Trikalos

Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί θέλοντας να σατυρίσει όλους
τους βλαμμένους τοπικιστές που ναι μεν κάνουν καλά και αγαπούν τον τόπο
τους, αλλά όταν θίγουν τους άλλους, μειώνοντας τον τόπο καταγωγής τους,
ξεπερνάνε τα όρια.
Επίσης, είναι ένα μεγάλο κράξιμο προς όλους αυτούς που όταν πρωτοήρθα
Αθήνα με κοροϊδεύανε για την προφορά και για το τι εστί σουβλάκι Προς
το παρόν, θα τους δώσω ό,τι τους έδινα και τότε ως απάντηση (ναι, σωστά
μαντέψατε για το τι τους έδινα).

Ζω στην Αθήνα σχεδόν 8 χρόνια. Είδα πολλά καινούργια πράγματα σε αυτή την πόλη. Είδα πολλά παλιά (=σταθερές αξίες) πράγματα που παντού είναι τα ίδια. Αλλά εδώ γνώρισα και κάτι που δεν είχα γνωρίσει στα Τρίκαλα. Εδώ, ladies and gentlemen, γνώρισα το μοναδικό σουβλάκι!

Έχουμε λοιπόν την ταινία "Athens takes over the world" ή αλλιώς Athens Vs Thessaloniki (και όχι μόνο)! Γιατί, πραγματικά, μόνο στην Αθήνα το έχω δει αυτό. Φυσικά, σουβλάκι έχω φάει και στα Τρίκαλα. Όμως, όλοι ξέρουμε πως υπάρχει μία διαφορά σε αυτό που λέμε στη Κεντρική & Βόρεια Ελλάδα σε σχέση με αυτό που εννοείτε οι Αθηναίοι. Όταν πρωτοπήγα σε σουβλατζίδικο στην Αθήνα ακούω έναν από δίπλα μου να παραγγέλνει 5 καλαμάκια. Φανταστείτε το σοκ μου όταν διαπίστωσα πως εννοούσε 5 καλαμάκια με κρέας και όχι 5 καλαμάκια για να πιει φραπέ.

Ατράνταχτο επιχείρημα #1

Ατράνταχτο επιχείρημα #2

Δηλαδή, τα καλαμάκια του καφέ πως τα λέτε; Ρουφηχτήρια;

Το δε θέμα με το γύρο… Πωπωπωπωπω! Ένα σουβλάκι (και εννοούν πίτα με γύρο), το τζατζίκι να μπαίνει στο τέλος για να σου γεμίζει τα χέρια και τη λαδόκολλα, αντί να μπαίνει πάνω στην πίτα, δεν ξέρω τι άλλο να πω!

Δηλαδή, έλεος πια και με αυτόν τον γύρο!

Εδώ θα διαφωνήσω με τον τύπο που έγραψε τα λόγια στην παραπάνω εικόνα. Τζατζίκι βάζεις πάντα. Πρέπει να ζητήσεις να μη σου βάλουν αν δε θες.

Ένα άλλο τραγικό που έχω ακούσει είναι ο παιδικός γύρος. Σαν να λέμε Junior! Το παιδικό το ανακάλυψα πρόσφατα και έχει μόνο γύρο, πατάτα, ντομάτα. Δε λέω, έχει μία λογική, αλλά το να απαιτείς να το ξέρουν σε όλη την Ελλάδα ως κάτι το φυσιολογικό, ε σόρυ αλλά δεν ξέρεις τι σου γίνεται! Και σε τελική ανάλυση, μόνο τα μωρά παιδιά δεν τρώνε τζατζίκι και κρεμμύδι. Από 5 χρονών και πάνω όλοι τρώνε κανονικά. Κι αυτές οι ηλικίες ανήκουν σε παιδιά!

Όχι αγαπητοί μου. Υπάρχουν σαφέστατα λάθη. Δεν λέω, κι εμείς έχουμε τα δικά μας στραβά, αλλά έχετε κι εσείς… Κι αν θέλετε, μπορώ να σας πω ένα τεράστιο λάθος που κάνουμε. Λέμε τη φέτα τυρί και όλα τα κίτρινα τυριά κασέρια (μέχρι να έρθω Αθήνα, έτσι νόμιζα πως είναι το σωστό). Βέβαια, από την άλλη, υπάρχει το επιχείρημα πως την τυρόπιτα δεν τη λέμε φετόπιτα, ούτε την κασερόπιτα κιτρινοτυρόπιτα!

Επίσης, θέλω να δείχνετε μεγάλη υπομονή (γιατί δεν την έχετε δείξει ως τώρα) προς τους φίλους μου τους Θεσσαλονικείς. Μπουγάτσα δεν λέγεται αυτό με την κρέμα. Μπουγάτσα λέγεται το φύλλο, η σφολιάτα (δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω). Μέσα σε αυτό μπορεί να βάλει κανείς κρέμα, τυρί, σπανάκι, σκατά, ό,τι γουστάρει γενικώς. Οπότε, σταματήστε να τους κοροϊδεύετε για τη μπουγάτσα, γιατί πολύ απλά δεν το κατέχετε!

Οι Θεσσαλονικείς από την άλλη, σταματήστε να χρησιμοποιείτε το επιχείρημα με τον Λευκό Πύργο. Δεν είναι ο Λευκός Πύργος που κάνει τη Θεασσαλονίκη να ξεχωρίζει, αλλά οι άνθρωποι και η ζωή της. Δεν υπάρχει λόγος να κονταροχτυπιέστε με Αθηναίους, Βολιώτες ή δεν ξέρω κι εγώ με ποιους άλλους με επιχείρημα τον Λευκό Πύργο.

Μου θυμίζει το ανέκδοτο με τον Θεσσαλονικιό που πήγε στο εξωτερικό, σε κανά 20αριά πρωτεύουσες (Άμστερνταμ, Παρίσι, Βρυξέλες, Λονδίνο, κτλ.) και το μόνο που είχε να λέει ήταν:
- Καλά είναι ρε μαλάκα, αλλά δεν έχουν και Λευκό Πύργο!

Α, και κάτι ακόμα! Η Θεσσαλονίκη δεν είναι η πιο ερωτική πόλη του κόσμου ή έστω της Ελλάδος. Προσωπικά, όσες φορές έχω πάει Θεσσαλονίκη είτε με αυτοκίνητο, είτε με λεωφορείο, είτε με τραίνο, είτε με πλοίο, είτε με αεροπλάνο, δεν έχω δει ποτέ καμία γυναίκα να έρχεται σε οργασμό. Ούτε εγώ έχω καυλώσει μπαίνοντας στα όρια της πόλης.

Τέλος, ας καταλάβουμε επιτέλους όλοι μας πως δεν υπάρχει σωστό και λάθος τελικά. Υπάρχει αυτό που μάθαμε από μικροί να λέμε και να κάνουμε. Έτσι μας μάθανε, έτσι τα λέμε. όταν το καταλάβουμε αυτό και το σεβαστούμε, θα σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε μαλακισμένα απέναντι στους υπόλοιπους.