Θειικό αμβλύ

Σήμερα είναι η μέρα που όλοι… περίμενα. Σήμερα ξεκινάει στο αμέρικα η πέμπτη σεζόν του λοστ. Αύριο, τα δύο πρώτα επεισόδια θα αναπαύονται στο ντιβιντί μου.     

Όπως έχω γράψει και παλιότερα, το λοστ είναι η ηρωίνη μου. Όλες οι υπόλοιπες σειρές που βλέπω (που, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου λίγες και καμιά από αυτές δεν είναι ψωροκωστιανή) είναι η μεθαδόνη. Βασικά τώρα που το σκέφτομαι στο λινκ που κότσαρα πιο πάνω μιλάω μόνο για την κέιτ, οπότε καλό είναι να μην το διαβάσετε γιατί πάλι θα με λέτε μουνόδουλο και πέφτουλα. Για την ιστορία ούτε σε αυτή την έχω πέσει και η συνειδητοποίηση αυτού του τραγικού γεγονότος διώχνει μεμιάς τη χαρά μου από την έναρξη του νέου κύκλου της υπεργαμάτης σειράς.   

Σκατά.  

Σκατά.  

Σκατά.  

Σκατά.  

Μπορώ να συνεχίσω επ’ άπειρο έτσι, το ξέρετε, ε;  

Σκατά.  

Καλά σταματάω.  

Καζανάκι.  

Δε θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για την υπόθεση κ.λπ. ούτως ή άλλως νομίζω ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν έχουν δει, αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα επεισόδια.  

Δυο τρία πραγματάκια θα πω μόνο. Το ένα είναι πως η σειρά όπως έχει πάει ως τώρα, πέρα από το ότι μας έχει κουφάνει από μέρη που δεν ξέραμε καν ότι μπορούμε να ακούσουμε, έχει αφήσει και πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κενά. Οκέι, καλύπτονται σιγά-σιγά προϊόντος του χρόνου, αλλά έχω την αίσθηση ότι μόνο στο τέλος (το οποίο υπολογίζεται για το μάη του 2010, αυτή και άλλη μία σεζόν με άλλα λόγια), θα κουμπώσει εντελώς η ιστορία.  

Ε, λοιπόν, αν στο τέλος καταφέρουν οι συγγραφείς του να μην αφήσουν κενά που καλύπτονται μόνο με μεταφυσικά, επιστημονικοφανταστικά ή άλλα παρεμφερή εργαλεία, θα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα έργα που έχουν γραφτεί ποτέ. Σε οτιδήποτε.  

Δεύτερο. Θέλω να απευθυνθώ σε όλους εσάς που δεν έχετε δει ούτε ένα επεισόδιο του λοστ και να σας πω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ ότι ΣΑΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ. ΣΑΣ ΜΙΣΩ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. Και άλλα τέτοια χαριτωμένα που έχετε βαρεθεί να διαβάζετε εσχάτως εδώ μέσα.  

Διότι δεν είναι δυνατόν, κυρίες και κύριοι, εμείς να ζητιανεύουμε αριστερά και δεξιά (μόνο αριστερά. Η δεξιά δεν πιστεύει στις ελεημοσύνες. Είναι σεμνή και ταπεινή. Και τα κρατάει και όλα για πάρτη της) για ένα δίλεπτο βιντεάκι του λοστ που να ΜΗΝ  έχουμε δει ήδη κι εσείς να έχετε ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΣΕΖΟΝ να σας περιμένουν ζεστές-ζεστές για να τις καταβροχθίσετε. Είναι προκλητικό αυτό, όπως κι αν το δούμε.  

Σκατά.  

Καμιά και σήμερα για το νταουνλόουντινγ. 18 ώρες, 59 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα. 18 ώρες, 59 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα.  

Όλο λέω να μην πέσω με τα μούτρα με το που θα βγει το πρώτο επεισόδιο και να αφήσω να μαζευτούν 5-6 για να ‘χω να βλέπω, αλλά ποτέ δε μπορώ να κρατηθώ.  

Σκατά.  

18 ώρες 59 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα.  

Ώρες-ώρες η ζωή μπορεί να είναι πολύ θλιβερή.  

18 ώρες και 59 λεπτά ακριβώς. Λέμε τώρα.   

Πάω να χαζέψω πάλι το τρέιλερ.

http://www.youtube.com/watch?v=DJlowv_sxOs

 

Αυτό το ποστ ξεκίνησε με άλλα όνειρα, αλλά στην πορεία είδα τη ματαιότητά του και το πήρα αλλιώς. Προς το παρόν, θα το πάρω από την αρχή.  

Πρόσφατα είδα το ρέτλερ. Ακόμα πιο πρόσφατα συνέβησαν διάφορα ευτράπελα εδώ μέσα. Συνδυάζοντας τα γεγονότα και αντλώντας έμπνευση από την παραμορφωμένη μούρη του ρουρκ, σκέφτηκα τι καλά που θα ήταν να παραμορφώσουμε κι εμείς τις δικές μας. 

Έτσι ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ. Με το όνειρο να συσπειρώσω όλους τους τσακωμικούς σε ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ (έμφαση) σημείο, για μια συνάντηση με σκοπό το ξεκατίνιασμα, τις ανταλλαγές ύβρεων, τα μαλλιοτραβήγματα και άλλες ευγενείς –κατά πρόσωπο- δραστηριότητες που εκτός από την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ (έμφαση λέμε) εκτόνωση συμβάλλουν και στην καλή κυκλοφορία του αίματος. Δε θα μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει η ελλιπής αιμάτωση ορισμένων κομβικών οργάνων στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού, αν και μπαίνω σε σοβαρό πειρασμό. Καταλάβατε τι θέλω να πω πάντως. 

Η βραδιά που οραματίστηκα δε θα ήταν μια απλή βραδιά. Θα την ονομάζαμε “θεματική” προς τιμήν των άπειρων θεμάτων που κουβαλάει καθένας από μας. Και δε θα την ονομάζαμε “έξοδο”. Θα την ονομάζαμε “τσακωμικό εκπαιδευτικό περίπατο”. Θα διαπιστώσετε το γιατί.  

Με συγκίνηση και δέος, καταθέτω το πρόγραμμα του υποθετικού θεματικού τσακωμικού εκπαιδευτικού περιπάτου (ουφ), όπως ακριβώς με επισκέφτηκε:  

Ως σημείο συνάντησης θα ορίζαμε τη γωνία Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, αφενός για να μην τρέχω μακριά από το σπίτι μου και αφετέρου για να πάρουμε μια ιδέα για το πώς στο διάολο είναι τελικά οι πραγματικές συρράξεις. Το συγκλονιστικό πλεονέκτημα που παρουσιάζει το εν λόγω σημείο, επιπροσθέτως, είναι ότι ακόμα κι αν ψοφούσε κανένας από εμάς, ως αποτέλεσμα των πρώτων αψιμαχιών, θα γυρνούσαμε την πλάτη στο αιμόφυρτο θύμα και θα απομακρυνόμασταν ησύχως, βέβαιοι ότι κανείς δε θα μάθαινε ποτέ την αλήθεια.  

Η επίσημη δικαιολογία που θα πρόβαλαν τα δελτία θα ήταν ότι το θλιβερό συμβάν οφείλεται σε παρεξήγηση. Μια ΤΕΤΑΡΤΗ (οργή) σφαίρα που έριξε ο κορκονέας δεν κατάλαβε ότι πρέπει να αποστρακιστεί αμέσως και περιπλανιόταν στον εναέριο χώρο των εξαρχείων για ένα δίμηνο περίπου. Ε, κάποια στιγμή σκέφτηκε ότι κάποιος την κοροϊδεύει, βαρέθηκε να πετάει δεξιά κι αριστερά και βρήκε ένα εύκαιρο σημείο να… προσλαιμωθεί. Μια χαρά πειστικό σενάριο είναι αυτό, σύμφωνα με τις αρχές. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, σύμφωνα με μας. Ένας έξτρα τσακωμικός ούτε έλειψε ούτε περίσσεψε ποτέ.  

Ας αφήσω, όμως, το υποθετικό του υποθετικού σενάριο και ας εστιάσω στο υποθετικό τελεία.  

Είμαστε στο σημείο συνάντησης, Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, οργανώνοντας τη μεγάλη έξοδο που δεν τη λέμε έξοδο, αλλά κάτι άλλο δύσκολο που πρέπει να κάνω κόπι πέιστ τώρα για να το γράψω και βαριέμαι.  

Επειδή οι περισσότεροι από τους τσακωμικούς δεν γνωρίζονται καν, θα είχαμε σύνθημα και παρασύνθημα για την αναγνώριση. Με το που θα έφτανε κάποιος στο σημείο, θα πλησίαζε κάποιον που θα στεκόταν ήδη εκεί και θα έλεγε το σύνθημα: “Τσα! Κωμικός;”. Σε περίπτωση που ο ήδη φτασμένος ήταν εκεί με σκοπό το αίμα, θα προχωρούσε στο παρασύνθημα: “Τσα! Κωμικός, βέβαια”.  

Αυτό για τις περιπτώσεις που κάποιος δε θα φαινόταν αρκετά κωμικός με την πρώτη ματιά. Αν η φάση του έβγαζε μάτι, αμέσως θα ανοίγαμε την αγκαλιά μας για να τον περιθάλψουμε, χωρίς συνθήματα, παρασυνθήματα και με λίγες μαλακίες (ολντ χάμπιτς ντάι χαρντ).   

Εν πάση περιπτώσει, μ’ αυτά και μ’ αυτά θα μαζευόταν ένας σκληρός πυρήνας τσα!κωμικών και θα άρχιζε το πρόγραμμα.  

Επόμενο θέμα θα ήταν το “οκέι βρεθήκαμε. Και τώρα;”. Και τότε, καλοί μου φίλοι, θα αρχίζαμε την περιήγηση στα πιο χοτ σποτς της πόλης.  

Στάση πρώτη: Αλλού φαν παρκ (Λ. Κηφισού και Π. Ράλλη, όποια περιοχή θεωρείται εκεί).
Όταν είσαι σωστός τσακωμικός, είσαι εντελώς αλλού αλλά το μόνο φαν που έχει, είναι για όσους σε παρακολουθούν. Εσύ δεν το διασκεδάζεις καθόλου, αλλά αυτό δεν είναι ανάγκη να το ξέρουν οι άλλοι. Παλεύεις να το κρύψεις. Ανεπιτυχώς.  

Στο αλλού θα αφήναμε για λίγο τα τσακωμικά στοιχεία που ταιριάζουν με τον χώρο να παίξουν χαρωπά για λίγο, ώστε να επιτευχθεί το τιμ μπόντινγκ, τρόπον τινά. Όπως έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω, το να τσακώνεσαι με έναν άγνωστο είναι τουλάχιστον θλιβερό. Πρώτα δενόμαστε και χαλαρώνουμε και μετά βγάζουμε όλη τη χολή μας. Αφού τα παιδάκια θα έπαιζαν και θα εκτονώνονταν, θα συνεχίζαμε.  

Στάση δεύτερη: Αθηνών Αρένα (Πειραιώς 166, Γκάζι).
Ένας χώρος που βρίθει σημειολογικών αναφορών. Αθηνών, γιατί η πάντα φιλόξενη γη της άθενς βόις μπλα μπλα μπλα και αρένα, γιατί έχουμε μονομάχους εδώ, όχι αστεία. Μονομάχους με caps lock και anonymizing, πάντως μονομάχους. Μπλογκοσταγείς (κατά το αιμοσταγείς).  

Οι θεριακλήδες, λοιπόν, θα χύνονταν στην αρένα και θα άρχιζαν να εκτοξεύουν πληκτρολόγια και οθόνες ο ένας στον άλλο. Για να μη βγουν εκτός πλαισίου, όχι τίποτα άλλο. Αφορμή για να ανάψει ο καυγάς θα ήταν οι ζαβολιές που έκαναν τα άλλα παιδάκια στο τρενάκι του αλλού φαν παρκ μισή ώρα πριν, αλλά όλοι θα ξέραμε ότι από πίσω κρύβονται βαθύτερα και πολύ σοβαρά αίτια: Πικρόχολα σχόλια του παρελθόντος, απωθημένα μηνών και ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει και ο πλέον νοσηρός νους (όχι εσύ. Ο άλλος).  

Θα κέρδιζε αυτός που θα άρπαζε πρώτος το μικρόφωνο και θα έσπαγε το φράγμα των 15000 I.P.M (προσβολών ανά λεπτό) σε αυτοσχέδιους ραπ ρυθμούς, υπό το ασταμάτητο χειροκρότημα κοινού και κριτικών.   

Για να αποτελειώσουμε τους ηττημένους αυτής της διαδικασίας, θα τους αφήναμε πίσω για να ακούσουν ρέμο. Οι υπόλοιποι (οι βενσερέμος) θα συνεχίζαμε για…  

Στάση τρίτη: Αυτοσχεδιασμός (δεν έχει διεύθυνση αυτός. Οι εναλλακτικές επιλογές έχουν).
Η νύχτα θα ήταν ακόμα νεαρά, οπότε πλήθος προκλητικών προτάσεων θα κατέκλυζε τα κακομεταχειρισμένα κεφάλια των τσακωμικών. Το Box (Κωλέττη 4, Εξάρχεια) για πρόχειρα στημένους αγώνες πυγμαχίας, το Ρεσιτάλ (Ερεσσού 64, Εξάρχεια), που για μια και μόνη φορά θα μετονομαζόταν σε “ρεζιλιτάλ” και το Rue de Marseille (Μασσαλίας κάμποσο, Κολωνάκι) για να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις χειροδικίες και να φρεσκάρουμε τα “γαλλικά” μας, είναι μόνο λίγες από τις πάμπολλες επιλογές που θα ανοίγονταν μπροστά μας.  

Τεχνηέντως παρέλειψα προορισμούς όπως λ.χ. τον Χασάν –κανείς δεν ξέρει το κανονικό του όνομα (Λόντου και Μεσολογγίου, Εξάρχεια) και παρεμφερή μέρη για μετά τον Χασάν (όπως λ.χ. το καφετί, κάπου στη Ζ. Πηγής), διότι δημιουργούν οθωμανικούς συνειρμούς και δεν είμαι σίγουρος ότι θα υπήρχε ερωτική ατμόσφαιρα στον αέρα, ώστε να επιτευχθεί η επιθυμητή χαλάρωσις.   

Η αλήθεια είναι ότι το ιδανικό μαγαζί που θα μας φιλοξενούσε υπάρχει μόνο στη φαντασία. Λέγεται Μαύρα Μεσάνυχτα και το βρίσκει κανείς μόνο στις οθόνες του μέγκα. Αν ήταν στη διάθεσή μας αυτό το κωλομάγαζο, δε θα είχαμε κανένα άλλο ανάγκη. Όποιος έχει δει έστω και ένα επεισόδιο και όποιος ξέρει έστω και υποτυπωδώς τους χαρακτήρες, με αντιλαμβάνεται. Ενιγουέι.  

Στη συνέχεια θα έπρεπε να ανασυνταχθούμε. Θα βάζαμε κάτω τις δυνάμεις μας σε αυτή την άτυπη μονομαχία μεταξύ ανάρχιδων, χαμερπών, γλοιωδών και τρισάθλιων αντρών -από τη μια- και υπέροχων, πανέμορφων, αλάνθαστων και πανέξυπνων γυναικών -από την άλλη- και θα αποφασίζαμε από κοινού να πάμε σε ένα μαγαζί που πραγματικά θα μας ερχόταν κουτί.  

Το τέλος της νύχτας, φίλες και φίλοι, θα μας έβρισκε στο John Doe (Πανόρμου 86), αυτό είναι το μόνο βέβαιο.  

Για να κατανοήσει ακόμα και ο ανυποψίαστος τα ανυπέρβλητα πλεονεκτήματα του εν λόγω μαγαζιού, θα κάνω έναν μικρό πρόλογο.  

Ποιος είναι ο John Doe; Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, το συγκεκριμένο είναι ένα ψευδεπίγραφο όνομα που χρησιμοποιείται όποτε το κανονικό όνομα ενός εμπλεκόμενου σε δικαστική, αστυνομική ή άλλη υπόθεση είτε είναι άγνωστο είτε δε μπορεί να δημοσιοποιηθεί. Να θυμίσω ότι John Doe ονομαζόταν ο Σπέισι στο σέβεν και να προτρέψω να κρατήσουμε ενός λεπτού χειροκρότημα στην ερμηνεία του. Συνεπώς, ο John Doe είναι ο ακατονόμαστος. Ο άγνωστος. Ο ανώνυμος. Χα. Ένα το κρατούμενο.   

Δεύτερο στη σειρά τεράστιο πλεονέκτημα του John Doe, ως μαγαζιού αυτή τη φορά, είναι ότι πρόκειται για… ταράαααααν… ίντερνετ καφέ. Το πιάνετε; Το πιάνετε άτιμοι. 

Θα μπαίναμε, λοιπόν, μέσα, θα παίρναμε τα ποτά, τους καφέδες και τα χαμομήλια μας, θα πιάναμε από ένα στασίδι (ευλόγησον) και θα αρχίζαμε αυτό που ξέρουμε τόσο μα τόσο καλά.  

Πρώτο βήμα: είσοδος στο άθενς βόις τελεία τζι αρ.
Δεύτερο βήμα: δημιουργία μπλογκ. Εκεί θα έπαιζαν κάθε λογής νέες και πρωτότυπες ιδέες.
http://blogs.athensvoice.gr/katares
http://blogs.athensvoice.gr/mageia&ksorkia
http://blogs.athensvoice.gr/magika_filtra
http://blogs.athensvoice.gr/pyrosvesthras
http://blogs.athensvoice.gr/fidi_kolovo http://blogs.athensvoice.gr/nea_amea_kai_eksorgismenh
http://blogs.athensvoice.gr/anwnymos (πλάκα στην πλάκα αυτό θα ήταν γαμάτο για μπλογκ. Κλέψτε το τώρα που προλαβαίνετε, μανιακοί)
κ.ο.κ.  

Όλα με το ψευδώνυμο John Doe, John D0e, Jane Doe, Jane D0e κ.λπ. Όλοι θα είχαμε τη δυνατότητα να μπορούμε να βρίζουμε τον διπλανό μας μέσω δικτύου την ίδια στιγμή που θα του χαμογελούσαμε μέσω όρασης.  

Μέσα στο John Doe θα είχαμε και τις πρώτες απώλειες όχι λόγω θανάσιμων τραυμάτων, αλλά λόγω παραφροσύνης. Καιρός θα ήταν.  

Κάπως έτσι θα τελείωνε αυτή η ονειρεμένη βραδιά. Κάπως έτσι ξύπνησα. Μπορεί να προκαλέσει εντύπωση σε πολλούς, αλλά δεν είμαι αιθεροβάμων. Για να μπορέσεις να βρίσεις τον άλλο κατάμουτρα πρέπει να ‘χεις και λίγο τσαγανό. Να έχεις αρχίδια. Όχι με την έννοια της δύναμης και του τσαμπουκά, αλλά με την έννοια του σθένους.  

Με δεδομένο αφενός ότι το σθένος είναι είδος υπό εξαφάνιση στην κοινωνία μας συνολικά και αφετέρου ότι σύμφωνα με πολλούς η πραγματική εκτόνωση συντελείται όταν βρίζεις εκ του ασφαλούς μια οθόνη και ένα ψευδώνυμο, αποσύρω μια πρόταση που ποτέ δεν κατέθεσα επίσημα, αλλά την κατέγραψα μόνο για το χαβαλέ μου/μας.    

Ωστόσο, δε θα το σφυρίξω ακόμα. Με δεδομένο ότι η έξοδος μια στο τόσο από το σπίτι (για κάτι άλλο πέραν του σούπερ μάρκετ εννοώ) μπορεί να κάνει καλό σε πολλές προβληματικές φιγούρες, έρχομαι σήμερα να καταθέσω ορισμένες προτάσεις για στέκια που θα μπορούσαν να έχουν οι εν λόγω, ακόμα και στο πλαίσιο μοναχικής εξόδου. Ας γαμήσουμε μπλογκοσυναντήσεις μίσους και αλληλοσπαραγμού. Πάμε;  

Ακολουθεί ΠΡΟΧΕΙΡΗ (βαρέθηκα λέμε) καταγραφή μαγαζιών και μια μικρή ανάλυση για το καθένα.  

Decadence (Βουλγαροκτόνου 69 & Πουλχερίας 2). Η απόλυτη παρακμή. Ιδανικό στέκι για τους απόμαχους της ενεργού ζωής.  

Mad club (Περσεφόνης 53, Γκάζι). Είσαι μισότρελος ή μισολογικός; Είτε έχεις αισιόδοξη είτε απαισιόδοξη ματιά για την κατάστασή σου, εδώ είναι το μέρος για σένα.   

Circus (Ναυαρίνου 11, Εξάρχεια). Κάνεις τους άλλους να γελάνε, όχι λόγω κάποιου ταλέντου αλλά λόγω της κατάντιας σου; Εδώ θα βρεις μια μεγάλη αγκαλιά για να σε κλείσει μέσα (μεταφορικά). Παλιάτσε. Ε, παλιάτσε. 

Ίντριγκα (Δερβενίων 60 και Θεμιστοκλέους, Εξάρχεια). Το προφανές. Πηγαίνεις για να οργανώσεις δολοπλοκίες, ραδιουργίες, μηχανορραφίες και άλλα συνώνυμα.   

Νηπιαγωγείο (Ελασιδών & Κλεάνθους 8, Γκάζι). Έχεις κρατήσει το μυαλό σου στην ηλικία των 5; Ακόμα κι αν δεν ακολουθεί το καταπονημένο σώμα σου, μπορείς να το σύρεις εσύ μέχρι την πιο τρέντι περιοχή της πόλης. Και να παίτσεις με τα άλλα παιζάκια. Νιε. Χωρίς ζαβολιές όμως οκέι;  

Υποβρύχιο (Ασκληπιού 53). Ιδανικό (και τελευταίο) στέκι για τα ναυάγια της ζωής.  

Είναι προφανές ότι η άρνησή μου να μετακινηθώ εκτός κέντρου έχει  περιορίσει λίγο τα πιθανά στέκια. Αν έχετε καμιά άλλη καλή ιδέα, σουτ (εχμ… εννοώ shoot, όχι να σωπάσετε).  

Θα τα πούμε σε ένα από αυτά ράδερ σούνερ δαν λέιτερ.

Κλείνω με ένα μήνυμα αγάπης.

Με μεγάλη χαρά και θαυμασμό, παρακολουθώ τις τελευταίες ώρες τους 465^ους διαδικτυακούς τσακωμικούς* αγώνες. Πρόκειται για διοργάνωση που διεξάγεται ανελλιπώς εδώ και ισάριθμες περίπου μέρες στη πάντα φιλόξενη γειτονιά της άθενς βόις.  

Το βασικό αγώνισμα στο οποίο αναμετρώνται οι συμμετέχοντες είναι το webτάθλιον, το οποίο φέρνει στο έπταθλο μόνο στον αριθμό των αγωνισμάτων. Κατά τα λοιπά, γίνεται μέσω web και είναι ελαφρά άθλιο.   

Ας προχωρήσουμε σε μια πρόχειρη απαρίθμηση και μια ακόμα πιο πρόχειρη περιγραφή των επτά αγωνισμάτων του webταθλίου.  

Βιτριολικό κατινάζ. Οι συμμετέχοντες σε αυτό ακονίζουν ό,τι έχουν πρόχειρο και επιδίδονται σε εκτοξεύσεις δηλητηριωδών ατακών ένθεν και ένθεν. Ο πρωταθλητισμός στο ευγενές αυτό άθλημα προϋποθέτει, εκτός των άλλων, και τρομερή μνήμη, καθώς η συστηματική αναφορά (βλ. μπηχτή) σε ατυχείς επιλογές-πράξεις κάποιου εκ των συμμετεχόντων είναι πάντα χρήσιμη σε τέτοιες περιπτώσεις.  

Στερεοτυπική λογομαχία: Οι αθλούμενοι καλούνται να συγκεντρώσουν όσα περισσότερα χαρακτηριστικά του αντιπάλου μπορούν, αντλώντας έμπνευση από το προφίλ και τα γραπτά του. Έπειτα τα παντρεύουν με την αστείρευτη φαντασία τους και στολίζουν τον αντίπαλο με τα χαρακτηριστικά που ΟΦΕΙΛΕΙ να έχει, ακόμα κι αν δεν το ξέρει. Σε ένα υποθετικό παράδειγμα, για να γίνει πιο κατανοητό το αγώνισμα, ένας 30άρης εργένης που ξέρει να μαγειρεύει ΠΡΕΠΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ να είναι οπισθογεμής κ.ο.κ.   

Caps locking: Ένα πολύ εντυπωσιακό αγώνισμα, καθώς δείχνει με τον πλέον εμφατικό τρόπο την οργή του συμμετέχοντα σε αυτό. Όσο κερδίζει σε ένταση χάνει σε φανταχτερό περιτύλιγμα, καθώς για τη διοργάνωσή του αρκεί ένα πάτημα του caps lock στο πληκτρολόγιο του οργισμένου. ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΟΡΓΙΛΟΣ. ΑΝ ΒΡΙΣΕΙ ΚΙΟΛΑΣ ΛΙΓΟ, ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ. ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ; ΑΝ ΟΧΙ, ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ. ΜΑΛΑΚΕΣ ΟΛΟΙ ΣΑΣ.    

Σπάσιμο νυχιών επί πληκτρολογίου: Νοηματική συνέχεια του προηγούμενου, υπό την προϋπόθεση ότι ο αγωνιζόμενος έχει πάρει πραγματικά στα σοβαρά το ρόλο του. Άπαξ και έχει συμβεί αυτό, παθιάζεται στ’ αλήθεια την ώρα που βρίζει και χτυπά τα δάχτυλά του στο πληκτρολόγιο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ δυνατά. Αποτέλεσμα αυτής της οργής είναι το σπάσιμο των νυχιών, καλά μαντέψατε. Νικητής στο λαοφιλές αυτό αγώνισμα αναδεικνύεται αυτός που θα προσκομίσει τα πιο μακριά σπασμένα νύχια στον αφέτη. Είναι σαφές ότι συγκριτικό πλεονέκτημα φέρουν τα βλαχουριά, καθώς αυτά έχουν ήδη ένα τεράστιο νύχι στο μικρό δάχτυλο του δεξιού χεριού τους.  

Μίλησα για πλεονεκτήματα και δε μπορώ παρά να αναφερθώ στο τεράστιο πλεονέκτημα που έχει αυτό το αγώνισμα διαδικτυακού τσακωμού: Δεν ταλαιπωρεί καθόλου τις φωνητικές χορδές, όπως θα συνέβαινε σε έναν κανονικό καυγά.

Βέβαια, σετάκι με κάθε πλεονέκτημα πάει και ένα μειονέκτημα. Έτσι κι εδώ, μειονέκτημα για αυτούς που έχουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ βγει από τα ρούχα τους και έχουν μπει στο πετσί του ρόλου είναι να βρεθούν σε κανονικό καυγά. Τότε ίσως ξεχαστούν και ενώ ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ αντίπαλος τους αρχίσει στις σφαλιάρες, αυτοί να απαντούν με το να τον ακουμπούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΥΝΑΤΑ σε διάφορα σημεία του κορμιού του με τα δάχτυλα, σα να τον πληκτρολογούν. Νομίζω μπορούμε όλοι να φανταστούμε ποιος θα χάσει.  

Συμπέρασμα: Αντίθετα με τα όσα λένε σε άλλες περιπτώσεις DO TRY THIS AT HOME AND AT HOME ONLY. 

Keyboard breaking: Ακόμα μια νοηματική συνέχεια, καθώς η δουλειά δε μου επιτρέπει να σπάω το κεφάλι μου να βρω πολλά αυτόνομα αγωνίσματα. Βασικά κανείς δε μπορεί να σπάσει το κεφάλι κανενός, πράγμα που θα έδινε και μια άλφα ικανοποίηση στον καυγά και ένα γάμα κίνητρο στον συμμετέχοντα, καθώς μιλάμε για τσακωμούς μέσω ίντερνετ, διάβολε. Το πιο κοντινό που έχεις να σπάσεις λόγω νεύρων, λοιπόν, είναι το πληκτρολόγιό σου. Και τα αρχίδια όσων παρακολουθούν, ασφαλώς, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει άλλο για τώρα. Νικητής αναδεικνύεται ο εξοργισμένος εκείνος που θα σπάσει τα πιο πολλά πληκτρολόγια κατά τη διάρκεια των αγώνων. Ακόμα μεγαλύτερος νικητής θα αναδειχθεί αυτός που θα σπάσει και καμιά μούρη, έτσι για αλλαγή, καθώς επιστημονικές μελέτες έδειξαν ότι με τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ τσακωμό και το (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ) σεξ (έβαλα την παρένθεση γιατί μιλάμε για web και είναι εύκολο να μπερδευτεί κάποιος) εκτονώνεσαι καλύτερα. Δεν αναφέρομαι καν στα πλεονεκτήματα του σεξ μετά από τσακωμό, γιατί θα γελάει ο κόσμος με το πασιφανές της anal-υσής μου.    

Σύνθετο ίντερνετ: Αγώνισμα που αποτελεί, όπως προδίδει και το όνομά του, μείξη άλλων. Όταν τα επιχειρήματα (ορίστε;) ενός τουλάχιστον εκ των συμμετεχόντων στερέψουν, τότε επιστρατεύονται τα αθλήματα του Youtubing, του Quote retrieving και του Googling προς άγραν αρμοζόντων για την περίσταση βιντεακίων, ατακών και λοιπών σκατολοϊδιών που θα στριμώξουν ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ τον ΙΔΡΟΚΟΠΗΜΕΝΟ αντίπαλο στη γωνία της αντίπαλης… εχμ… οθόνης. Ναι. Κερδίζει το κοινό, καθώς πεθαίνει. Από τα γέλια.  

Ροχάλισμα επί οθόνης: Όχι, δεν τσακώνεσαι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος και να αρχίσεις το ροχαλητό, όπως ίσως φαντάζεται κάποιος. Αρχίζεις να ρίχνεις ροχάλες στην οθόνη, εφόσον δεν έχεις μπροστά σου αυτόν με τον οποίο τσακώνεσαι για να του κάνεις όλα αυτά που προβλέπεται.   

Τελειώνω αυτή τη στοιχειώδη περιγραφή των διαδικτυακών τσακωμικών αγώνων με δυο προτροπές και μια εξήγηση.  

Προτροπή α:
Δεν κανονίζουμε όλοι εσείς που τσα που τσακώνεστε μια συνάντηση λάιβ; Είμαι πολύ περίεργος για το κλίμα που θα επικρατήσει. Κόβω το μπούτσο μου ότι θα περάσουμε ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΑ (δεν έχω νεύρα. ΕΜΦΑΣΗ ΔΙΝΩ). Σκεφτείτε το πλιζ.  

Προτροπή βου:
Είναι περισσότερο από αυτονόητο ότι οποιαδήποτε συμμετοχή σας με ιδέες ή επεκτάσεις εννοιών στο παρόν τερατούργημα είναι τουλάχιστον καλοδεχούμενη, αν όχι ευκταία.  

Εξήγηση:
Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους συμμετέχοντες στους νιοστούς τσακωμικούς αγώνες. Δε θέλω να νομίζουν ούτε για μια στιγμή ότι δεν τιμώ τον κόπο και την προσπάθειά τους να δείξουν ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι. Είναι μια καθαρά προσωπική τους υπόθεση, που έχουν την ευγενή καλοσύνη να μοιράζονται μαζί μας και θα πρέπει όλοι να τους ευχαριστήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας γι’ αυτό.   

Στο πλαίσιο αυτό, είπα κι εγώ να συμμετάσχω με το δικό μου τρόπο. Δε μπόρεσα να κρατηθώ, καταλαβαίνετε. Μπάι δι γουέι, αυτό το λέω κάθε φορά που χύνω πριν την ώρα μου. Όπως και σε εκείνες τις φάσεις έτσι και τώρα, αποδίδω την… ακράτειά μου στον ενθουσιασμό της στιγμής.  

Εξάλλου, σε ένα διαδικτυακό θέμα όπως οι καυγάδες, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι… @@ρολογίες.  

Ευ αγωνίζεσθαι, αδέρφια.    

*Λέξη ανύπαρκτη και σύνθετη. Οι ρίζες της κρατάνε -προφανώς- από τον “τσακωμό”, αλλά, επιπλέον, έχει το μοναδικό προνόμιο να κρύβει μέσα της το “κωμικό”.   

Τρομερή παράλειψη:
Πω πωωωωω! Είμαι ταπεινός και χαμερπής και επονείδιστος και απ’ όλα χωρίς τζατζίκι. Λησμόνησα το anonymizing, που λέτε. Ωστόσο, θα προσπαθήσω να δικαιολογηθώ. Φερστ θινγκς φερστ, όμως. Προηγείται η περιγραφή.  

Σύμφωνα με τον ορισμό, στο anonymizing επιδίδεται το άτομο εκείνο που έχει τις ειδικές ικανότητες (ανάγκες, σύμφωνα με άλλους) να σχολιάζει μπλογκ άλλων (ή και το δικό του, σε προχωρημένα στάδια της νόσου) είτε ως ανώνυμος είτε με κάποιο άλλο ψευδώνυμο που έχει επινοήσει. Σε ακόμα πιο προχωρημένο στάδιο, δημιουργεί προφίλ παραλλάσσοντας ψευδώνυμα άλλων. Έστω ότι υπάρχει μέλος με το νικ “allokotos”, μπορεί κάλλιστα να δημιουργήσει άλλο όπου θα ονομάζει τον εαυτό του “alIokotos” (προσοχή! Ενώ ο πρώτος αλλόκοτος έχει δύο ελ, ο δεύτερος έχει ένα ελ και ένα κεφαλαίο άι), μόνο και μόνο για να κάνει τους άλλους να πιστέψουν ότι σχολιάζει ο “κανονικός” αλλόκοτος και να ανάψει φωτιές κ.λπ. Αλλόκοτο, ε; κι όμως αληθινό. Και καθόλου μα καθόλου ιάσιμο.  

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το απντέιτ με σκοπό να δικαιολογηθώ. Διαβάζοντας όμως αυτό που μόλις έγραψα θεωρώ ότι δεν υπάρχει ουδείς λόγος. Είναι απόλυτα σαφές ότι το anonymizing δεν έχει καμιά θέση στους διαδικτυακούς τσακωμικούς αγώνες, αλλά στους παρατσακωμικούς. Λέξη που συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία του “τσακωμικός”, και επιπλέον εισάγει την ιδιαιτερότητα της ειδικής ανάγκης και τη στάση της στοργικότητας με την οποία οφείλουμε να τους περιβάλουμε.  

Αυτά τα ολίγα από μένα.

Μετά από την αναφορά στα παραμύθια που μας πλασάρουν οι θρησκείες και στο γιατί η 11^η σεπτεμβρίου ήταν μεν τρομοκρατική επίθεση, η οποία, ωστόσο, δεν υποκινήθηκε από κάτι τύπους σε σπηλιές αλλά από την ίδια την αμερικανική κυβέρνηση, φτάσαμε αισίως (;) στο τρίτο και τελευταίο μέρος του zeitgeist, το οποίο συνεχίζει το θεάρεστο (!) έργο των προηγούμενων και το επεκτείνει κατά τι.

Ξεκινά με μια -επιφανειακή έστω- περιγραφή του τρόπου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αναλύει το πώς οι τράπεζες ελέγχουν την οικονομία, το πώς προκαλούν και χειραγωγούν τις οικονομικές κρίσεις, το πώς και το γιατί έχουν συμφέρον από τους πολέμους και από κάθε λογής αποσταθεροποίηση.  

Η φούσκα της 11^ης σεπτεμβρίου ήταν μόνο η ουρά σε μια σειρά παρεμφερών πρακτικών του παρελθόντος, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την εμπλοκή της αμερικής στους δύο παγκόσμιους πολέμους και στο βιετνάμ.   

Φυσικά, όσοι διαφεντεύουν την τύχη του κόσμου -και στο απόσπασμα που κοτσάρω πιο κάτω φαίνεται ανάγλυφα ποιοι είναι αυτοί- έχουν σύμμαχο σε κάθε εγχείρημά τους τόσο τη λειψή παιδεία όσο και τα μ.μ.ε. “Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, στους New York Times το περιοδικό Time και άλλες μεγάλες εκδόσεις, των οποίων οι διευθυντές παρακολούθησαν τις συναντήσεις μας και σεβάστηκαν τις υποσχέσεις τους για διακριτικότητα για πάνω από 40 χρόνια. Θα ήταν αδύνατον να αναπτύξουμε τα σχέδιά μας για τον κόσμο αν μπαίναμε κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια αυτών των ετών”. 

Ποιος είναι ο στόχος τους; Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ “Μία παγκόσμια κυβέρνηση. Θα έχουμε παγκόσμια κυβέρνηση είτε μας αρέσει είτε όχι. Το μόνο ερώτημα θα είναι αν η παγκόσμια κυβέρνηση θα είναι κατάκτησή μας ή συγκατάβασή μας”.  

Είναι μονόδρομος αυτή η ιστορία. Θα ήθελα πολύ να βάλω ένα “εκτός αν” αλλά φοβάμαι πως δε γίνεται.  

Ακόμα και στο Zeitgeist: addendum, το οποίο κατά βάση επεκτείνει το συλλογισμό του πρώτου και ακολουθώντας μια απόλυτα λογική… εχμ… λογική προτείνει μια λύση (το πέρασμα από την οικονομία που βασίζεται στη νομισματική κυκλοφορία, σε αυτή που βασίζεται στην ορθολογική κατανομή των πόρων σε παγκόσμιο επίπεδο), ακούγεται ως προσηλυτιστικό και μασονικό. Ή που είμαστε εξαιρετικά αποχαυνωμένοι για να σηκωθούμε από τον καναπέ ή που είμαστε εξαιρετικά λίγοι ή που είμαστε εξαιρετικά ανήμποροι. Εξαιρετικά.  

Επειδή είναι βάναυσο να σας βάλω να βλέπετε βίντεο μιας ώρας κοντά χωρίς να το θέλετε, κάνω κάτι πιο βάναυσο ακόμα. Επισημαίνω τα πιο σημαντικά κατ’ εμέ σημεία του.   

Τι είναι η κεντρική τράπεζα;
Μία κεντρική τράπεζα είναι ένα ίδρυμα που παράγει το νόμισμα ενός ολόκληρου έθνους. Δύο δυνάμεις εμπεριέχονται στις εφαρμογές της κεντρικής τράπεζας. Ο έλεγχος των επιτοκίων, και ο έλεγχος της εισροής χρήματος, δηλαδή του πληθωρισμού. Η κεντρική τράπεζα δεν παρέχει απλά στην οικονομία μίας κυβέρνησης χρήμα, της το δανείζει με τόκο. Μετά με τη χρήση της αύξησης και μείωσης της παροχής χρήματος, η κεντρική τράπεζα ρυθμίζει την τιμή του εκδιδόμενου χρήματος. Ολόκληρη η δόμηση αυτού του συστήματος μπορεί να παράγει μόνο ένα πράγμα μακροπρόθεσμα: Χρέος.  

Κάθε δολάριο που παράγεται από την κεντρική τράπεζα, δανείζεται με τόκο. Αυτό σημαίνει πως κάθε δολάριο που παράγεται είναι το δολάριο συν ένα ποσοστό χρέους βασιζόμενο σ' αυτό το δολάριο. Και εφόσον η κεντρική τράπεζα έχει το μονοπώλιο στην παραγωγή νομίσματος για ολόκληρη τη χώρα, δανείζει το κάθε δολάριο με ένα άμεσο χρέος καταλογισμένο πάνω του. Από πού έρχονται τα λεφτά για την αποπληρωμή του χρέους; Μπορούν να έρθουν μόνο από την κεντρική τράπεζα. Που σημαίνει πως η κεντρική τράπεζα πρέπει διαρκώς να αυξάνει την παροχή χρήματος για να καλύπτει προσωρινά το εκκρεμές χρέος που δημιουργείται, το οποίο μετά, εφόσον το καινούριο χρήμα δανείζεται επίσης με τόκο, δημιουργεί επιπλέον χρέος. 

Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι σίγουρα η σκλαβιά. Γιατί είναι αδύνατο για τη κυβέρνηση και συνεπώς για τον λαό να εξέλθουν ποτέ από αυτό το αυτοπαραγώμενο χρέος.  

"Πιστεύω πως οι τραπεζικοί οργανισμοί, είναι πιο επικίνδυνοι από τακτικά στρατεύματα. Αν ποτέ ο αμερικάνικος λαός επιτρέψει σε ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση νομίσματος οι τράπεζες και οι εταιρίες που θα αναπτυχθούν τριγύρω τους θα στερήσουν στους ανθρώπους τις περιουσίες τους, μέχρι που τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατέκτησαν"
Thomas Jefferson, 1743 – 1826 

Από το 1914 έως το 1919, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα αύξησε την παροχή  χρήματος σχεδόν 100%. Οδηγώντας σε εκτεταμένο δανεισμό σε μικρές τράπεζες και το κοινό. Και το 1920, η Ομ. Τράπεζα ανακάλεσε τεράστια ποσοστά από την εκκρεμή παροχή χρημάτων, με αποτέλεσμα οι μικρές τράπεζες να χρειαστεί να ανακαλέσουν τεράστια νούμερα δανείων μαζικές αναλήψεις πανικού, χρεοκοπία και κατάρρευση ήταν τα επακόλουθα. 

Πάνω από 5400 ανταγωνιστικές τράπεζες εκτός του ομοσπονδιακού Αποθ. συστήματος κατέρρευσαν, εδραιώνοντας περισσότερο το μονοπώλιο μίας μικρής ομάδας διεθνών τραπεζιτών. 

Ο πανικός του 1920 ήταν απλώς ζέσταμα. Από το 1921 έως το 1929 η Ομ. Τράπεζα αύξησε πάλι την εισροή χρήματος, με αποτέλεσμα ξανά τον εκτενή δανεισμό σε τράπεζες και το κοινό.  

Έχοντας ρίξει την κοινωνία στην εξαθλίωση, οι Ομ. τραπεζίτες αποφάσισαν πως ο Κανόνας Χρυσού έπρεπε να αφαιρεθεί. Για να το κάνουν αυτό, έπρεπε να μαζέψουν όλο τον εναπομείναντα χρυσό στο σύστημα. Έτσι, με την δικαιολογία οτι βοηθούν να λήξει η ύφεση, πραγματοποιήθηκε η κατάσχεση χρυσού του 1933. Υπό την απειλή φυλάκισης για 10χρ., όλοι στην Αμερική έπρεπε να παραδώσουν κάθε ράβδο χρυσού στο Θησαυροφυλάκιο, ουσιαστικά κλέβοντας απ'το λαό τα λίγα που τους είχαν απομείνει. Και στα τέλη του 1933, ο κανόνας χρυσού καταργήθηκε. Αν δεις ένα χαρτονόμισμα δολαρίου από πριν το 1933, γράφει "είναι εξαγοράσιμο σε χρυσό". Αν κοιτάξεις ένα σημερινό, γράφει "είναι νόμιμο μέσο αποζημίωσης," που σημαίνει πως δεν υποστηρίζεται από τίποτε απολύτως. Είναι ένα χαρτί άνευ αξίας. Το μόνο πράγμα που δίνει αξία στα χρήματά μας είναι πόσα από αυτά βρίσκονται στην κυκλοφορία.  

Δηλαδή, η δύναμη να ελέγχεις την παροχή χρήματος είναι επίσης η δύναμη να ελέγχεις την αξία του, άρα και η δύναμη να γονατίζεις ολόκληρες οικονομίες και κοινωνίες.  

“Δώσε μου τον έλεγχο της παροχής χρήματος ενός έθνους και δε με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους του”.  
Μ.Α. Rothschild, ιδρυτής της τραπεζικής δυναστείας Rothschild 

Ο έλεγχος της οικονομίας και η διαρκής κλοπή πλούτου είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος που έχουν οι τραπεζίτες στα χέρια τους. Το επόμενο εργαλείο για κέρδος και έλεγχο είναι ο πόλεμος.  

Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος.
Το 1914, οι ευρωπαϊκοί πόλεμοι ξέσπασαν επικεντρωμένοι γύρω από την Αγγλία και την Γερμανία. Ο αμερικάνικος λαός δεν ήθελε καμία ανάμιξη στον πόλεμο, και επίσης ο πρόεδρος Wilson ανακήρυξε δημοσίως ουδετερότητα. Όμως στα παρασκήνια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έψαχνε για κάθε δυνατή δικαιολογία για να εισέλθουν στον πόλεμο. Από μία καταγεγραμμένη παρατήρηση του υπ. Εξωτερικών William Jennings: "Τα μεγάλα τραπεζικά συμφέροντα ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα στο παγκόσμιο πόλεμο, λόγω των μεγάλων ευκαιριών για μεγάλα κέρδη".  

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το πιο προσοδοφόρο πράμα που μπορεί να συμβεί στους διεθνείς τραπεζίτες, είναι ο πόλεμος. Γιατί υποχρεώνει την χώρα να δανειστεί ακόμη περισσότερα χρήματα από την Ομ. Τράπεζα με τόκο. 

Ο κορυφαίος σύμβουλος και μέντορας του προέδρου Wilson ήταν o συνταγματάρχης Edward House, ένας άντρας με στενές σχέσεις με τους διεθνείς τραπεζίτες που θέλαν τον πόλεμο. Σε μία καταγεγραμμένη συζήτησημεταξύ του συνταγματάρχη House και του Sir Edward Grey, υπουργούεξωτερικών της Αγγλίας, γύρω από το πως θα γινόταν να μπει η Αμερική στο πόλεμο: Ο Grey ρωτά: "Τι θα κάνουν οι Αμερικάνοι αν οι Γερμανοί βυθίσουν ένα υπερωκεάνιο με αμερικάνους επιβάτες μέσα;" Ο House απαντά: "Νομίζω οτι η φλόγα της αγανάκτησης θα σάρωνε" τις ΗΠΑ και αυτό θα ήταν αρκετό για να μπούμε στον πόλεμο". Έτσι, στις 7 Μαΐου 1915, με βάση ουσιαστικά την πρόταση του Sir Edward Grey, ένα πλοίο ονόματιLusitania εστάλη εσκεμμένα σε ύδατα υπό τον έλεγχο των Γερμανών, όπου ήταν γνωστό πως εκεί βρίσκονταν γερμανικά πολεμικά σκάφη. Και όπως ήταν αναμενόμενο, γερμανικά υποβρύχια τορπίλισαν το πλοίο, ανατινάζονταςαποθηκευμένα πυρομαχικά, σκοτώνοντας 1200 άτομα. Για να καταλάβετε καλύτερα την εσκεμμένη φύση αυτής της παγίδας, η γερμανική πρεσβείαέβαλε κανονικά διαφημίσεις στους Ν.York Times, λέγοντας στους ανθρώπους πως αν επιβιβαζόντουσαν στο Lusitania, το κάναν με δική τους ευθύνη, καθώς ένα πλοίο που ταξιδεύει από την Αμερική στην Αγγλία μέσα από την πολεμική ζώνη, θα ήταν υπόλογο για την καταστροφή του. Στη συνέχεια και όπως ήταν αναμενόμενο, η βύθιση του Lusitania προκάλεσε την οργήτου Αμερικάνικου λαού, και η Αμερική μπήκε στον πόλεμο λίγο καιρό πιo μετά.  

Ο J.D. Rockefeller έβγαλε περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια απ' αυτό.Χωρίς να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος κόστισε περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια στην Αμερική, τα περισσότερα εκ των οποίων δανείστηκαν από την Ομ. Τράπεζα με τόκο, μεγαλώνοντας κι άλλο τα κέρδη των διεθνών τραπεζιτών.  

Β΄Παγκόσμιος πόλεμος.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία επιτέθηκε στον αμερικάνικο στόλο στο Pearl Harbor, πυροδοτώντας την είσοδο μας σ'αυτόν τον πόλεμο. Ο πρόεδρος Franklin D. Roosevelt  ανακύρηξε την ημέρα της επίθεσης ως στιγματισμένη στην ιστορία. Πράγματι, αλλά όχι λόγω της δήθεν επίθεσης – έκπληξης στο Pearl Harbor. Μετά από 60 χρόνια πληροφοριών που ανακύπτουν, είναι πλέον ξεκάθαρο πως όχι μόνο γνώριζαν την επίθεση στο Pearl Harbor εβδομάδες νωρίτερα, αλλά επίσης και χωρίς περιστροφές την ήθελαν και την προκάλεσαν.  

Ο Roosevelt, προερχόμενος από οικογένεια τραπεζιτών και με το θείο του ήταν να συμμετέχει στο συμβούλιο της Ομ. Τράπεζας, ήταν φιλικά διακείμενος στα συμφέροντα των διεθνών τραπεζιτών. Σε μία ημερολογιακή εγγραφή από τον υπ. Άμυνας του Roosevelt, Henry Stimson, την 25η Νοέμβρη 1941, κατέγραψε συζήτηση που είχε με τον Roosevelt: "Η ερώτηση ήταν πως να τους χειριστούμε ώστε να ρίξουν πρώτοι".  

Ήταν επιθυμητό να εξασφαλίσουν πως οι Ιάπωνες θα το έκαναν αυτό, ώστε να μη μείνει καμία αμφιβολία ως προς το ποιος είναι ο επιτιθέμενος. Στους μήνες που προηγήθηκαν της επίθεσης στο Pearl Harbor, ο Roosevelt έκανε ο,τι του ήταν δυνατό για να εκνευρίσει τους Ιάπωνες, δείχνοντας επιθετική στάση. Σταμάτησε όλες τις ιαπωνικές εισαγωγές αμερικάνικου πετρελαίου. Πάγωσε όλες τις ιαπωνικές καταθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έδωσε δημοσίως δάνεια στην εθνικιστική Κίνα και παρείχε στρατιωτική βοήθεια στους Άγγλους, και στους δύο εχθρούς της Ιαπωνίας στον πόλεμο δηλαδή. Το οποίο παρεμπιπτόντως αποτελεί κατάφορη παράβαση των διεθνών κανόνων πολέμου. Και στις 4 Δεκεμβρίου, 3 μέρες πριν την επίθεση, η αυστραλιανή υπηρεσία πληροφοριών, είπε στον Roosevelt για μία Ιαπωνική τακτική δύναμη που κινούταν προς το Pearl Harbor. Ο Roosevelt το αγνόησε.  

Έτσι, όπως ελπίζανε και επέτρεψαν, στην 7η Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία επιτέθηκε στο Pearl Harbor, σκοτώνοντας 2400 στρατιώτες. Πριν το Pearl Harbor, το 83% των αμερικανών δεν ήθελαν καμία ανάμιξη με τον πόλεμο. Μετά το Pearl Harbor, 1 εκατομμύριο άντρες παρουσιάστηκαν εθελοντέςγια το πόλεμο. οι αμερικάνικες επιχειρήσεις χρηματοδότησαν και τις δύοπλευρές του Β΄Παγκοσμίου πολέμου.   

Ένας ακόμη αξιομνημόνευτος προδοτικός οργανισμός είναι η Ένωση Τραπεζικών Εταιριών της Ν.Υόρκης. Όχι μόνο χρηματοδότησαν διάφορεςπλευρές τις ανόδου του Hitler στην εξουσία, μαζί με κανονικά υλικά κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήταν επίσης τράπεζα που ξέπλενε χρήματα των Ναζί.Που τελικά αποκαλύφθηκε οτι είχε εκατομμύρια δολάρια ναζιστικού χρήματοςστο θησαυροφυλάκιό της. Η Ένωση Τραπεζικών Εταιριών της Ν. Υόρκης τελικά συνελήφθη για παράβαση του νόμου περί του Εμπορίου με τον Εχθρό.Μαντέψτε ποιός ήταν ο διευθυντής και αντιπρόεδρος της Ένωσης. Ο Prescott Bush, ο παππούς του τωρινού μας προέδρου, και φυσικά πατέρας του πρώην μας προέδρου. Αυτό κρατήστε το υπόψη σας όταν σκέφτεστε την ηθική και πολιτική στάση της οικογένειας Bush.  

Βιετνάμ.
Η επίσημη διακήρυξη πολέμου των ΗΠΑ στο Βόρειο Βιετνάμ το 1964, ήρθε μετά από ένα υποτιθέμενο επεισόδιο που περιλάμβανε την επίθεση σε αντιτορπιλικά των ΗΠΑ από βιετναμέζικες τορπιλάκατους, στον Κόλπο του Τόνκιν.  Το συμβάν έμεινε γνωστό ως "Το επεισόδιο στο Κόλπο του Τόνκιν". Αυτό το μεμονωμένο συμβάν ήταν η καταλυτική δικαιολογία για  την μαζική ανάπτυξη στρατευμάτων και ανοιχτή πολεμική σύρραξη. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Η επίθεση στα αντιτορπιλικά των ΗΠΑ από βιετναμέζικες τορπιλάκατους δεν έγινε ποτέ. Ήταν ένα εντελώς στημένο σκηνικό για να βρεθεί δικαιολογία για την είσοδο στον πόλεμο. Ο πρώην υπουργός άμυνας Robert McNamara δήλωσε χρόνια αργότερα πως το επεισόδιο του Κόλπου του Τόνκιν ήταν ένα "λάθος", ενώ αρκετοί εκ των έσω και αξιωματικοί βγήκαν και μεταβίβασαν πως ήταν μία σκηνοθετημένη φάρσα, ένα απόλυτο ψέμα. Μόλις μπήκαμε στο πόλεμο, ήταν απλώς εμπόριο όπως πάντα.  

Τον Οκτώβριο του 1966, ο πρόεδρος Lyndon Johnson ήρε το οικονομικό εμπάργκο στο σοβιετικό μπλοκ, ενώ γνώριζε καλά οτι οι Σοβιετικοί προμήθευαν πάνω από το 80% του πολεμικού εξοπλισμού του Β. Βιετνάμ. Συνεπώς, τα συμφέροντα Rockefeller χρηματοδότησαν εργοστάσια στη Σοβιετική Ένωση, στα οποία οι σοβιετικοί κατασκεύαζαν πολεμικό εξοπλισμό και τον έστελναν στο Β. Βιετνάμ. Όμως, η χρηματοδότηση και των δύο πλευρών του πολέμου ήταν μόνο η μία πλευρά του νομίσματος.   

Το 1985, άρθηκε το απόρρητο των Κανόνων Εμπλοκής στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Επεξηγούσαν τί επιτρεπόταν ή όχι να κάνουν οι αμερικάνοι στρατιώτες. Περιελάμβαναν και παράλογα, όπως: Τα αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα του Β. Βιετνάμ απαγορευόταν να βομβαρδιστούν αν δεν ήταν γνωστό πως ήταν σε πλήρη λειτουργία. Ο εχθρός δε θα διωκόταν αν είχε περάσει τα σύνορα του Λάος ή της Καμπότζης. Και το πιο αποκαλυπτικό από όλα, στους πιο σημαντικούς στρατηγικούς στόχους δεν επιτρεπόταν η επίθεση εκτός και αν ξεκίναγε από υψηλόβαθμους αξιωματικούς. Εκτός απ'αυτούς στους οποίους επιβλήθηκαν αυτοί οι γελοίοι περιορισμοί, και το B.Βιετνάμ ήταν ενημερωμένο γι αυτές τις απαγορεύσεις, και επομένως μπόρεσε να δημιουργήσει ολόκληρες στρατηγικές γύρω από τους περιορισμούς των αμερικάνικων δυνάμεων. Γι αυτό ο πόλεμος διήρκησε τόσο πολύ και στο κάτω κάτω της γραφής: Ο πόλεμος στο Βιετνάμ δεν έγινε για να κερδηθεί. Έγινε απλώς για να κρατήσει.   

Λοιπόν, πού είμαστε τώρα. Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν το έναυσμα για τα επιταχυνόμενα σχέδια της αδίστακτης οικονομικής ελίτ. Ήταν μία στημένη πρόφαση για πόλεμο, όχι διαφορετική από τη βύθιση του Lusitania, την πρόκληση του Pearl Harbor και του ψέματος του Κόλπου του Τόνκιν.χρησιμοποιήθηκε για την έναρξη δύο απρόκλητων, παράνομων πολέμων: στο Ιρακ και στο Αφγανιστάν.  

Όμως η 9/11 ήταν δικαιολογία για ακόμη έναν πόλεμο: Τον πόλεμο εναντίον σας. Η Πατριωτική Νομοθετική Πράξη, η εσωτερική ασφάλεια, οι πράξεις στρατιωτικών δικαστηρίων και άλλες νομοθεσίες, είναι όλες εντελώς και ειδικά σχεδιασμένες για να καταστρέψουν τις πολιτικές σας ελευθερίες και να περιορίσουν την δύναμή σας να παλέψετε εναντίον αυτού που μας έρχεται.  

Αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, εν πλήρη άγνοια των περισσότερων υπό πλύση εγκεφάλου Αμερικάνων, το σπίτι σας μπορεί να ερευνηθεί χωρίς ένταλμα, εν απουσία σας, μπορείτε να συλληφθείτε χωρίς να σας απαγγελθούν κατηγορίες, να κρατηθείτε επ'άπειρον χωρίς πρόσβαση σε δικηγόρο, και να βασανιστείτε νόμιμα. Υπό την υποψία πως είστε τρομοκράτης. Οι άνθρωποι στην εξουσία καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να διασφαλίσουν πως είσαστε παραπληροφορημένοι και χειραγωγημένοι διαρκώς. Η αντίληψη της πραγματικότητας της πλειοψηφίας, ειδικά στη πολιτική αρένα, δεν είναι δική τους. Τους έχει επιβληθεί με έξυπνο τρόπο, χωρίς να το ξέρουν καν.  

Για παράδειγμα, το κοινό πιστεύει ευρέως πως ουσιαστικά η εισβολή στο Ιρακ δεν πάει καλά, λόγω της ασταμάτητης βίας μεταξύ των σεχτών. Αυτό που δε βλέπει το κοινό, είναι πως η αποσταθεροποίηση του Ιράκ είναι ακριβώς αυτό που επιθυμούν οι άνθρωποι πίσω από την κυβέρνηση. Να διαιωνιστεί ο πόλεμος, ώστε η περιοχή να είναι διαιρεμένη, η κυριαρχία στο πετρέλαιο να συντηρείται, τα διαρκή κέρδη των εργολάβων άμυνας να αποκομίζονται, και το πιό σημαντικό, να εγκαθιδρυθούν μόνιμες στρατιωτικές βάσεις για να χρησιμοποιηθούν σαν σημεία εκτόξευσης εναντίον άλλων πετρελαιούχων κρατών, που δεν συμμορφώνονται μαζί τους, όπως το Ιράν και η Συρία.  

Οι άνθρωποι που προσπαθούν να διατηρούν αυτοκρατορίες και να δημιουργούν αυτοκρατορίες, το καταφέρνουν χειραγωγώντας τους ανθρώπους που προσπαθούν να υποδουλώσουν. Ίσως να αναρωτιέστε γιατί όλη η κουλτούρα είναι εντελώς κορεσμένη με ψυχαγωγικά θεάματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παντού, ενώ το εκπαιδευτικό σύστημα της Αμερικής συνεχίζει την αποβλακωτική του κατηφόρα, καθώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να αναλάβει τις επιχορηγήσεις του συστήματος δημοσίων σχολείων. Αυτό που πληρώνει η κυβέρνησή σας, αυτό λαμβάνει. Όταν το καταλάβουμε αυτό, τότε θα δούμε τα επιδοτούμενα απ' το κράτος εκπαιδευτικά ιδρύματα και το είδος του μαθητή και της εκπαίδευσης που βγαίνουν από αυτά, η λογική σας θα σας πει πως αν δεν έβγαιναν όπως το κράτος και η ομ. κυβέρνηση επιθυμούσαν, τότε θα τα άλλαζαν.  

Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση παίρνει ακριβώς ο,τι παρήγγειλε. Δε θέλουν τα παιδιά σας να μορφωθούν. Δε θέλουν να σκέφτεστε και πολύ. Γι αυτό η χώρα μας και ο κόσμος μας είναι γεμάτος ψυχαγωγία, μέσα μαζικής ενημέρωσης, τηλεοπτικά σόου, πάρκα διασκέδασης, ναρκωτικά, αλκοόλ, και κάθε διασκέδαση για να κρατιέται το ανθρώπινο μυαλό απασχολημένο. Ώστε να μην μπείτε εμπόδιο στους σημαντικούς ανθρώπους με το να σκέφτεστε πάρα πολύ. Καλά θα κάνετε να ξυπνήσετε και να καταλάβετε πως υπάρχουν άνθρωποι που καθοδηγούν την ζωή σας και εσείς δεν το ξέρετε καν. 

Έχουμε πολλούς μπελάδες! Γιατί λιγότερο από 3% από σας διαβάζετε βιβλία.Γιατί λιγότερο από 15% από σας διαβάζετε εφημερίδες. Γιατί η μόνη αλήθεια που ξέρετε είναι ο,τι σας περνάει απ'την τηλεόραση. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία ολόκληρη γενιά που δε ξέρει τίποτε άλλο απ'αυτά που βγαίνουν απ'αυτή την τηλεόραση. Αυτή η τηλεόραση είναι το ευαγγέλιο, είναι απόλυτη αποκάλυψη. Αυτή η τηλεόραση φτιάξει ή να κατεβάσει προέδρους, πάπες, πρωθυπουργούς… Αυτή η τηλεόραση είναι η πιο φοβερή δύναμη σ'αυτό τον αθεόφοβο κόσμο και ουαί σ'εμάς, αν ποτέ πέσει στα χέρια των λάθος ανθρώπων. Και όταν η μεγαλύτερη εταιρία του κόσμου ελέγχει τη πιο φοβερήπροπαγανδιστική δύναμη σ'αυτόν τον άθεο κόσμο, ποιός ξέρει τι σκατά θα πωλείται για αλήθεια σ'αυτό το κανάλι!  

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται οι άνθρωποι πίσω απ'τις κουρτίνες, είναι ένα συνειδητοποιημένο, πληροφορημένο κοινό ικανό να αναπτύξει κριτική σκέψη. Γι αυτό ένα διαρκώς απατηλό πνεύμα εποχής εξέρχεται μέσω της θρησκείας, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του εκπαιδευτικού συστήματος. Προσπαθούν να σας κρατήσουν σε μία παραζαλισμένη, αφελή φούσκα. Και πανάθεμά τους, τα καταφέρνουν πολύ καλά.  

Όλα τα δικαιώματα αφαιρούνται. Και η πιο απίστευτη πλευρά απ' όλες: Αυτά τα ολοκληρωτικά στοιχεία δε θα επιβληθούν με το ζόρι στους ανθρώπους, οι άνθρωποι θα τα ζητάνε. Γιατί η κοινωνική χειραγώγηση μέσα απ' τη γενιά του φόβου και της διαίρεσης έχει αποσυνδέσει τους ανθρώπους από την αίσθηση της δύναμης τους και της πραγματικότητας. Ολόκληρο το σύστημα στο οποίο ζούμε, μας μαθαίνει ότι είμαστε ανήμποροι, ότι είμαστε αδύναμοι, ότι η κοινωνία είναι κακιά, ότι βρίθει από έγκλημα και λοιπά. Είναι ένα τεράστιο, χοντρό ψέμα! 

Ορίστε και το σχετικό βιντεάκι.  

�

Ο μύθος της 11ης Σεπτεμβρίου:
19 αεροπειρατές, υπό τις οδηγίες του Osama Bin Laden, κατέλαβαν 4 επιβατικά αεροσκάφη με χαρτοκόπτες και ενώ διέφυγαν του συστήματος αεράμυνας (NORAD) κατάφεραν να χτυπήσουν το 75% των στόχων τους. Έτσι οι πύργοι 1, 2 και 7 του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου κατέρρευσαν σε σχήμα "τηγανίτας", ενώ το αεροπλάνο που χτύπησε το Πεντάγωνο εξαερώθηκε με την πρόσκρουση, όπως και το αεροσκάφος που έπεσε στο Shanksville. Η Επιτροπή Έρευνας για την 11/9 απεφάνθη πως δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση γι αυτό το τρομοκρατικό χτύπημα, ενώ μία σειρά κυβερνητικών παραλείψεων, εμπόδισαν την επαρκή άμυνα.  

Αν και δε νομίζω ότι υπάρχει πλέον άνθρωπος που να πιστεύει τους επίσημους ισχυρισμούς για το “τρομοκρατικό” χτύπημα εναντίον των η.π.α., συνεχίζω με το δεύτερο μέρος του zeitgeist, οπότε μπορείτε να απολαύσετε την πλήρη αποδόμηση του πιο πάνω παραμυθιού.  

Προς ικανοποίηση δική μου αλλά -κυρίως- δική σας, βρήκα το απόσπασμα για την 11/9 (και για την 7/7/2005 και το αντίστοιχο “τρομοκρατικό” χτύπημα στο λονδίνο) με υπότιτλους, οπότε δε θα σας ταλαιπωρήσω άλλο με περιττούς προλόγους.  

Το βιντεάκι θα το βρείτε εδώ.  

Ιντζόι. Όσο μπορεί να ιντζόι κανείς με τα χάλια που βλέπει, ασφαλώς.

 

Μια από τις άπειρες ταινίες που είδα μέσα στις γιορτές, δεν ήταν ταινία, αλλά ντοκιμαντέρ. Και δεν ήταν ένα, τελικά, αλλά δύο. Ουφ, πάμε πάλι, δίνοντας έμφαση στην ακρίβεια της διατύπωσης αυτή τη φορά.  

Μέσα στις γιορτές είδα -μεταξύ πολλών άλλων- και δυο ντοκιμαντέρ. Το ένα συνέχεια του άλλου. Το ένα συγκλονιστικότερο από το άλλο. Το zeitgeist και το zeitgeist: addendum.       

Η αλήθεια είναι ότι με τα ντοκιμαντέρ δεν είμαι κολλητός. Ούτε καν γνωστούς δε μας λες. Ένα “γεια, τα λέμε” λέμε κι αυτό περισσότερο τυπικό. Ξέρουμε ότι δε θα τα πούμε ποτέ μάλλον. Εκτός αν είναι κατά τύχη.  

Τύχη που είχα σίγουρα πρόσφατα, όταν και ένας συνάδελφος μου τα ανέφερε. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα γι’ αυτά, η θεματολογία τους κάτι μου έκανε. Έτσι, έσπευσα να τα βρω και να τα κατεβάσω. Η αίσθησή μου είναι ότι κυκλοφορούν μόνο στο νετ, αλλά αυτό το γράφω με επιφύλαξη.  

Αυτό που δε γράφω με καμιά επιφύλαξη είναι ότι πρέπει να τα δουν όλοι. Οι μεν υποψιασμένοι για απλή επιβεβαίωση, οι δε “στον κόσμο τους” απλά για να νιώσουν αυτό που πραγματικά είναι. Μαλάκες. Μαλάκες χωρίς κανένα επιχείρημα, μάλιστα.  

Βλέποντάς τα γέμισα θυμό, απόγνωση, κακία, απορία με την ηλιθιότητα και την “προβατοσύνη” του κόσμου και διάφορα άλλα παρεμφερή και αυτή θεωρώ ότι είναι μια νορμάλ αντίδραση, τόσο για νορμάλ όσο και για μη νορμάλ ανθρώπους.   

Σήμερα και τις επόμενες μέρες θα προσπαθήσω να καταγράψω τα σημαντικότερα σημεία τους. Σημεία που έχουν να κάνουν με θέματα όπως τα εξής:
·         Γιατί οποιαδήποτε ιστορία σχετική με το θεό, το χριστό ή οτιδήποτε άλλο κοντινό σε αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα λογοτεχνικό και θεολογικό, όπως όλοι οι προγενέστεροι θρησκευτικοί μύθοι, που έχει να κάνει με την αστρολογία περισσότερο από ό,τι οτιδήποτε άλλο.
·         Γιατί η ενδεκάτη σεπτεμβρίου ήταν όχι τρομοκρατικό χτύπημα αλλά χειραγώγηση της κοινής γνώμης, όπως έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν.
·         Γιατί η οικονομική κρίση είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και ευκταία για αυτούς που κάνουν κουμάντο.
·         Ποιοι είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο. Προφανώς όχι κάτι ταπεινοί κυριούληδες με ονόματα όπως κωστάκης, γιωργάκης, βλαντιμιράκης, νικολάκης, γκορντονάκης, μπαρακάκης κ.ο.κ.
·         Γιατί οτιδήποτε νομίζουμε ως αληθινό και αντικειμενικό, κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι.  

Μπορώ να προδιαγράψω ότι δε θα καταφέρω να τα καλύψω με την πληρότητα που χρειάζεται, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι θα προσπαθήσω. Ε, από κει και πέρα ας ψάξει ο καθένας μόνος του. Κανείς εδώ μέσα δεν είναι μαμά κανενός. Κάποιοι είναι μπαμπάδες (χουζ γιορ ντάντι κι έτσι).  

Η γενική αρχή που διέπει το zeitgeist (ή, αλλιώς, πνεύμα της εποχής), όπως προκύπτει από τον πρόλογο του πρώτου ντοκιμαντέρ είναι η εξής:
Όσο πιο πολύ διερευνάς αυτά που νομίζουμε πως καταλαβαίνουμε, από πού ήρθαμε, τι νομίζουμε πως κάνουμε, τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεσαι ότι μας είπαν ψέματα. Μας είπαν ψέματα από κάθε θεσμικό ίδρυμα.  

Τι σας κάνει να πιστεύετε πως οι θρησκευτικές οργανώσεις είναι οι μόνες που έμειναν ανέγγιχτες; Οι θρησκευτικές οργανώσεις σ' αυτόν τον κόσμο είναι στον πάτο αυτής της βρωμιάς. Οι θρησκευτικές οργανώσεις σ' αυτόν τον κόσμο είναι εγκαθιδρυμένες από τους ίδιους ανθρώπους που σας έδωσαν τη κυβέρνησή σας, την διεφθαρμένη παιδεία σας, που έστησαν τα διεθνή τραπεζικά καρτέλ σας. Γιατί τα αφεντικά μας δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για σένα ή την οικογένειά σου. Το μόνο που τους νοιάζει είναι αυτό που τους ένοιαζε πάντα και αυτό είναι να ελέγχουν ολόκληρο τον κόσμο. Όσο πιο πολύ μορφώνεσαι τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις από πού ξεκινάνε όλα, και τόσο πιο πολύ τα πράγματα ξεκαθαρίζουν και αρχίζεις να βλέπεις ψέματα παντού. Πρέπει να ξέρεις την αλήθεια και να ψάχνεις την αλήθεια και η αλήθεια θα σε απελευθερώσει.  

Μέρος πρώτο: Ένα παραμύθι μάλλον χοντρό παρά στρουμπουλό. Όταν μιλάμε για παραμύθια, για υψηλής στάθμης χοντρά παραμύθια, θα πρέπει να σταθείτε με δέος στον αξεπέραστο μέσα τα χρόνια πρωταθλητή ψεύτικων υποσχέσεων και υπερβολικών απαιτήσεων, την θρησκεία. Σκεφτείτε το.  

Η θρησκεία κατάφερε να πείσει τον κόσμο ότι υπάρχει ένας αόρατος άντρας που ζει στον ουρανό, ο οποίος βλέπει ό,τι κάνετε, κάθε λεπτό της κάθε μέρας. Και ο αόρατος άντρας έχει μία ειδική λίστα από δέκα πράγματα που δε θέλει να κάνετε. Και άμα κάνετε κάτι από αυτά τα δέκα πράματα, έχει ένα ειδικό μέρος, γεμάτο φωτιές, και καπνό και κάψιμο και βασανισμό και οδύνη,που θα σας στείλει να ζήσετε και να υποφέρετε και να πνίγεστε και να ουρλιάζετε και να κλαίτε εις τους αιώνας των αιώνων μέχρι το τέλος του χρόνου! Αλλά σας αγαπάει.  

Σας αγαπάει. Σας αγαπάει και θέλει λεφτά! Πάντα χρειάζεται λεφτά! Είναι παντοδύναμος, εντελής, παντογνώστης, πάνσοφος, όμως κάπως δε τα καταφέρνει να διαχειριστεί σωστά τα χρήματα! Η θρησκεία παίρνει δισεκατομμύρια δολάρια, δεν πληρώνει φόρους, και πάντα ζητάει κι άλλα. Μιλάμε για χοντρό παραμύθι.  

Στη συνέχεια αφήνει τη λογική και περνάει σε στοιχεία, ας τα πούμε έτσι. Δείχνει με αρκετά σαφή τρόπο το πώς ο χαρακτήρας του ιησού είναι κατηγορηματικά τυποκλοπία του Αιγυπτιακού ηλιακού θεού, του Ώρου. 

Στη γενικότητα του πράγματος, αναδεικνύει τις συγκλονιστικές ομοιότητες μεταξύ των γραπτών της αιγυπτιακής θρησκείας και της χριστιανικής θρησκείας.  

Ξεκινά, λοιπόν, με τον Ώρο. Το θεό-ήλιο της Αιγύπτου περί το 3000 π.χ. (αρκτικόλεξο που μου θυμίζει ότι μ.χ. σημαίνει μη χέσω).  Γενικά μιλώντας, η ιστορία του Ώρου συνοψίζεται στα παρακάτω:
Ο Ώρος γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από την παρθένο Ίσιδα-Μερι. Η γέννησή του συνοδεύτηκε από ένα αστέρι στην ανατολή, το οποίο τρεις βασιλιάδες ακολούθησαν για να εντοπίσουν και να στολίσουν το νεογέννητο σωτήρα. Στην ηλικία των 12, ήταν ένα άσωτο παιδί-δάσκαλος, Στην ηλικία των 30 βαφτίστηκε από μία μορφή με το όνομα Άνουπ, και έτσι ξεκίνησε την αποστολή του. Ο Ώρος είχε 12 μαθητές με τους οποίους ταξίδευε, κάνοντας θαύματα όπως να θεραπεύει ασθενείς και να περπατάει στο νερό. Ο Ώρος ήταν γνωστός πολλά λατρευτικά ονόματα όπως "Η Αλήθεια", "Το Φως", "Ο Χριστός Υιός του Θεού", "Ο Αγαθός Ποιμένας", "Ο Αμνός του Θεού" και πολλά άλλα. Αφότου προδόθηκε από τον Τυφώνα, ο Ώρος σταυρώθηκε,ενταφιάστηκε για 3 μέρες, και ακολούθως αναστήθηκε. Αυτά τα χαρακτηριστικά του Ώρου, είτε αυθεντικά είτε όχι, φαίνεται να εισχώρησαν σε πολλές κουλτούρες του κόσμου, διότι πολλοί άλλοι θεοί έχουν την ίδια γενική μυθολογική συγκρότηση. 

Ο Άττις, της Φρυγίας, γεννήθηκε από την παρθένο Νάνα στις 25 Δεκεμβρίου,σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και μετά από 3 μέρες, αναστήθηκε.  

Ο Κρίσνα της Ινδίας, γεννήθηκε από την παρθένο Ντεβάκυ, με ένα αστέρι στην ανατολή να σημαίνει την άφιξή του, έκανε θαύματα με τους μαθητές του, και μετά το θάνατό του αναστήθηκε.  

Ο Διόνυσος της Ελλάδας, γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου,  ήταν περιφερόμενος δάσκαλος που έκανε θαύματα, όπως τη μετατροπή του νερού σε κρασί, τον αποκαλούσαν "Ο Βασιλιάς των Βασιλεών", "Ο Υιός του Θεού ο Μονογενής", "Το Άλφα και το Ωμέγα" και πολλά άλλα, και όταν πέθανε, αναστήθηκε. 

Ο Μύθρα της Περσίας, γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου, είχε 12 μαθητές και έκανε θαύματα, και στο θάνατό του ενταφιάστηκε για 3 μέρες και ακολούθως αναστήθηκε. Επίσης τον αποκαλούσαν "Η Αλήθεια", "Το Φως" και πολλά άλλα. Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός πως η μέρα λατρείας του Μύθρα ήταν η Κυριακή (Sunday=ημέρα του ήλιου).  

Γεγονός πάντως είναι πως υπάρχουν πολυάριθμοι σωτήρες, σε διαφορετικές περιόδους, από όλο τον κόσμο, οι οποίοι μοιράζονται αυτά τα γενικά χαρακτηριστικά. Η ερώτηση παραμένει: γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά; Γιατί η παρθενογένεση στις 25 Δεκεμβρίου; Γιατί νεκρός για 3 μέρες και η αναπόφευκτη ανάσταση; Γιατί 12 μαθητές ή ακόλουθοι; Για να μάθουμε, ας εξετάσουμε τον πιο πρόσφατο από τους ηλιακούς Μεσσίες.  

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε από την παρθένο Μαρία στις 25 Δεκεμβρίου στην Βηθλεέμ, τη γέννησή του ανήγγειλε ένα αστέρι στην ανατολή, το οποίο τρεις βασιλιάδες ή μάγοι ακολούθησαν για να εντοπίσουν και να στολίσουν το νέο σωτήρα. Έγινε παιδί-δάσκαλος στα 12, στην ηλικία των 30 βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, και ξεκίνησε την αποστολή του. Ο Ιησούς είχε 12 μαθητές με τους οποίους ταξίδεψε και έκανε θαύματα όπως τη θεραπεία ασθενών, περπάτημα στο νερό, ανάσταση νεκρών, ήταν γνωστός και σαν "Ο Βασιλιάς των βασιλέων", "Υιός του Θεού", το "Φως του κόσμου", "Το Άλφα και το Ωμέγα", "Ο Αμνός του Θεού" και πολλά άλλα. Αφότου προδόθηκε από τον μαθητή του Ιούδα για 30 αργύρια, σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και μετά από 3 μέρες αναστήθηκε και ανέβηκε στους ουρανούς.  

Πρώτα από όλα, η ακολουθία της γέννησης είναι εντελώς αστρολογική. Το άστρο στην ανατολή είναι ο Σείριος, το πιο λαμπρό αστέρι του νυχτερινού ουρανού, το οποίο στις 24 Δεκεμβρίου, ευθυγραμμίζεται με τα τρία φωτεινότερα αστέρια στην ζώνη του Ωρίωνα. Αυτά τα 3 λαμπερά αστέρια σήμερα τα αποκαλούμε όπως και στα αρχαία χρόνια: "Οι Τρεις Βασιλιάδες". Οι Τρεις Βασιλιάδες και το λαμπρότερο αστέρι, ο Σείριος, όλα δείχνουν στο μέρος της ανατολής του ηλίου την 25η Δεκεμβρίου. Γι αυτό οι Τρεις Βασιλιάδες "ακολουθούν" το αστέρι στην ανατολή, προκειμένου να εντοπίσουν το ξημέρωμα, τη γέννηση του ηλίου. Η παρθένος Μαρία είναι ο αστερισμός της Παρθένου, γνωστός και ως Virgo (αρχ. μυθ: Περσεφόνη) Virgo στα λατινικά σημαίνει παρθένος. Το αρχαίο σύμβολο της Παρθένου είναι ένα τροποποιημένο "m". Γι αυτό και η Μαρία, μαζί με άλλες παρθένες μητέρες, όπως η μητέρα του Άδωνη, η Μύρρα ή η μητέρα του Βούδα, η Μάγια, όλες ξεκινάνε με Μ. Η Παρθένος αναφέρεται επίσης σαν "Ο Οίκος του Άρτου" και αναπαριστά την Παρθένο σαν κόρη που κρατά ένα δεμάτι στάχυ.  

Ο Οίκος του Άρτου είναι ένα σύμβολο του σιταριού, και αναπαριστά τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, την εποχή του θέρους. Και η Βηθλεέμ, μεταφράζεται επακριβώς ως "Οίκος του Άρτου". Η Βηθλεέμ είναι έτσι μία αναφορά στον αστερισμό της Παρθένου, ένα μέρος στον ουρανό και όχι στη γη.  

Υπάρχει και άλλο ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, που εμφανίζεται περίπου στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Από το θερινό ηλιοστάσιο στο χειμερινό ηλιοστάσιο, οι μέρες γίνονται μικρότερες και ψυχρότερες. Από την οπτική γωνία του βόρειου ημισφαιρίου, ο ήλιος φαίνεται να κινείται νότια και να γίνεται μικρότερος και πιο σπάνιος. Η συρρίκνωση των ημερών και η μείωση της σοδειάς καθώς πλησιάζει το χειμερινό ηλιοστάσιο, συμβόλιζε την διαδικασία του θανάτου για τους αρχαίους. Ήταν ο θάνατος του Ήλιου. Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, ο αφανισμός του Ήλιου ήταν πλήρως αντιληπτός, γιατί ο Ήλιος, έχοντας κινηθεί νότια συνεχώς για 6 μήνες, φτάνει στο χαμηλότερο σημείο του στον ουρανό. Να και ένα περίεργο πράγμα που συμβαίνει: ο Ήλιος σταματά να κινείται νότια, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται, για 3 ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της τριήμερης παύσης, ο Ήλιος διαμένει σε γειτνίαση με τον Σταυρό του Νότου, ή Crux στα λατινικά. Και μετά από αυτό, στις 25 Δεκεμβρίου, ο Ήλιος μετακινείται 1 μοίρα, αυτή τη φορά βόρεια, προμηνύοντας μεγαλύτερες μέρες, ζέστη και Άνοιξη. Και έτσι είπαν: ο Ήλιος πέθανε στο σταυρό, ήταν νεκρός για 3 μέρες, για να αναστηθεί ή να ξαναγεννηθεί.  

Να γιατί ο Ιησούς και πολυάριθμοι άλλοι ηλιακοί θεοί μοιράζονται την έννοια της σταύρωσης, του θανάτου για 3 μέρες και της ανάστασης. Είναι η μεταβατική περίοδος του Ήλιου πριν αυτός μετατοπίσει την πορεία του πίσω προς το βόρειο ημισφαίριο, φέρνοντας την Άνοιξη και κατά συνέπεια, τη σωτηρία. Παρόλα ταύτα, δεν γιόρταζαν την ανάσταση του ήλιου παρά μόνο στην εαρινή ισημερία, ή Πάσχα. Αυτό συμβαίνει επειδή στην εαρινή ισημερία, ο Ήλιος επισήμως υπερνικά το κακό σκοτάδι, καθώς η μέρα στο εξής γίνεται μεγαλύτερη σε διάρκεια από την νύχτα, και οι συνθήκες αναγέννησης της άνοιξης αναδύονται.   

Ίσως ο πιο πασιφανής αστρολογικός συμβολισμός γύρω από τον Ιησού αφορά τους 12 μαθητές. Είναι απλώς οι 12 αστερισμοί γύρω από τον ζωδιακό κύκλο, με τους οποίους ο Ιησούς, που είναι ο Ήλιος, ταξιδεύει.  

Ουσιαστικά, ο αριθμός 12 εμφανίζεται παντού στην Βίβλο. [12 φυλές του Ισραήλ, 12 αδέρφια του Ιωσήφ,  12 Δικαστές του Ισραήλ, 12 Πατριάρχες, 12 Προφήτες στη Π. Διαθήκη, 12 Βασιλιάδες του Ισραήλ, 12 Πρίγκιπες, Ο Ιησούς στα 12 του στο ναό.]  

Παντού σε όλο το κείμενο υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές στην "Εποχή". Για να το κατανοήσουμε αυτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε το φαινόμενο που είναι γνωστό ως "μετάπτωση των ισημεριών". Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την μετάπτωση να περάσει και τα δώδεκα ζώδια, είναι χοντρικά 25.765 χρόνια. Αυτό ονομάζεται "Μεγάλος Χρόνος" και οι αρχαίοι πολιτισμοί το γνώριζαν καλά. Και αναφερόντουσαν σε κάθε περίοδο 2150 ετών ως "εποχή". Από το 4300π.Χ. μέχρι το 2150π.Χ., ήταν η Εποχή του Ταύρου. Από το 2150π.Χ. μέχρι το 1μ.Χ., ήταν η Εποχή του Κριού και από το 1μ.Χ. μέχρι το 2150μ.Χ. είναι η Εποχή των Ιχθύων, την οποία διανύουμε μέχρι και σήμερα. Και γύρω στο 2150μ.Χ., θα μπούμε σε νέα εποχή. Την Εποχή του Υδροχόου. 

Ο Χριστός είναι η μορφή που εισάγει την επόμενη εποχή την Εποχή των Ιχθύων, ή τα Δύο Ψάρια. Το σύμβολο του ψαριού είναι παντού στην Καινή Διαθήκη καθώς ο Ιησούς τρέφει 5000 πιστούς με ψωμί και "2 ψάρια". Όταν ξεκινάει την αποστολή του, περπατώντας στη Γαλιλαία, γνωρίζεται με δύο ψαράδες, οι οποίοι τον ακολουθούν.   

Τώρα, όλοι μας έχουμε ακούσει για "τους έσχατους καιρούς" και την "συντέλεια του κόσμου". Πέρα από τις καρτουνίστικες εικόνες στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, η κύρια πηγή αυτής της ιδέας έρχεται από το κατά Ματθαίον 28:20, όπου ο Ιησούς λέει "Θα είμαι μαζί σας ακόμη και στη συντέλεια του κόσμου". Όμως, αυτό είναι στην έκδοση του Βασιλιά Τζαίημς, όπου η λέξη "κόσμος"  είναι μεταφραστικό σφάλμα, ένα από τα πολλά μεταφραστικά σφάλματα. 

Η κανονική λέξη που χρησιμοποιήθηκε είναι "αιών" που σημαίνει "εποχή". "Θα είμαι μαζί σας ακόμη και στο τέλος της εποχής". Το οποίο αληθεύει, καθώς η ηλιακή προσωποποίηση του Ιησού ως Ιχθύς (ιησούς χριστός θεού υιός σωτήρ, και τα αρχίδια μου κουνιούνται) θα λήξει όταν ο Ήλιος μπει στην Εποχή του Υδροχόου. Ολόκληρη η έννοια των έσχατων καιρών και της συντέλειας του κόσμου είναι μία παρερμηνευμένη αστρολογική αλληγορία. Πέστε το αυτό στους περίπου 100 εκατ. ανθρώπους στην Αμερική που πιστεύουν πως η συντέλεια του κόσμου έρχεται.  

Τέσσερις ιστορικοί συνήθως αναφέρονται για να αποδείξουν την ύπαρξη του Ιησού. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, ο Σουετόνιος, και ο Τάκιτος είναι οι πρώτοι τρεις. Κάθε μία από τις τρεις καταγραφές αποτελείται από λίγες προτάσεις στην καλύτερη των περιπτώσεων και αναφέρονται μόνο στον "Χριστό" το οποίο ουσιαστικά δεν είναι όνομα αλλά τίτλος. Σημαίνει "Ο Επιλεγμένος". Η 4η πηγή είναι ο Ιώσηπος και αυτή η πηγή αποδείχτηκε πως είναι πλαστογράφημα για εκατοντάδες χρόνια. Δυστυχώς, ακόμη αναφέρεται σαν αλήθεια.  

Θα νομίζατε πως ένας τύπος που αναστήθηκε από τους νεκρούς και ανέβηκε στον ουρανό για να το δουν όλοι, και έκανε τα θαύματα που του αποδίδουν θα κατάφερνε να περάσει στα ιστορικά αρχεία. Δεν τα κατάφερε, γιατί αν ζυγιστούν όλα τα στοιχεία, είναι μεγάλες οι πιθανότητες η μορφή γνωστή ως Ιησούς να μην υπήρξε ποτέ.  

Ο Χριστιανισμός απλά δεν στηρίζεται στην αλήθεια. Θεωρούμε πως ο Χριστιανισμός  δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μία ρωμαϊκή ιστορία που αναπτύχθηκε από πολιτικούς. Η πραγματικότητα είναι πως ο Ιησούς ήταν ο Ηλιακός Θεός της αίρεσης των Γνωστικών Χριστιανών, και όπως όλοι οι παγανιστικοί θεοί, ήταν μυθολογική μορφή. Ήταν το πολιτικό κατεστημένο που προσπάθησε να μετατρέψει τον Ιησού σε ιστορικό πρόσωπο για να ελέγχει την κοινωνία.  

Το 325μ.Χ. ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την  Ά Οικουμενική Σύνοδο στην Νίκαια. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης που τα πολιτικώς παρακινούμενα Χριστιανικά Δόγματα εδραιώθηκαν, και έτσι ξεκίνησε η μακρά ιστορία της χριστιανικής αιματοχυσίας και της πνευματικής απάτης. Και για τα επόμενα 1600 χρόνια, το Βατικανό διατήρησε σε πολιτικό ασφυκτικό κλοιό όλη την Ευρώπη, οδηγώντας σε ευτυχισμένες εποχές όπως ο Σκοτεινός Μεσαίωνας, μαζί με πεφωτιστικά γεγονότα όπως οι Σταυροφορίες και η Ιερά Εξέταση. Ο Χριστιανισμός, μαζί με όλα  τα άλλα θεϊστικά συστήματα, είναι η απάτη της Εποχής. Εξυπηρετεί στο να απομακρύνει το είδος μας από τον φυσικό κόσμο, και ομοίως τον ένα απ' τον άλλον. Υποστηρίζει την τυφλή υποταγή στην εξουσία. 

Ο θρησκευτικός μύθος είναι η πιο δυνατή εφεύρεση που φτιάχτηκε ποτέ και δρα σαν ψυχολογικό έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν και άλλοι μύθοι.  

http://www.youtube.com/watch?v=rs9br09jGoc

 

Καλημέρα σας.

-Τι θα γινόταν αν σου έλεγα ότι δεν γερνάω, αλλά γίνομαι νεότερος από όλους τους άλλους;
-Τότε θα σε λυπόμουν. Θα πρέπει να δεις όλους όσους αγαπάς να πεθαίνουν πριν από εσένα. Είναι μια τρομερή ευθύνη.
-Ποτέ δεν είχα σκεφτεί για τη ζωή ή τον θάνατο μ' αυτό τον τρόπο.
-Μπέντζαμιν, είναι γραφτό να χάνουμε αυτούς που αγαπάμε. Πώς αλλιώς θα γνωρίζαμε πόσο σημαντικοί είναι για εμάς;    

Ήταν η πρώτη γυναίκα που με αγάπησε. Μού είχε αφήσει ένα σημείωμα. Έλεγε: "Είμαι ευτυχής που σε γνώρισα" και τίποτα άλλο.   

Είναι παράξενο να γυρίζεις σπίτι. Μοιάζει το ίδιο, μυρίζει το ίδιο. Το νιώθεις το ίδιο. Συνειδητοποιείς ότι αυτό που έχει αλλάξει, είσαι εσύ.  

Οι ζωές μας ορίζονται από τις ευκαιρίες. Ακόμη κι από αυτές που χάνουμε.      

Μερικές φορές είμαστε σε πορεία σύγκρουσης κι απλά δεν το γνωρίζουμε. Είτε είναι τυχαίο ή σχεδιασμένο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μια γυναίκα στο Παρίσι πήγαινε για ψώνια. Όμως ξέχασε το παλτό της και πήγε πίσω να το πάρει. Όταν πήρε το παλτό, χτύπησε το τηλέφωνο. Έτσι πήγε να το σηκώσει και μίλησε για λίγα λεπτά. Ενώ η γυναίκα μιλούσε στο τηλέφωνο, η Νταίζη έκανε πρόβα για την παράστασή της στην Όπερα του Παρισιού. Κι ενώ έκανε πρόβα, η γυναίκα που δε μιλούσε πια στο τηλέφωνο, είχε βγει έξω για να πάρει ένα ταξί. Ένας ταξιτζής είχε αφήσει νωρίτερα μια κούρσα και σταμάτησε για να πιει ένα καφέ. Κι όλα αυτά ενώ η Νταίζη έκανε πρόβα. Κι ο ταξιτζής που είχε αφήσει νωρίτερα την κούρσα, κι είχε σταματήσει για καφέ, πήρε την κυρία που πήγαινε για ψώνια και δεν είχε προλάβει να πάρει το ταξί νωρίτερα. Το ταξί έπρεπε να σταματήσει για κάποιον που περνούσε τον δρόμο κι είχε φύγει για τη δουλειά 5 λεπτά αργότερα απ' ό,τι συνήθως, επειδή είχε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι του. Ενώ ο άντρας που είχε αργήσει στη δουλειά περνούσε το δρόμο, η Νταίζη είχε τελειώσει την πρόβα της κι έκανε ντους. Κι ενώ η Νταίζη έκανε ντους, ο ταξιτζής περίμενε τη γυναίκα έξω από μια μπουτίκ να πάρει ένα πακέτο, που δεν είχε τυλιχθεί ακόμη, γιατί το κορίτσι που έπρεπε να το κάνει είχε χωρίσει από τον φίλο της την προηγούμενη βραδιά και το είχε ξεχάσει. Όταν πακεταρίστηκε, η γυναίκα γύρισε στο ταξί, που του έφραξε το δρόμο ένα φορτηγό με παραδόσεις, την ώρα που η Νταίζη ντυνόταν. Το φορτηγάκι μετακινήθηκε και το ταξί μπόρεσε να φύγει. Ενώ η Νταίζη, η τελευταία που ντύθηκε, περίμενε μια φίλη της που του έσπασε το κορδόνι. Ενώ το ταξί ήταν σταματημένο σε ένα φανάρι, η Νταίζη κι η φίλη της βγήκαν από την πίσω πόρτα του θεάτρου.
Κι αν μόνο ένα πράγμα είχε συμβεί διαφορετικά… αν δεν είχε σπάσει το κορδόνι…. ή αν είχε μετακινηθεί το φορτηγάκι νωρίτερα…. ή αν το πακέτο είχεπακεταριστεί κι ήταν έτοιμο…. αν το κορίτσι δεν είχε χωρίσει από τ' αγόρι της….ή αν ο άντρας είχε βάλει το ξυπνητήρι κι είχε ξυπνήσει πέντε λεπτά νωρίτερα…. ή αν ο ταξιτζής δεν είχε σταματήσει για έναν καφέ….ή αν η γυναίκα είχε θυμηθεί το παλτό της κι έμπαινε νωρίτερα σε ταξί….η Νταίζη κι η φίλη της θα είχαν περάσει το δρόμο και το ταξί θα τις είχε προσπεράσει.
Όμως η ζωή είναι αυτό που είναι. Μια σειρά από ζωές και περιστατικά που διασταυρώνονται.     

-Χαίρομαι που δεν βρήκαμε ο ένας τον άλλον όταν ήμουν 26.
- Γιατί το λες αυτό;
-Ήμουν τόσο νέα! Κι εσύ ήσουν τόσο γέρος! Έγινε όταν έπρεπε να συμβεί. Θέλω ν' απολαύσω κάθε στιγμή που έχω μαζί σου.   

-Σκεφτόμουν…. Γεννήθηκες το 1918, Σήμερα είσαι 49 ετών. Εγώ είμαι 43 χρονών. Έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία. Θα βρεθούμε στη μέση.
-Θα φτάσουμε ο ένας τον άλλο. Περίμενε. Θέλω να μας θυμάμαι όπως είμαστε τώρα.    

Ελπίζω να δεις πράγματα που θα σε εκπλήξουν. Ελπίζω να αισθανθείς πράγματα που ποτέ δεν έχεις αισθανθεί. Ελπίζω να συναντήσεις ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις. Ελπίζω να ζήσεις μια ζωή που θα είσαι περήφανη γι' αυτήν. Κι αν καταλάβεις ότι δεν την ζεις, ελπίζω να έχεις τη δύναμη να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή.   

Μπορείς να είσαι θυμωμένος σα λυσσασμένος σκύλος έτσι όπως έγιναν τα πράγματα. Μπορείς να βρίσεις, μπορείς να καταραστείς τη μοίρα σου. Αλλά όταν φτάσεις στο τέλος πρέπει να τα ξεχάσεις όλα.   

  

Ως γνωστόν, είμαι εξαιρετικά μίζερος και γρουσούζης. Έχω την εντύπωση ότι γεννήθηκα γέρος. Με δεδομένο ότι κοντεύω να γεράσω σε αυτά που μετριούνται με το ημερολόγιο, φανταστείτε πόσο είμαι στα αμέτρητα. Γάμησέ τα, φίλε αναγνώστη. Τεσπά.  

Ως γεροπαράξενος, λοιπόν, σιχαίνομαι τον κόσμο, αρρωσταίνω με τη βαβούρα, μισώ την ηλιθιότητα, απεχθάνομαι τον τρόπο λειτουργίας (ποιος ήρθε;) της ψωροκώσταινας, λατρεύω να γκρινιάζω, εκστασιάζομαι με το να μένω στα λόγια και -όπως έχω ξαναπεί- τις περισσότερες από τις στιγμές-χάιλαϊτ της ζωής μου τις έχω περάσει μόνος. Σε αυτές συμπεριλαμβάνω και 5-6 αποθεωτικές μαλακίες.  

Ωστόσο, κάποιες φορές, έτσι για αλλαγή βρε αδερφή, αποφασίζω να κάνω πέρα το μισαλλόδοξο εαυτό μου για να δω πώς στο διάολο είναι αυτή η περίφημη ζωή του νορμάλ (ορίστε;) κόσμου.  

Να σημειώσω εδώ πως η προαναφερθείσα απόφαση αποτελεί τυχαίο γεγονός -όμοιο με μια… παρεξήγηση, τρόπον τινά- και κάθε χρονική ταύτισή της με περιόδους γιορτών, αργιών και σχολών κάθε άλλο παρά επιδιωκόμενη και ευκταία μπορεί να χαρακτηριστεί. Ωστόσο κάποτε συμβαίνει. Κακή ώρα.  

Τις περασμένες μέρες είπα να βγω από το καβούκι μου και να πάω κόντρα στις συνήθειές μου. Οκέι, όχι σε όλες, καθώς και φέτος η αλλαγή του χρόνου με βρήκε μόνο και ευτυχισμένο, μακριά από τυπικότητες και μουδιασμένες εκφράσεις συμπάθειας. Πλάκα-πλάκα αυτό το έθιμο δε θα το αλλάξω καθόλου εύκολα. Ενιγουέι.  

Στις φάσεις που δεν ήμουν μόνος και δεν έβλεπα ταινίες (μπορεί να έχω δει και είκοσι τέτοιες από τα αχρηστούγεννα ως τώρα. Και συνεχίζω) έζησα κάμποσα τραγελαφικά “ναι μεν, αλλά” αρκετές ανούσιες εντάσεις, ισάριθμα πείσματα, τσακωμούς, λογομαχίες και δε συμμαζεύεται, τα οποία μπαίνω σε σοβαρό πειρασμό να γράψω, αλλά δε θα το κάνω ακόμα γιατί ακόμα με εκνευρίζουν. Το κορυφαίο πάντως με έστειλε από το ζενίθ στο ναδίρ πιο γρήγορα κι από ό,τι η τάχα μου επίθεση στους δίδυμους πύργους έφερε τους εν λόγω από τα τετρακόσια τόσα μέτρα στα τετρακόσια τόσα μέτρα μείον (θα επανέλθω σε αυτό το θέμα μάλλον νωρίς παρά αργά). Ούτε κι αυτό θα το καταγράψω, αλλά θα αναφέρω ότι συναγωνίζεται σε γελοιότητα το αμίμητο σκηνικό που με είχε κάνει να κοπανιέμαι από τα γέλια πριν λίγα χρόνια.  

Δημιουργικός διευθυντής διαφημιστικής εταιρείας του παρελθόντος σκάει στο γραφείο του προέδρου και του λέει “νομίζω πως ήρθε η ώρα να μου κάνεις αύξηση. Πιστεύω πως την αξίζω”. Χαμογελαστός ο πρόεδρος του απαντά “πολύ ενδιαφέρουσα τόσο η παρατήρησή σου όσο και η χρονική συγκυρία. Βλέπεις, σκέφτομαι να σε απολύσω”. Μετά από αυτό το σύντομο αλλά χαρακτηριστικό διάλογο, άρχισαν να κοπανιούνται από τα νεύρα και νομίζω ότι μόλις προχθές κατάφεραν να τους χωρίσουν, έπειτα από μεσολαβητική προσπάθεια του σαρκοζί. Εν τω μεταξύ, τώρα που το διαβάζω πιο ψύχραιμα, αποφάσισα και ποιος κερδίζει την άτυπη μάχη γελοιότητας που όρισα εγώ ο ίδιος. Εγώ ο ίδιος. Να που κερδίζω και κάπου ρε. Θινκ πόζιτιβ, καλά το λένε.     

Μόλις θυμήθηκα και άλλο κορυφαίο σκηνικό, αλλά δυστυχώς για μένα και ευτυχώς για σας δε μπορώ να κάνω κάποιον σχετικό παραλληλισμό. Μόνο μια τομή μπορώ να κάνω στην όποια ροή του ποστ και να πω ότι σε κάποια πράγματα δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Μπορώ να είμαι ο πιο ανεκτικός και μειλίχιος και γλυκός άνθρωπος του κόσμου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έτσι και πεις μια λάθος κουβέντα, θα με δεις να μετατρέπομαι στο μεγαλύτερο μουνόπανο που έχεις δει ποτέ. Ρόλο που δεν αποποιούμαι ούτως ή άλλως, αλλά είπαμε. Ήμουν στη γλυκιά μου φάση δυο σεκς πριν, βρε κουτά, ντααααα. Αρχίζω να θυμάμαι και να φουντώνω.  

Δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω ότι υπάρχει θεός. Και η μόνη ενασχόλησή του είναι το να γαμιέται στα γέλια με τις φάρσες που μου σκαρώνει. Ντάξ, αστειεύομαι, δεν είμαι τόσο χάλια που να πιστεύω παραμύθια. Και με αυτό το θέμα θα επιστρέψω σύντομα, γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που είδα. Συνεχίζω.  

Και κάπως έτσι φτάνω εδώ, ενώπιών σας, να αναρωτιέμαι: Μήπως είμαι πολύ δύσκολη πίστα για τους άλλους; Μήπως είμαι τόσο εγωιστής που κανείς δε μπορεί να βγάλει άκρη μαζί μου; Ή μήπως απλά όλοι οι άλλοι είναι οι λάθος άνθρωποι στις λάθος στιγμές; Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό που μόλις έγραψα βγάζει νόημα, καθώς τελευταία φορά που ξύπνησα ήταν χθες το μεσημεράκι. Οπότε προχωρώ σε μια πιο βατή και εξίσου ισοπεδωτική σκέψη. 

Εφόσον όταν είμαι μόνος και καλά περνάω και ελαχιστοποιώ τις πιθανότητες να αρπαχτώ με κάποιον άλλο πλην του εαυτού μου, μήπως αυτό πρέπει να κάνω; Μήπως δεν είμαι για πολλά-πολλά με ξένο κόσμο και όσο πιο σύντομα το αποδεχτώ αυτό, τόσο πιο ήρεμος θα είμαι; Μήπως το μόνο που χρειάζομαι είναι ένας καναπές, ένα ντιβιντί πλέιερ, άπειρες ταινίες και σειρές, ένα πισί και όσος περισσότερος χρόνος μπορεί να επινοηθεί από έναν τύπο που απεχθάνεται όσο τίποτα τον προγραμματισμό, όπως εγώ; Λέω, μήπως. Και απαντάω, μάλλον.  

Και η σάλα με υγεία λοιπόν, αδέρφια. Άπαξ και έχω αυτό, τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά.  

Αφήστε, δε, που ούτως ή άλλως για καναπέως (διαβάζεται “κάνα πέος”) είμαστε όλοι μας κι όσο πιο νωρίς το πάρουμε χαμπάρι, τόσα λιγότερα θα μας φάνε οι ψυχίατροι.  

Κλείνω με ένα μπλουζάκι που μου έφερε στο μυαλό το σημερινό άχρηστο θέμα και πάω να στρωθώ στον καναπέ μου. Είτε για ταινία είτε για ύπνο, δεν έχει αποφασίσει ακόμα το σώμα μου.  

Καλή χρονιά να ‘χουμε βρε. Έτσι όπως μπήκε ο γαμιόλης, να βγει κιόλας. Στο διάολο πια.

 

Τον τελευταίο καιρό ένιωσα συχνά τεράστια ταύτιση με αυτό που έχει πει κάποιος (μπορεί και ανώνυμος, δε θυμάμαι. Λένε πότε-πότε διάφορα έξυπνα αυτοί) για τους άγγλους. “Ο θεός” είπε “μέσα στην απέραντη μεγαλοσύνη του, έδωσε τη βροχή στους άγγλους για να τους εφοδιάσει με ένα αιώνιο θέμα συζήτησης”. Έτσι κι εμείς. Έπεσε στο δρόμο μας -κυριολεκτικά, από τραγική ειρωνεία- ο 15χρονος και λες και έσβησαν με μιας όλα τα άλλα θέματα που μας απασχολούσαν.

Διάολε, ακόμα και καμάκι στο μπαρ να ήθελες να κάνεις, λειτουργούσες κάπως έτσι: Πλησίαζες το γκομενάκι, το κοιτούσες βαθιά στα μάτια, άγγιζες απαλά το χέρι του με τον αντίχειρα σου και του ψιθύριζες “έτσι που λες. Σημάδευε ευθεία το γουρούνι, μην ακούς τι λένε τώρα για να του σώσουν τον κώλο. Εξοστρακισμοί και κουραφέξαλα. Αν θες να δεις πλαγιαστή κλίση κοπελιά, έλα να σου δείξω το πουλί μου”. Καταλάβατε; Να προσπαθείς να καπηλευτείς μια “παρεξήγηση” για να γαμήσεις; Κατάντια από τις λίγες.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό το χάλι λίγο-πολύ πέρασε. Θα γίνουν 5-10 τσαμπουκάδες ακόμα, θα ανάψουμε κάνα κεράκι τζαβέλα και μεσολογγίου, θα σπάσουμε καμιά βιτρίνα και θα πάμε σπίτια μας ήσυχα-ήσυχα για να φάμε αυτά που έχει να μας σερβίρει η τιβί. Ωραιότατα.

Προτού το κάνουμε αυτό, θα αρπάξω την ευκαιρία ώστε για μια τελευταία (;) φορά να καταγράψω λίγες από τις σκέψεις, τις απορίες, τα συμπεράσματα και κάτι τέτοια που μου γεννήθηκαν ως αποτέλεσμα των επεισοδίων κ.λπ.

Ξεκινάω και τα γράφω ασυνάρτητα, όπως μου έρχονται.

Τις πρώτες μέρες το καλύτερο με τα επεισόδια ήταν ότι δεν είχε καθόλου κίνηση στους δρόμους. Ερημιά λέμε. Συνέβαινε αυτό που πρέπει να συμβαίνει πάντα αλλά καταστρατηγείται ισάριθμες φορές: Να πηγαίνεις στο κέντρο μόνο άμα έχεις δουλειά. Στη φάση του πανικού ήξερες πως καθένας με τον οποίο διασταυρώνεσαι σε κάποιον από τους κεντρικούς δρόμους συγκεντρώνει τουλάχιστον μία από τις πιο κάτω ιδιότητες.

Α. μπάτσος.

Β. διαδηλωτής – αντιεξουσιαστής – αναρχικός – γνωστός-άγνωστος και πλήθος ακόμα επιθέτων που δείχνουν τίποτα άλλο πέρα από τις άπειρες μορφές που μπορεί να πάρει η γλώσσα μας στα χέρια ενός καλού ξυλουργού.

Γ. μόνιμος κάτοικος.

Δ. προβοκάτορας.

Περαστικοί, συνταξιούχοι, αργόσχολοι, μοδάτοι και λοιπές παρακρατικές δυνάμεις κομμένα. Λαμπρά.

Το χειρότερο με τα επεισόδια ήταν ότι ποτέ δεν ήξερες εκ των προτέρων πόσο θα πρέπει να περπατήσεις για να φτάσεις στο σπίτι σου, καθώς οι δρόμοι έκλειναν και άνοιγαν πιο γρήγορα κι από τις συμπληγάδες πέτρες. Και πετσόκοβαν τα φτερά του πάλλευκου περιστεριού που γράφει αυτή τη στιγμή, αναγκάζοντάς το να γυρνάει με τα πόδια στο σπίτι από την ασφάλεια και κάτω. Σημειολογικά έχει τεράστιο ενδιαφέρον η πρόταση που μόλις διάβασα. Ελπίζω να συμφωνείτε.

Βέβαια το γιορτινό κλίμα του καταθλιπτικού εαυτού μου έληξε ταυτόχρονα με τα κουράγια μπάτσων και επεισοδιογεννητόρων, οπότε και η κίνηση στο κέντρο επανήλθε σε φυσιολογικά για την εποχή και παράλογα για κάθε όμοιά της επίπεδα. Ευτυχώς δεν την ακολούθησε και το τύπου γιορτινό (μάι ας) κλίμα που επιβάλλει δικτατορικά ο χρόνος. Με μεγάλη μου χαρά βλέπω τον κόσμο αρκετά μουδιασμένο και κατηφή. Με λίγα λόγια, τον βλέπω ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι πάντα, με τη μόνη διαφορά ότι ο ίδιος το αγνοεί επιδεικτικά και εξοργιστικά. Καλά να λέμε που μια η στενότητα μια οι παράπλευρες απώλειες λειτουργούν όπως το σπαγκάκι στον αντίχειρα.

Διαβάζοντας μια στα γρήγορα ως εδώ, διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη ότι υπάρχει ειρμός. Ε, λοιπόν, ως εδώ ήταν. Ξεχάστε την οποιαδήποτε συνέχεια στο κείμενο. Από ‘δω και πέρα συνεχίζετε με δική σας ευθύνη. Καληνύχτα και καλή τύχη.

…

Είναι γεγονός πως ένα σπασμένο φανάρι δημιουργεί λιγότερα προβλήματα από ένα κακορυθμισμένο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις πρώτες μέρες μετά τις συγκρούσεις, όταν και ο περίφημος κρατικός μηχανισμός αδρανούσε με άλλοθι τη μανία των εξεγειρόμενων και δεν έφτιαχνε τίποτα για να μην του το ξανασπάσουν, δε δημιουργήθηκε το παραμικρό κυκλοφοριακό χάος σε οποιαδήποτε συμβολή δρόμων ορφανή από σηματοδότες. Το παραμικρό λέμε. Καθόμουν και χάζευα για ώρα την εφευρετικότητα και τον τσαμπουκά των ιθαγενών οδηγών και -προς μεγάλη μου έκπληξη- είδα ότι δουλεύει. Μια χαρά τα βρίσκουν τα μανάρια μου μόνα τους.

Εσκεμμένα μίλησα για χαλασμένα και κακορυθμισμένα φανάρια, αφήνοντας έξω την περίπτωση που θες πραγματικά να μπλοκάρεις τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο πρέπει να επιστρατεύσεις τροχονόμο. Μια από τις μέρες που γυρνούσα με ταξί από τη δουλειά στο σπίτι, πέτυχα κίνηση που ξεκινούσε από την πανόρμου και κατέληγε πάλι στην πανόρμου έχοντας κάνει το γύρο του κόσμου και προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Προτού φτάσω στην πανόρμου, όπου και είδα την αρχή του χάους και το τέλος της λογικής, είχα κάνει τον εξής διάλογο με τον ταρίφα.

Ταρίφας: Της πουτάνας γίνεται πάλι.

Θείος: Μμμ.

Ταρίφας: Ποτέ δε θα φτάσουμε.

Θείος: Μμμ.

Ταρίφας: Να δεις που γίνονται πάλι επεισόδια.

Θείος: Μπα. Τροχονόμος γίνεται. Στάνταρ. �

Ταρίφας: Δε μπορεί. Επεισόδια γίνονται σου λέω.

Θείος: Μμμ.

Πλήρωσα την κούρσα μόνο και μόνο επειδή τον λυπήθηκα και δεν έβαλα στοίχημα. Και να πεις ότι δεν είναι όλη μέρα στους δρόμους, να το καταλάβω.

Δίδαγμα: Η λύση για το κυκλοφοριακό της πιο κουλ πόλης του λεκανοπεδίου δεν είναι ούτε τα διόδια στα όρια του δακτυλίου ούτε δημιουργία εκατομμυρίων θέσεων πάρκινγκ ούτε τίποτα. Σπάσιμο φαναριών θέλει. Και απέλαση των τροχονόμων ασφαλώς. 

…

Τι κοινό έχει ο χριστός με τους μπάτσους; Ο χριστός ανέστησε το λάζαρο και οι μπάτσοι τους παπάδες.

Πάνω που όλοι ασχολούμασταν με τα του βατοπ-αιδοίου και οι μουσάτοι δεν ήξεραν από πού να φύγουν και πού να κρυφτούν, έσκασε -κυριολεκτικά, από τραγική ειρωνεία και πάλι- ο κορκονέας και τους ξεχάσαμε. Νομίζω πρέπει να του ανάψουν ένα κεράκι και να του γράψουν κάνα οικοπεδάκι.

Τις προάλλες διασταυρώθηκα με έναν τράγο. Ακόμα καταριέμαι το διάβολο που βαρέθηκα να μπω στη διαδικασία και να τον πλησιάσω όπως σε πλησιάζουν οι γύφτοι στο μοναστηράκι για να σου πασάρουν κάνα κλέμμένο γυαλί. Θα πήγαινα στα κλεφτά δίπλα του, θα άνοιγα το μπουφάν μου, από μέσα θα έβγαζα ένα οικόπεδο-φιλέτο σε σέξι πόζα και θα του έλεγα “το θες; Δυο μπιτόνια νερό κοστίζει. Για σένα ενάμιση”. Πρέπει να φωτογραφίσω οικόπεδα σε αισθησιακές στάσεις επειγόντως.

Ωστόσο, αυτό που πρέπει να μας μείνει είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο ένα πράγμα χειρότερο από το να είσαι μπάτσος ή παπάς στην ψωροκώσταινα. Δύο, αν συνυπολογίσουμε και το νοσηρό ενδεχόμενο να είσαι μπάτσος-παπάς. Το να είσαι πολιτικός. Αν και δεν είμαι σίγουρος ότι οι ιθαγενείς πολιτικάντηδες έχουν πλήρη συναίσθηση της κατάντιας τους.

Σήμερα συναντήθηκα με την εξής ατάκα. “Οι πολιτικοί πρέπει να αλλάζουν τόσο συχνά όσο οι πάνες και για τον ίδιο ακριβώς λόγο”. Τη βρίσκω εξαιρετική.

…

Τις προάλλες πέρασα από το σύνταγμα, κυρίως από αρρωστημένο ενδιαφέρον να δω από κοντά το πιο καλά φρουρούμενο δέντρο στην ιστορία της φαιδρότητας. Πέρα από τον υπερσύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό που το κρατούσε στη ζωή και το απαραίτητο  νοσηλευτικό προσωπικό που βρισκόταν γύρω του για να αποκλείσει το ενδεχόμενο να κολλήσει καμιά ενδοπλατειακή λοίμωξη, είδα και μια διμοιρία των ματ να ξύνει τα παπάρια της παραδίπλα του. Μιλάμε για εξαιρετικά γελοίο θέαμα, όχι;

Οκέι κι εγώ συμφωνώ πως όσο πιο απλές είναι οι αποστολές που τους αναθέτουμε, τόσο μικρότερες είναι οι πιθανότητες να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα, αλλά 50 άτομα να φυλάνε ένα γαμώδεντρο ρε πούστη μου; Του ματς. Καθόλου μουτς.

Το ακόμα πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι και πάλι κανείς δε θεωρεί το δέντρο ασφαλές. Ρωτήστε δέκα χιλιάδες γνωστούς σας και παρατηρήστε τις απαντήσεις.

Προσωπικά θέλω να ελπίζω ότι το ρημάδι δε θα προλάβει να δει πρωτοχρονιά. Είναι θέμα τιμής πλέον.

…

Το προηγούμενο κομμάτι μου γέννησε δύο ακόμα. Ένα για τους μπάτσους κι άλλο ένα για χαρωπούς δημάρχους. Φερστ θινγκς φερστ.

Είναι γεγονός πως από την 6^η δεκεμβρίου και δώθε, οι τίμιοι αστυνομικοί ιδρώνουν τη στολή τους και με το παραπάνω. Τρέχουν και δε φτάνουν. Με παροιμιώδη αυταπάρνηση και μεγαλειώδη αντοχή υπερβάλλουν εαυτούς. Τους συναντάς μέχρι και στα πιο απίθανα μέρη. Από ταράτσες και πιλοτές, μέχρι ανήλιαγους δρόμους και θεοσκότεινες λεωφόρους. Δεν το κάνουν επειδή είναι λαγωνικά και επιδιώκουν να μας προστατεύσουν. Επειδή κρύβονται το κάνουν. Ελπίζω και από τον εαυτό τους.

…

Άλλο ένα που μου ήρθε, πάλι με μπάτσους. Αναγκάζομαι να πηδήξω για λίγο τους χαρωπούς δημάρχους, αλλά αυτό δε θα το βρουν όλοι κακό. Συνεννοούμαστε θαρρώ.

Υπάρχει διάχυτη ευδαιμονία στον κόσμο, κάθε φορά που πλήττεται είτε το ηθικό είτε το υλικό του σώματος της αστυνομίας. Τη μέρα που πυροβόλησαν την κλούβα των ματ, ανυποψίαστος μπήκα στο ψιλικατζίδικο να πάρω τσιγάρα. Εκείνη την ώρα το κουτί που ποδηγετεί την κοινή γνώμη έπαιζε τη σχετική είδηση. Μόλις άκουσα για πυροβολισμούς και αδράνεια, ρώτησα τον ψιλικατζή και τους θαμώνες τι είχε συμβεί. Κανείς δεν κατάφερε να μου απαντήσει. Όλοι κρατούσαν την κοιλιά τους από τα γέλια. Τους ακολούθησα κι εγώ με ευχαρίστηση.

…

Πόσο έξω από την πραγματικότητα και την πόρνη (το ίδιο με την κοινή είναι) λογική πρέπει να είσαι για να αλλάξεις τους ωραιότατους μεταλλικούς κάδους με το πεντάλ στο κάτω μέρος (για να μην κολλήσεις χολέρα καθώς πετάς τα σκουπίδια) με πλαστικούς (άνευ πενταλακίου), μόνο και μόνο για να δείξεις ότι παράγεις έργο; Πόσο χαρωπός; Οκέι έχεις προχωρημένη άποψη περί αισθητικής, αυτό είναι σαφές και αυταπόδεικτο. Σκέψου λίγο όμως.

Ευτυχώς οι πλαστικοί κάδοι, πλαστικά καίγονται.

Η εκδίκηση της γυφτιάς πάρθηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη ήταν μέσα στα επεισόδια, όταν όλοι οι κάτοικοι των εξαρχείων κατέβαιναν από τα σπίτια τους στα διαλείμματα για τσιγάρο και κατούρημα και ο ένας πήγαινε τον κάδο κάτω από το σπίτι του διπλανού για “να καεί το σπίτι αυτού του πούστη, τι φταίει το δικό μου;”. Μετά ο διπλανός επέστρεφε ευγενικά  τον κάδο κάτω από το σπίτι του πρώτου κ.ο.κ. Στο τέλος τα μπατσόνια  αναγκάζονταν να κάνουν κάτι χρήσιμο και μάζευαν όλους τους κάδους γύρω από το τμήμα για να προφυλάξουν τον εαυτό τους και να βοηθήσουν τους επεισοδηματίες να τους κάψουν πιο εύκολα. Κυριλέ.

Η δεύτερη φάση ήταν αμέσως μετά την οπισθοχώρηση των συρράξεων. Εκεί που δεν το περίμενα, ένα πρωινό του δεκέμβρη, κατέβασα τα σκουπίδια και τον είδα και πάλι. Εκεί. Απέναντί μου. Μεταλλικός και γυαλισμένος. Το πεντάλ του εκεί που το είχα συνηθίσει. Δεν είναι ιδέα μου. Συγκινήθηκε κι εκείνος όταν με είδε. Τον άνοιξα με το πόδι, έριξα μέσα τη σακούλα με τα κωλόχαρτα κι εκείνος βόγκηξε με περισσή ικανοποίηση. Το ίδιο και τα αδερφάκια του που έγιναν μάρτυρες της σκηνής. Οι κάδοι μας επέστρεψαν. Το ακούτε χαρωποίοιοιοιοιοιοιοι; Αυτός ο έρωτας δε θα πεθάνει χωρίς μάχηηηηηηηηηηηηη. Παραληρώ, πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

…

Πλέον, έι τι εμ στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου δε βρίσκεις ούτε για πλάκα, εκτός ωραρίου τραπεζών. Οι καριόληδες σφραγίζουν ακόμα και τα δόντια τους μετά τις 2 το μεσημέρι, από φόβο μην τους τα σπάσουν. Αν μπορούσαν να ξηλώνουν και τις επιγραφές με την επωνυμία της τράπεζας, όπως κάνουν τα ταξί, θα το έκαναν με χαρά. Το γεγονός αυτό δεν έχει καθόλου πλάκα όταν επιστρέφεις κατάκοπος από τη δουλειά γύρω στις 11 το βράδυ και κατεβαίνεις από το ταξί δυο χιλιόμετρα από το σπίτι σου, μόνο και μόνο για να σηκώσεις λεφτά για να πάρεις τσιγάρα και αντικρίζεις σιδερένια ρολά αντί για έι τι εμ, οπότε πρέπει να περπατήσεις τα δυο χιλιόμετρα που σε χωρίζουν από τον καναπέ σου και μαζί άλλο ένα για να πας σε άλλη τράπεζα. Καθόλου πλάκα δεν έχει. Την επόμενη φορά που θα πετύχω σηκωμένα ρολά σε αντίστοιχη φάση, ειλικρινά θα κάψω εγώ το ρημαδομηχάνημά σας. Προτού σηκώσω λεφτά, μάλιστα. Έτσι, για σπάσιμο.

…

Για λίγες μέρες το τρεντ στην επαιτεία γύρω από την πλατεία των εξαρχείων δεν ήταν “ρε φιλαράκο, μήπως σου περισσεύει ένα ευρώ;”. Ούτε καν το “να ταΐσω τα παιντάκια μου. Καρτομάντιλο μισό ευρώ”. Ούτε καν το “ημερολόγια πουλάμε για έναν συμφοιτητή μας που έσπασε το πόδι του πριν 7 χρόνια”. Ήταν το “Φίλε μου μήπως έχεις φωτιά;”. Κανείς δεν άναβε τσιγάρο. Όλοι θέλαμε να προσφέρουμε τον… οβολό μας για να ανάψει το κέφι. Να ‘ναι καλά τα παιδιά. Και οι προβοκάτορες, δεν έχει σημασία.

…

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να μου φαίνεται πιο αγριεμένη από ποτέ. Με έπιασε νευρικό γέλιο όταν άκουσα δήλωση του υπουργού δικαιοσύνης. Ο εν λόγω, σε δηλώσεις του σχετικά με το σωφρονιστικό σύστημα και τις τομές (νομίζω κι εδώ κυριολεκτικά πάει) που επιχειρεί η κυβέρνηση για τον εκσυγχρονισμό του, τόνισε -μεταξύ άλλων- ότι “Στόχος μας είναι ο άνθρωπος”. Πόσο πιο καθαρά να πει ότι μας σημαδεύουν με τα όπλα; Φυλαχτείτε όσο πιο καλά μπορείτε. Θα έλεγα να κάνετε και μαθήματα χαμηλών πτήσεων, προκειμένου να κινείστε στα ανοιχτά και να μην έχουν να πουν  για εξοστρακισμούς και αηδίες, αλλά τότε θα έχουν το άλλοθι ότι όντως πυροβόλησαν στον αέρα. Άκρη δε βγάζεις μαζί τους.

…

Πολύ όμορφα και γλυκά η τελευταία αποστροφή με έφερε σε μια-δυο σκέψεις που με βασανίζουν εδώ και μέρες.

Βαρέθηκα να ακούω έναν κοντό και παράφρονα να ισχυρίζεται ότι πρόκειται για εξοστρακισμό, εποστρακισμό ή κάτι τέτοιο το οποίο τα φτωχά ελληνικά μου δε μου επιτρέπουν να γνωρίζω. Ωστόσο, η φτωχή λογική μου μού λέει  ότι χάνουμε το νόημα. Εξηγούμαι. Για να εξοστρακίστηκε (εποστρακιστηκε, γκρεμοτσακίστηκε κ.ο.κ.) η σφαίρα, ο μπατσος πρέπει να πυροβόλησε λίγο κάτω, λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά από τον πιτσιρικά. Σίγουρα όχι στον αέρα, διότι δεν έχει αναφερθεί ποτέ μέχρι σήμερα εξοστρακισμός (βλ. πιο πάνω παρένθεση) σε σύννεφο. Σωστό; Λογικό; Ας μου απαντήσει κάποιος. Η ίδια λογική μου μού επιτρέπει να συμπεράνω ότι αυτό που μας λένε επί της ουσίας είναι ότι ο μπάτσος αστόχησε. “Σόρι ρε φίλε. Για να σε σκοτώσω πήγαινα, αλλά δε σημάδεψα καλά. Ευτυχώς η πλούσια ελληνική γλώσσα επέτρεψε στη σφαίρα να ακολουθήσει τροχιά πιο αλλόκοτη κι από αυτή τη ΜΙΑ που πέτυχε τον κένεντι σε ΧΙΛΙΑ σημεία και τελικά σε βρήκε. Φιου”.

Ας καταλήξουν. Αν είναι εξοστρακισμός, δεν είναι ταυτόχρονα και α. απευκταία αστοχία, β. πυροβολισμός οπουδήποτε αλλού πλην του αέρα;

…

Η δεύτερη σκέψη μου γύρω από τα παράδοξα που ακούμε είναι αυτή. Έστω ότι έχεις έναν μπάτσο που οι συνάδελφοί τον αποκαλούν ράμπο, που είναι της πιάτσας, που είναι πολλάν βαρύς κι ασήκωτος, που απειλεί τις μπίρες ότι αν δεν ανοίξουν μόνες τους θα μπουκάρει και θα τα κάνει όλα λίμπα, που τελικά ανοίγει τις πιο πάνω μπίρες με -εύστοχο- πυροβολισμό κ.λπ.

Δεν είναι απόλυτα φυσικό αυτός ο μπάτσος να έχει στο όπλο του σφαίρες τις οποίες έχει ήδη “ταλαιπωρήσει” ξύνοντάς τις σε τοίχους, αλλοιώνοντας το σχήμα τους (αλλά όχι τη χρηστικότητά τους) με ελαφρά χτυπήματα σε τσιμεντένιες επιφάνειες κ.λπ. (καταλάβατε τι θέλω να πω, σωστά;), μόνο και μόνο για να μπορεί να πυροβολήσει ανά πάσα στιγμή και να μπορεί να ισχυριστεί αν κάτι πάει “στραβά” ότι είναι εξοστρακισμός, εποστρακισμός, το μουνί της μάνας του; Μια απλή σκέψη κάνω. Δε συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις πολιτισμένες χώρες. Ακριβώς γι’ αυτό μπαίνω σε υποψίες. �

…

Όταν οι νεαροί και οι νεαρές κάνουν καθιστικές διαμαρτυρίες, σε ποιον ακριβώς κάθονται; Μήπως αν κάθονταν στους μπάτσους και στην πολιτική ηγεσία, τίποτα από αυτά δε θα είχε συμβεί, καθώς θα είχαν φύγει τα χοντρά;

…

Σε ένα από τα πρώτα επεισόδια (όχι του δρόμου, αλλά της τηλεόρασης) της πρώτης σεζόν του σιξ φιτ άντερ είχα ακούσει κάτι που με σημάδεψε. Ευτυχώς με άλλον τρόπο από αυτόν που σημαδεύουν σήμερα τον κόσμο.

You know what I find interesting? If you lose a spouse, you're called a widow, or a widower. If you're a child and you lose your parents, then you're an orphan. But what's the word to describe a parent who loses a child? I guess that's just too fucking awful to even have a name.

Τι να πουν κι αυτοί!

…

Σε ένα φωτορεπορτάζ της ελευθεροτυπίας, διάβαζα διάφορα συνθήματα που είχαν γράψει οι πιτσιρικάδες στους τοίχους κατά τις πρώτες μέρες, αυτές των αυθόρμητων κινητοποιήσεων. Κάποια ήταν πιο έξυπνα από άλλα. Κάποια πιο επαναστατικά. Όλα όμως, με πρώτο το “ιστορία ερχόμαστε” μου έβγαλαν την τεράστια ανάγκη μιας ολόκληρης γενιάς να αφήσει το στίγμα της. Να περάσει και να ακουμπήσει, σε αντίθεση με τόσες άλλες.

Είναι σαφές ότι οι σημερινοί έφηβοι ζηλεύουν τη γενιά της χούντας (μελέτης, σύμφωνα με κάποιους) και του πολυτεχνείου, αυτή του μάη του ’68, ακόμα και τη γενιά του ’91 με τις αναίτιες καταλήψεις. Θέλουν να μιλάμε για τη γενιά του 2008 που μας ταρακούνησε και έδειξε ότι είναι εδώ και θα μας στριμώξει στη γωνιά ενός ρινγκ που δεν τη ρωτήσαμε αν θέλει να μπει, παρόλα αυτά μπορεί (σύμφωνα με την ίδια) και να παλέψει και να (μας;) νικήσει.

Αυτό που δεν έχει υπολογίσει είναι ότι το πνευματικό κίνημα της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Ή, εναλλακτικά, η εποχή μας είναι κάτι δεκαετίες πίσω από το σημείο όπου θα έπρεπε να βρίσκεται. Και τα δύο ενδεχόμενα παίζουν, με επικρατέστερο, πάντως, το δεύτερο.

Η γενιά που εξέφρασε, λοιπόν, το επαναστατικό πνεύμα καλύτερα από κάθε άλλη, μας έχει αφήσει ισχυρές παρακαταθήκες για το μέλλον. Ένα μέλλον που ήδη ζούμε.  �

Η διανόηση της πρωτοπόρας ελληνικής μουσικής σκηνής περασμένων δεκαετιών, μας δείχνει ακόμα το δρόμο.

Έτσι αποφάσισα να κλείσω αυτό το ποστ και μαζί του αυτό το χρόνο. Με έναν ύμνο που ξεδιπλώνει μπροστά μας μια σκληρή, επίκαιρη, διαχρονική και ταυτόχρονα αδιαπραγμάτευτη αλήθεια…

Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ (μουσική-στίχοι: Κώστας Τουρνάς)

Έφυγε άλλος ένας χρόνος
που για το καλό επάλεψε.
Με τα μάτια μου τον είδα
που σαν έφευγε, εδάκρυσε.

Όλοι είπανε πως μαύρη
ήταν η χρονιά που ζήσαμε.
Γι’ άλλη μια φορά στη Γη μας
τη ζωή μας δεν βοηθήσαμε.

Μα μη σε νοιάζει εσένα για όλα αυτά,
αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.
Το χρόνο που μας πέρασε σε γνώρισα
κι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.

Μες στα καφενεία λέγαν
πως κάθε πέρσι ήταν και καλύτερα.
Κι οι εφημερίδες γράφαν
ότι υπάρχουν και χειρότερα.

Η Ανατολή κι η Δύση
διαφορές είχαν, αγάπη μου.
Μα εσύ κι εγώ τι φταίμε,
που ‘μαστε κι οι δυο τόσο μικροί. 

Μα μη σε νοιάζει εσένα για όλα αυτά,
αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.
Το χρόνο που μας πέρασε σε γνώρισα
κι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.

 …άμα είσαι μουνόδουλος, μπορεί κάλλιστα ο κόσμος γύρω σου να καίγεται κι εσύ να κοιτάς επίμονα την τρίχα του μουνιού ενώ ταλανίζεσαι από το αμείλικτο ερώτημα “να τη χτενίσω την καριόλα ή να την ξυρίσω;”.  

Καλή χρονιά συνοδοιπόροι και συναγωνιστές (στον αγώνα που εννοεί το τραγούδι, ασφαλώς).

Ζοζέφ: Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Δεν είναι γλύκας; Δε χορταίνω να τον έχω στην αγκαλιά μου.  

Ζοζέφ: Ναι καλός είναι… Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Και καθόλου δε με παίδεψε. Καμιά σχέση με πόνους και αηδίες που μου έλεγαν οι άλλες. Θαύμα είσαι εσύ γιε μου εσύ, θαύμα. Μόνο που κρυώνει μωρέ το μανάρι μου λίγο. Αχ, ψυχή μου εσύ. Έλα στη μανούλα. Ω ω ω ω ω ω…  

Ζοζέφ: Χε χε. Γελάει το μπασταρδάκι. Τέλος πάντων… Μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Τι είναι πάλι; Μη μου αρχίσεις τα γνωστά.  

Ζοζέφ: Μα…  

Μαίρη: Ζοζέφ; Με έχεις κουράσει.  

Ζοζέφ: Άδικο έχω βρε μαράκι μου;  

Μαίρη: Μαίρη, παρακαλώ.  

Ζοζέφ: Άδικο έχω βρε μαιρούλα μου;  

Μαίρη: Άδικο βέβαια. Αφού ξέρεις ότι είμαι αλλού.  

Ζοζέφ: Ναι οκέι το ξέρω και νομίζω έχω φανεί κύριος μέχρι τώρα. Τώρα όμως;  

Μαίρη: Τι τώρα;  

Ζοζέφ: Δε νομίζεις ότι ήρθε η ώρα να…;  

Μαίρη: Ξέχασέ το.  

Ζοζέφ: Μα γιατί; Τι σου έχω κάνει και μου φέρεσαι σα να ‘μαι ξένος;  

Μαίρη: Κοίτα Ζοζέφ, για να τα ξεκαθαρίζουμε μια και καλή τα πράματα. Όταν με πήρες, ήξερες ότι δε θα με πάρεις ποτέ κανονικά. Ότι θα έχεις όλα τα κακά του γάμου χωρίς κανένα καλό. Σε κορόιδεψα ποτέ εγώ; Σου έταξα ποτέ κάτι και δεν το έκανα;  

Ζοζέφ: Δε μου έταξες ποτέ τίποτα απολύτως.  

Μαίρη: Είδες; Αντί να λες καλά που διαλέξαμε εσένα από τόοοοοοοσους άλλους και τώρα έχεις να λες ότι έχεις γυναίκα εμένα που όλος ο κόσμος έχει να λέει για το πόσο καλή και στοργική και είμαι, κάθεσαι και παραπονιέσαι. Αχάριστε! Που μου ‘χεις φάει τα καλύτερά μου χρόνια. Τα παραγωγικά.  

Ζοζέφ: Δε βλέπω να είναι και τελείως χαμένα. Μάλλον εγώ πρέπει να το πω αυτό. Που αύριο δε θα ‘χω σε ποιον να αφήσω τη δουλειά. Που το όνομά μου θα χαθεί.  

Μαίρη: Βρε κακομοίρη. Το όνομά σου -και σιγά το σπουδαίο όνομα, μεταξύ μας- θα μείνει στον αιώνα τον άπαντα χάρη σε μένα, το γιο μου και τα κονέ μας. Ξέρεις πόσοι θα ζήλευαν την τύχη σου; Ααααααχ, και μου τα ‘λεγε η μάνα μου. Διάλεξε τον πλούσιο τον έμπορο. Βασίλισσα θα σ’ έχει και δε θα σας λείψει ποτέ τίποτα, μου ‘λεγε. Κι εγώ τυφλώθηκα και πήρα εσένα.  

Ζοζέφ: Με πήρες; Δε θυμάμαι κάτι σχετικό. Μια φορά μόνο… ξέρεις… τότε… από πίσω.  

Μαίρη: Τώρα δε θυμάμαι εγώ. Είσαι σίγουρος ότι ήμουν εγώ;  

Ζοζέφ: Άσε τα σάπια οσία μου εσύ. Παναγία. Φυσικά ήσουν εσύ. Και μου ‘λεγες πιο δυνατά και πιο δυνατά και πιο γρήγορα και πιο γρήγορα και σκίσε με την παρθένα και τέτοια.  

Μαίρη: Πρέπει να είχα πιει, δε μου λένε κάτι αυτά που λες.  

Ζοζέφ: Ναι ξέρω. Έτσι τα λέτε όλες.  

Μαίρη: Όλες; ΟΛΕΣ; Τι θες να πεις Ζοζέφ;  

Ζοζέφ: Εεε… να μωρέ, με τα παιδιά στο καφενείο τα λέμε.  

Μαίρη: Με τα παιδιά στο καφενείο ε; Κι όλα αυτά που λένε για σένα και τη Σάρα;  

Ζοζέφ: Τη Σάρα; Καλέ αυτή είναι μες στη ζάρα. Χάθηκε να βρουν καμιά καλύτερη να πουν;  

Μαίρη: Μμμμ… Που μου θέλει και καλύτερη ο κύριος. Δεν κοιτάει τα χάλια του. Ώστε αν ήταν καλύτερη δε θα σε χάλαγε; Ε, ανεπρόκοπε;  

Ζοζέφ: Θες να αρχίσω κι εγώ τώρα τα δικά σου;  

Μαίρη: Και τι έχεις να πεις δηλαδή; Όχι, για πες.  

Ζοζέφ: Το ξέρεις ότι ο κόσμος λέει πως τραβιέσαι με τον χασάπη;  

Μαίρη: Με τον χασάπη; Λες αλήθεια;  

Ζοζέφ: Στο σταυρό που σου κάνω.  

Μαίρη: Για μένα τον κάνεις το σταυρό;  

Ζοζέφ: Όχι, γενικά. Να υπάρχει, ποτέ δεν ξέρεις.  

Μαίρη: Α οκέι. Από πού κι ως πού, λοιπόν, εγώ μ’ αυτόν;  

Ζοζέφ: Από τα προκαταρκτικά μέχρι το χύσιμο. Από πού κι ως πού δηλαδή;  

Μαίρη: Εννοώ από πού κι ως πού ΕΓΩ μ’ αυτό τον… τον άξεστο, ρε ζωντόβολο;  

Ζοζέφ: Δεν ξέρω. Τις προάλλες είχε πιει. Και κουβέντα στην κουβέντα ήρθε στα χέρια με τον καφετζή. Ε και πάνω στα νεύρα του είπε ότι σε γαμεί. Για πες λοιπόν Μαράκι. Σε γαμεί; Γαμεί την παναγία μου;  

Μαίρη: Τι λες ρε λούστρε;  

Ζοζέφ: Ξυλουργός παρακαλώ  

Μαίρη: Είναι δυνατόν να δίνομαι σε αυτό τον αχρείο; Εγώ είμαι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα. Κάθεσαι κι εσύ και ακούς τι λένε αριστερά και δεξιά;  

Ζοζέφ: Κι εσύ το ίδιο δεν κάνεις για μένα; Ακούς εκεί με τη Σάρα.  

Μαίρη: Και με τη Σάρα και με τη Μάρα και με το κακό συναπάντημα.  

Ζοζέφ: Το κακό συναπάντημα ήταν που πέτυχα εσένα. Ψωνάρα. Μην πας να μου ξεφύγεις τώρα, λοιπόν. Θυμήθηκες τώρα τη φάση που το κάναμε από τον κώλο και τι μου έλεγες; Θυμήσου τώρα και το πλυσταριό. Τα ίδια μου έλεγες κι εκεί. Και αχ και ουχ και μπήξε και δείξε.  

Μαίρη: Τότε δεν πιάνει. Με πέτυχες σε στιγμή αδυναμίας. Γυναίκα είμαι κι εγώ και έχω ανάγκες. 

Ζοζέφ: Και την άλλη φορά στο στενοσόκακο;   

Μαίρη: Τότε σε λυπήθηκα ρε κακομοίρη, έτσι λιμασμένο που σε είδα.  

Ζοζέφ: Και τότε στην παράγκα; Πάλι με λυπήθηκες; Δε νομίζω ότι τα τουρλώματα και οι βαριές ανάσες για να με καυλώσεις είναι δείγμα λύπησης.  

Μαίρη: Εεεε… ξέρεις…. Να τότε…. Εεεε… Για μια στιγμή όμως! Αφού όλο σου κάθομαι, ποιο ακριβώς είναι το παράπονό σου; 

Ζοζέφ: Κάθομαι το λες εσύ αυτό; Όλο στα κλεφτά και από πίσω; Σα να είμαστε κλέφτες; Σα να μην είσαι γυναίκα μου; Βαρέθηκα έτσι ρε Μαιρούλα. Θέλω κι εγώ κανονικά, όπως όλοι. Σιχαίνομαι τον κώλο, να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια. Οι συνθήκες υγιεινής δεν είναι και οι πιο προχώ ακόμα. Μετά πάω να κατουρήσω και νιώθω σα να έχω χέσει τα χέρια μου. Άσε το άλλο. Από πίσω δεν πιάνεις παιδί. Ούτε καν κωλόπαιδο. Κι εγώ θέλω ένα παιδί καταδικό μου.   

Μαίρη: Κατάδικο; Σε τι κομπίνες θες να το μπλέξεις άτιμε; 

Ζοζέφ: Καταδικό, ρε γυναίκα. Δικό μου εντελώς, πώς το λένε;  

Μαίρη: Δεν έχει όνομα ακόμα, γαμώτο. Πρέπει να βρούμε ένα.   

Ζοζέφ: Α καλά. Συνεννόηση μπουζούκι. Και όχι τίποτα άλλο, δεν υπάρχει καν το μπουζούκι ακόμα. Πρέπει να βρούμε άλλο όνομα για το όργανο.  

Μαίρη: Και για το παιδί;  

Ζοζέφ: Του άλλου; Στα παπάρια μου το παιδί του άλλου. Εγώ θέλω το δικό μου. Εκτός αν… 

Μαίρη: Τι; Με τρομάζει το βλέμμα σου.  

Ζοζέφ: Εκτός αν με αφήσεις να έχω αυτό εδώ σα δικό μου.  

Μαίρη: Χα! Το φοβόμουν ότι θα περάσει αυτό από το μυαλό σου. Το παιδί ΜΟΥ να το αφήσεις ήσυχο. Αυτό είναι πλασμένο για μεγάλα πράγματα.   

Ζοζέφ: Τότε έλα να κάνουμε και ένα δικό μας. Κανονικά. Να μην έχει τίποτα το άμωμο. Να το κάνουμε φουλ της αμαρτίας. Θέλω ένα παιδί κι εγώ ρε μαιρούλα. Αλλά πρώτα πρέπει να μου δοθείς. Να μάθω πρώτα το μουνί για να του μάθω μετά το πριόνι.  

Μαίρη: Του μουνιού; 

Ζοζέφ: Όχι ρε, του παιδιού. Να μην ιδρώνει ο κανακάρης μου.  

Μαίρη: Κι αν είναι κόρη;  

Ζοζέφ: Μη λες τέτοιες κουβέντες, χρονιάρες μέρες. Φτύσε τον κόρφο σου γυναίκα. Τι το κάναμε δηλαδή; Κρατάς τα καλά για τους άλλους και σε μένα θα δώσεις τα λειψά;  

Μαίρη: Μου μύρισε κρίνος ξαφνικά.  

Ζοζέφ: Ωχ! Μη μου λες τέτοια τώρα.  

Μαίρη: Αλήθεια, τι ώρα λες να έρθουν οι κυριούληδες με τα δώρα; Λες να κρατάνε και κάνα κρίνο για μας; Αχ, τι καλά που θα ‘τανε! Τώρα που είμαι σε μουντ. Ξέρεις ε; τα παιδιά είναι καλό να μη μεγαλώνουν μόνα τους διότι μπορεί να γίνουν κακομαθημένα και σε βάθος χρόνου να αναπτύξουν αντικοινωνική συμπεριφορά. Έχω διαβάσει σχετικά βιβλία και ξέρω. Πώς θα σου φαινόταν να του έκανα και ένα αδερφάκι; Να ‘χει να παίζει μωρέ. 

Ζοζέφ: Είδες που συμφωνούμε; Τα ίδια λέμε, μωρό μου. Τι θα ΄λεγες, λοιπόν, εσύ κι εγώ…  

Μαίρη: Εσύ κι εγώ τίποτα. Αχ, είδες τι έκανες τώρα; Με εκνεύρισες και άφησα το αγγελούδι μου ξεσκέπαστο και τώρα τουρτουρίζει. Πιάσε ένα γουρούνι, γιατί θα μου πουντιάσει το παιδί. Βάλε το να τρέξει κάνα χιλιόμετρο, να λαχανιάσει και μετά φέρε το εδώ δίπλα να ανασαίνει πάνω στο γιόκα μου. Τι κάθεσαι και με κοιτάς σα χάνος; Πιάσε ένα γουρούνι. Γουρούνι.  

Ζοζέφ: Να πιάσω καλύτερα μια φοράδα, φοράδα; Έχει πιο μεγάλα πνευμόνια αυτή.  

Μαίρη: Πιάσε και τον πούτσο σου φορ ολ άι κερ. Αρκεί να ζεσταθεί το παιδί.  

Ζοζέφ: Τον πούτσο μου τον πιάνω από τότε που σε γνώρισα μωρή κάργια. Κάνω και καμιά άλλη δουλειά νομίζεις;  

Μαίρη: Ξυλουργός δεν είσαι υποτίθεται; Λογικά πιάνεις και το πριόνι. Μόνος σου το είπες.  

Ζοζέφ: Και το τσεκούρι πιάνω. Θες να μου βάλεις καμιά καλή ιδέα, τώρα που γυρίζει;  

Μαίρη: Εεεε… ναι. Αφού φέρεις τη φοράδα, ρίξε μια τσεκουριά στο γουρούνι, τώρα που δεν το χρειαζόμαστε πια. Μου ήρθε λιγούρα για κρέας.  

Ζοζέφ: Κρέας, ε; Μμμμ! Κοίτα εδώ τι σου ‘χω!  

Μαίρη: Κουμπώσου γρήγορα σάτυρε. Σε βλέπει το παιδί.  

Ζοζέφ: Έλα που δε σ’ αρέσει αυτό που βλέπεις!  

Μαίρη: Τρώγεται;  

Ζοζέφ: Όχι όπως το εννοείς εσύ. Άσε με να σου δείξω.  

Μαίρη: Φύγε μακριά γιατί θα βάλω τις φωνές και θα ξυπνήσει η γειτονιά.  

Ζοζέφ: Ποια γειτονιά; Στη μέση του πουθενά γειτονιά; Έλα εδώ μωρό μου να φας κάτι που σου ετοίμασα.  

Βαλταράς: Εεεε… Συγνώμη. Ξέρετε σε ποιον ανήκει το οικοπεδάκι λίγο πιο κάτω;  

Μαίρη: Μάγος είσαι;  

Βαλταράς: Όχι. Οικοπεδοφάγος.  

Ζοζέφ: Και σε λένε;  

Βαλταράς: Βαλταράς.  

Ζοζέφ: Και τι τον θες τον ιδιοκτήτη;  

Βαλταράς: Θέλουμε να ανταλλάξουμε την έκτασή του με άφθονο νερό από μια λίμνη.  

Ζοζέφ: Ωραία, θα σου πω. Μόνο βγάλ’ τα ρασ’, γιατί αγριεύεται με τους παπάδες.  

Βαλταράς: Κανένα πρόβλημα. Για ξεκάρφωμα τα έχω ούτως ή άλλως.  

Ζοζέφ: Λοιπόν, όπως πας ευθεία, κάποια στιγμή συναντάς στο δεξί σου χέρι ένα σκυλάδικο. Άστρο φωτεινό το λένε. Εκεί στρίβεις αριστερά και όλο ευθεία θα βρεις μια παράγκα. Ρώτα εκεί και θα σου πούνε.  

Μαίρη: Α! Κι αν βρείτε κάνα κρίνο στο δρόμο, σας παρακαλώ, ναι; Είναι για καλό σκοπό.  

Ζοζέφ: Γυναίκα!  

Βαλταράς: Μισό για να καταλάβω. Όταν λέτε στο δεξί μου χέρι, εννοείται τον θοδωρή;  

Ζοζέφ: Μας δουλεύεις χριστιανέ μου; Το δεξί σου χέρι εννοώ. Αυτό που την παίζεις, χελόου!  

Βαλταράς: Α, μάλιστα… 

Ζοζέφ: Και τώρα που είπα παίζεις, θυμήθηκα ότι διέκοψες μια σοβαρή κουβέντα που είχαμε με τη γυναίκα μου.  

Βαλταράς: Το βλέπω. 

Ζοζέφ: Όπως το βλέπεις είναι. Για κάρφωμα το έχω ούτως ή άλλως. Μη σε κρατάμε άλλο, ναι;   

Βαλταράς: Συγνώμη για την ενόχληση. Α! Και να σας ζήσει.  

Ζοζέφ: Δεν το βλέπω. Άντε στην ευχή του θεού, άνθρωπέ μου. 

Βαλταράς: Γεια σας.  

Μαίρη: Ορίστε. Γίναμε ρεζίλι στον ξένο άνθρωπο.  

Ζοζέφ: Στα παπάρια μου οι ξένοι άνθρωποι. Με μας τι θα γίνει, μου λες; Βρε αγάπη μου, κάνεις σα να μην ξέρεις. Αυτό το παιδί θα σου δώσει μόνο πόνο.  

Μαίρη: Θα έλεγε κανείς, Ζοζέφ… ότι… αυτό το παιδί… δεν το αγαπάς. Κάνεις  σα να μην είναι δικό σου.  

Ζοζέφ: ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Πόσες φορές θα το πούμε πια; Θέλω ένα παιδί μαζί σου. Ζητάω κάτι παράλογο; Ένα παιδί δικό μας θέλω. Εσένα κι εμένα. Να μεγαλώσει κοντά μας, να του μάθω τη δουλειά, να μας προσέχει όταν θα γεράσουμε, να είναι πάντα δίπλα μας κι εμείς δίπλα του.  

Μαίρη: Μα δεν είναι κουκλί; Δε χορταίνω να το χαζεύω.  

Ζοζέφ: Ό,τι κι αν είναι, το ξέρεις ότι αύριο μεθαύριο θα μας εγκαταλείψει. Θα γίνει αγύρτης. Θα γυρνάει από ‘δω κι από κει, θα νομίζει ότι κάτι σπουδαίο κάνει και θα συναναστρέφεται όλο με άνεργους, ανάπηρους και πόρνες. Δεν την ξέρω ‘γω νομίζεις την πετριά που κουβαλάει το σόι του; Εμ θα γίνουμε θυσία για πάρτη του, εμ θα μας το παίζει δε σας είδα δε σας ξέρω.  

Μαίρη: Ζοζέφ, δε νομίζω ότι έχουμε να πούμε κάτι άλλο. Το παιδί μας είναι αυτό και η κουβέντα λήγει εδώ.  

Ζοζέφ: Δεν το θέλω. Θα το διώξω. Δε με νοιάζει πού θα πάει και τι θα κάνει. Να πάει να βρει τον πατέρα του, σκοτίστηκα. Εγώ αυτό τον ακαμάτη δεν τον μεγαλώνω. Δε θα γίνει ο δικός μου γιος χαραμοφάης. Ένας άεργος. Ένα βάρος της κοινωνίας. Ένας… ένας… άχρηστος.  

Μαίρη: Α, χρηστός! Έτσι θα τον βγάλουμε. Χρηστός. Μια χαρά όνομα. Δείχνει εντιμότητα και ήθος. Και να σου πω και κάτι; Θα βγάλουμε το ήτα από το όνομά του, για να τον κάνουμε αήττητο τρόπον τινά. Το έκανε και ο χατζηδάκης παλιά και κανείς δε γύρισε να του πει ότι είναι νούμερο. Έτσι κι εμείς. Θα ονομάσουμε το γιο μας… χριστό.  

Ζοζέφ: Το χριστό μου…