Άμεσα

Προτού ξεκινήσω να γράφω αυτό που είχα κατά νου, θα πάρω πάσα από τον τίτλο, ο οποίος ξύπνησε το σπασικλάκι που λαγοκοιμόταν μέσα μου.  

Άμεσα λοιπόν. Έχω κουραστεί να ακούω και να διαβάζω τερατουργήματα σε σχέση με τη χρήση του εν λόγω τροπικού επιρρήματος. Τροπικό λέμε. Όχι, δεν έχει να κάνει με ισημερινούς και μαλακίες, όσο δεν έχει να κάνει με χρόνο. Γι’ αυτό γίνομαι έξαλλος όταν ακούω να το αντιμετωπίζουν ως χρονικό. “Αυτό το πράγμα πρέπει να γίνει άμεσα” λένε και το μάτι μου ακολουθεί την τροχιά της γης γύρω από τον ήλιο στο λίγο πιο γρήγορο όμως. Αμέσως είναι το σωστό ρε γίδι. Αμέσως. Άμα κάτι πρέπει να γίνει χωρίς χρονοτριβή, μιλάμε για ΑΜΕΣΩΣ. Άμεσα είναι το άλλο. Το χωρίς να μεσολαβεί κάποιος τρίτος.  

Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα, για να γίνω πιο κατανοητός. Έστω ότι γουστάρεις μια γκόμενα. Τούτου δοθέντος, ανοίγουν μπροστά σου δύο ενδεχόμενα: α. γουστάρει και αυτή, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) τη γαμείς ΑΜΕΣΑ (χωρίς παρέμβαση τρίτου, εκτός αν εκείνη ή/και εσύ το επιθυμείς/είτε) και β. δε θέλει ούτε να σε βλέπει. Από τη στιγμή που έχεις φτάσει στο β, είσαι αντιμέτωπος με δύο νέα ενδεχόμενα: β1. η κολλητή της δε θέλει ούτε να σε βλέπει, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) θα γαμείς τη χούφτα σου ΑΜΕΣΑ και β2. Η κολλητή της χύνει με το που σε βλέπει, οπότε σε βάθος χρόνου (μπορεί και ΑΜΕΣΩΣ, αλλά αυτό είναι σχετικό) γαμείς την κολλητή της ΑΜΕΣΑ και αυτή που σε έφτυσε ΕΜΜΕΣΑ.   

Αφού γνωρίσαμε, λοιπόν, το τροπικό “άμεσα” και το χρονικό “αμέσως”, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και το πονεμένο. Άμεσα: Η διαδικασία κατά την οποία ο παθών ζει χωρίς μέση, διότι αν κάνει πως τη χρησιμοποιεί σφαδάζει ΑΜΕΣΑ (έμφαση και τροπικό) από τους πόνους.  

Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή, γιατί από τη μέση πονάει.  

“Καλημέρα, ο Κώστας είμαι, αχ”. “Καλημέρα Κωστή, τι έγινε;”. “Δε θα μπορέσω να έρθω σήμερα, γιατί έπαθα λουμπάγκο, αχ”. “Και σου ‘χω πει βρε αγόρι μου να τα κόψεις τα πολλά αεροπλανικά”. “Ε, τι να κάνω που είμαι ερωτύλος, αχ, αχ, αχ, χα, αχ, χα, αχ”.  

Καταλάβατε τι έκανα. Άφησα να πλανάται στον αέρα το ότι επιχειρούσα “κατάδυση” με συντελεστή δυσκολίας 4,2 και στην προσπάθειά μου να εισαχθώ στο υγρό στοιχείο χωρίς να εκτοξεύσω πολλά… εχμ… υγρά, δίπλωσα. Τι να έλεγα δηλαδή; Ότι έσκυψα για πιάσω τα παπούτσια μου και έμεινα ενώπιος πατωματίω; Ντροπής πράματα. Θα γελούσε ο κόσμος με την πάρτη μου και θα ‘χε και δίκιο. Ας τους αφήσω να πιστεύουν ότι είμαι ο σεργκέι μπούμπκα του άλματος εις βάθος.  

Κάπως έτσι πέρασα στο κρεβάτι του πόνου για κάμποσες μέρες. Οκέι η μέση δεν είναι το δυνατό μου σημείο, το έχω ξαναπεί αυτό. Στις πολύ καλές μέρες μου με πονάει λίγο, στις απλά καλές με πονάει όπως εδώ και στις πραγματικά τρισάθλιες με γαμάει όπως το έκανε λίγες μέρες πίσω. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι μετά τον πόνο του αποχωρισμού, αυτός της μέσης είναι ο χειρότερος που έχω περάσει. Μπαιφάρ.   

Προσπερνώ τάχιστα κλάματα από τον πόνο, κατουρήματα σε μπουκάλια λόγω ανημποριάς κ.λπ. χαριτόβρυτα, τα οποία ούτε που θέλω να σκέφτομαι και προχωρώ σε κάποια μικρά συμπεράσματα που έβγαλα κατά την περίοδο που ήμουν κατάκοιτος.  

Παραλλάσσοντας τη μνημειώδη ατάκα του μπίλι κρίσταλ από το “τι έκανες μπαμπά στην άγρια δύση” (“πονάω σε σημεία που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν”), θα πω ότι η μέση παίζει ρόλο σε κινήσεις που δε μπορούσες καν να το φανταστείς. Από το γέλιο μέχρι το άπλωμα του χεριού κι από το κλείσιμο των ματιών μέχρι την αναπνοή, η μέση είναι παρούσα, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνεις. Δεν αναφέρομαι καν σε τιτάνια εγχειρήματα, όπως η αλλαγή πλευρού στο κρεβάτι ή το σήκωμα του ποδιού, τα οποία άπαξ και πονάει η μέση σου περνάνε στη σφαίρα του αδιανόητου, του ανέφικτου και του φρικιαστικού.  

Κάτι πολύ “αστείο” που συνειδητοποίησα στο διάστημα της αναπηρίας μου είναι ότι ακόμα και στο φτάρνισμα παίζει ρόλο η καριόλα. Θυμάμαι και με τρώει η μύτη μου στιγμές που ξεκινούσε η διαδικασία φταρνίσματος. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα (μέχρι και το φως κοιτούσα για να βοηθηθώ) μέχρι το παρά μισό. Και τότε, πάνω που ήμουν έτοιμος να εξωτερικεύσω τον εσωτερικό μου κόσμο πλημμυρίζοντας με σάλια όλο το σπίτι, η μέση μου με τράβαγε πίσω, μου το ‘κοβε και αυτό που έβγαινε τελικά ήταν ένα μπάσταρδο πράμα, κάτι ανάμεσα σε φτάρνισμα αδερφής και βήχα. Ακόμα και το γατάκι μου όταν του έτριβα τη μύτη, καλύτερα φταρνιζόταν από μένα. Καμιά χαρά να μη σου αφήσει το μπουρδέλο, καμιά.  

Λίγα πραγματάκια ακόμα που έμαθα είναι τα εξής:
Όταν είσαι κλεισμένος σε ένα σπίτι για πάνω από 5-6 μέρες χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα, να πεις μια κουβέντα, να γράψεις κάτι, να πας ως το μπαλκόνιο (τα μπαλκόνια-το μπαλκόνιο) να δεις λίγο κόσμο, να την παίξεις σας άνθρωπος βρε αδερφέ, είναι εξαιρετικά εύκολο να αποτρελαθείς. Αρχίζω να συμπονώ.  

Από το σημείο που μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου και να περπατήσω λίγο χειρότερα από ένα παιδάκι που κάνει τα πρώτα βήματά του, είπα να φτάσω ως την τηλεόραση. Κι έφτασα. Το χειρότερο, όμως, ξεκίνησε από τη στιγμή που αποφάσισα να την ανοίξω κιόλας. Οκέι, αφού την ανοίξεις, δεν κινδυνεύεις να αποτρελαθείς αλλά να αποβλακωθείς. Θέλω να καταστήσω απόλυτα σαφές ότι η πολύωρη παρακολούθηση ψωροκωστιανής τηλεόρασης μπορεί να αποβεί μοιραία για το αϊκιού του θεατή. Με πρόχειρούς υπολογισμούς που βασίζονται σε πολύ προχωρημένα στατιστικά μοντέλα τα οποία ανέπτυξα κατά τη διάρκεια της αναπηρίας μου (καθώς δε στάθηκε δυνατό να υποβάλλω τον ίδιο τον εαυτό μου σε αυτό το μαρτύριο), κάθε ώρα τηλεθέασης μεταφράζεται σε μείωση του δείκτη νοημοσύνης σου κατά πέντε μονάδες. Και καλά να έχεις πλεόνασμα. Αν όχι, τι;  

Αν όχι, αποφασίζεις να κάνεις το ντιβιντί σου να βγάνει φωτιές. Όπως συμπέρανα το αμέσως προηγούμενο διάστημα, το να δεις 6 ταινίες και ισάριθμα επεισόδια σειρών μέσα σε μια μέρα, είναι στόχος απολύτως εφικτός. Αν βάλεις και τη νύχτα μαζί, τα νούμερα μπορούν να φτάσουν τις αναλογίες ενός μάλλον παχουλού μοντέλο. 100; 70; 95; Δεν ξέρω, έχασα το μέτρημα. Πολλές πάντως.   

Με μεγάλη μου χαρά κατάφερα να δω όλες τις οσκαρικές ταινίες (για πρώτη φορά πριν από τα όσκαρ) και κάμποσες άλλες. Αυτές που μου έκαναν κάτι είναι: Το σλάμντογκ μιλιονέρ (δεύτερη φορά, διότι πολύ απλά γαμάει), το κύμα τον επισκέπτη, το φρόζεν ρίβερ, το φροστ/νίξον, το μπολτ, το τουέλβ άνγκρι μεν, το τρόπικ θάντερ, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά για μια ερμηνεία, στην οποία σίγουρα θα αφιερώσω ποστάκι ανούσιο και αρκετές πατατάρες του κερατά, όπως το χελ ράιντ και το ζακ εντ μίρι μέικ έι πόρνο, τις οποίες και είδα την πρώτη για το όνομα του ταραντίνο και τα υπονοούμενα του “ράιντ” και τη δεύτερη για το προφανές, αλλά απογοητεύτηκα τα μάλιστα.  

Θα ξεχώριζα κι άλλα, αν δεν προτιμούσα να βλέπω σερί όλες τις ταινίες που είχα γράψει σε ένα ντιβιντί, για να αποφύγω τα πολλά σήκω-περπάτα λίγο-κάτσε, τα οποία μόνο σε πόνο μεταφράζονταν. Μάλλον θα επανέλθω επί του θέματος ταινίες πριν από την τελετή.  

Πάντως, για να λέω και τα πράγματα σωστά, πρώτα βγαίνει η ψυχή του μαλάκα και μετά το κουσούρι, που θα έλεγε κι ο λατρεμένος χριστόδουλος. Έτσι, την Πέμπτη της εβδομάδας που πέρασα κοιτώντας ένα ταβάνι, είχα το πάγιο θέμα “άθενς βόις”. Τι κάνει τότε ο μαλάκας ελλείψει ντελιβερά εφημερίδας; Παίρνει το ταλαίπωρο σαρκίο του και ξεκινά για τα γραφεία της.  

Μπορούσα να φανταστώ ότι το περπάτημα θα με ταλαιπωρήσει, αλλά προφανώς η φαντασία μου είναι πεπερασμένη. Ξεκίνησα την πορεία προς το γολγοθά μου με βήματα λίγο πιο μικρά από τις τεράστιες βλεφαρίδες μου. Μετά από μισή ώρα και άπειρα αγκομαχητά, διήνυσα μισοδιπλωμένος την 5λεπτη -υπό κάπα σίγμα- διαδρομή. Κάπου στα μισά φοβήθηκα ότι θα πεθάνω στο δρόμο και θα με βρουν αμέσως, διότι το κουφάρι μου είχε βρωμίσει ήδη, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Σταμάτησα στο στέκι μου για μια μπίρα στα διπλωμένα, καθώς ούτε όρθιος μπορούσα να κάτσω ούτε να κάτσω κυριολεκτικά και μετά από άλλο ένα τέταρτο ξεκίνησα την πορεία για την ανάστασή μου, δηλαδή το σπίτι και το κρεβάτι μου.  

Για κάποιο αλλόκοτο λόγο σιχάθηκα τα βλέμματα οίκτου που μου προσέφεραν απλόχερα οι συνοδοιπόροι μου, οπότε κατέφυγα στη μέθοδο “κάλυψη-απόκρυψη”. Για να δικαιολογήσω την έκφραση οδύνης που φιλοξενούσα για καιρό στη μούρη μου και τον ανθρώπινο βηματισμό που δε φιλοξενούσα στα πόδια μου, έβγαλα το κινητό και έκανα πως μιλάω. Διαλογικός μονόλογος κανονικά, καθώς στην άλλη άκρη του μη-σύρματος δεν υπήρχε παρά η φαντασία μου. “Πού είσαι επιτέλους;” ρωτούσα τον εαυτό μου φωναχτά. “Έχει απίστευτη κίνηση” μου απαντούσα σκεπτικά. “Κι εγώ τι θα κάνω τόση ώρα;”, ανταπαντούσα στη φαντασία μου εκνευρισμένα. “Καλά θα κάνω μια μικρή βόλτα. Μαλάκα”, συνέχιζα περπατώντας τάχα μου αδιάφορα. Μιλάμε για γελοίο τύπο και θέαμα, όχι;  

Μετά από 5-6 εικονικές συνομιλίες και άλλα 25 λεπτά εικονικού περπατήματος (αλλά με στιλ και άποψη), μπήκα στην πολυκατοικία μου βγάζοντας ένα “αααααααααααααααααχ ξεκωλιάρα μέση, μου ‘φαγες τη ζωή μου ολόκληρη”, τραυματισμένης αξιοπρέπειας. Δεν έμελε να ξαναβγώ για τις επόμενες 4 μέρες.  

Πράγμα κακό γιατί οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις τρέχουν κι εγώ ούτε καν να σταθώ δε μπορώ. Από το να τις παρακολουθώ με τα μάτια, αποφασίζω να αναλάβω δράση.  

Εδώ και 5 χρόνια λέω να εξοικειώσω τον εαυτό μου με το ίντερνετ μπάνκινγκ και εδώ και οκτώμισι χρόνια το αναβάλλω. Νόου μορ, που θα ‘λεγε κι ο μπάρκουλης σε ένα εσωτερικό αστείο της παρέας.  

Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφάσισα να γίνω ρεζίλι και στις κοπέλες που δουλεύουν στα τηλεφωνικά κέντρα των τραπεζών. Μου πήρε γύρω στα 25 τηλεφωνήματα για να βρω τη χαρτούρα με τους απαραίτητους κωδικούς για την ενεργοποίηση της υπηρεσίας και άλλα 10 συμπληρωματικά τηλεφωνήματα τύπου “θα σας πάρω πάλι σε μισή ώρα, καθώς το να πάω μέχρι το άλλο δωμάτιο για να ανοίξω το πισί μου δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται σε σας για έναν ανάπηρο ”. Προφανώς, στις συμπαθέστατες κοπελίτσες που είχαν την ατυχία να συνομιλούν μαζί μου, πήρε μόλις ένα λεπτό μιας και μόνης συνομιλίας για να καταλάβουν ότι είμαι αφενός ηλίθιος και αφετέρου εντελώς ανοργάνωτος.  

Μετά από κάμποση ώρα, τα δάκρυα πόνου μου βρήκαν ταιριαστή παρέα στο πρόσωπο των δακρύων χαράς που έκαναν τη δειλή εμφάνισή τους στο δικό μου. Γιατί δάκρυα χαράς; Μα γιατί ανακάλυψα αυτό που για άλλους είναι προφανές. Μέσω του ίντερνετ μπάνκινγκ μπορείς να κάνεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα αυτά για τα οποία μέχρι πρότινος σπαταλούσα άπειρες ώρες μπροστά σε ταμεία τραπεζών και πίσω από αργόσχολους γέροντες και μογγόλους πελάτες για να κάνω. Τα πάντα. Από πληρωμές λογαριασμών, μέχρι μεταφορές ποσών από λογαριασμό σε λογαριασμό και από τράπεζα σε τράπεζα, και από πάγιες εντολές μέχρι καμάκι στην πελάτισσα που μπήκε πίσω από μένα τις προάλλες και χαλάστηκα γιατί την είχα πλάτη και δε μπορούσα να χαζεύω τα βυζιά της. Αυτό το τελευταίο το λέω με επιφύλαξη, καθώς η σχετική εντολή δεν ήταν δυνατό να ολοκληρωθεί, καθώς απαιτείτο η εισαγωγή του μεγέθους σουτιέν της -ως επιπλέον μέτρο ασφαλείας των συναλλαγών, αντιλαμβάνεστε- και, όπως είπα ήδη, ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΔΩ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ.  

Εν πάση περιπτώσει το νετ, πέρα από τεράστιες ευκαιρίες για ανταλλαγή χολής, δίνει τη δυνατότητα σε ένα μισάνθρωπο σαν και του λόγου μου να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, να κατεβάζει πρώτος τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα σε μορφή ταινιών, μουσικών κ.ο.κ., χωρίς να έρχεται σε επαφή με ενοχλητικά ανθρωπάρια και γι’ αυτό το ευχαριστώ πολύ μέσα από αυτό το ταπεινό μπλογκ και μέσα από την ακόμα πιο ταπεινή καρδιά μου.  

Σκεπτόμενος αυτά τα χαζά, μπόρεσα σιγά-σιγά να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Προσοχή! Δε λέω ότι σταμάτησα να πονάω. Ούτε ότι σταμάτησα να χαπακώνομαι. Ούτε ότι δεν είμαι στα πρόθυρα να αρχίζω να χαρακώνομαι για να μετατοπίσω τον πόνο. Ούτε ότι έκλεισα το πονεμένο κεφάλαιο που λέγεται μέση. Στη μέση το έχω αφημένο και εκκρεμούν διάφορες αξονικές, μαγνητικές, παπαρικές κ.ο.κ. Απλά μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ στοιχειωδώς και αυτό είναι σημαντικό από μόνο του.  

Θα σας αφήσω με κάτι τελευταίο. Με δύο πράγματα μάλλον. Ένα: Ποτέ μη χρησιμοποιείτε έμπλαστρα για πάνω από 3-4 συνεχόμενες μέρες. Ο κίνδυνος εγκαύματος παύει να είναι κίνδυνος μέσω μιας τέτοια πρακτικής και μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Ένα άλφα: Πότε μα ποτέ μην κάνετε μπάνιο μόλις έχετε βγάλει έμπλαστρο. Η βεβαιότητα εγκαύματος μετατρέπεται σε προκλητικό τεστ αντοχής των φωνητικών χορδών και της ανοχής σας στον πόνο.  

Δύο: Όταν νιώθουμε ότι “πονάω σε όλο μου το σώμα σα να είμαι 60 χρονώ”, ας σκεφτούμε ότι δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς είναι να πονάς σα να είσαι 60. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είναι πολύ χειρότερα ακόμα κι από τη χειρότερη φαντασίωσή μου. Σαν ταλαίπωροι 30ρηδες πονάμε. Τελεία.  

Ελπίζω να μην προλάβω να δω πώς είναι να πονάς ως 60άρης.