Hell-ass ονλάιν

Τον τελευταίο καιρό έχω εκτεθεί επανειλημμένα. Σε πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και σε μια ωραιότατη (το εννοώ απόλυτα) διαφήμιση, την οποία σας καλώ να (ξανα)δείτε με περισσή προσοχή και σημειωτική ματιά.

Στην εν λόγω έχουμε έναν πιτσιρικά παθιασμένο με τα τηλέφωνα κ.λπ., που σε κάθε κουδούνισμα λέει “εμπρός” κ.λπ., μη λέμε τα προφανή. Αφού τη χάζεψα χαζογελώντας μια-δυο φορές, το μυαλό μου άρχισε να παίρνει στροφές και να μου καταδεικνύει το προφανές. Τι καλά που θα ήταν να μπορούσαμε να δείξουμε την αντίθετη ακριβώς κατάσταση!   

Την πρώτη ύλη μας θα αποτελούσε μια κοπελίτσα, την οποία θα παρακολουθούσαμε στα στάδια της ζωής της από την προ-προ-προ-προ-εφηβεία μέχρι τη βαριά ενηλικίωση. Αυτή, λοιπόν, θα ήταν πωρωμένη με το “πίσω”.  

Ακολουθούν ενδεικτικές σκηνές από τη ζωή της: Βρέφος ακόμα η μαμά της θέλει να της πάρει τη θερμοκρασία γιατί νομίζει ότι είναι άρρωστη. Της βάζει το θερμόμετρο στο στόμα, αλλά αυτό πλαντάζει στο κλάμα. Το βάζει στον ποπό και αμέσως το παιδάκι ηρεμεί.  

Κάνουμε ένα μεγάλο πήδημα (στο χρόνο) και περνάμε στο κοριτσάκι σε ηλικία 5 ετών περίπου. Σε αυτή την ηλικία τα παιδάκια αρέσκονται στο να στήνονται για ώρες μπροστά από την τηλεόραση και να βλέπουν παιδικά. Έτσι και το δικό μας. Παιδικά παίζει η τιβί της. Με τη μόνη διαφορά ότι η πρωταγωνίστριά μας είναι στημένη πίσω από το χαζοκούτι και το χαζεύει. Κυριολεκτικά.   

Σε επόμενη σκηνή, τη βλέπουμε να κουβαλάει ένα ποδήλατο που δεν καβαλάει ποτέ. Για ποιο λόγο το κάνει αυτό; Μα φυσικά για να μπαίνει στο πίσω-πίσω βαγόνι του τρένου με πρόσχημα το ποδήλατο που κουβαλάει.  

Ομοίως τη βλέπουμε να περιμένει σε στάση λεωφορείου το… εχμ… λεωφορείο. Συμπαθές μουνί καθώς είναι, ο οδηγός σταματά μπροστά της και της ανοίγει τη μπροστινή πόρτα, μόνο και μόνο για να περάσει από δίπλα του και να ‘χει να το λέει. Όμως όχι. Εκείνη επιδεικτικά προχωρά δίπλα στο όχημα μέχρι να φτάσει στην πίσω πόρτα, την οποία αναγκάζεται να της ανοίξει ο οδηγός.  Μπαίνει χαρωπά.  

Η ίδια ιστορία και με ταξί, λεωφορείο αεροδρομίου, και ασθενοφόρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι από πάντα, τα τελευταία της ασκούσαν μιαν ακατανίκητη έλξη, οπότε κάποια στιγμή προσποιήθηκε λιποθυμία καταμεσής κεντρικού δρόμου, μόνο και μόνο για να καλέσει ο κόσμος το εκάβ, να τη μαζέψουν οι τραυματιοφορείς και να τη βάλουν στο όχημα… από πίσω.  

Επόμενη σκηνή. Σε ιατρείο. Εκείνη πιάνει το πονεμένο στήθος της, ενώ ο γιατρός την ακροάζεται και τη ρωτά: “πού πονάτε;”. Εκείνη, προκειμένου να μην αναγκαστεί να απαντήσει “εδώ μπροστά”, προχωρά σε επίδειξη ευλυγισίας και σατανισμού, περιστρέφει το κεφάλι της 180 μοίρες, ώστε να το φέρει στην ίδια ευθεία με την πλάτη της και απαντά δείχνοντας το βυζί “εδώ πίσω”.  

Κόντρα σκηνή. Εργάζεται ως σερβιτόρα σε μπαρ. Στέκεται μπροστά από το βεσέ, όταν εντελώς ηλίθιος θαμώνας, παραβλέπει με μεγάλη ευκολία τη σχετική επιγραφή και τη ρωτά “συγνώμη, η τουαλέτα;”. εκείνη, χωρίς να τα χάσει, και ενώ έχει το μέρος εντελώς μπροστά της, κάνει μια μεταβολή και λέει “πίσω μου”.  

Τα πλάνα εξακολουθούν να αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, το ένα ΠΙΣΩ από το άλλο. Τη βλέπουμε σε τράπεζα, να περιμένει στην ουρά. Ένας κωλόγερας, εντελώς στην πουστιά, πάει να μπει μπροστά της. Εκείνη εκνευρισμένα του λέει “Πίσω, κύριε! Πίσω”.  

Συνεχίζουμε τις σκηνές. Βρίσκεται σε σινεμά. Η παράσταση τελειώνει και εκείνη αντί να βγει όπως οι υπόλοιποι από εκεί που μπήκε, βγαίνει από την πίσω πόρτα.  

Σε ένα ιδιότυπο πρωθύστερο σχήμα, στη συνέχεια τη βλέπουμε την ώρα που φτάνει στο σινεμά με έναν φίλο της. Είναι σχετικά άδειο, οπότε αυτός παίρνει την πρωτοβουλία να κάτσει σε μια θέση προς τη μέση της αίθουσας. Όχι. Εκείνη τον σηκώνει απότομα από τη θέση του και τον πηγαίνει -καλά μαντεύετε- όχι απλά πίσω, αλλά πίσω-πίσω-πίσω.  

Όπως στη διαφήμιση που είδαμε και πιο πάνω, έτσι και στη δική μας, ανάμεσα στις σκηνές με το κορίτσι, θα βλέπουμε και έναν άνδρα με την ένδειξη “ο πίσω-κολλητός”, ο οποίος θα μας περιγράφει χαριτωμένες ιστορίες της φίλης του. θα τον βλέπουμε να λέει:
“Όταν ο γιαννάκης έκανε μπακ ντορ πάσα στον γκάλη, της έλεγα ότι δεν υπάρχει λόγος να πιάσει τη βαζελίνη“.  

“Εκείνες τις μέρες του μήνα, σε αντίθεση με τις περισσότερες γυναίκες, ήταν τρομερά ευδιάθετη”. Σε αυτό το σημείο εμείς βλέπουμε την κοπέλα να χοροπηδάει ναζιάρικα στο κρεβάτι και να λέει στον καλό της βαρώντας παλαμάκια “πί-σω-πί-σω-πί-σω”.  

Ο πισω-κολλητός της συνεχίζει: “Τα αγαπημένα της φάρμακα ήταν τα υπόθετα. Μια φορά που ένας φαρμακοποιός της είπε ότι η ασπιρίνη δε βγαίνει σε υπόθετο, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο ερρίκος  ντυνάν για κλύσμα”.  

Η διήγηση συνεχίζεται: “Στην ύλη του σχολείου πάντα έμενε πίσω. Και στου φροντιστηρίου.  Ο δάσκαλος οδήγησης που την ανέλαβε, έσκισε το δίπλωμά του και τα έβαψε μαύρα -τα μαλλιά του- όταν τον έβγαλε στην εθνική με την όπισθεν. Έκτοτε αναζήτησε την τύχη του στο κυνήγι λιονταριών με νυχοκόπτες. Αγαπημένο της μότο είναι το ‘πίσω έχει η αχλάδα την ουρά’, καθώς και το ‘πίσω γκρεμός και πίσω ρέμα’ κάνοντας παράλληλα συνεχείς μεταβολές. Αγαπημένη της τιμωρία για όσες παραβαίνουν τον άγραφο νόμο της είναι η… πίσω και πούπουλα”. 
 
Στη συνέχεια περνάμε στο προϊοντικό, ας το πω έτσι μέρος, της ρεκλάμας μας.  Ενώ βλέπουμε την “πισαγωνίστριά” μας στο γύρισμα τσόντας τη στιγμή που φωνάζει “όχι από μπροστά. ΟΧΙ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ”, ακούμε τον εκφωνητή να λέει: “Αξία μας το δώσιμο. Γι’ αυτό επιλέγουμε ανθρώπους που σας προσφέρουν αυτό που ζητάτε, πριν καν το ζητήσετε. Hell-ass ονλάιν. Πιο πίσω για σένα”.  

Θα αναρωτηθεί κανείς: “Καλά, έχουν ανάγκη διαφήμισης αυτά τα δοτικά κορίτσια;”. Ασφαλώς κι έχουν, απαντώ εγώ.  Αφενός για να κινηθεί η αγορά και να μη μείνουμε στο δρόμο (όπου θα βγούμε για να τις βρούμε) εμείς οι επαγγελματίες του χώρου και αφετέρου δεν έχει. Αρκεί το αφενός.  

Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να έχει και αφετέρου. Μην ξεχνάτε ότι όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν ότι η διαφήμιση κλέβει τη ζωή, πολύ συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Όχι, δεν εννοώ το ότι… ήωζ ητ ιεβέλκ ησιμήφαιδ η. Το ότι η ζωή παίρνει ερεθίσματα από τη διαφήμιση εννοώ, ρε όργια. Ας τα πάρει, να τελειώνουμε. Από πίσω. 

Α! Κάτι τελευταίο. Η διαφήμιση θα αφορά μόνο γκόμενες με κολασμένο κώλο. Μη σας μπει καμιά τρελή ιδέα και τρέχουμε.

Άντε, άσπρο πάτο.