Στέκια των τσακωμικών

Αυτό το ποστ ξεκίνησε με άλλα όνειρα, αλλά στην πορεία είδα τη ματαιότητά του και το πήρα αλλιώς. Προς το παρόν, θα το πάρω από την αρχή.  

Πρόσφατα είδα το ρέτλερ. Ακόμα πιο πρόσφατα συνέβησαν διάφορα ευτράπελα εδώ μέσα. Συνδυάζοντας τα γεγονότα και αντλώντας έμπνευση από την παραμορφωμένη μούρη του ρουρκ, σκέφτηκα τι καλά που θα ήταν να παραμορφώσουμε κι εμείς τις δικές μας. 

Έτσι ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ. Με το όνειρο να συσπειρώσω όλους τους τσακωμικούς σε ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ (έμφαση) σημείο, για μια συνάντηση με σκοπό το ξεκατίνιασμα, τις ανταλλαγές ύβρεων, τα μαλλιοτραβήγματα και άλλες ευγενείς –κατά πρόσωπο- δραστηριότητες που εκτός από την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ (έμφαση λέμε) εκτόνωση συμβάλλουν και στην καλή κυκλοφορία του αίματος. Δε θα μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει η ελλιπής αιμάτωση ορισμένων κομβικών οργάνων στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού, αν και μπαίνω σε σοβαρό πειρασμό. Καταλάβατε τι θέλω να πω πάντως. 

Η βραδιά που οραματίστηκα δε θα ήταν μια απλή βραδιά. Θα την ονομάζαμε “θεματική” προς τιμήν των άπειρων θεμάτων που κουβαλάει καθένας από μας. Και δε θα την ονομάζαμε “έξοδο”. Θα την ονομάζαμε “τσακωμικό εκπαιδευτικό περίπατο”. Θα διαπιστώσετε το γιατί.  

Με συγκίνηση και δέος, καταθέτω το πρόγραμμα του υποθετικού θεματικού τσακωμικού εκπαιδευτικού περιπάτου (ουφ), όπως ακριβώς με επισκέφτηκε:  

Ως σημείο συνάντησης θα ορίζαμε τη γωνία Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, αφενός για να μην τρέχω μακριά από το σπίτι μου και αφετέρου για να πάρουμε μια ιδέα για το πώς στο διάολο είναι τελικά οι πραγματικές συρράξεις. Το συγκλονιστικό πλεονέκτημα που παρουσιάζει το εν λόγω σημείο, επιπροσθέτως, είναι ότι ακόμα κι αν ψοφούσε κανένας από εμάς, ως αποτέλεσμα των πρώτων αψιμαχιών, θα γυρνούσαμε την πλάτη στο αιμόφυρτο θύμα και θα απομακρυνόμασταν ησύχως, βέβαιοι ότι κανείς δε θα μάθαινε ποτέ την αλήθεια.  

Η επίσημη δικαιολογία που θα πρόβαλαν τα δελτία θα ήταν ότι το θλιβερό συμβάν οφείλεται σε παρεξήγηση. Μια ΤΕΤΑΡΤΗ (οργή) σφαίρα που έριξε ο κορκονέας δεν κατάλαβε ότι πρέπει να αποστρακιστεί αμέσως και περιπλανιόταν στον εναέριο χώρο των εξαρχείων για ένα δίμηνο περίπου. Ε, κάποια στιγμή σκέφτηκε ότι κάποιος την κοροϊδεύει, βαρέθηκε να πετάει δεξιά κι αριστερά και βρήκε ένα εύκαιρο σημείο να… προσλαιμωθεί. Μια χαρά πειστικό σενάριο είναι αυτό, σύμφωνα με τις αρχές. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, σύμφωνα με μας. Ένας έξτρα τσακωμικός ούτε έλειψε ούτε περίσσεψε ποτέ.  

Ας αφήσω, όμως, το υποθετικό του υποθετικού σενάριο και ας εστιάσω στο υποθετικό τελεία.  

Είμαστε στο σημείο συνάντησης, Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, οργανώνοντας τη μεγάλη έξοδο που δεν τη λέμε έξοδο, αλλά κάτι άλλο δύσκολο που πρέπει να κάνω κόπι πέιστ τώρα για να το γράψω και βαριέμαι.  

Επειδή οι περισσότεροι από τους τσακωμικούς δεν γνωρίζονται καν, θα είχαμε σύνθημα και παρασύνθημα για την αναγνώριση. Με το που θα έφτανε κάποιος στο σημείο, θα πλησίαζε κάποιον που θα στεκόταν ήδη εκεί και θα έλεγε το σύνθημα: “Τσα! Κωμικός;”. Σε περίπτωση που ο ήδη φτασμένος ήταν εκεί με σκοπό το αίμα, θα προχωρούσε στο παρασύνθημα: “Τσα! Κωμικός, βέβαια”.  

Αυτό για τις περιπτώσεις που κάποιος δε θα φαινόταν αρκετά κωμικός με την πρώτη ματιά. Αν η φάση του έβγαζε μάτι, αμέσως θα ανοίγαμε την αγκαλιά μας για να τον περιθάλψουμε, χωρίς συνθήματα, παρασυνθήματα και με λίγες μαλακίες (ολντ χάμπιτς ντάι χαρντ).   

Εν πάση περιπτώσει, μ’ αυτά και μ’ αυτά θα μαζευόταν ένας σκληρός πυρήνας τσα!κωμικών και θα άρχιζε το πρόγραμμα.  

Επόμενο θέμα θα ήταν το “οκέι βρεθήκαμε. Και τώρα;”. Και τότε, καλοί μου φίλοι, θα αρχίζαμε την περιήγηση στα πιο χοτ σποτς της πόλης.  

Στάση πρώτη: Αλλού φαν παρκ (Λ. Κηφισού και Π. Ράλλη, όποια περιοχή θεωρείται εκεί).
Όταν είσαι σωστός τσακωμικός, είσαι εντελώς αλλού αλλά το μόνο φαν που έχει, είναι για όσους σε παρακολουθούν. Εσύ δεν το διασκεδάζεις καθόλου, αλλά αυτό δεν είναι ανάγκη να το ξέρουν οι άλλοι. Παλεύεις να το κρύψεις. Ανεπιτυχώς.  

Στο αλλού θα αφήναμε για λίγο τα τσακωμικά στοιχεία που ταιριάζουν με τον χώρο να παίξουν χαρωπά για λίγο, ώστε να επιτευχθεί το τιμ μπόντινγκ, τρόπον τινά. Όπως έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω, το να τσακώνεσαι με έναν άγνωστο είναι τουλάχιστον θλιβερό. Πρώτα δενόμαστε και χαλαρώνουμε και μετά βγάζουμε όλη τη χολή μας. Αφού τα παιδάκια θα έπαιζαν και θα εκτονώνονταν, θα συνεχίζαμε.  

Στάση δεύτερη: Αθηνών Αρένα (Πειραιώς 166, Γκάζι).
Ένας χώρος που βρίθει σημειολογικών αναφορών. Αθηνών, γιατί η πάντα φιλόξενη γη της άθενς βόις μπλα μπλα μπλα και αρένα, γιατί έχουμε μονομάχους εδώ, όχι αστεία. Μονομάχους με caps lock και anonymizing, πάντως μονομάχους. Μπλογκοσταγείς (κατά το αιμοσταγείς).  

Οι θεριακλήδες, λοιπόν, θα χύνονταν στην αρένα και θα άρχιζαν να εκτοξεύουν πληκτρολόγια και οθόνες ο ένας στον άλλο. Για να μη βγουν εκτός πλαισίου, όχι τίποτα άλλο. Αφορμή για να ανάψει ο καυγάς θα ήταν οι ζαβολιές που έκαναν τα άλλα παιδάκια στο τρενάκι του αλλού φαν παρκ μισή ώρα πριν, αλλά όλοι θα ξέραμε ότι από πίσω κρύβονται βαθύτερα και πολύ σοβαρά αίτια: Πικρόχολα σχόλια του παρελθόντος, απωθημένα μηνών και ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει και ο πλέον νοσηρός νους (όχι εσύ. Ο άλλος).  

Θα κέρδιζε αυτός που θα άρπαζε πρώτος το μικρόφωνο και θα έσπαγε το φράγμα των 15000 I.P.M (προσβολών ανά λεπτό) σε αυτοσχέδιους ραπ ρυθμούς, υπό το ασταμάτητο χειροκρότημα κοινού και κριτικών.   

Για να αποτελειώσουμε τους ηττημένους αυτής της διαδικασίας, θα τους αφήναμε πίσω για να ακούσουν ρέμο. Οι υπόλοιποι (οι βενσερέμος) θα συνεχίζαμε για…  

Στάση τρίτη: Αυτοσχεδιασμός (δεν έχει διεύθυνση αυτός. Οι εναλλακτικές επιλογές έχουν).
Η νύχτα θα ήταν ακόμα νεαρά, οπότε πλήθος προκλητικών προτάσεων θα κατέκλυζε τα κακομεταχειρισμένα κεφάλια των τσακωμικών. Το Box (Κωλέττη 4, Εξάρχεια) για πρόχειρα στημένους αγώνες πυγμαχίας, το Ρεσιτάλ (Ερεσσού 64, Εξάρχεια), που για μια και μόνη φορά θα μετονομαζόταν σε “ρεζιλιτάλ” και το Rue de Marseille (Μασσαλίας κάμποσο, Κολωνάκι) για να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις χειροδικίες και να φρεσκάρουμε τα “γαλλικά” μας, είναι μόνο λίγες από τις πάμπολλες επιλογές που θα ανοίγονταν μπροστά μας.  

Τεχνηέντως παρέλειψα προορισμούς όπως λ.χ. τον Χασάν –κανείς δεν ξέρει το κανονικό του όνομα (Λόντου και Μεσολογγίου, Εξάρχεια) και παρεμφερή μέρη για μετά τον Χασάν (όπως λ.χ. το καφετί, κάπου στη Ζ. Πηγής), διότι δημιουργούν οθωμανικούς συνειρμούς και δεν είμαι σίγουρος ότι θα υπήρχε ερωτική ατμόσφαιρα στον αέρα, ώστε να επιτευχθεί η επιθυμητή χαλάρωσις.   

Η αλήθεια είναι ότι το ιδανικό μαγαζί που θα μας φιλοξενούσε υπάρχει μόνο στη φαντασία. Λέγεται Μαύρα Μεσάνυχτα και το βρίσκει κανείς μόνο στις οθόνες του μέγκα. Αν ήταν στη διάθεσή μας αυτό το κωλομάγαζο, δε θα είχαμε κανένα άλλο ανάγκη. Όποιος έχει δει έστω και ένα επεισόδιο και όποιος ξέρει έστω και υποτυπωδώς τους χαρακτήρες, με αντιλαμβάνεται. Ενιγουέι.  

Στη συνέχεια θα έπρεπε να ανασυνταχθούμε. Θα βάζαμε κάτω τις δυνάμεις μας σε αυτή την άτυπη μονομαχία μεταξύ ανάρχιδων, χαμερπών, γλοιωδών και τρισάθλιων αντρών -από τη μια- και υπέροχων, πανέμορφων, αλάνθαστων και πανέξυπνων γυναικών -από την άλλη- και θα αποφασίζαμε από κοινού να πάμε σε ένα μαγαζί που πραγματικά θα μας ερχόταν κουτί.  

Το τέλος της νύχτας, φίλες και φίλοι, θα μας έβρισκε στο John Doe (Πανόρμου 86), αυτό είναι το μόνο βέβαιο.  

Για να κατανοήσει ακόμα και ο ανυποψίαστος τα ανυπέρβλητα πλεονεκτήματα του εν λόγω μαγαζιού, θα κάνω έναν μικρό πρόλογο.  

Ποιος είναι ο John Doe; Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, το συγκεκριμένο είναι ένα ψευδεπίγραφο όνομα που χρησιμοποιείται όποτε το κανονικό όνομα ενός εμπλεκόμενου σε δικαστική, αστυνομική ή άλλη υπόθεση είτε είναι άγνωστο είτε δε μπορεί να δημοσιοποιηθεί. Να θυμίσω ότι John Doe ονομαζόταν ο Σπέισι στο σέβεν και να προτρέψω να κρατήσουμε ενός λεπτού χειροκρότημα στην ερμηνεία του. Συνεπώς, ο John Doe είναι ο ακατονόμαστος. Ο άγνωστος. Ο ανώνυμος. Χα. Ένα το κρατούμενο.   

Δεύτερο στη σειρά τεράστιο πλεονέκτημα του John Doe, ως μαγαζιού αυτή τη φορά, είναι ότι πρόκειται για… ταράαααααν… ίντερνετ καφέ. Το πιάνετε; Το πιάνετε άτιμοι. 

Θα μπαίναμε, λοιπόν, μέσα, θα παίρναμε τα ποτά, τους καφέδες και τα χαμομήλια μας, θα πιάναμε από ένα στασίδι (ευλόγησον) και θα αρχίζαμε αυτό που ξέρουμε τόσο μα τόσο καλά.  

Πρώτο βήμα: είσοδος στο άθενς βόις τελεία τζι αρ.
Δεύτερο βήμα: δημιουργία μπλογκ. Εκεί θα έπαιζαν κάθε λογής νέες και πρωτότυπες ιδέες.
http://blogs.athensvoice.gr/katares
http://blogs.athensvoice.gr/mageia&ksorkia
http://blogs.athensvoice.gr/magika_filtra
http://blogs.athensvoice.gr/pyrosvesthras
http://blogs.athensvoice.gr/fidi_kolovo http://blogs.athensvoice.gr/nea_amea_kai_eksorgismenh
http://blogs.athensvoice.gr/anwnymos (πλάκα στην πλάκα αυτό θα ήταν γαμάτο για μπλογκ. Κλέψτε το τώρα που προλαβαίνετε, μανιακοί)
κ.ο.κ.  

Όλα με το ψευδώνυμο John Doe, John D0e, Jane Doe, Jane D0e κ.λπ. Όλοι θα είχαμε τη δυνατότητα να μπορούμε να βρίζουμε τον διπλανό μας μέσω δικτύου την ίδια στιγμή που θα του χαμογελούσαμε μέσω όρασης.  

Μέσα στο John Doe θα είχαμε και τις πρώτες απώλειες όχι λόγω θανάσιμων τραυμάτων, αλλά λόγω παραφροσύνης. Καιρός θα ήταν.  

Κάπως έτσι θα τελείωνε αυτή η ονειρεμένη βραδιά. Κάπως έτσι ξύπνησα. Μπορεί να προκαλέσει εντύπωση σε πολλούς, αλλά δεν είμαι αιθεροβάμων. Για να μπορέσεις να βρίσεις τον άλλο κατάμουτρα πρέπει να ‘χεις και λίγο τσαγανό. Να έχεις αρχίδια. Όχι με την έννοια της δύναμης και του τσαμπουκά, αλλά με την έννοια του σθένους.  

Με δεδομένο αφενός ότι το σθένος είναι είδος υπό εξαφάνιση στην κοινωνία μας συνολικά και αφετέρου ότι σύμφωνα με πολλούς η πραγματική εκτόνωση συντελείται όταν βρίζεις εκ του ασφαλούς μια οθόνη και ένα ψευδώνυμο, αποσύρω μια πρόταση που ποτέ δεν κατέθεσα επίσημα, αλλά την κατέγραψα μόνο για το χαβαλέ μου/μας.    

Ωστόσο, δε θα το σφυρίξω ακόμα. Με δεδομένο ότι η έξοδος μια στο τόσο από το σπίτι (για κάτι άλλο πέραν του σούπερ μάρκετ εννοώ) μπορεί να κάνει καλό σε πολλές προβληματικές φιγούρες, έρχομαι σήμερα να καταθέσω ορισμένες προτάσεις για στέκια που θα μπορούσαν να έχουν οι εν λόγω, ακόμα και στο πλαίσιο μοναχικής εξόδου. Ας γαμήσουμε μπλογκοσυναντήσεις μίσους και αλληλοσπαραγμού. Πάμε;  

Ακολουθεί ΠΡΟΧΕΙΡΗ (βαρέθηκα λέμε) καταγραφή μαγαζιών και μια μικρή ανάλυση για το καθένα.  

Decadence (Βουλγαροκτόνου 69 & Πουλχερίας 2). Η απόλυτη παρακμή. Ιδανικό στέκι για τους απόμαχους της ενεργού ζωής.  

Mad club (Περσεφόνης 53, Γκάζι). Είσαι μισότρελος ή μισολογικός; Είτε έχεις αισιόδοξη είτε απαισιόδοξη ματιά για την κατάστασή σου, εδώ είναι το μέρος για σένα.   

Circus (Ναυαρίνου 11, Εξάρχεια). Κάνεις τους άλλους να γελάνε, όχι λόγω κάποιου ταλέντου αλλά λόγω της κατάντιας σου; Εδώ θα βρεις μια μεγάλη αγκαλιά για να σε κλείσει μέσα (μεταφορικά). Παλιάτσε. Ε, παλιάτσε. 

Ίντριγκα (Δερβενίων 60 και Θεμιστοκλέους, Εξάρχεια). Το προφανές. Πηγαίνεις για να οργανώσεις δολοπλοκίες, ραδιουργίες, μηχανορραφίες και άλλα συνώνυμα.   

Νηπιαγωγείο (Ελασιδών & Κλεάνθους 8, Γκάζι). Έχεις κρατήσει το μυαλό σου στην ηλικία των 5; Ακόμα κι αν δεν ακολουθεί το καταπονημένο σώμα σου, μπορείς να το σύρεις εσύ μέχρι την πιο τρέντι περιοχή της πόλης. Και να παίτσεις με τα άλλα παιζάκια. Νιε. Χωρίς ζαβολιές όμως οκέι;  

Υποβρύχιο (Ασκληπιού 53). Ιδανικό (και τελευταίο) στέκι για τα ναυάγια της ζωής.  

Είναι προφανές ότι η άρνησή μου να μετακινηθώ εκτός κέντρου έχει  περιορίσει λίγο τα πιθανά στέκια. Αν έχετε καμιά άλλη καλή ιδέα, σουτ (εχμ… εννοώ shoot, όχι να σωπάσετε).  

Θα τα πούμε σε ένα από αυτά ράδερ σούνερ δαν λέιτερ.

Κλείνω με ένα μήνυμα αγάπης.