Σε καρνε θα ξετυλιγομαι και αφισες

παρεα με εκλογικα χαμογελα ομορφα και ξενα

ουρανιο τοξο θα’με στην βροχη των φειγ βολαν

και σε βιτρινες θα φιγουραρω για να πουλω και να ψωνιζομαι

Θα κρυβομαι πισω απο δαχτυλα θεων

και εκατομβες θα χαριζω απο τεφλον και δακρυα

σε νυχτες, ταχα μου πρεμιερας, θα πουλαω το κορμι μου

για να βαραινω τα νηματα

κ οσο μου λες “υπαρχεις” , τοσο θα χανομαι, μ’ακους; τοσο θα σβηνω

Tυλιξε τα χερια γυρω απο το κεφαλι,

και αφησε να πεσει σαν μαυρο πεπλο πανω της

ολη η δυστυχια του κοσμου

αβιαστα.εθελοντικα.

O αερας εγδερνε το προσωπο της

σαν δρομους αθλιους που θυμιζαν

τα ριμαγμενα σοκακια απο ασβεστολιθο μαγουλα της

Μυρωδια ξεφτιλισμενης πορνης εζεχνε το κορμι της

καθως τριβοτανε σε αγκαθινες πετσετες

να ξεπλυνει τα στρας και γκλιτερ που κολλησαν

στις πλευρες και τις γωνιες της – οι ωραιοι.

στην ριμαγμενη της καρδια κατακαθι

τα λογια μας.

photo by 1411

Στα ματωμενα του δαχτυλα
στεγνωνουν τα συμβολα της πιστης,
και στο μπουφαν του εχουν ξεμεινει
κουπονια φτηνου σουπερ μαρκετ.

τυλιγμενος σφιχτα με ψευδαισθησεις
-δανεικες και αγυριστες απο offshore εταιρια -
πεσμενος στον δρομο κειτεται

Η απαστραπτουσα κοινωνια του νεον
φωτιζει επιδεικτικα τον χωρο τριγυρω

Eλαμπε και εκεινος.
Μες στην καταστροφη του ελαμπε.
Εξοστρακισμενος και ασθενης,
περιττο υπολοιπο μιας τελειας πραξης,
- μιας θλιβερης διαιρεσης

Στα ματια του, καθρεφτες
- μια πολυεθνικη λανσαρει την νεα σειρα γυαλιων της -
- και τα μαλλια του ευωδίαζουν δωρεαν προιον,
προσφορα μεγαλου πακετου.

χωρις φωνες.χωρις λουλουδια.

Ξεχασμενος στον δρομο ξεψυχα
ο ανθρωπος που τα αγαπησε ολα..

 
 …με τοση ευτυχια γυρω μου,
ενιωθα λιγος.
Πως να ανταποκριθω στις συχνοτητες που δεν εμαθα να ακουω?
Πως να συντονιστω στην μουσικη εγω που δεν εμαθα ποτε να διαβαζω τα μετρα?
…που ποτε δεν βρηκα τα κλειδια..?

…του σολ..του φα..

Σου ελεγα πως δεν φτανουμε σε μια γραμμη
και συ μας απλωσες στις σειρες ενος πενταγραμμου.

Εκει κειτομασταν,αναμεσα σε συμβολα
και σημεια.

Χορευαμε τη μελωδια μας
και εξω μολις ξημερωνε.

Ενα ελλειπες ολοκληρο.

Αυτο ειμαι χωρις εσενα.

Και θα μου το θυμιζει καθε
φορα η μυρωδια
της ηλεκτροσυγκολλησης
εξω απο τις οικοδομες.

Την αποτυχια μας
να κολλησουμε τα κομματια,
να συνθεσουμε το ολοκληρο.

Γιατι απομειναμε φεγγαρια
που δεν θα γινουν ποτε πανσεληνοι.

Παραλυτα  τα παιδια
των σκοτωμενων ονειρων μας

βουβα και ανεκφραστα  στεκονται με γονατα λυγισμενα.

Κοιταζουν ολους τους τοπους  που καποτε ταξαμε ,

μπροστα στους τοπους εκεινους που τωρα από ατσαλι και σιδερο
καιγονται,

εκεινα στεκονται.

�

Και μπορει να μετανιωνουμε χιλιες φορες,

τι να αλλαξει όμως τωρα που τα ματια τους αντικρυσαν το
τιποτα

που τους προσφεραμε?

Οι κρυψωνες της ντροπης στερεψαν ,

σα ρηχα ποταμια που τα
νερα τους δεν φτανουν πια να σκεπασουν

τις ντροπες, τα λαθη, το λιγο μας.Οταν σταματησε να μας καλυπτει

το νερο φανηκε η γυμνια μας,οταν σταματησε να μας καλυπτει το νερο

τοτε πνιγηκαμε,τραφελαφικοι,ανικανοι πρωταγωνιστες του ιδιου μας

του εργου,καταρρευσαμε μαζι με την σκηνη στο φιναλε της σηψης μας.

Ενα καλα τεντωμενο σκοινι

- στημμενη η πτωση μου,σχεδιασμενη απατη -

παραπατησα,σωριαστηκα στης μιζεριας τα διχτυα -ασφαλειας-

μα ακομα πεφτω – σαν φτωχος αποηχος του

χτυπου της καρδιας σου,που κατεντησα

Σαν το τιναγμα των μαλλιων σου

στην υπεροχη αμμουδια μας,τοτε.

Καθε κοκκος και κυτταρο , παρεα

χτισαμε τα βραχια, τα κορμια μας.

Τα χειλη σου πνιγονταν στα χειλη μου

και δεν ειχαν τιποτα να πουνε

δικα μου, δικα σου προβληματα και αγχη

ολα στο στερεωμα της νιοτης μας νωχελικα ρεμβαζανε

χαιρετιζανε τους περαστικους

και γελαγαν με την μικροτητα που τους τυλιγε,

γιατι το μονο που τυλιγε εμας,

ηταν τα σωματα και οι ψυχες μας

Μα τι ομορφη που φαινεται η αγαπη απο εδω πανω.

Παραιτουμαι

Κι απ'την ζωη και απο ολα,
παραιτουμαι.

Τερμα τα παιχνιδια,τα λογια,οι ερωτες.

Παραιτουμαι.

Κι απ'την ζωη και απο ολα,
παραιτουμαι.

Γιατι βαρεθηκα.

Γιατι οπου εψαξα νοημα,τοιχο βρηκα,
παραιτουμαι.

Αυτα που θελησα,ποτε δεν τα χα
σε οσα δωθηκα,την πλατη μου γυρισαν.

Παιχνιδια μ'ανθρωπους για πονια,
τα σιχαθηκα.

Γκρεμιζω τωρα καταγης τον βασιλια μου.

Παραιτουμαι.

(ποιημα προς το παρον)

Τηλεφωνο

Και ποτε δεν θα
μαθεις

ποσες φορες

μετα το κλεισιμο
του τηλεφωνου,

μονος

με τον τονο της
εγκαταλειψης

επιανα κουβεντα.

Λεπτα ολοκληρα
συντροφια μου κραταγε

και με παρηγορουσε.

Παντα με τον
ιδιο στοργικο

μα και πενθιμο
ρυθμο.

Αυτος και εγω
μεναμε

οταν με εκλεινες,

και εκεινος

δεν
μου χαλασε ποτε το χατηρι

να μεινει λιγο
ακομα..

Ειπες
φευγω,

και
η φωνη σου

ακροβατουσε

μεταξυ

εμενα
και του τιποτα.

Γυριζοντας
την πλατη,

απομακρυνθηκες
εσυ,

μαζι
και οτι αγαπησα.

Και
οταν σου ειπα

πως
θα ψαχνω την σκια σου,
εσυ μου γελασες,

και
εκλεισες τα φωτα.

Ηταν τοτε,που μας σερβιρανε τα ονειρα μας πρωινο,θυμασαι?

Ειχε βλεπεις, ακουστει πως
ετσι θα ηταν καλυτερα.

Μας στολιζαν τοτε  με τα
συμβολα της ντροπης

και μοναχους μας
ξαμολαγαν στους δρομους,θυμασαι?

Ηταν επιπονα τα
χαδια τους,μα ανωδυνες οι ευχες μας.

Τοτε που τα οχι
σταζαν απ'τα παραθυρα,και εξατμιζαμε
στην νυχτα

την βρωμια τους,
σιωπηλα απο πανω μας,θυμασαι?

Μου λειπεις
Μου λειπεις.
Και οταν μου λειπεις ολα αλλαζουν
κι ομως μενουν παλι ιδια.
Μου λειπεις,και αν δεν ερθεις
τσαμπα θ'ανθιζουν τα λουλουδια μου
και η πνοη τους συνεχεια θα χανεται
μπροστα σε αυτο που καποτε ειχαμε
.Γιατι μου λειπεις.
Και οταν μου λειπεις το χρωμα
κυλα αργα εξω απο καθε πραγμα

Και η αγαπη μενει παρθενα
γυμνη στο ελεος της αναμονης
της φθειρουσας και αθλιας προσμονης
για την ευτυχια.

Ο χρονος γλυστρα απο τις οπες των ματιων σου
για να χυθει απαλα πανω στα χειλη σου,
αφηνοντας εκθαμβο
και τον πιο δυσπιστο καλλιτεχνη.

Γιατι λειπεις,και ολα σε ζητανε
στεγνα και στειρα απεμειναν εδω
καθηλωμενοι ανυμποροι θεατες
της συντριβης

..

Το
δακρυ

Στον υπνο μου αποψε

για λιγο

σε προλαβα.

Και μειναμε επιτελους

μοναχα οι δυο μας

Σου ειπα για ολα εκεινα,

για ολα εκεινα

που επρεπε να πω μα δεν μπορουσα,

σου ειπα.

Μιλαγα με τα ματια σου

και το σκοταδι

δεν μπορουσε πια

να κρυψει τιποτα.

Ενα δακρυ.

Ενα δακρυ μοναχα

κυλησε στο προσωπο σου

και δεν ειπες λεξη.

Ειχες μιλησει καιρο πριν.

Ενας
ακομα

Ενας ακομα.

Αυτο δεν θελω να ειμαι.

Στην καρδια,το μυαλο και το κορμι
σου,

ενας ακομα.

Μην με καταλανωνεις

σε ανουσιες συζητησεις και
συγκρισεις

με τις φιλες σου.

Σε κουβεντες απο αναγκη και
ανασφαλεια

μην με χαραμισεις.

Παρε μου το ειναι

και την ψυχη μου ολοκληρη

Τσακισε τα,

καντα χιλια κομματια

και σαν κουρελι πεταξε τα

στην τελευταια γωνια του δρομου,

αν θες.

Αλλα θα ειμαι εγω,

οχι ενας ακομα.

Μην με αφησεις να πεσω.

Ανθρωπους πουλαγε τα βραδια

για να ξεπλενει το κενο της ζωης του,

σε ενα παιχνιδι που εστησε μονος

οπως και εζησε την αθλια ζωη του

Καθρεφτη δεν ειχε κρατησει κανενα
στο σπιτι του μεσα,
και απ'τα γυαλια,
τα θρυψαλα ελιωνε
και εφτιαχνε σχηματα παραδοξα και αστεια
τις ωρες της αναπαυσης

Το προσωπο του ειχε αλλαξει με τα χρονια
και η σκληραδα του θυμιζε
σκαλισμενο ξυλο,ενω τις λεξεις κοντευε
πια να ξεχασει.

Στο πισω μερος του συρταριου του ομως

παντα φυλαγε εκεινο το γραμμα

να του θυμιζει στα χειλη της απελπισιας οταν εφτανε

πως καποτε και εκεινος στην ζωη αυτη αγαπησε

Κατω απο τα σκαλια μιας εκκλησιας
αναζητωντας για αστρα πισω απ'τα φωτα

Καπου εκει την μορφη σου παιρνει
το παλιο πλακοστρωτο
στην ακρη της κρεμασμενης λαμπας,
εκει που τα φορεματα φυσανε
ανεμοι της λησμονιας.

Οι ηχοι της νυχτας σιγοπαιζουν με τα ματια σου
για να χαθουν οριστικα στα νεοκλασικα
φρεσκοχτισμενα ονειρα μας..

Και αν το μελανι με προφταινει,
δεν ειναι γιατι το αφησα,
μα επειδη το διαλεξα τουτη την ξεπνοη νυχτα

Κι οσο τα παντα παιρνουν την μορφη σου
απο δρομους πλαγιους,τοσο ξεθυμαινει
το σκαλιστο μας συνορο.

Δενοντας τις στιγμες σαν φαγωμενα καραβοσκοινα
σε μολους απο συννεφο και πετρα
γνωριζω πως υπαρχω και αγαλιαζει η ψυχη μου
στην μοναδικοτητα μιας αμολυντης γαληνης

Στις σκιες,σκονισμενα συρματα
που θελησαν να γινουν κουβαρια σκουριαζουν
και αγκαλιαζουν την απλοτητα της ομορφιας του τιποτα

Ακινητοι,βουβοι σημαιοφοροι του αυριο
σαπιζουν στην ανυπαρξια του σημερα,
καθως χανεται αργα αργα και το τελευταιο
ψυγμα μεθης απο τον μπρουντζο τους.

Κοιταζοντας επιμονα την ιδια ζωγραφια
που χρονια τωρα τους εχει σκλαβωσει,
περιλυπα συνθετουν το μεγαλο τους ταξιδι.

Η αγνοτητα της αμαθειας καταληγει σε φοβο,
οργη και λυπη για τα υπολοιπα κερασια της
περιτεχνης αρμαθιας.

Ασθμαινοντας κατεβαινουν τα σκαλοπατια
των ονειρων τους,πισω στις χωρες που τα
ξεβρασε καποτε ο χρονος..

Εμεις,ειπαν
δεν αξιζουμε καν τον αερα που αναπνεουμε.

Αφιερωμενο σε εναν..καπως φοβιτσιαρη φιλο μου.