Trikalos

- Γενικά μου τη σπάει η ιδέα του να αφήνω αναξιοπρεπή σχόλια. Γουστάρω πάρα πολύ να σχολιάζω το κείμενο, τη μουσική, τις φωτογραφίες για το πως με έχουν αγγίξει προσωπικά και κυρίως στην ψυχή μου. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όλοι σας το έχετε κάνει αυτό. Ακόμα και κείμενα που έχω διαβάσει και πολλές φορές δεν έχω σχολιάσει γιατί πολύ απλά, δεν υπήρχαν λόγια που θα μπορούσαν να αγγίξουν αυτό που θα ήθελα να εκφράσω.

- Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα μέσα στην AV που τους αρέσει το γράψιμο και συνεχίζουν και ανεβάζουν κείμενα χωρίς φόβο και πάθος. Γενικά, ποτέ δεν το είχα το θέμα του γραψίματος αλλά πάντα μου άρεσε να διαβάζω τους άλλους. Η ευκαιρία που μου δίνεται να σχολιάσω κιόλας, το κείμενο και να λάβω ενδεχομένως απάντηση από τον/την συγγραφέα αλλά και από άλλους αναγνώστες είναι εκπληκτική. Βέβαια, δεν υπάρχει μόνο η AV, αλλά μου αρέσει ο χώρος εδώ. Είναι το στέκι μου και μου αρέσει. Ακόμα κι αν κάποτε αποφασίσω να φύγω από εδώ, πάλι θα γυρνάω να σας διαβάζω.

- Μου αρέσει ο χώρος της AV (επαναλαμβάνω και τονίζω). OK, έχει και τα κάκα της (βλέπε ανώνυμους και άκυρα blogs), αλλά εμένα μου αρέσει. Άλλωστε, από εδώ μέσα απέκτησα πολλούς φίλους (και ορισμένους εχθρούς στην πορεία, αλλά είναι αρκετά λιγότεροι οπότε…). Θυμίζει παρέα. Ένας ιδιότυπος διαδικτυακός χώρος συνάντησης καλύτερος από το facebook γιατί δεν θα δω μόνο φωτογραφίες σας εδώ μέσα, αλλά σκέψεις σας, κομμάτια της ψυχή σας, κομμάτια του εαυτού σας. Πράγματα που δε θα τα έβλεπα εύκολα σε μία παρέα που θα γνώριζα για πρώτη φορά. Τα πρόσωπα είναι τα χρώματα και οι εικόνες των blogs, τα ονόματα είναι τα nicknames και ό,τι χρειάζεται να γνωρίζω βρίσκεται γραμμένο στα blogs. Ένας όμορφος τόπος συνάντησης και πάρα πολύ ωραίος τρόπος για να γνωρίσεις καινούργια άτομα.

- Οι blogοσυναντήσεις στο παρελθόν έδειξαν πόσο ωραίο είναι να συναντάς κατά πρόσωπο άτομα που διαβάζεις, άτομα που συμπαθείς, άτομα που θαυμάζεις για τον τρόπο σκέψης τους. Θυμάμαι την πρώτη μου blogοσυνάντηση στην οποία γνώρισα πάάάάάάάάρα πολλούς bloggers. Ήταν πολύ ωραία και μιλούσαμε όλοι λες και ήμασταν φίλοι πολλά χρόνια. Τώρα, βέβαια, έχουμε τα E-mail, MSN και τα κινητά όλων όσων θέλουμε να κρατήσουμε επαφή και να κανονίσουμε για ποτό, καφέ ή ο,τιδήποτε άλλο, αλλά και πάλι δεν παύει να είναι ωραίο το συναίσθημα που είχα εκείνη τη βραδιά.

- Μου λείπουν πολύ bloggers που είχα γνωρίσει τότε. Και δεν εννοώ μόνο σαν φυσική παρουσία αλλά κυρίως εδώ, μέσα στην AV. Θα ήθελα πολύ να δω τα κείμενα τους, να τα σχολιάσω, να δουν τα δικά μου, να τα σχολιάσουν. Όσες καινούργιες παρέες και να κάνει κανείς, πάντα του λείπει το παλιό συναίσθημα, το πρώτο σκίρτημα. Γιατί όποτε μου σχολίασαν αυτοί οι bloggers για πρώτη φορά, έτσι αισθανόμουν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό το συναίσθημα δε διαφέρει καθόλου από το συναίσθημα που έχω ακόμα και τώρα όποτε με σχολιάζει κάποιος. Χμμμ…

- Υπήρξε η ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά όσο έγραφα μου έβγαιναν όλο και περισσότερες διάσπαρτες σκέψεις. Καλά λένε πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη!

- Σύντομα στο άλλο blog θα υπάρξει καινούργιο post που ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο.

- That's all folks!!

OK! OK! OK! Πήγαμε διακοπές, γυρίσαμε, τα κεφάλια μέσα πλέον. Δεν μπορώ να νοσταλγώ το παρελθόν. Ζω στο παρόν και γι' αυτό θέλω να μιλάω. Και ναι, όλα αυτά τα γράφω για να προσπαθήσω να σας ξεγελάσω μετά από 2 μήνες και να πιστέψετε πως όλον αυτό τον καιρό που έλειπα διάβαζα ποίηση ποιότητας, το "Τάδε Έφη Ζαρατούστρα" του Νίτσε και έβλεπα ανελλιπώς τις α-ν-τ-ι-κ-ε-ι-μ-ε-ν-ι-κ-ό-τ-α-τ-ε-ς ειδήσεις του MEGA νοσταλγώντας τον καιρό που η Πτερούλα τελείωνε.

Είσαι ξανθιά, γαλανομάτα, κάνεις καριέρα ως μοντέλο (δεν έβαλα "ψηλή" γιατί δεν μου αρέσει ο κοινωνικός διαχωρισμός βάσει ύψους) και με μεγάλα βυζιά (στήθη/μαστάρια/γαλακτοποιούς αδένες); Αν το μόνο που έχεις κάνει στη ζωή σου είναι να κινείσαι πάνω-κάτω σε 10 μέτρα διαδρόμου με τα βλέματα καρφωμένα πάνω στον πνευματικό σου κόσμο και να μιλάς σε όλους με ναζιάρικη φωνή, δηλώνοντας πως παράτησες το Λύκειο για να κυνηγήσεις τα όνειρα σου (πάντα κάτι όπως το Λύκειο πρέπει να μπαίνει εμπόδιο σε αυτά τα όνειρα), τότε έχεις πολλές ελπίδες να κάνει καριέρα στο γυαλί και αν έχεις όρεξη μπορείς να το προχωρήσεις ένα βήμα παραπάνω να κάνεις καριέρα στο τραγούδι και/ή στο θέατρο. Ειδικά, στο τελευταίο θα μπορείς να κάνεις και βαρυσήμαντες δηλώσεις του στυλ "Το σανίδι είναι σκληρό. Έχει κούραση και πονάει". Ναι μάνα μου. Ειδικά, άμα είναι βρεγμένο…

Είσαι blogger-wannabe; Ψάχνεις τρόπο για να γίνεις γνωστός ή για να μπορέσεις να τραβήξεις έστω και για λίγο τα βλέμματα επάνω σου; Μην προσπαθήσεις να γράψεις ένα δικό σου κείμενο ή μία άποψη δική σου. Κρίμα είναι να κουράζεσαι. Μη γράφεις για το σεξ και τις σεξουαλικές σου εμπειρίες (το έχουν κάνει κι άλλοι/άλλες και δεν έπιασε) εκτός κι αν ανήκεις στην κατηγορία της παραπάνω παραγράφου, οπότε και περιμένουμε και φωτογραφίες και βίντεο. Προσπάθησε να αρπαχτείς είτε με κάποιον γνωστό blogger (ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα καταφέρει χωρίς ιδιαίτερο κόπο να σε κάνει ρόμπα και να σε στείλει να κρυφτείς στο blogspot), είτε να αρπαχτείς με τον πρώτο που θα διαφωνήσει με τις απόψεις σου. Δώσε λίγη αξία στη ζωή σου επιζητώντας την προσοχή που δε σου αξίζει. Έστω, κι αν ο άλλος σε βρίζει.

Είσαι blogger που γράφει σε άλλο blog και μας κάνεις redirect για να επισκεφτούμε το blog σου εκεί; Μαλακία. Μην προσπαθείς να ανεβάσεις τη δημοτικότητα σου εκεί. Προσπάθησε να κερδίσεις τον κόσμο εδώ. Α! Και αν γίνεται, γράψε κι ένα δικό σου κείμενο. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά τα βίντεο με τη Σάσα Μπάστα γυμνή ή ημίγυμνη και οι φωτογραφίες με τις φωτιές στην Αττική δεν μου λένε τίποτα άμα δεν έχουν την προσωπική σου πινελιά. Το blog σου καταλήγει να μοιάζει σαν την Γκουέρνικα του Πικάσο, ζωγραφισμένη από τον Σαλβαδόρ Νταλί και χρωματισμένη από τον μπογιατζή της γειτονιάς.

Είσαι blogger που έχει πολλά σχόλια και γενικά γράφει ωραία κείμενα και όλοι σου ζητάνε να γράφεις πιο συχνα; Μην το σκέφτεσαι. Καν' το! Θέλουμε να σε διαβάζουμε!

Άντε και καλό μας φθινόπωρο παίδες! Χαίρομαι που σας ξαναβρήκα!