στο τηλέφωνο, είχε βγει έξω για να πάρει ένα ταξί. Ένας ταξιτζής είχε αφήσει νωρίτερα μια κούρσα και σταμάτησε για να πιει ένα καφέ. Κι όλα αυτά ενώ η Νταίζη έκανε πρόβα. Κι ο ταξιτζής που είχε αφήσει νωρίτερα την κούρσα, κι είχε σταματήσει για καφέ, πήρε την κυρία που πήγαινε για ψώνια και δεν είχε προλάβει να πάρει το ταξί νωρίτερα. Το ταξί έπρεπε να σταματήσει για κάποιον που περνούσε τον δρόμο κι είχε φύγει για τη δουλειά 5 λεπτά αργότερα απ' ό,τι συνήθως, επειδή είχε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι του. Ενώ ο άντρας που είχε αργήσει στη δουλειά περνούσε το δρόμο, η Νταίζη είχε τελειώσει την πρόβα της κι έκανε ντους. Κι ενώ η Νταίζη έκανε ντους, ο ταξιτζής περίμενε τη γυναίκα έξω από μια μπουτίκ να πάρει ένα πακέτο, που δεν είχε τυλιχθεί ακόμη, γιατί το κορίτσι που έπρεπε να το κάνει είχε χωρίσει από τον φίλο της την προηγούμενη βραδιά και το είχε ξεχάσει. Όταν πακεταρίστηκε, η γυναίκα γύρισε στο ταξί, που του έφραξε το δρόμο ένα φορτηγό με παραδόσεις, την ώρα που η Νταίζη ντυνόταν. Το φορτηγάκι μετακινήθηκε και το ταξί μπόρεσε να φύγει. Ενώ η Νταίζη, η τελευταία που ντύθηκε, περίμενε μια φίλη της που του έσπασε το κορδόνι. Ενώ το ταξί ήταν σταματημένο σε ένα φανάρι, η Νταίζη κι η φίλη της βγήκαν από την πίσω πόρτα του θεάτρου.
Κι αν μόνο ένα πράγμα είχε συμβεί διαφορετικά… αν δεν είχε σπάσει το κορδόνι…. ή αν είχε μετακινηθεί το φορτηγάκι νωρίτερα…. ή αν το πακέτο είχεπακεταριστεί κι ήταν έτοιμο…. αν το κορίτσι δεν είχε χωρίσει από τ' αγόρι της….ή αν ο άντρας είχε βάλει το ξυπνητήρι κι είχε ξυπνήσει πέντε λεπτά νωρίτερα…. ή αν ο ταξιτζής δεν είχε σταματήσει για έναν καφέ….ή αν η γυναίκα είχε θυμηθεί το παλτό της κι έμπαινε νωρίτερα σε ταξί….η Νταίζη κι η φίλη της θα είχαν περάσει το δρόμο και το ταξί θα τις είχε προσπεράσει.
Όμως η ζωή είναι αυτό που είναι. Μια σειρά από ζωές και περιστατικά που διασταυρώνονται.
-Χαίρομαι που δεν βρήκαμε ο ένας τον άλλον όταν ήμουν 26.
- Γιατί το λες αυτό;
-Ήμουν τόσο νέα! Κι εσύ ήσουν τόσο γέρος! Έγινε όταν έπρεπε να συμβεί. Θέλω ν' απολαύσω κάθε στιγμή που έχω μαζί σου.
-Σκεφτόμουν…. Γεννήθηκες το 1918, Σήμερα είσαι 49 ετών. Εγώ είμαι 43 χρονών. Έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία. Θα βρεθούμε στη μέση.
-Θα φτάσουμε ο ένας τον άλλο. Περίμενε. Θέλω να μας θυμάμαι όπως είμαστε τώρα.
Ελπίζω να δεις πράγματα που θα σε εκπλήξουν. Ελπίζω να αισθανθείς πράγματα που ποτέ δεν έχεις αισθανθεί. Ελπίζω να συναντήσεις ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις. Ελπίζω να ζήσεις μια ζωή που θα είσαι περήφανη γι' αυτήν. Κι αν καταλάβεις ότι δεν την ζεις, ελπίζω να έχεις τη δύναμη να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή.
Μπορείς να είσαι θυμωμένος σα λυσσασμένος σκύλος έτσι όπως έγιναν τα πράγματα. Μπορείς να βρίσεις, μπορείς να καταραστείς τη μοίρα σου. Αλλά όταν φτάσεις στο τέλος πρέπει να τα ξεχάσεις όλα.
thios