Έλεγα να γράψω κάτι στο τεχνολογικό blog, αλλά ενώ ξεκινούσα τις διαδικασίες διαπίστωσα πως έχω γράψει 99 posts σε αυτό το blog. Οπότε, είπα να κάνω τριψήφιο το νούμερο με ένα σχετικά ειδικό post-αφιέρωμα σε κάτι που έχω λατρέψει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τότε που άκουσα για πρώτη φορά την εκπομπή. Αναφέρομαι στην εκπομπή της Ελληνοφρένειας.

Εδώ και αρκετά χρόνια και κυρίως τα 2-3 τελευταία, ακούω όσο μπορώ πιο συχνά την εκπομπή αυτή. Στο μικρόφωνο βρίσκεται ο Θύμιος Καλαμούκης ενώ στο τηλεφωνικό κέντρο ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης. Και οι 2 αρκετά έξυπνοι άνθρωποι, έχουν κατορθώσει να κρατήσουν την εκπομπή σε υψηλά επίπεδα ακροαματικότητας. Το μενού που σερβίρουν κάθε μέρα στις 1-2 το μεσημέρι περιέχει μπόλικη δόση πολιτικών ευτράπελων, καθώς και πολλών αλλαγών σε αυτά που ήδη έχουμε ακούσει έτσι ώστε να γίνουνε ακόμα πιο αστεία, ενώ το λόγο έχει τακτικά ο Λαός που προσπαθεί να περάσει το δικό του μήνυμα, που φιλτράρεται όμως από το μίξερ της εκπομπής.

Σε καμία περίπτωση η εκπομπή δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ενημερωτική. Στηρίζεται σίγουρα στην πολιτική ενημέρωση, προσπαθώντας να διακωμωδήσει όσο γίνεται περισσότερο την πραγματικότητα που τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας πλασάρουν με τον "αντικειμενικό" τρόπο. Ο Θύμιος προσπαθεί να κρατήσει ένα σοβαρό ύφος στην εκπομπή διακωμωδώντας με όσο πιο ευπρεπή τρόπο μπορεί τα πολιτικά γεγονότα. Στη διάρκεια της εκπομπής δίνει πάσα σε ηχητικά αποσπάσματα πολιτικών (κυρίως) προσώπων, σε φάρσες που κάνει ο Αποστόλης, καθώς και στο Λαό που συνδέεται μέσω του Αποστόλη με την εκπομπή. Και φυσικά τίποτα δε μένει όρθιο!

Ο Αποστόλης τρελαίνει όλους όσους παίρνουν τηλέφωνο την ώρα της εκπομπής, προσπαθώντας να τους ωθήσει στα άκρα και να βγάλουν τον πραγματικό τους εαυτό. Έχει αναγκάσει σχεδόν όλους όσους τον παίρνουν να τον βρίσουν (πολλές φορές αδίκως καθώς ήταν δικό τους το φταίξιμο σε τελική ανάλυση). Μάταια έχουν προσπαθήσει να βρούνε το δίκιο τους οι ταλαίπωροι ακροατές. Παίρνουν και ξαναπαίρνουν τηλέφωνο, αλλά το μόνο που καταφέρνουνε είναι να κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Και καταλήγουν να τους ζητάει ο υπόλοιπος Λαός όσο γίνεται περισσότερο κάθε Παρασκευή όπου παίζονται τα καλύτερα κατά γενική απαίτηση.

Το ωραίο είναι πως στην εκπομπή μπορεί κανείς να ζητήσει και τα δικά του μοντάζ, του στυλ: "Θέλω να βάλεις τον τάδε πολιτικό να λέει αυτό και μετά καπάκια να βάλεις αυτό το τραγούδι σε αυτό το στίχο, και μετά να βάλεις αυτό που λέει ο άλλος και να συμπληρώσεις με τα λόγια του τρίτου" κτλ. Και τις παραγγελιές αυτές τις ικανοποιούνε κανονικά, αλλά στο τέλος της εβδομάδας. Έτσι, κάθε Παρασκευή γίνεται το έλα να δεις από παρέλαση σαρδάμ, λαθών, εκφράσεων μέσα σε μία πανδαισία μουσικών αποσπασμάτων.

Φυσικά, δεν λείπει και η τηλεοπτική Ελληνοφρένεια. 10' πριν τις 9 ξεκινάει η είσοδος στην τρέλα των πολιτικών. Τα καλύτερα κομμάτια της ημέρας βρίσκονται μπορστά σας σαν ένας μπουφές από τον οποίο δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. "ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ" γράφουν σε slow motion αποσπάσματα που βγάζουν από διαφορες εκπομπές και εμφανίζουν για 5-10". Και πραγματικά, όταν βλέπεις αυτό που σου δείχνουν (πχ. τη Μαρία Ιωαννίδου να χορεύει οριεντάλ και με την ανάλογη στολή), θέλεις να μετανοήσεις και να πας γονατιστός στην Παναγιά της Τήνου για να μην ξαναδούν τα ματάκια σου αυτό το θέαμα.

Η λειτουργία του βωβού κινηματογράφου επανέρχεται, σαφέστατα πιο εξελιγμένη. Διαβάζεις το κείμενο που σου εμφανίζουν στην μαύρη οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα, όπου προσπαθείς να μαντέψεις τι πρόκειται να ακολουθήσει, και μετά βλέπεις και ακούς αυτό που ακολουθεί. Και φυσικά γελάς. Και συνεχίζεις να γελάς μέχρι να έρθει η επόμενη κάρτα. Όλα μέχρι την επόμενη κάρτα και τους τίτλους τέλους.

Και ακολουθεί η νέα μέρα. Και η νέα εκπομπή της Ελληνοφρένειας στο ραδιόφωνο. Και η νέα εκπομπή στην τηλεόραση. Και κάθομαι και τους ακούω. Και γελάω. Γελάω μαζί τους, με αυτά που λένε, με αυτά που τους λένε. Και σκέφτομαι πόση τρέλα κουβαλάμε μέσα στη ζωή μας, μόνο και μόνο για να τα βγάλουμε πέρα τη σημερινή μέρα και να έρθει η αυριανή.

Γιατί σε τελική ανάλυση, Ελληνοφρενείς είμαστε όλοι μας. Αν δεν ήμασταν, δε θα υπήρχε αυτή η εκπομπή. Θα υπήρχε απλώς η αποτυχία της. Εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει αυτή την τρέλα, και απλώς έχουν βρεθεί κάποιοι άνθρωποι που μας την παρουσιάζουν έτσι όπως τελικά είναι.

Και ας τους παίρνουμε τηλέφωνο, και ας τους βρίζουμε, και ας γινόμαστε ρεζίλι στο πανελλήνιο. Όσο κι αν δε θέλουμε να αντικρύσουμε την αλήθεια, δυστυχώς αυτή είναι. Ό,τι έχουμε σπείρει, θερίζουμε. Ας αποδεχτούμε τουλάχιστον το ρόλο μας στα πράγματα.

Σας παραθέτω 2 βίντεο που αποτελούν αποσπάσματα της ραδιοφωνικής Ελληνοφρένειας στην επικοινωνία με το Λαό. Αξίζει τον κόπο τόσο να τα ακούσετε όσο και να τα δείτε, καθώς ο/η δημιουργός των βίντεο είχε μεγάλα κέφια όταν τα έφτιαχνε. Κάντε μόνο λίγο υπομονή για να φορτώσουν.
Απολαύστε τα!

Το δεύτερο βίντεο δε λέει να το περάσει με τίποτα μέσα στο blog, για αυτό θα σας δώσω το απευθείας link.
http://www.youtube.com/watch?v=c8ZoJu_3XPI

PS: Καλό μήνα (έστω και λίγο καθυστερημένα) και καλή εβδομάδα!

- Γενικά μου τη σπάει η ιδέα του να αφήνω αναξιοπρεπή σχόλια. Γουστάρω πάρα πολύ να σχολιάζω το κείμενο, τη μουσική, τις φωτογραφίες για το πως με έχουν αγγίξει προσωπικά και κυρίως στην ψυχή μου. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όλοι σας το έχετε κάνει αυτό. Ακόμα και κείμενα που έχω διαβάσει και πολλές φορές δεν έχω σχολιάσει γιατί πολύ απλά, δεν υπήρχαν λόγια που θα μπορούσαν να αγγίξουν αυτό που θα ήθελα να εκφράσω.

- Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα μέσα στην AV που τους αρέσει το γράψιμο και συνεχίζουν και ανεβάζουν κείμενα χωρίς φόβο και πάθος. Γενικά, ποτέ δεν το είχα το θέμα του γραψίματος αλλά πάντα μου άρεσε να διαβάζω τους άλλους. Η ευκαιρία που μου δίνεται να σχολιάσω κιόλας, το κείμενο και να λάβω ενδεχομένως απάντηση από τον/την συγγραφέα αλλά και από άλλους αναγνώστες είναι εκπληκτική. Βέβαια, δεν υπάρχει μόνο η AV, αλλά μου αρέσει ο χώρος εδώ. Είναι το στέκι μου και μου αρέσει. Ακόμα κι αν κάποτε αποφασίσω να φύγω από εδώ, πάλι θα γυρνάω να σας διαβάζω.

- Μου αρέσει ο χώρος της AV (επαναλαμβάνω και τονίζω). OK, έχει και τα κάκα της (βλέπε ανώνυμους και άκυρα blogs), αλλά εμένα μου αρέσει. Άλλωστε, από εδώ μέσα απέκτησα πολλούς φίλους (και ορισμένους εχθρούς στην πορεία, αλλά είναι αρκετά λιγότεροι οπότε…). Θυμίζει παρέα. Ένας ιδιότυπος διαδικτυακός χώρος συνάντησης καλύτερος από το facebook γιατί δεν θα δω μόνο φωτογραφίες σας εδώ μέσα, αλλά σκέψεις σας, κομμάτια της ψυχή σας, κομμάτια του εαυτού σας. Πράγματα που δε θα τα έβλεπα εύκολα σε μία παρέα που θα γνώριζα για πρώτη φορά. Τα πρόσωπα είναι τα χρώματα και οι εικόνες των blogs, τα ονόματα είναι τα nicknames και ό,τι χρειάζεται να γνωρίζω βρίσκεται γραμμένο στα blogs. Ένας όμορφος τόπος συνάντησης και πάρα πολύ ωραίος τρόπος για να γνωρίσεις καινούργια άτομα.

- Οι blogοσυναντήσεις στο παρελθόν έδειξαν πόσο ωραίο είναι να συναντάς κατά πρόσωπο άτομα που διαβάζεις, άτομα που συμπαθείς, άτομα που θαυμάζεις για τον τρόπο σκέψης τους. Θυμάμαι την πρώτη μου blogοσυνάντηση στην οποία γνώρισα πάάάάάάάάρα πολλούς bloggers. Ήταν πολύ ωραία και μιλούσαμε όλοι λες και ήμασταν φίλοι πολλά χρόνια. Τώρα, βέβαια, έχουμε τα E-mail, MSN και τα κινητά όλων όσων θέλουμε να κρατήσουμε επαφή και να κανονίσουμε για ποτό, καφέ ή ο,τιδήποτε άλλο, αλλά και πάλι δεν παύει να είναι ωραίο το συναίσθημα που είχα εκείνη τη βραδιά.

- Μου λείπουν πολύ bloggers που είχα γνωρίσει τότε. Και δεν εννοώ μόνο σαν φυσική παρουσία αλλά κυρίως εδώ, μέσα στην AV. Θα ήθελα πολύ να δω τα κείμενα τους, να τα σχολιάσω, να δουν τα δικά μου, να τα σχολιάσουν. Όσες καινούργιες παρέες και να κάνει κανείς, πάντα του λείπει το παλιό συναίσθημα, το πρώτο σκίρτημα. Γιατί όποτε μου σχολίασαν αυτοί οι bloggers για πρώτη φορά, έτσι αισθανόμουν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό το συναίσθημα δε διαφέρει καθόλου από το συναίσθημα που έχω ακόμα και τώρα όποτε με σχολιάζει κάποιος. Χμμμ…

- Υπήρξε η ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά όσο έγραφα μου έβγαιναν όλο και περισσότερες διάσπαρτες σκέψεις. Καλά λένε πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη!

- Σύντομα στο άλλο blog θα υπάρξει καινούργιο post που ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο.

- That's all folks!!

OK! OK! OK! Πήγαμε διακοπές, γυρίσαμε, τα κεφάλια μέσα πλέον. Δεν μπορώ να νοσταλγώ το παρελθόν. Ζω στο παρόν και γι' αυτό θέλω να μιλάω. Και ναι, όλα αυτά τα γράφω για να προσπαθήσω να σας ξεγελάσω μετά από 2 μήνες και να πιστέψετε πως όλον αυτό τον καιρό που έλειπα διάβαζα ποίηση ποιότητας, το "Τάδε Έφη Ζαρατούστρα" του Νίτσε και έβλεπα ανελλιπώς τις α-ν-τ-ι-κ-ε-ι-μ-ε-ν-ι-κ-ό-τ-α-τ-ε-ς ειδήσεις του MEGA νοσταλγώντας τον καιρό που η Πτερούλα τελείωνε.

Είσαι ξανθιά, γαλανομάτα, κάνεις καριέρα ως μοντέλο (δεν έβαλα "ψηλή" γιατί δεν μου αρέσει ο κοινωνικός διαχωρισμός βάσει ύψους) και με μεγάλα βυζιά (στήθη/μαστάρια/γαλακτοποιούς αδένες); Αν το μόνο που έχεις κάνει στη ζωή σου είναι να κινείσαι πάνω-κάτω σε 10 μέτρα διαδρόμου με τα βλέματα καρφωμένα πάνω στον πνευματικό σου κόσμο και να μιλάς σε όλους με ναζιάρικη φωνή, δηλώνοντας πως παράτησες το Λύκειο για να κυνηγήσεις τα όνειρα σου (πάντα κάτι όπως το Λύκειο πρέπει να μπαίνει εμπόδιο σε αυτά τα όνειρα), τότε έχεις πολλές ελπίδες να κάνει καριέρα στο γυαλί και αν έχεις όρεξη μπορείς να το προχωρήσεις ένα βήμα παραπάνω να κάνεις καριέρα στο τραγούδι και/ή στο θέατρο. Ειδικά, στο τελευταίο θα μπορείς να κάνεις και βαρυσήμαντες δηλώσεις του στυλ "Το σανίδι είναι σκληρό. Έχει κούραση και πονάει". Ναι μάνα μου. Ειδικά, άμα είναι βρεγμένο…

Είσαι blogger-wannabe; Ψάχνεις τρόπο για να γίνεις γνωστός ή για να μπορέσεις να τραβήξεις έστω και για λίγο τα βλέμματα επάνω σου; Μην προσπαθήσεις να γράψεις ένα δικό σου κείμενο ή μία άποψη δική σου. Κρίμα είναι να κουράζεσαι. Μη γράφεις για το σεξ και τις σεξουαλικές σου εμπειρίες (το έχουν κάνει κι άλλοι/άλλες και δεν έπιασε) εκτός κι αν ανήκεις στην κατηγορία της παραπάνω παραγράφου, οπότε και περιμένουμε και φωτογραφίες και βίντεο. Προσπάθησε να αρπαχτείς είτε με κάποιον γνωστό blogger (ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα καταφέρει χωρίς ιδιαίτερο κόπο να σε κάνει ρόμπα και να σε στείλει να κρυφτείς στο blogspot), είτε να αρπαχτείς με τον πρώτο που θα διαφωνήσει με τις απόψεις σου. Δώσε λίγη αξία στη ζωή σου επιζητώντας την προσοχή που δε σου αξίζει. Έστω, κι αν ο άλλος σε βρίζει.

Είσαι blogger που γράφει σε άλλο blog και μας κάνεις redirect για να επισκεφτούμε το blog σου εκεί; Μαλακία. Μην προσπαθείς να ανεβάσεις τη δημοτικότητα σου εκεί. Προσπάθησε να κερδίσεις τον κόσμο εδώ. Α! Και αν γίνεται, γράψε κι ένα δικό σου κείμενο. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά τα βίντεο με τη Σάσα Μπάστα γυμνή ή ημίγυμνη και οι φωτογραφίες με τις φωτιές στην Αττική δεν μου λένε τίποτα άμα δεν έχουν την προσωπική σου πινελιά. Το blog σου καταλήγει να μοιάζει σαν την Γκουέρνικα του Πικάσο, ζωγραφισμένη από τον Σαλβαδόρ Νταλί και χρωματισμένη από τον μπογιατζή της γειτονιάς.

Είσαι blogger που έχει πολλά σχόλια και γενικά γράφει ωραία κείμενα και όλοι σου ζητάνε να γράφεις πιο συχνα; Μην το σκέφτεσαι. Καν' το! Θέλουμε να σε διαβάζουμε!

Άντε και καλό μας φθινόπωρο παίδες! Χαίρομαι που σας ξαναβρήκα!

Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί θέλοντας να σατυρίσει όλους
τους βλαμμένους τοπικιστές που ναι μεν κάνουν καλά και αγαπούν τον τόπο
τους, αλλά όταν θίγουν τους άλλους, μειώνοντας τον τόπο καταγωγής τους,
ξεπερνάνε τα όρια.
Επίσης, είναι ένα μεγάλο κράξιμο προς όλους αυτούς που όταν πρωτοήρθα
Αθήνα με κοροϊδεύανε για την προφορά και για το τι εστί σουβλάκι Προς
το παρόν, θα τους δώσω ό,τι τους έδινα και τότε ως απάντηση (ναι, σωστά
μαντέψατε για το τι τους έδινα).

Ζω στην Αθήνα σχεδόν 8 χρόνια. Είδα πολλά καινούργια πράγματα σε αυτή την πόλη. Είδα πολλά παλιά (=σταθερές αξίες) πράγματα που παντού είναι τα ίδια. Αλλά εδώ γνώρισα και κάτι που δεν είχα γνωρίσει στα Τρίκαλα. Εδώ, ladies and gentlemen, γνώρισα το μοναδικό σουβλάκι!

Έχουμε λοιπόν την ταινία "Athens takes over the world" ή αλλιώς Athens Vs Thessaloniki (και όχι μόνο)! Γιατί, πραγματικά, μόνο στην Αθήνα το έχω δει αυτό. Φυσικά, σουβλάκι έχω φάει και στα Τρίκαλα. Όμως, όλοι ξέρουμε πως υπάρχει μία διαφορά σε αυτό που λέμε στη Κεντρική & Βόρεια Ελλάδα σε σχέση με αυτό που εννοείτε οι Αθηναίοι. Όταν πρωτοπήγα σε σουβλατζίδικο στην Αθήνα ακούω έναν από δίπλα μου να παραγγέλνει 5 καλαμάκια. Φανταστείτε το σοκ μου όταν διαπίστωσα πως εννοούσε 5 καλαμάκια με κρέας και όχι 5 καλαμάκια για να πιει φραπέ.

Ατράνταχτο επιχείρημα #1

Ατράνταχτο επιχείρημα #2

Δηλαδή, τα καλαμάκια του καφέ πως τα λέτε; Ρουφηχτήρια;

Το δε θέμα με το γύρο… Πωπωπωπωπω! Ένα σουβλάκι (και εννοούν πίτα με γύρο), το τζατζίκι να μπαίνει στο τέλος για να σου γεμίζει τα χέρια και τη λαδόκολλα, αντί να μπαίνει πάνω στην πίτα, δεν ξέρω τι άλλο να πω!

Δηλαδή, έλεος πια και με αυτόν τον γύρο!

Εδώ θα διαφωνήσω με τον τύπο που έγραψε τα λόγια στην παραπάνω εικόνα. Τζατζίκι βάζεις πάντα. Πρέπει να ζητήσεις να μη σου βάλουν αν δε θες.

Ένα άλλο τραγικό που έχω ακούσει είναι ο παιδικός γύρος. Σαν να λέμε Junior! Το παιδικό το ανακάλυψα πρόσφατα και έχει μόνο γύρο, πατάτα, ντομάτα. Δε λέω, έχει μία λογική, αλλά το να απαιτείς να το ξέρουν σε όλη την Ελλάδα ως κάτι το φυσιολογικό, ε σόρυ αλλά δεν ξέρεις τι σου γίνεται! Και σε τελική ανάλυση, μόνο τα μωρά παιδιά δεν τρώνε τζατζίκι και κρεμμύδι. Από 5 χρονών και πάνω όλοι τρώνε κανονικά. Κι αυτές οι ηλικίες ανήκουν σε παιδιά!

Όχι αγαπητοί μου. Υπάρχουν σαφέστατα λάθη. Δεν λέω, κι εμείς έχουμε τα δικά μας στραβά, αλλά έχετε κι εσείς… Κι αν θέλετε, μπορώ να σας πω ένα τεράστιο λάθος που κάνουμε. Λέμε τη φέτα τυρί και όλα τα κίτρινα τυριά κασέρια (μέχρι να έρθω Αθήνα, έτσι νόμιζα πως είναι το σωστό). Βέβαια, από την άλλη, υπάρχει το επιχείρημα πως την τυρόπιτα δεν τη λέμε φετόπιτα, ούτε την κασερόπιτα κιτρινοτυρόπιτα!

Επίσης, θέλω να δείχνετε μεγάλη υπομονή (γιατί δεν την έχετε δείξει ως τώρα) προς τους φίλους μου τους Θεσσαλονικείς. Μπουγάτσα δεν λέγεται αυτό με την κρέμα. Μπουγάτσα λέγεται το φύλλο, η σφολιάτα (δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω). Μέσα σε αυτό μπορεί να βάλει κανείς κρέμα, τυρί, σπανάκι, σκατά, ό,τι γουστάρει γενικώς. Οπότε, σταματήστε να τους κοροϊδεύετε για τη μπουγάτσα, γιατί πολύ απλά δεν το κατέχετε!

Οι Θεσσαλονικείς από την άλλη, σταματήστε να χρησιμοποιείτε το επιχείρημα με τον Λευκό Πύργο. Δεν είναι ο Λευκός Πύργος που κάνει τη Θεασσαλονίκη να ξεχωρίζει, αλλά οι άνθρωποι και η ζωή της. Δεν υπάρχει λόγος να κονταροχτυπιέστε με Αθηναίους, Βολιώτες ή δεν ξέρω κι εγώ με ποιους άλλους με επιχείρημα τον Λευκό Πύργο.

Μου θυμίζει το ανέκδοτο με τον Θεσσαλονικιό που πήγε στο εξωτερικό, σε κανά 20αριά πρωτεύουσες (Άμστερνταμ, Παρίσι, Βρυξέλες, Λονδίνο, κτλ.) και το μόνο που είχε να λέει ήταν:
- Καλά είναι ρε μαλάκα, αλλά δεν έχουν και Λευκό Πύργο!

Α, και κάτι ακόμα! Η Θεσσαλονίκη δεν είναι η πιο ερωτική πόλη του κόσμου ή έστω της Ελλάδος. Προσωπικά, όσες φορές έχω πάει Θεσσαλονίκη είτε με αυτοκίνητο, είτε με λεωφορείο, είτε με τραίνο, είτε με πλοίο, είτε με αεροπλάνο, δεν έχω δει ποτέ καμία γυναίκα να έρχεται σε οργασμό. Ούτε εγώ έχω καυλώσει μπαίνοντας στα όρια της πόλης.

Τέλος, ας καταλάβουμε επιτέλους όλοι μας πως δεν υπάρχει σωστό και λάθος τελικά. Υπάρχει αυτό που μάθαμε από μικροί να λέμε και να κάνουμε. Έτσι μας μάθανε, έτσι τα λέμε. όταν το καταλάβουμε αυτό και το σεβαστούμε, θα σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε μαλακισμένα απέναντι στους υπόλοιπους.

Το κυνηγούσα από εδώ, το κυνηγούσα από εκεί… Τελικά, μετά κόπων και βασάνων κατόρθωσα να το βρω! Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω το πρώτο post ever που γράφτηκε στην AthensVoice!

Ειλικρινά, έχω γαμηθεί στο γέλιο! Όχι τόσο με το περιεκτικό σε νόημα post, όσο με την πλειοψηφία των σχολίων που έχουν ειπωθεί. Διαβάστε και λυώστε!!!

Δεν το πιστευω ψεμματα λετε

Κοινωνικά σχόλια

Σκληρό παζάρι στις Βρυξέλλες

Μονο τοσο θα…

το έγραψα περίπου… mozart1 – 15.12.2005 16:12

14 σχόλια:

Επιτέλους, τίτλοι τέλους! Η εξεταστική μου τελείωσε, μένει να αποφασίσω για διπλωματική (τις καλές μας τις πρόλαβαν. Fuck!), και να ξεκινήσω μία καλοκαιρινή ενασχόληση να βγάλουμε κανα φράγκο, να κάνουμε και κάτι που γουστάρουμε πραγματικά και να περάσουμε ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι. Αυτά με τη ζωή μου. Τώρα, ας μπούμε στο κυρίως post.

Πριν ένα χρόνο περίπου, είχα κάνει την αίτηση για το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό. Είχα ακούσει καλά λόγια, είχα παλιούς μου συμφοιτητές που ήδη φοιτούσαν εκεί και γενικά θεώρησαν πως είναι κατάλληλο για εμένα. Μιλητό στο μιλητό, μπιριμπιρι μπιριμπιρι, πείστηκα κι εγώ πως μπορώ να ταιριάξω με το κλίμα εκεί. Αποφάσισα να το ξεκινήσω με την προοπτική πως είναι σχετικά βατό και θα μου προσφέρει άπλα χρόνου να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα. Η πραγματικότητα απείχε πολύ από τις φήμες…

Οι δυσκολίες άρχισαν από την πρώτη εβδομάδα κιόλας. Οι καθηγητές ναι μεν ήταν συζητήσιμοι, αλλά οι εργασίες, εργασίες! Η ύλη καθόλου συγκεκριμένη, επικρατούσε ένα χάος, και γενικά έχασα τον εαυτό μου που ήξερα. Αισθανόμουν πως σε αυτό το μεταπτυχιακό μπήκα τελικά για να αφήσω τα κόκκαλα μου! Μέσα σε 2 μήνες, αραίωσα τραγικά πολύ με τους φίλους μου, καταλήγοντας να τους βλέπω το πολύ για ένα τσιγάρο στην πλατεία της γειτονιάς, άφησα το blog μου στην τύχη του εντελώς, και δεν έβγαινα αρκετά Σάββατα έξω ούτε για ποτό, ούτε για καφέ. Δηλαδή, έλεος!! Που να ξεκινήσω να δουλεύω κιόλας (πάλι)!

Ακούγοντας τους παλιούς, πιστέψαμε πως το δύσκολο μέρος ήταν το A' Εξάμηνο, και μετά θα μπορέσουμε να κάνουμε ζωάρα! Σκεφτόμασταν μετά την εξεταστική που θα πηγαίναμε διακοπές, πως θα το καίγαμε στα μπουζούκια, και άλλα τέτοια! Για σχέση εκείνο τον καιρό, ούτε λόγος! Δεν γούσταρα να έχω καμία να με πρήζει και να μου λέει πως δεν της δίνω σημασία κτλ. Άσε που απλά δεν είχα χρόνο για ραντεβού. Ήμουν στη φάση "ό,τι κάτσει, όπως κάτσει". Βέβαια, σε αυτή τη φάση ήμουν για αρκετά χρόνια, αλλά εκείνη την περίοδο έγινε ακόμα πιο στάνταρ.

Τελειώνοντας το εξάμηνο, έτυχε να γνωρίσω μία κοπέλα με την οποία συνάψαμε σχέση!

OK, ακούστηκε ξενέρωτο αυτό. Ας το ξαναπάρουμε από την αρχή.

Όταν τελείωσε το εξάμηνο, έτυχε να γνωρίσω μία κοπέλα η οποία ήταν στην ίδια φάση με μένα. Θέλω κάτι σταθερό στη ζωή μου, κάτι στο οποίο μπορώ να στηριχτώ, κάτι που να μου δίνει χώρο ώστε να έχω χρόνο για τον εαυτό μου (πόσο ανάγκη το είχα αυτό!!!), κάτι που να μη με πρήζει. Και χρειαζόμουνα μία γυναίκα στην ερωτική μου ζωή που να εκτιμάω, κάποια που να μου επαναφέρει την πίστη μου στις γυναίκες. Πολύ απλά, δεν ήθελα να μπλέξω με καμμία από αυτές που είχε μέχρι τότε, είτε αυτές ήταν σχέσεις, είτε ήταν one-night-stands. Ειδικά, από την τελευταία κατηγορία, καμία τους δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις.

Κι έτσι ήρθε εκείνη στη ζωή μου. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απλά, θα αναφερθώ σε αυτό που πραγματικά με κάνει περήφανο για την επιλογή μου (αν και οι γυναίκες επιλέγουνε τον άντρα, αλλά ας το συζητήσουμε μία άλλη φορά). Υπάρχει ένα στοιχείο του χαρακτήρα της που απλά με τρελαίνει (θετικά πάντα). Είναι ειλικρινής. Και όλοι ξέρουμε πόσο σπάνιο είναι αυτό να το βρεις στις μέρες μας. Θα μου πείτε "Και που το ξέρεις;". Η απάντηση έρχεται ευθύς αμέσως, thanks for asking (οικειοποιήθηκα ατάκα του phantom εδώ). Μου έχει μιλήσει ανοιχτά για πάρα πολλά θέματα, και κυρίως αυτά που αφορούν τη σχέση μας. Μου είπε πράγματα, που ενδεχομένως τους περισσότερους άντρες θα τους πείραζαν σε βαθμό που μπορεί και να χωρίζανε, αλλά δε φοβήθηκε να μου τα πει. Μου είπε αλήθειες που δεν είχα ξανακούσει σε σχέση.

Το είχα πολύ ανάγκη αυτό. Με έκανε καλύτερο και συνεχίζει να με κάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Το τέρας όμως του μεταπτυχιακού παραμόνευε στην γωνία. Κι ενώ όλα είχαν ξεκινήσει ωραία και καλά, όλα άρχιζαν να παίρνουν πάλι την κατηφόρα. Άρχιζα να έχω νεύρα, το Πάσχα πέρασε που σήμαινε πως πλησίαζε η εξεταστική και τα deadlines των εργασιών θα μας φτάνανε στο απροχώρητο, επαναλαμβάνονταν τα σκηνικά του Χειμώνα… έλεος!!! Θέλω λίγη ηρεμία! Το χειρότερο όλων ήταν πως είχα αρχίσει να ρουτινιάζω. Συγκεκριμένες ώρες που θα έκανα συγκεκριμένα πράγματα με συγκεκριμένους ανθρώπους. Και όχι, αυτό δε λέγεται οργάνωση και προγραμματισμός. Αυτό λέγεται δεν-έχω-ζωή. Έτσι, το συζήτησα και με ανθρώπους του στενού μου κύκλου και αποφάσισα να αλλάξω. Αν δεν άλλαζα, θα έχανα τα πάντα για ένα γαμώ-μεταπτυχιακό. Απλά, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα πλέον στη ζωή μου. Ίσως επειδή τελείωσα με την εξεταστική, ίσως επειδή θα αργήσω να συνεχίσω και πάλι το μεταπτυχιακό, μπορεί να τα λέω όλα αυτά. Αλλά δε με νοιάζει. Σκοπεύω να κάνω ό,τι μπορώ και θέλω και όχι αυτό που μου επιβάλλουν κάποιοι, που σε τελική ανάλυση τους πληρώνω κιόλας και οφείλουν να είναι πιο οργανωμένοι οι ίδιοι.

Ουφ! Δεν θέλω άλλο να το σκέφτομαι αυτά. Τα έχω πραγματικά σιχαθεί. Θέλω να αφήσω να παίξει ένα τραγουδάκι. Κάτι που να μου αρέσει. Έστω μόνο σε μένα.

Subscribe Free
Add to my Page

Artist: Guns 'n' Roses
Album: Apetite For Destruction
Year: 1987
Title: Paradise City

I want to go
I want to know
Oh, won't you please take me hooooooome
Baby

Το τραγούδι έπαιξε πολύ δυνατά όταν τελείωσα την εξεταστική. Επίσης, έπαιξε τρελά σε όλη τη διάρκεια συγγραφής αυτού του post προκειμένου να βγει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μπορεί να μην ταιριάζει με το ύφος του όλου post, σίγουρα ταιριάζει με τα συναισθήματα μου.

Κάτι τελευταίο που θα ήθελα να κάνω, είναι να ευχαριστήσω τον φίλτατο vlavo που του ζήτησα λίγες ώρες πριν να γράψω το τελευταίο μάθημα να μου στείλουν όλοι οι συντελεστές της πρωινής του εκπομπής στον STAR FM θετική ενέργεια και σκέψη. Το έκανε, μου έστειλαν και πήγα να γράψω. Δεν ξέρω αν έγραψα όντως καλά, αλλά σίγουρα πήγα με άψογη διάθεση. Γι' αυτό θα ευχαριστήσω και πάλι τον vlavo, τους συντελεστές και τον STAR FM. Μπήκα με χαμόγελο και βγήκα με χαμόγελο.

ΥΓ1: Ξέρω, είχα πει πως δε θα πω για τη ζωή μου, αλλά αυτό μου βγήκε να κάνω
σε post τελικά. Αισθάνομαι πως σας κούρασα, αλλά ήθελα να τα μοιραστώ
και μαζί σας.

ΥΓ2: Τα έσοδα της διαφήμισης του STAR FM μέσω του blog μου, να διατεθούν στον σκοπό δροσίσματος αδέσποτων ζώων, όπως κάνει ο phantom στον αξιολάτρευτο γάτο του, Μαξ.

ΥΓ3:

ΥΓ4: ))))))))))))))))))))))))

Τι να κάνω κύριοι (και κυρίες! Μη σας ξεχνάμε και μας κάνετε παράπονα.); Προσπάθησα πολύ να είμαι στο κλίμα αλλά δεν τα κατάφερα. Προσπάθησα να είμαι στο κλίμα των Ευροεκλογών, αλλά βαρέθηκα να ασχολούμαι με τις μαλακίες των αλλωνών. Εγώ μία φορά τον έριξα και τον έριξα όπως του αρμόζει. Με πάθος, αξιοπρέπεια και κυρίως από πάνω. Τα άτομα της εφορευτικής επιτροπής πρέπει να ήταν τα μεγαλύτερα παρτάλια που έχουν περάσει ποτέ από αυτή τη θέση, καθότι δεν μπήκανε καν στη διαδικασία να μου ελέγξουν τον φάκελο, ούτε να τραβήξουν το βιβλίο που υπήρχε από πάνω από την κάλπη για να το ρίξω (υποθέτω πως βάσει κανονισμού μόνο αυτοί πρέπει να αγγίζουν την κάλπη κι όχι ο κάθένας που περνάει για να τον ρίξει).

Κι αν αναρωτιέστε γιατί λέω συνέχεια "τον" και όχι "την", δεν είναι επειδή κόλλησα κανά Τρικαλινό χούι. Είναι επειδή θέλω να κάνετε σεξουαλικούς συνειρμούς με το μυαλό σας. Έτσι λέω "τον" ψήφο και όχι "την" ψήφο. Απλά, για να εξηγούμαστε.

Γενικά, έχω και περίοδο αυτές τις μέρες. Έχω νεύρα, δεν γουστάρω τίποτα, κάνω επιδρομή στο ψυγείο (έχω φάει 3 πιάτα μακαρόνια και μισό κοτόπουλο μαζί με 2 γαβάθες μαρούλι με ρόκα και τριμμένη παρμεζάνα, περιχυμένη με αγνό, παρθένο ελειόλαδο και βαλσάμικο ξύδι. Και αυτά για μεσημεριανό, μόνο την πρώτη μέρα της περιόδου!!), δεν κάνω σεξ γιατί δεν έχω χρόνο (ενώ η όρεξη είναι άφθονη) και γενικά πονάει όλο μου το είναι. Δεν μπορώ να κάνω, όπως, τίποτα γι' αυτό. Το καλύτερο φάρμακο είναι το διάβασμα. Η εξεταστική περίοδος πλησιάζει, 2 μαθήματα έχω να δώσω, ας τα δώσω να πάνε στο διάολο κι αυτά, κι ακόμα παραπέρα. Άντε να απολαύσουμε λίγο καλοκαίρι.

Πάντως, αυτές τις μέρες διασκέδασα τρομερά με όλο αυτό το σκηνικό. Προ-ευρω-εκλογική περίοδος, πολιτικά καρφιά, δημοσκοπήσεις, κόντρα δημοσκοπήσεις, αφίσες, προεκλογικά σποτ (τρελό γέλιο με όλα τα σποτ και κυρίως με αυτά που τους σατιρίζανε), και γενικά το είδα σαν ένα πανηγυράκι των ατόμων που ασχολούνται με την πολιτική (και όχι με τα κοινά). Διαχωρίζω την πολιτική με την ενασχόληση από τα κοινά, γιατί εδώ και πάάάάάάρα πολλά χρόνια ο διαχωρισμός αυτός υπήρξε από μόνος του. Απλά, τον είχαμε σαν ένα κοινό μυστικό. Τώρα μας το λένε κατάμουτρα τα σκάνδαλα και οι δημοσιογράφοι τύπου Τριανταφυλλόπουλου πως οι περισσότεροι πολιτικοί είναι παρτάκηδες και γενικά τα πέρνουν χοντρά (αναλόγως και της θέσης τους). Κρίμα, και ήθελα να κρατήσω ακόμα την πεποίθηση πως δεν είναι όλα σκατά, αλλά το σχέδιο τους να μας κάνουν όλους EMO μάλλον θα πετύχει. :-Ρ

Παρεπιπτόντως να πως 2 πράγματα σχετικά με το FaceBook που μου την έχουνε δώσει πολύ άσχημα αυτές τις μέρες. Πρώτον, το γεγονός πως λάβαινα συνέχεια προσκλήσεις από γνωστούς μου για να πάω σε προεκλογικές συναντήσεις, ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται ποτέ να πάω, ούτε κι αν μοιράζουν δωρεάν σουβλάκια από το καλύτερο γυράδικο όλης της γης. Δεύτερον, μου τη δίνουν πολύ, μα πάρα πολύ, σε σημείο που θέλω να ουρλιάξω από την αγανάκτηση μου, όταν βλέπω μυνήματα κατάστασης του στυλ "VARIEMAI NA DIAVASWWWWWWWWWWWWWWWW" ή "PAW GIA NA KANW ENA MPANAKIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII KAI META THA VGW GIA KAFEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE" ή "DEN KSERW SE POIO CLUB NA PAW APOPSEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE". Μου την δίνει το άνευ λόγου greeklish. Μου τη δίνει το μακρόσυρτο φωνήεν (θέλω ειλικρινά να σπάσω το πληκτρολόγιο στο κεφάλι όποιου/ας το κάνει συνεχώς). Μου την δίνουν τα αυτονοήτα μυνήματα (όπως το πρώτο), τα βλακώδη μυνήματα (όπως το δεύτερο) και τα μυνήματα που πραγματικά υποτιμούν τη νοημοσύνη μας (όπως το τρίτο, σε συνδυασμό με τα παραπάνω). Μου τη δίνει πως το ίδιο άτομο είναι ικανό να γράψει αυτά τα μυνήματα μέσα σε 10'. Πας να πεις μετά "Τράβα δούλεψε, να δεις εκεί ζόρια;" ή το αφήνεις στην ησυχία του το έρμο, επειδή δεν του μάθανε οι γονείς του να είναι άνθρωπος; Όταν και το ίδιο θα τελέσει σε περίοδο πείνας επειδή δεν θα έχει τον μπαμπά και τη μαμά από πίσω να του παίρνουνε ό,τι μαλακίες γουστάρει λες και είναι 2 χρονών, θα του πως εγώ μετά! Και μιλάμε για άτομα ενήλικα, έτσι; Δεν μιλάμε για πιτσιρίκια.

Ας επιστρέψουμε στα προηγούμενα τώρα. Τα είπα και ξεθύμανα!!

Ο μεγάλος χαμένος φέτος των Ευρωεκλογών είναι οι εταιρίες δημοσκοπήσεων που πραγματικά ΤΟΝ ΗΠΙΑΝΕ!!! Μεγάλη η χαρά μας για το γεγονός αυτό. Μας τα είχανε πρήξει όλον αυτό τον καιρό της προεκλογικής περιόδου ποιος θα βγει και ποιος θα μπει και ποιος θα μείνει στα ίδια και δεν ξέρω αν το μεσημέρι θα μαγειρέψω μύδια! Καλά τα είπε και ο φίλτατος vlavo στο post του. Έτσι είναι τα πράγματα κι όχι αλλιώς.

Κι επειδή αρκετά είπαμε για περιόδους λέω να σας κάνω να γελάσετε με κάποια ωραία video που ανακάλυψα στο διαδίκτυο και θέλω πολύ να τα μοιραστώ μαζί σας.

Τα 2 βίντεο που ακολουθούν τα ανακάλυψε η pasxlitsatimwros και μου τα έστειλε πριν καιρό και είπα να τα ανεβάσω σήμερα. Ναι, το ξέρω πως κινούμαι με ρυθμούς χελώνας! :-Ρ

Aυτό το video (το από κάτω εννοώ) το είχε ανεβάσει και παλιότερα ο thios, αλλά νομίζω πως πρέπει να το ξαναδούμε όλοι.

Κι ένα κομμάτι με το οποίο όλοι οι άντρες θα ταυτιστούμε (και ορισμένες γυναίκες πιστεύω).

Καλημέρες!

*Το κείμενο έγινε updated στις 10/06/2009 17:53 για να γίνουν ορισμένες απαραίτητες διορθώσεις και προσθήκες.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω και διαβάζω πράγματα σε posts που απλά με κάνουν να λυπάμαι.

Λυπάμαι πολύ για τους bloggers που εκμεταλλεύονται δυνατότητες του χώρου αυτού ("τυχαία" αναφέρω τη δυνατότητα αλλαγής της ώρας και της ημερομηνίας), μόνο και μόνο για να μένουν βδομάδες στην πρώτη σελίδα των blogs. Πλήρης ασέβεια προς τους άλλους bloggers αλλά και τους αναγνώστες.

Λυπάμαι πολύ για τους bloggers που εκμεταλλεύονται την ελευθερία του
λόγου μόνο και μόνο για να βλάψουνε άλλους ανθρώπους. Δεν τους βλάπτουν
στην ουσία, αλλά είναι κρίμα να βλέπεις τόσο δηλητήριο χυμένο σε μελάνι.

Λυπάμαι πολύ που κάποιοι εκνευρίζονται με τα τεκτενόμενα. Απλά μην ασχολείστε με τα attention freaks. Υπάρχει και η άλλη οδός αντιμετώπισής τους.

Λυπάμαι πολύ για αυτόν τον χώρο που τους φιλοξενεί. Προστατεύει περισσότερο τους θύτες παρά εμάς που απλά γράφουμε και σχολιάζουμε. Είναι κρίμα μία τέτοια αποστασιοποιήση από πλευράς των ιδιοκτητών, ειδικά άμα σκεφτεί κανείς πως εμείς οι bloggers ανεβάζουμε την επισκεψημότητα της σελίδας τους κατά πολύ.

Απλά λυπάμαι…

Λοιπόν, OK. Καλό το Πάσχα, καλές οι γιορτές, καλό και το φαγοπότι, αλλά έχουμε την τάση να ξεχνάμε κάποια σημαντικά στοιχεία. Στην ιστορία της Σταύρωσης δεν υπήρχε μόνο ο Χριστός. Υπήρχαν οι ληστές που εσταυρώθησαν εκατέρωθεν του J.C. (Jesus Christ), υπήρχαν οι μαθητές που κοιτούσαν ανήμποροι τον Εσταυρωμένο, ο Πόντιος Πιλάτος που ήξερε να πλένει τα χέρια του, και πάρα πολλοί άλλοι αφανείς "ήρωες". Ένας από αυτούς τους ήρωες είναι και ο Βαραβάς.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Βαραβάς ήταν το θύμα (ούτως ή άλλως θα τον σταύρωναν) που επέλεξε ο Πόντιος Πιλάτος για να γλυτώσει ο Χριστός τη σταύρωση, βάζοντας το δίλλημα στο λαό "Ή τον έναν, ή τον άλλον". Ο λαός επέμενε να σταυρωθεί ο Χριστός και ο Βαραβάς τη γλύτωσε.

Πρόσφατα, υπέπεσε στη αντίληψη μου πως υπάρχει μία ταινία η οποία αναφέρεται στο Βαραβά. Μία ταινία απύθμενου κάλους και προσωπικότητας. Una protagonista, cento milli komparsoi. Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε τουλάχιστον το trailer, άγιες μέρες που έχουμε.

Άντε και καλό μας Πάσχα!

Αρκετά πρωτότυπα, οι Παρασκευές είναι αφιερωμένες κατά βάση στον phantom. Αυτή η Παρασκευή ήταν κατάτι διαφορετική καθώς για ένα μεγάλο μέρος της ημέρας ήταν μαζί μας και η κοπέλα μου.

Ξυπνώντας το πρωί (τι πρωί δηλαδή… Κόντευε να μεσημεριάσει!) παίρνω τηλέφωνο τον phantom για να βρεθούμε το μεσημέρι. Μου λέει πως θα πάει να γυμνάσει την απολλώνια κορμάρα του στο Muai-Thai για λίγο και μετά θα ρίξει κανά τρέξιμο. Κατά τις 2:30 θα βρισκόμασταν στο κέντρο. Εγώ θα κατέβαινα νωρίτερα για να αγοράσω το εισιτήριο από το Σταθμό Λαρίσης που έκλεισα για να φύγω για Τρίκαλα την Κυριακή των Βαΐων, ώστε να προλάβω το ραντεβού μου μαζί του.

Εδώ θα πρέπει να πω πως είμαι πολύ αναβλητικός άνθρωπος στη ζωή μου. Μπορεί το ρολόι μου να δείχνει πως απέχω 5 λεπτά από το να βρεθώ στο ραντεβού μου, αλλά το γράφω στα παπάρια μου με τη λογική "Έλα μωρέ! Προλαβαίνουμε…". Και μετά πάει ο Trikalos στο ραντεβού του και έχει φτάσει ελεεινά καθυστερημένος, ζητώντας συγνώμη για την 2ωρη καθυστέρηση, λέγοντας δικαιολογία πως είτε χάλασε ο υπολογιστής είτε τον είχε πιάσει κόψιμο και δεν έβρισκε μετά χαρτί υγείας ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Η λυπηρή πραγματικότητα είναι πως όλες αυτές οι δικαιολογίες που λέω στα θύματα μου είναι πέρα για πέρα αληθινές. Απλά, δεν κάνω καλή διαχείριση χρόνου ώστε να μην τρέχω τελευταία στιγμή. Και δεν το κάνω επειδή άμα δεν το λύσω εκείνη τη στιγμή, θα το αναβάλλω για πιο μετά και πιθανόν να μου δημιουργήσει αυτή η αναβλητικότητα και άλλα προβλήματα… Ουφ! Κουράστηκα και μόνο στη σκέψη της αναβλητικότητας μου και των προεκτάσεων της.

Φεύγω λοιπόν από το σπίτι μου γύρω στις 2 με την ελπίδα να το λεωφορείο έρθει αμέσως από τη στάση και να μην κάνει πάνω από 20' να φτάσει κέντρο. Ευτυχώς, το λεωφορείο δεν έκανε πάνω από 5' να φτάσει στη στάση. Στη διαδρομή για το κέντρο σκεφτόμουνα πόσο μαλάκας ήμουν που στήνω συνεχώς τους άλλους και προσπαθούσα να σκεφτώ καμία λύση. Θυμήθηκα τότε πως ο ΟΣΕ έχει ένα γραφείο στη Σίνα για να εξυπηρετεί κι από εκεί τους πελάτες του. Μάλιστα, αυτό έχει συνήθως και πολύ λιγότερο κόσμο απ' ό,τι ο σταθμός Λαρίσης. Παίρνω τηλέφωνο το phantom και τον ενημερώνω για την αλλαγή πορείας, ώστε να ξεμπέρδευα νωρίς από αυτή την υποχρέωση και να βρισκόμασταν νωρίτερα απ' ό,τι υπολογίζαμε.

Κατεβαίνω Πανεπιστήμιο, πάω στη Σίνα, βρίσκω τα γραφεία του ΟΣΕ, παίρνω χαρτάκι προτεραιότητας και περιμένω υπομονετικά καπνίζοντας να έρθει η σειρά μου. ευτυχώς μπροστά μου δεν ήταν ούτε 20 νούμερα οπότε και δε θα αργούσα να τελειώσω. Γύρω στα 20' υπολόγιζα πως θα έκανα. Στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω, το καπνίζω και πριν προλάβω να το τελειώσω έρχεται η σειρά μου. Μπαίνω μέσα γρήγορα, και συνομιλώ με την κοπέλα στον κισσέ. Ακολουθεί διάλογος.

(# κοπέλα-στον-κισσέ, ~ Trikalos)

~ Καλησπέρα σας.
# Είστε το νούμερο 467;
~ Προφανώς, αλλιώς δε θα ερχόμουν εδώ.
# Που πηγαίνετε;
~ Αθήνα-Τρίκαλα. Να σας δώσω αριθμό ταυτότητας;
# Πού πηγαίνετε;
~ Σας είπα, Αθήνα-Τρίκαλα. Να σας δώσω αριθμό ταυτότητας;
# Δώστε.
~ ******.
# Μπλεμπαμπλομπλο;
~ Παρακαλώ;
# Μπλεμπαμτλομο;
~ Μιλήστε πιο δυνατά! Δε ακούω τι μου λέτε (αρκετά
εκνευρισμένος με την μαλάκω)!
# Για ένα άτομο;
~ Ναι, για ένα άτομο.
# 20 ευρώ.
~ Φοιτητικό;
# Να' σουνα ο πρώτος…
~ Τι εννοείς; (Εδώ τα είχα πάρει και έκοψα πληθυντικούς και μαλακίες).
# Μόλις ακούτε την τιμή θυμάστε πως θέλετε φοιτητικό.
~ Και δεν μπορείς να μου το κάνεις φοιτητικό τώρα που σου το είπα δηλαδή;

Κανονικά θα την είχα βρίσει εδώ γιατί πολύ μου την είχε δώσει το υφάκι της, αλλά ας όψεται το ραντεβού με τον phantom. Δεν ήθελα να κάνω καυγά. Δε θα της έκανα τη χάρη. Μου δίνει το εισιτήριο και φεύγω, χωρίς πολλά-πολλά.

Μαζεύω ταυτότητες, λεφτά, εισιτήριο, και βγαίνω έξω να ηρεμήσω. Κατόπιν συνεννόησης με τον phantom, πηγαίνω προς τη στάση του λεωφορείου για να τον βρω. Trikalos βλέπει αγόρι με κοντά μαλλιά, στο χρώμα της κατουρημένης άμμου να τον πλησιάζει. Αγόρι με κοντά μαλλιά στο χρώμα της κατουρημένης άμμου, που κουβαλάει μία τσάντα ώμου φουσκωμένη τέρμα, χαμογελάει στον Trikalo.

(# phantom, ~ Trikalos)

# Που 'σαι ρε τρελέ;
~ Άντε ρε φίλε και σε περιμένω τόσην ώρα!!! :-Ρ
# Μια φορά περίμενες κι εσύ 5' παραπάνω και κάτι έπαθες!
~ Σώπαινε μωρέ. Πλακίτσα και humor.
# Πάμε πιο κάτω;
~ Και δεν πάμε; Εδώ θα σταθούμε να ψηθούμε στον ήλιο; Πάμε
να πιούμε κανά καφέ γιατί δεν την παλεύω άλλο. Ούτε έχω φάει…
# Πωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!! Μαλάκαααααααααααααααααααααααααα…
~ Τι έγινε ρε; (εγώ κοιτούσα δεξιά-αριστερά ψάχνοντας να δω τον κώλο που μπορεί να τον έκανε να χάσει το φως του).
# Μου ήρθε έμπνευση!
~ Θα ζωγραφίσεις; Ή θα αρχίσεις να γράφεις post με κιμωλία στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου;
# Όχι ρε συ! Ψήνεσαι να πάμε να φάμε πρώτα και μετά να πάμε για καφέ;
~ Δεν υπάρχεις! Είσαι μέσα στο μυαλό μου! Πάμε να φάμε κανά ποδαράκι πατσά, να σκάσει στο στομάχι με τα νύχια προς τα κάτω, να λιγδώσουμε και τ' άντερό μας; (κλασσική μίμηση από Χάρυ Κλύν)
# Χαχαχαχαχαχα!!!Πάμε!

Στο δρόμο, καθώς κατεβαίναμε την Πανεπιστημίου, ακούγαμε πνευστά να παίζουν ομολογουμένως καλή μουσική.

(Btw,τώρα που βλέπω τη φωτογραφία, μένω πολύ εντυπωσιασμένος από την κάμερα του κινητού μου!)

Δεν καθίσαμε πολύ να τους ακούσουμε, αλλά έπαιζαν πολύ καλά, κάτι σε στυλ Goran Bregovic. Κάτι σαν κι αυτό:

Φυσικά, η μέρα δε θα μπορούσε να είναι καλή άμα δε μας πετύχαινε η ανωμαλία και τους 2 μαζί. Καθώς κατεβαίναμε την Πανεπιστημίου και σκεφτόμασταν που θα φάμε, μας σταματάει μία γκόμενα και μας λέει: "Θέλετε να κάνετε ένα δωρεάν τεστ άγχους"; Κοιταζόμαστε με τον phantom, λέμε ένα "Δε γαμιέται!" και την ακολουθούμε να δούμε τι έχει να μας πει. Μας βάζει να καθίσουμε σε καρέκλες και δίπλα μας ήταν ένα μηχάνημα που έμοιαζε με γαλβανόμετρο. Μπροστά μου έρχεται και κάθεται μία τύπισσα. Μου συστήνεται, της λέω κι εγώ το όνομα μου, αλλά ήδη άρχισα να την υποψιάζομαι τη μαλακία. Ο χώρος τριγύρω είχε το ίδιο βιβλίο ενός συγγραφέα που δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα του. Το προφανές λοιπόν, ήταν πως το δωρεάν τεστ άγχους έγινε καθαρά για λόγους προώθησης του βιβλίου και φυσικά πώλησής του.

Η τύπισσα μπροστά μου με βάζει να κρατήσω στα χέρια μου 2 κυλίνδρους προκειμένου να μου πει το μηχάνημα αν ό,τι σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή με αγχώνει. Μου 'ρθε να της πω πως αυτό μπορώ να στο πω και μόνος μου, αλλά κρατήθηκα για να δω μέχρι που θα το πάει. Προχωράμε την κουβέντα, με
ρωτάει διάφορα πράγματα για εμένα (ούτε συνέντευξη να μου έπαιρνε), με ρωτούσε κάθε φορά που η βελόνα ανέβαινε ψηλά τι σκεφτόμουνα εκείνη τη στιγμή. Της απαντούσα και μιλούσαμε για αυτό. O phantom από την άλλη είχε πετύχει το χάλια γκομενάκι και κάθε 3 και λίγο γυρνούσε και με πείραζε. Το δικό του μηχάνημα δεν έδειχνε τίποτα. Ή δεν έχει άγχος αυτό το παιδί ή απλά η όλη ιστορία ήταν μούφα.

Να μην τα πολυλογώ, φεύγουμε από εκεί, (εγώ αγόρασα και μία μαλακία για να έχω να διαβάζω τίποτα και στο ταξίδι για Τρίκαλα) και πήγαμε προς Ομόνοια για να τσιμπήσουμε τίποτα από κανά ταβερνάκι εκεί κοντά. Πάμε, αράζουμε σε ένα ψητοπωλείο εκεί κοντά, και ο "αθλητής" phantom/πολεμιστής-του-Muai-Thai θεωρεί πως μετά την προπόνηση επιβάλλεται να πάρει 2 πιτόγυρα και μισό λίτρο μπύρα + 1 μερίδα πατάτες στη μέση. Και όλα αυτά φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου του επάνω στον τιμοκατάλογο του καταστήματος. Έρχονται τα πιτόγυρα, αρπάζει και την μπύρα, κατεβάζει τα 200 από τα 500ml μονοκοπανιά (διψούσε το τρελό, γυμνασμένο, ιδρωμένο αγόρι) και
μασαμπουκιάζει τα 2 πιτόγυρα συνοδευόμενα πάντα από εσάνς μπύρας ανά μπουκιά. Καλά, κι εγώ δεν πήγαινα πίσω για να λέμε την αλήθεια. Όταν ο phantom τελείωνε το πρώτο πιτόγυρο, εγώ ξεκινούσα να τρώω το δικό μου πρώτο. Μέχρι να τελειώσει και το δεύτερο, ήδη χώνευα και τα 2 στην φουσκωμένη πλέον κοιλιά μου (ναι, τρώω σαν ζώο πολλές φορές).

Στο ενδιάμεσο όλων των προηγουμένων, μιλούσα με την κοπελιά και της είχα πει πως θα έβγαινα με τον phantom, και κανονίσαμε να έρθει να μας βρει στον καφέ. Φεύγουμε με τον phantom από το ψητοπωλείο και πάμε εκεί κοντά σε μία καφετέρια. Αράζουμε, έρχεται η σερβιτόρα. Ακολουθεί διάλογος:

(- Σερβιτόρα, # phantom, ~ Trikalos)

- Τι θα πάρετε;
# Τι μας προτείνετε;
~ Εγώ έχω αποφασίσει ήδη.
# Ένα χυμό Amita.
~ Αμάν ρε γιατρέ! Είμαστε άντρες πια! Μεγαλώσαμε, πίνουμε μπύρες, καπνίζουμε, είμαστε πολύ βαρβατίλα. :-Ρ
- Γιατρός είσαι;
# Σπουδάζω ακόμα.
- Θα έπρεπε να ξέρεις τότε πως η Amita προκαλεί λευχαιμία.
# Κι εσύ που το ξέρεις;
- Το διάβασα σε ένα περιοδικό.
# Αααααααααααααα! Μάλιστα!
~ Δηλαδή, έγκυρη πηγή.
# Σαν να λέμε πως η Amita πια θα κλείσει!

Για να μην της τα πρήζουμε άλλο (βασικά, για να μη μας τα πρήζει αυτή), της παραγγείλαμε ό,τι θέλαμε να μας φέρει, όπερ και εγένετο. Μετά από λίγο, καταφθάνει και το αίσθημα μες στην τρελή χαρά που θα έβλεπε τον phantom και πάλι πριν το Πάσχα (για εμένα χέστηκε! :-Ρ). Καθίσαμε, αράξαμε, είπαμε τις ατάκες μας με τον phantom, η κοπελιά πετούσε κι αυτή κάτι περιποιημένα, και γενικά ήμασταν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι τσούλησε η βραδιά μέχρι τις 8.

Στη συνέχεια, πήγα στο σπίτι για να ετοιμαστώ για άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις που είχαμε με την κοπελιά το βράδυ. Στο τέλος, η νύχτα και το ξημέρωμα με βρήκε αγκαλιά μαζί της. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, χαμογελάω.