Τι γυρευουμε εμεις μεσα στην νυχτα των αλλων?

Ενας
ακομα

Ενας ακομα.

Αυτο δεν θελω να ειμαι.

Στην καρδια,το μυαλο και το κορμι
σου,

ενας ακομα.

Μην με καταλανωνεις

σε ανουσιες συζητησεις και
συγκρισεις

με τις φιλες σου.

Σε κουβεντες απο αναγκη και
ανασφαλεια

μην με χαραμισεις.

Παρε μου το ειναι

και την ψυχη μου ολοκληρη

Τσακισε τα,

καντα χιλια κομματια

και σαν κουρελι πεταξε τα

στην τελευταια γωνια του δρομου,

αν θες.

Αλλα θα ειμαι εγω,

οχι ενας ακομα.

Μην με αφησεις να πεσω.

 

 

 

 

 

Τωρα στο ραδιο Αρβυλλα!

Παιζει βιντεακι απο την συνεντευξη

Καραμανλη με Πρετεντερη

Καραμανλης: Η αληθεια ειναι,οπως ολοι
ξερουμε και εχω αποδειξει πιστευω,
πως ειμαι μαχητης.
Και αυτο φαινεται

Κανακης:Φυσικα κ ειναι μαχητης.
ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ,
ΤΟ  MORTAL COMBAT??

αΧαχΑΧαχαΧαχΑΧ  ΠΕΘΑΝΑ ΟΜΩΣ!

Νεο κομικ! Ακουω αποψεις!!

MORE INFO

Προσπαθησα να φτιαξω ενα κομικ,
και μετα απο μια μερα,πιστευω οτι κατι καταφερα!

MORE INFO

Ανθρωπους πουλαγε τα βραδια

για να ξεπλενει το κενο της ζωης του,

σε ενα παιχνιδι που εστησε μονος

οπως και εζησε την αθλια ζωη του

Καθρεφτη δεν ειχε κρατησει κανενα
στο σπιτι του μεσα,
και απ'τα γυαλια,
τα θρυψαλα ελιωνε
και εφτιαχνε σχηματα παραδοξα και αστεια
τις ωρες της αναπαυσης

Το προσωπο του ειχε αλλαξει με τα χρονια
και η σκληραδα του θυμιζε
σκαλισμενο ξυλο,ενω τις λεξεις κοντευε
πια να ξεχασει.

Στο πισω μερος του συρταριου του ομως

παντα φυλαγε εκεινο το γραμμα

να του θυμιζει στα χειλη της απελπισιας οταν εφτανε

πως καποτε και εκεινος στην ζωη αυτη αγαπησε

Κατω απο τα σκαλια μιας εκκλησιας
αναζητωντας για αστρα πισω απ'τα φωτα

Καπου εκει την μορφη σου παιρνει
το παλιο πλακοστρωτο
στην ακρη της κρεμασμενης λαμπας,
εκει που τα φορεματα φυσανε
ανεμοι της λησμονιας.

Οι ηχοι της νυχτας σιγοπαιζουν με τα ματια σου
για να χαθουν οριστικα στα νεοκλασικα
φρεσκοχτισμενα ονειρα μας..

Και αν το μελανι με προφταινει,
δεν ειναι γιατι το αφησα,
μα επειδη το διαλεξα τουτη την ξεπνοη νυχτα

Κι οσο τα παντα παιρνουν την μορφη σου
απο δρομους πλαγιους,τοσο ξεθυμαινει
το σκαλιστο μας συνορο.

Δενοντας τις στιγμες σαν φαγωμενα καραβοσκοινα
σε μολους απο συννεφο και πετρα
γνωριζω πως υπαρχω και αγαλιαζει η ψυχη μου
στην μοναδικοτητα μιας αμολυντης γαληνης

Στις σκιες,σκονισμενα συρματα
που θελησαν να γινουν κουβαρια σκουριαζουν
και αγκαλιαζουν την απλοτητα της ομορφιας του τιποτα

Ακινητοι,βουβοι σημαιοφοροι του αυριο
σαπιζουν στην ανυπαρξια του σημερα,
καθως χανεται αργα αργα και το τελευταιο
ψυγμα μεθης απο τον μπρουντζο τους.

Κοιταζοντας επιμονα την ιδια ζωγραφια
που χρονια τωρα τους εχει σκλαβωσει,
περιλυπα συνθετουν το μεγαλο τους ταξιδι.

Η αγνοτητα της αμαθειας καταληγει σε φοβο,
οργη και λυπη για τα υπολοιπα κερασια της
περιτεχνης αρμαθιας.

Ασθμαινοντας κατεβαινουν τα σκαλοπατια
των ονειρων τους,πισω στις χωρες που τα
ξεβρασε καποτε ο χρονος..

Περπατησα στον ηλιο,
Ζωγραφισα τον ουρανο,
Επαιξα με με την νυχτα
Τραγουδησα με την σιωπη

Και το δεντρο,

το φυλλο,

το παιδι,

τα δαχτυλα,

οι λεξεις

ζητησαν μαρτυρα εμενα
καταδοτη ψαχνουνε να βρουνε

και δικασανε,

ο ισκιος,

τα πουλια,

η αμμος,

το τραγουδι,

το νερο

δικασανε και μας βγαλανε ψευτες.

Και τι απεμεινε απο την χαρα?

Τα σωματα μας,σπιτια ερειπωμενα
με τις καρδιες μας πεταμενες  στα πιο ομορφα μερη.

Και τι θα απομεινουμε?

Αδεια χερια που ομως προσφερουν τα παντα.

Και πως?

Πως?

Αγαπώντας.
Μονο ετσι.
Αγαπωντας με ολη σου την ψυχη ξεφευγεις απ'το συνορο,
και μοιαζει πια ο κοσμος σαν ενα στολιδι,πανεμορφο
και τελειο,ετσι οπως στεκεται μπροστα στα δυο σου χερια.