Φαντασμαγορική Παρασκευή
by Trikalos on Απρ.14, 2009, under Uncategorized
Αρκετά πρωτότυπα, οι Παρασκευές είναι αφιερωμένες κατά βάση στον phantom. Αυτή η Παρασκευή ήταν κατάτι διαφορετική καθώς για ένα μεγάλο μέρος της ημέρας ήταν μαζί μας και η κοπέλα μου.
Ξυπνώντας το πρωί (τι πρωί δηλαδή… Κόντευε να μεσημεριάσει!) παίρνω τηλέφωνο τον phantom για να βρεθούμε το μεσημέρι. Μου λέει πως θα πάει να γυμνάσει την απολλώνια κορμάρα του στο Muai-Thai για λίγο και μετά θα ρίξει κανά τρέξιμο. Κατά τις 2:30 θα βρισκόμασταν στο κέντρο. Εγώ θα κατέβαινα νωρίτερα για να αγοράσω το εισιτήριο από το Σταθμό Λαρίσης που έκλεισα για να φύγω για Τρίκαλα την Κυριακή των Βαΐων, ώστε να προλάβω το ραντεβού μου μαζί του.
Εδώ θα πρέπει να πω πως είμαι πολύ αναβλητικός άνθρωπος στη ζωή μου. Μπορεί το ρολόι μου να δείχνει πως απέχω 5 λεπτά από το να βρεθώ στο ραντεβού μου, αλλά το γράφω στα παπάρια μου με τη λογική "Έλα μωρέ! Προλαβαίνουμε…". Και μετά πάει ο Trikalos στο ραντεβού του και έχει φτάσει ελεεινά καθυστερημένος, ζητώντας συγνώμη για την 2ωρη καθυστέρηση, λέγοντας δικαιολογία πως είτε χάλασε ο υπολογιστής είτε τον είχε πιάσει κόψιμο και δεν έβρισκε μετά χαρτί υγείας ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Η λυπηρή πραγματικότητα είναι πως όλες αυτές οι δικαιολογίες που λέω στα θύματα μου είναι πέρα για πέρα αληθινές. Απλά, δεν κάνω καλή διαχείριση χρόνου ώστε να μην τρέχω τελευταία στιγμή. Και δεν το κάνω επειδή άμα δεν το λύσω εκείνη τη στιγμή, θα το αναβάλλω για πιο μετά και πιθανόν να μου δημιουργήσει αυτή η αναβλητικότητα και άλλα προβλήματα… Ουφ! Κουράστηκα και μόνο στη σκέψη της αναβλητικότητας μου και των προεκτάσεων της.
Φεύγω λοιπόν από το σπίτι μου γύρω στις 2 με την ελπίδα να το λεωφορείο έρθει αμέσως από τη στάση και να μην κάνει πάνω από 20' να φτάσει κέντρο. Ευτυχώς, το λεωφορείο δεν έκανε πάνω από 5' να φτάσει στη στάση. Στη διαδρομή για το κέντρο σκεφτόμουνα πόσο μαλάκας ήμουν που στήνω συνεχώς τους άλλους και προσπαθούσα να σκεφτώ καμία λύση. Θυμήθηκα τότε πως ο ΟΣΕ έχει ένα γραφείο στη Σίνα για να εξυπηρετεί κι από εκεί τους πελάτες του. Μάλιστα, αυτό έχει συνήθως και πολύ λιγότερο κόσμο απ' ό,τι ο σταθμός Λαρίσης. Παίρνω τηλέφωνο το phantom και τον ενημερώνω για την αλλαγή πορείας, ώστε να ξεμπέρδευα νωρίς από αυτή την υποχρέωση και να βρισκόμασταν νωρίτερα απ' ό,τι υπολογίζαμε.
Κατεβαίνω Πανεπιστήμιο, πάω στη Σίνα, βρίσκω τα γραφεία του ΟΣΕ, παίρνω χαρτάκι προτεραιότητας και περιμένω υπομονετικά καπνίζοντας να έρθει η σειρά μου. ευτυχώς μπροστά μου δεν ήταν ούτε 20 νούμερα οπότε και δε θα αργούσα να τελειώσω. Γύρω στα 20' υπολόγιζα πως θα έκανα. Στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω, το καπνίζω και πριν προλάβω να το τελειώσω έρχεται η σειρά μου. Μπαίνω μέσα γρήγορα, και συνομιλώ με την κοπέλα στον κισσέ. Ακολουθεί διάλογος.
(# κοπέλα-στον-κισσέ, ~ Trikalos)
~ Καλησπέρα σας.
# Είστε το νούμερο 467;
~ Προφανώς, αλλιώς δε θα ερχόμουν εδώ.
# Που πηγαίνετε;
~ Αθήνα-Τρίκαλα. Να σας δώσω αριθμό ταυτότητας;
# Πού πηγαίνετε;
~ Σας είπα, Αθήνα-Τρίκαλα. Να σας δώσω αριθμό ταυτότητας;
# Δώστε.
~ ******.
# Μπλεμπαμπλομπλο;
~ Παρακαλώ;
# Μπλεμπαμτλομο;
~ Μιλήστε πιο δυνατά! Δε ακούω τι μου λέτε (αρκετά
εκνευρισμένος με την μαλάκω)!
# Για ένα άτομο;
~ Ναι, για ένα άτομο.
# 20 ευρώ.
~ Φοιτητικό;
# Να' σουνα ο πρώτος…
~ Τι εννοείς; (Εδώ τα είχα πάρει και έκοψα πληθυντικούς και μαλακίες).
# Μόλις ακούτε την τιμή θυμάστε πως θέλετε φοιτητικό.
~ Και δεν μπορείς να μου το κάνεις φοιτητικό τώρα που σου το είπα δηλαδή;
Κανονικά θα την είχα βρίσει εδώ γιατί πολύ μου την είχε δώσει το υφάκι της, αλλά ας όψεται το ραντεβού με τον phantom. Δεν ήθελα να κάνω καυγά. Δε θα της έκανα τη χάρη. Μου δίνει το εισιτήριο και φεύγω, χωρίς πολλά-πολλά.
Μαζεύω ταυτότητες, λεφτά, εισιτήριο, και βγαίνω έξω να ηρεμήσω. Κατόπιν συνεννόησης με τον phantom, πηγαίνω προς τη στάση του λεωφορείου για να τον βρω. Trikalos βλέπει αγόρι με κοντά μαλλιά, στο χρώμα της κατουρημένης άμμου να τον πλησιάζει. Αγόρι με κοντά μαλλιά στο χρώμα της κατουρημένης άμμου, που κουβαλάει μία τσάντα ώμου φουσκωμένη τέρμα, χαμογελάει στον Trikalo.
(# phantom, ~ Trikalos)
# Που 'σαι ρε τρελέ;
~ Άντε ρε φίλε και σε περιμένω τόσην ώρα!!! :-Ρ
# Μια φορά περίμενες κι εσύ 5' παραπάνω και κάτι έπαθες!
~ Σώπαινε μωρέ. Πλακίτσα και humor.
# Πάμε πιο κάτω;
~ Και δεν πάμε; Εδώ θα σταθούμε να ψηθούμε στον ήλιο; Πάμε
να πιούμε κανά καφέ γιατί δεν την παλεύω άλλο. Ούτε έχω φάει…
# Πωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!! Μαλάκαααααααααααααααααααααααααα…
~ Τι έγινε ρε; (εγώ κοιτούσα δεξιά-αριστερά ψάχνοντας να δω τον κώλο που μπορεί να τον έκανε να χάσει το φως του).
# Μου ήρθε έμπνευση!
~ Θα ζωγραφίσεις; Ή θα αρχίσεις να γράφεις post με κιμωλία στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου;
# Όχι ρε συ! Ψήνεσαι να πάμε να φάμε πρώτα και μετά να πάμε για καφέ;
~ Δεν υπάρχεις! Είσαι μέσα στο μυαλό μου! Πάμε να φάμε κανά ποδαράκι πατσά, να σκάσει στο στομάχι με τα νύχια προς τα κάτω, να λιγδώσουμε και τ' άντερό μας; (κλασσική μίμηση από Χάρυ Κλύν)
# Χαχαχαχαχαχα!!!Πάμε!
Στο δρόμο, καθώς κατεβαίναμε την Πανεπιστημίου, ακούγαμε πνευστά να παίζουν ομολογουμένως καλή μουσική.
(Btw,τώρα που βλέπω τη φωτογραφία, μένω πολύ εντυπωσιασμένος από την κάμερα του κινητού μου!)
Δεν καθίσαμε πολύ να τους ακούσουμε, αλλά έπαιζαν πολύ καλά, κάτι σε στυλ Goran Bregovic. Κάτι σαν κι αυτό:
Φυσικά, η μέρα δε θα μπορούσε να είναι καλή άμα δε μας πετύχαινε η ανωμαλία και τους 2 μαζί. Καθώς κατεβαίναμε την Πανεπιστημίου και σκεφτόμασταν που θα φάμε, μας σταματάει μία γκόμενα και μας λέει: "Θέλετε να κάνετε ένα δωρεάν τεστ άγχους"; Κοιταζόμαστε με τον phantom, λέμε ένα "Δε γαμιέται!" και την ακολουθούμε να δούμε τι έχει να μας πει. Μας βάζει να καθίσουμε σε καρέκλες και δίπλα μας ήταν ένα μηχάνημα που έμοιαζε με γαλβανόμετρο. Μπροστά μου έρχεται και κάθεται μία τύπισσα. Μου συστήνεται, της λέω κι εγώ το όνομα μου, αλλά ήδη άρχισα να την υποψιάζομαι τη μαλακία. Ο χώρος τριγύρω είχε το ίδιο βιβλίο ενός συγγραφέα που δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα του. Το προφανές λοιπόν, ήταν πως το δωρεάν τεστ άγχους έγινε καθαρά για λόγους προώθησης του βιβλίου και φυσικά πώλησής του.
Η τύπισσα μπροστά μου με βάζει να κρατήσω στα χέρια μου 2 κυλίνδρους προκειμένου να μου πει το μηχάνημα αν ό,τι σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή με αγχώνει. Μου 'ρθε να της πω πως αυτό μπορώ να στο πω και μόνος μου, αλλά κρατήθηκα για να δω μέχρι που θα το πάει. Προχωράμε την κουβέντα, με
ρωτάει διάφορα πράγματα για εμένα (ούτε συνέντευξη να μου έπαιρνε), με ρωτούσε κάθε φορά που η βελόνα ανέβαινε ψηλά τι σκεφτόμουνα εκείνη τη στιγμή. Της απαντούσα και μιλούσαμε για αυτό. O phantom από την άλλη είχε πετύχει το χάλια γκομενάκι και κάθε 3 και λίγο γυρνούσε και με πείραζε. Το δικό του μηχάνημα δεν έδειχνε τίποτα. Ή δεν έχει άγχος αυτό το παιδί ή απλά η όλη ιστορία ήταν μούφα.
Να μην τα πολυλογώ, φεύγουμε από εκεί, (εγώ αγόρασα και μία μαλακία για να έχω να διαβάζω τίποτα και στο ταξίδι για Τρίκαλα) και πήγαμε προς Ομόνοια για να τσιμπήσουμε τίποτα από κανά ταβερνάκι εκεί κοντά. Πάμε, αράζουμε σε ένα ψητοπωλείο εκεί κοντά, και ο "αθλητής" phantom/πολεμιστής-του-Muai-Thai θεωρεί πως μετά την προπόνηση επιβάλλεται να πάρει 2 πιτόγυρα και μισό λίτρο μπύρα + 1 μερίδα πατάτες στη μέση. Και όλα αυτά φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου του επάνω στον τιμοκατάλογο του καταστήματος. Έρχονται τα πιτόγυρα, αρπάζει και την μπύρα, κατεβάζει τα 200 από τα 500ml μονοκοπανιά (διψούσε το τρελό, γυμνασμένο, ιδρωμένο αγόρι) και
μασαμπουκιάζει τα 2 πιτόγυρα συνοδευόμενα πάντα από εσάνς μπύρας ανά μπουκιά. Καλά, κι εγώ δεν πήγαινα πίσω για να λέμε την αλήθεια. Όταν ο phantom τελείωνε το πρώτο πιτόγυρο, εγώ ξεκινούσα να τρώω το δικό μου πρώτο. Μέχρι να τελειώσει και το δεύτερο, ήδη χώνευα και τα 2 στην φουσκωμένη πλέον κοιλιά μου (ναι, τρώω σαν ζώο πολλές φορές).
Στο ενδιάμεσο όλων των προηγουμένων, μιλούσα με την κοπελιά και της είχα πει πως θα έβγαινα με τον phantom, και κανονίσαμε να έρθει να μας βρει στον καφέ. Φεύγουμε με τον phantom από το ψητοπωλείο και πάμε εκεί κοντά σε μία καφετέρια. Αράζουμε, έρχεται η σερβιτόρα. Ακολουθεί διάλογος:
(- Σερβιτόρα, # phantom, ~ Trikalos)
- Τι θα πάρετε;
# Τι μας προτείνετε;
~ Εγώ έχω αποφασίσει ήδη.
# Ένα χυμό Amita.
~ Αμάν ρε γιατρέ! Είμαστε άντρες πια! Μεγαλώσαμε, πίνουμε μπύρες, καπνίζουμε, είμαστε πολύ βαρβατίλα. :-Ρ
- Γιατρός είσαι;
# Σπουδάζω ακόμα.
- Θα έπρεπε να ξέρεις τότε πως η Amita προκαλεί λευχαιμία.
# Κι εσύ που το ξέρεις;
- Το διάβασα σε ένα περιοδικό.
# Αααααααααααααα! Μάλιστα!
~ Δηλαδή, έγκυρη πηγή.
# Σαν να λέμε πως η Amita πια θα κλείσει!
Για να μην της τα πρήζουμε άλλο (βασικά, για να μη μας τα πρήζει αυτή), της παραγγείλαμε ό,τι θέλαμε να μας φέρει, όπερ και εγένετο. Μετά από λίγο, καταφθάνει και το αίσθημα μες στην τρελή χαρά που θα έβλεπε τον phantom και πάλι πριν το Πάσχα (για εμένα χέστηκε! :-Ρ). Καθίσαμε, αράξαμε, είπαμε τις ατάκες μας με τον phantom, η κοπελιά πετούσε κι αυτή κάτι περιποιημένα, και γενικά ήμασταν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι τσούλησε η βραδιά μέχρι τις 8.
Στη συνέχεια, πήγα στο σπίτι για να ετοιμαστώ για άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις που είχαμε με την κοπελιά το βράδυ. Στο τέλος, η νύχτα και το ξημέρωμα με βρήκε αγκαλιά μαζί της. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, χαμογελάω. 
Άραγε μας νοιάζει;
by Trikalos on Μαρ.11, 2009, under Uncategorized
Έχουν περάσει 40 περίπου μέρες από τότε που τη γνώρισα. Στο ύψος που μου αρέσει. στο χρώμα των μαλλιών και των ματιών που μου αρέσει, με την καφρίλα που μου αρέσει, στην ηλικία που μου αρέσει, σε όλα όσα μου αρέσει. Άραγε νοιάζει σε κανέναν για αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν; Δεν ξέρω. Εγώ θα συνεχίσω να γράφω.
Η γνωριμία έγινε όπως όλες οι άλλες: επικοινωνία. Δεν φοβηθήκαμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον. Ουτε που θυμάμαι πως ξεκίνησε η όλη ιστορία, αν και νομίζω πως εγώ έκανα την πρώτη κίνηση. Την πλησίασα (χωρίς φόβο και πάθος) και της μίλησα. Η απάντηση της ήταν άκρως ενθαρρυντική για τη συνέχεια της επαφής μας. Και τότε αρχίσανε τα "άραγε".
Άραγε από που να είναι;
Άραγε πόσο χρονών είναι;
Άραγε να αφήσω την κοιλιά να ξεδιπλωθεί ή να φοράω χοντρά μπουφάν για να μη φαίνεται; :-Ρ
Άραγε τώρα που με κοιτάει θέλει να καταλάβει κάτι για εμένα ή μήπως με πέτυχε η πρωινή στο κεφάλι και δεν την είδα στον καθρέφτη; (όπως καταλαβαίνετε σκέφτομαι πολλές άκυρες μαλακίες όταν αρχίζω και αγχώνομαι…)
Άραγε είναι τόσο κουλ στην πραγματικότητα ή το κάνει μόνο και μόνο επειδή έχει νευρικότητα; Και αν έχει νευρικότητα την έχει εξαιτίας μου; Άραγε γιατί να την έχει εξαιτίας μου;
Και η ιστορία συνεχίζεται με σπαστικούς ρυθμούς για όλους μας οπότε σταματάω τις ερωτήσεις που τριβελίζουν το κεφάλι μου χωρίς λόγο και αιτία.
Στη συνέχεια, όπως και σε κάθε σχέση, γίνανε πολλά. Γνωριμία με φίλους/φίλες μου/της, έξοδοι σε διάφορα μέρη, και αραλίκι στο σπίτι με τα φυσικά επακόλουθα (η φύση πρέπει να παίρνει το δρόμο της).
Άραγε με συμπάθησαν οι φίλοι και οι γνωστοί ή απλά ήταν ευγενικοί μαζί μου;
Άραγε είμαι καλός στο κρεββάτι; Της αρέσουν αυτά που κάνω ή δεν τα θέλει καθόλου;
Άραγε, με θέλει όσο τη θέλω κι εγώ;
Άραγε τελειώνει μαζί μου ή είμαι τόσο άχρηστος τελικά που ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω;
WTF??? Κάποιος να βγάλει από το κεφάλι μου αυτό το ανθρωπάκι που κάνει συνέχεια αυτές τις σπαστικές ερωτήσεις στο κεφάλι μου!
Η συνέχεια δεν είναι συγκλονιστική. Ούτε έχει κάτι το εξαιρετικό. Όλοι ξέρουμε πως συνεχίζονται αυτές οι ιστορίες. Ακολουθούν την πορεία της λογικής και το δρόμο της καρδιάς. Κανένας δεν ξέρει που είναι το τέλος, παρά βλέπει μονάχα την επόμενη στροφή. Κι ελπίζει να μην τον οδηγήσει σε τοίχο. Γι' αυτό παλεύει και ιδρώνει άλλωστε συνέχεια. Για να πάρει τη στροφή χωρίς τοίχο ή ακόμα για να μην πάρει τη στροφή καθόλου, αλλά να συνεχίσει ευθεία. Και η ερώτηση που τριγυρνάει στο μυαλό του είναι μία: άραγε θα τα καταφέρει αυτή τη φορά;
Άραγε μας νοιάζει;
Άραγε το θέλουμε να πετύχει ή απλά κωλώνουμε να προσπαθήσουμε;
Άραγε να τη βγάλω έξω για φαγητό ή να την πάω για ποτό;
Άραγε…
SPAM – Όλοι η αλήθεια για το CAPTCHA στην AV.
by Trikalos on Φεβ.07, 2009, under Uncategorized
Οφείλω να αναλάβω την ευθύνη του συγκεκριμένου θέματος και να μην κατηγορείται άδικα η AV και η τεχνική της υποστήριξη. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.
Τις τελευταίες 2-3 μέρες έβλεπα συνέχεια σχόλια στο post που είχα ανεβάσει στο "ABSOLUT WORLD" τα οποία ουσιαστικά ήταν SPAM. Κάποια bots (δηλαδή προγράμματα) έκαναν σχόλια τα οποία όμως περιέχουνε διευθύνσεις στο Internet που ένας Θεός ξέρει τι πρόκειται να γίνει αν τυχόν μπούμε μέσα.
Η πρόταση μου προς την τεχνική υποστήριξη της AV ήταν να εισάγει ένα σύστημα CAPTCHA (Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart) που θα το χρησιμοποιούσε για να ελέγξει τους επισκέπτες που μπαίνουν μέσα στα blogs ώστε να ξεχωρίσει ποιοι είναι άνθρωποι και ποιοι είναι bots.
Προφανώς, αυτό το σύστημα (δεν πρόλαβα να το δω σε δράση) λειτούργησε για λίγες ώρες σήμερα, και κατόπιν διαμαρτυρίας πολλών bloggers αποφασίστηκε να κατέβει. Μάλλον, κάποιος λάθος χειρισμός έγινε του θέματος και δεν μείνανε πολλοί ευχαριστημένοι. Απλώς, προσωπικά ενοχλήθηκα από αυτήν την κατάσταση και θεώρησα πρέπον να ανέβει ένα τέτοιο σύστημα έτσι ώστε να γλυτώσουμε το SPAMing.
Ζητώ συγνώμη από τους bloggers που ενοχλήθηκαν από το θέμα. Η πρότασή μου έγινε καθαρά για βελτίωση του blogging στην AV και δεν είχα ως σκοπό να διαταράξω την ηρεμία κανενός ούτε να ενοχλήσω κανέναν.
Παρεπιπτόντως, διαπίστωσα την ύπαρξη πολύ καλών προτάσεων στο blog του awake? (ο οποίος ανέβασε και σχετικό post που διάβασα σήμερα). Θα ήθελα να θυμίσω πως η AV έστειλε ένα E-mail της τεχνικής της υποστήριξης στο οποίο οι άνθρωποι μας παρακαλούσανε ουσιαστικά να τους κάνουμε διάφορες προτάσεις σχετικά με προβλήματα και ενδεχόμενες βελτιώσεις στην AV που θα μας διευκόλυναν στο blogging. Να θυμίσω πως αυτή η διεύθυνση E-mail είναι: nemo @ nemoonline dot gr (χωρίς κενά φυσικά και όπου "dot" αντικαταστήστε με μία τελεία ".") και ο καθένας μας μπορεί να στείλει ό,τι θεωρεί πως πάει στραβά (από τεχνικής κυρίως απόψεως) στην AV.
Παρακάτω παραθέτω το σχετικό E-mail που έστειλα:
Θέμα: SPAMing στα blogs της AthensVoice…
Τις τελευταίες
2 μέρες έχω παρατηρήσει την ύπαρξη SPAM στην AV. Κοιτάξτε απλώς στην
διεύθνση http://blogs.athensvoice.gr/absolut/(όπου το πρόβλημα είναι
μεγαλύτερο γιατί δεν μπορούμε να διαγράψουμε τα εν λόγω "σχόλια") και
θα καταλάβετε τι εννοώ.
Επίσης, παρατηρώ πως σε πολλά blogs,
όπως της CRASH, εμφανίζονται και εκεί SPAMs. Θα μπορούσατε μήπως να το
ελέγξετε το όλο θέμα, και αν γίνεται να το διορθώσετε; Και, εάν μου
επιτρέπετε, να σας προτείνω μία λύση μέσω της χρήσης του test CAPTCHA
(http://en.wikipedia.org/wiki/Captcha) έτσι ώστε όταν μπαίνουν να
σχολιάσουν επισκέπτες, να μπορείτε να διαχωρίσετε αν είναι bots ή όχι.
Σας
ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ενέργειες που θα κάνετε για την
επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος. Θα εκτιμούσα αν είχα μία
απάντηση σχετικά με το θέμα.
Με εκτίμηση,
Trikalos
Κάτι που θα διαπιστώσατε στο παραπάνω E-mail είναι πως ζητούσα να γίνει ο σχολιασμός με τη χρήση του CAPTCHA μόνο για τους επισκέπτες. Δεν ζήτησα να γίνει για τα μέλη της AV, κάτι που νομίζω πως ήταν και το όλο θέμα που δημιούργησε τη συγκεκριμένη μανούρα.
Ελπίζω πάντως να δεχτείτε την ύπαρξη ενός τέτοιου (ή παρόμοιου) μηχανισμού ελέγχου, γιατί το SPAMing δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του.
Silence! Search your feelings Je-f-f! Oh shut up! I don’t give a damn!
by Trikalos on Φεβ.01, 2009, under Uncategorized
Πριν από κανά χρόνο περίπου, είχα ανεβάσει ένα βίντεο με ένα τρομοκράτη. Ένα τρομαχτικό τρομοκράτη, ο οποίος αν και τρομοκράτης αυτοκτονίας, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει σωστά τη δουλειά του. Το όνομα του λίγο έως πολύ το έχετε συναντήσει στο youtube, ακόμα και σε χριστουγεννιάτικα τραγούδια όπως το Jingle Bombs. Φυσικά αναφέρομαι στον Achmed, τον νεκρό τρομοκράτη.
Ο Achmed αποτελεί μία από τις κούκλες που διαθέτει ο Jeff Dunham, ένας stand-up comedian ο οποίος διαθέτει τόσο το humor ώστε να κάνει stand-up comedy όσο και τον απαραίτητο αυτοσαρκασμό που απαιτείται για να "παίξει" με το κοινό του. Βασικό και εξέχων χαρακτηριστικό του Jeff Dunham είναι πως είναι εγγαστρίμυθος. Και δεν έχει μόνο μία κούκλα, αλλά 7! Και όλες έχουν διαφορετική φωνή. Οι χαρακτήρες του κοροϊδεύουν και πειράζουν τον ίδιο, το κοινό του, διάσημους αστέρες του Hollywood και πολιτικούς, καθώς και πολλά άλλα δημόσια πρόσωπα.
Με μεγάλη μου χαρά πριν από λίγες ημέρες ανακάλυψα την ύπαρξη 8 βίντεο στο youtube από το δεύτερο κατά σειρά DVD του Jeff Dunham με τίτλο "Spark of Insanity ". Κυριώς, αυτό που κάνει αυτά τα βίντεο να ξεχωρίζουν είναι πως έχουν και ελληνικούς υπότιτλους! Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον φίλο που το ανέβασε, καθώς και για πολλά άλλα βίντεο που έχει ήδη ανεβάσει.
Τα βιντεάκια είναι με τη σειρά που πρέπει για να παιχτούν. Υπόψιν, πως αν πατήσετε κάποιο βίντεο και σας γράψει "Sorry, but this video is no longer available", μη φοβηθείτε. Απλά κάντε refresh στη σελίδα μου και ξαναδοκιμάστε να το παίξετε. Αν και πάλι δεν το παίζει, τότε όντως δεν είναι διαθέσιμο πλέον (κατι που δεν πιστεύω πως θα γίνει σύντομα πάντως).
Enjoy! 
Part 1
Part 2
Part 3
Part 4
Part 5
Part 6
Part 7
Part 8
No more coal!!!
by Trikalos on Ιαν.23, 2009, under Uncategorized
Παρότι βρήκα χρόνο για να γράψω για τις σειρές (ένα post που ετοίμαζα καιρό τώρα), πρέπει να πω πως ολοκληρώθηκε στα διαλλείματα του διαβάσματος μου. Η εξεταστική δίνει γερά το παρόν στη ζωή μου και παρότι ο αριθμός των μαθημάτων είναι μικρός, οι απαιτήσεις είναι μεγάλες.
Η μόνη μου ξεκούραση είναι κανά ωρίτσα το βράδυ που θα μαζευτούμε με τα παιδιά σε κανά σπίτι να τα πούμε και παράλληλα το Internet όπου κατεβάζω, κατεβάζω, κατεβάζω, αλλά δεν προβλέπεται να δω τίποτα άμεσα από τις ταινίες και τις σειρές που όλο κατεβάζω, κατεβάζω, κατεβάζω!
Φυσικά, εξεταστική χωρίς μουσική δεν παίζει. Είτε για να χαλαρώσω, είτε για να ξεσηκωθώ. Προς το παρόν, βρίσκομαι σε άκρως ξεσηκωτική κατάσταση και το κομμάτι που ακούω, κατά κόρον, είναι το Bodies (Let The Bodies Hit The Floor) από Drowning Pool. Αγπημένο κομμάτι που παίζει στο παρακάτω βίντεο.
Artist: Drowning Pool
Track: Bodies (Let The Bodies Hit The Floor)
Album: Sinner
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Beaten why for
Can’t take much more
Here we go…Here we go…Here we go
One – Nothing wrong with me
Two – Nothing wrong with me
Three – Nothing wrong with me
Four – Nothing wrong with me
One – Something’s got to give
Two – Something’s got to give
Three – Something’s got to give
Now
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Push me again
This is the end
Here we go…Here we go…Here we go
One – Nothing wrong with me
Two – Nothing wrong with me
Three – Nothing wrong with me
Four – Nothing wrong with me
One – Something’s got to give
Two – Something’s got to give
Three – Something’s got to give
Now
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Skin against skin blood and bone
You’re all by yourself but you’re not alone
You wanted in now you’re here
Driven by hate consumed by fear
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
One – Nothing wrong with me
Two – Nothing wrong with me
Three – Nothing wrong with me
Four – Nothing wrong with me
One – Something’s got to give
Two – Something’s got to give
Three – Something’s got to give
Now
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
Let the bodies hit the floor
The floor…The floor…The floor…The floor
Eλπίζω να το ακούσουν όλοι όσοι έχουν εξεταστική για να γουστάρουν! Enjoy!
Κάψιμο…
by Trikalos on Ιαν.22, 2009, under Uncategorized
Πολύς ντόρος γίνεται τα τελευταία χρόνια με τις σειρές εξ Αμερικής. Πολλά ακούγονται, λίγα βλέπονται. Και αναφέρομαι στα λίγα που μπορούμε να δούμε από την Ελληνική TV που πάντα, κατορθώνει να τα κάνει σκατά και να μην μπορεί να κρατάει τα πρωτεία στις ξένες σειρές που αγοράζει.
Ο ΑΝΤ1 με το 24, μόνο σκατά κατάφερε να τα κάνει. Για να μην αναφερθώ στις μεγαλειώδεις γκάφες που έκανε με το Prison Break και με το LOST. Παλιότερα ήταν πιο καλά όταν είχε σειρές όπως το Law&Order.
Το ALTER με το CSI: Crime Scene Investigation, πάλι σκατά τα έκανε αφού το έδειχνε στη 1 το πρωί αντί για τις 11 το βράδυ (το αργότερο). Κάπως καλά κινήθηκε και με το Heroes, αλλά και πάλι…
Ο ALPHA τα σκάτωσε και αυτός με το Without A Trace και με κάποιες ακόμα σειρές.
Μόνο το STAR κινείται κάπως αξιοπρεπώς όλα αυτά τα χρόνια με πολλές σειρές όπως το NCIS, Law&Order, Cold Case, Smallville, Monk, House, One Tree Hill, The O.C., και πάρα πολλές άλλες.
Και φυσικά ο ΣΚΑΪ τα σπάει τα τελευταία 2 χρόνια με σειρές όπως το CSI, MythBusters, και πάρα πολλές άλλες. Αν και στην αρχή μου την έσπαγε η μεταγλώττιση που έκανε, σύντομα το ξεπεράσανε και αυτό το στάδιο με τη χρήση υποτίτλων.
Όλα αυτά προσωπικά δεν μου αρκούν. Και δεν πρόκειται ποτέ να μου αρκούν. Είναι απαράδεκτο για τα σημερινά δεδομένα να είμαστε έρμαια των εκάστοτε καναλιών μπας και αποφασίσουν να πάρουν σειρές οι οποίες καταλήγουν να είναι μπαγιάτικες (βλ. Day Break στον ANT1. 13 επεισόδια συνολικά, τα 6 παίχτηκαν στην τηλεόραση και λόγω χαμηλής τηλεθέασης, τα υπόλοιπα παίχτηκαν στο Internet). Και ακόμα χειρότερα, να σε κοροιδεύουν και να σου λένε πως η σειρά σπάει ρεκόρ τηλεθέασης τη στιγμή που πολύ απλά πατώνει (Σούλα πατώνεις;;;) και δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Δεν περίμενα φυσικά και τίποτα καλύτερο από τα ελληνικά δεδομένα.
Η προσωπική μου αντίδραση ήρθε το 2006 όταν πρωτοέβαλα την ADSL. Πρώτο μου download ήταν το LOST. Προσωπική μου καταστροφή θα το έλεγα, αλλά δε γαμιέται. Άξιζε και αξίζει τον κόπο. Από τότε η κατηφόρα (ή η ανηφόρα για πολλούς) ήρθε με τη μορφή διαφόρων σειρών που ήθελα να δω αλλά δεν μπορούσα να περιμένω να μου τις φέρει το Video-Club της γειτονιάς (που ουσιαστικά με τα δικά μου λεφτά έκανε ανακαίνιση ο τύπος). Έτσι ξεκίνησα να κατεβάζω CSI, 24, Prison Break, και πολλές άλλες σειρές που θα ανεφερθούν στη συνέχεια. Όσο για τους υπότιτλους, να 'ναι καλά οι ομάδες που βρίσκουν χρόνο να τους φτιάξουν (εγώ δεν προλαβαίνω) και το μόνο που ζητάνε είναι να τους πούμε ένα ευχαριστώ. Thanks guys (and girls).
Αναμφίβολη συνέχεια αυτού του post θα είναι το προσωπικό Top 10 των σειρών που βλέπω μέσω Internet. Δε θα χρονοτριβίσω και θα ξεκινήσω ευθύς αμέσως με φωτογραφικό υλικό (posters, μη φανταστείτε) και με αναφορές σε σχετικά sites των σειρών.
- Heroes
Θυμίζει κάτι από τα παλιά. Κάτι όμορφο και αγαπημένο. Το Heroes σημαίνει όλα αυτά που θέλαμε να γίνουμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και όλα αυτά που δε θα γίνουμε ποτέ. Καθημερινοί άνθρωποι, αποκτούν υπερδυνάμεις τις οποίες εκμεταλλεύονται για εγωιστικούς σκοπούς ή για αλτρουιστικούς σκοπούς και μόνο. Αν και έχει αρχίσει να με κουράζει, ελπίζω το Volume Four να αποδειχτεί καλύτερο από το προηγούμενο.
Παίζεται από το 2006.
- 24
Ο πράκτορας της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας (CTU) Τζακ Μάουερ βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του προκειμένου να σώσει την ανθρωπότητα από βέβαιη καταστροφή. Η σειρά παρακολουθεί ένα ολόκληρο 24ωρο κάθε σαιζόν της ζωής του Τζακ Μπάουερ που αποτελεί και τη μεγαλύτερη μέρα της ζωής του (όπως χαρακτηριστικά λέει).
Παίζεται από το 2001.
- Supernatural
2 αδέρφια στην αναζήτηση του πατέρα τους που έχει βγει για (ένα όχι και τόσο συνηθισμένο) κυνήγι. Στην πορεία τους συναντούνε δαίμονες από την Κόλαση, φαντάσματα, λυκανθρώπους, μάγισσες, βρυκόλακες και κάθε λογής υπερφυσικό φαινόμενο. Οπλισμένοι μόνο με τη γνώση που έχουν λάβει από τον πατέρα τους και το ημερολόγιό του, προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από τη μυστηριώδη δολοφονία της μητέρας τους…
Παίζεται από το 2005.
- Fringe
Μία πράκτορας του FBI (και δεν εννοώ το Female Body Inspector), μπλέκει σε μία μυστηριώδη παγκόσμια συνομωσία, ενός γιγαντιαίου πειράματος με άγνωστα δεδομένα εισόδου και σαφώς εμφανή αποτελέσματα. Με βοηθό έναν (κυριολεκτικά) τρελό επιστήμονα, το γιο του (έναν ιδιατέρως έξυπνο νεαρό) καθώς και φίλων της από το FBI, προσπαθεί να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από κάθε παράξενο φαινόμενο που συναντάει.
Θυμίζει αρκετά το X-Files, αλλά το βρίσκω αρκετά πιο προσγειωμένο και πιο ρεαλιστικό (αν μπορεί κανείς να πιστέψει σε παραφυσικά φαινόμενα).
Παίζεται από το 2008.
- Terminator: The Sarah Connor Chronicles
Το θέμα γνωστό. Ρομπότ από το μακρινό μέλλον έρχονται για να σκοτώσουν τον Τζον Κόννορ, γιο της Σαρα Κόννορ και του Τζον Ριβς, ενός συμπολεμιστή του Τζον στο μέλλον μετά τη Μέρα της Κρίσης. Η σειρά ασχολείται με το κομμάτι του τι έγινε μετά το Terminator 2, όπου αυτό που κάνει είναι να μας δείξει τις ζωές των ηρώων, πως εξελίχθηκε ο Τζον, τι απέγινε η Σάρα, αν μπορεί να αποτρέψει τη Μέρα της Κρίσης από το παρελθόν όπου ήδη ζει, κτλ.
Πολύ καλογυρισμένο, πολύ ωραία μουσική, και γενικά το θεωρώ αρκετά αξιοπρεπή μεταφορά της ταινίας στην τηλεόραση.
Παίζεται από το 2008.
- C.S.I.: Crime Scene Investigation
Το CSI (Crime Scene Investigation) αποτελεί μία καινοτόμο σειρά στο είδος του αστυνομικού μυστηρίου. Όλες οι αστυνομικές σειρές που έβγαιναν στο γυαλί μέχρι τότε έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στο ποιος το έκανε και όχι τόσο στο πως το έκανε. Χάρη στο CSI μπορούμε να δούμε πως οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από τους τύπους με τα μπλε, συλλέγουν στοιχεία, ερμηνεύουν τα αποτελέσματα και καταλήγουν σε ασφαλή συμπεράσματα για τους ενόχους και τον τρόπο δράσης τους. DNA, οξείδια, βάσεις, άλατα, χώμα, αποτυπώματα, όλα αποκτούν (και έχουν) αξία στον κόσμο του CSI
Η σειρά διαδραματίζεται στο Las Vegas. Μεγάλο ατού, κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη, αποτελεί ο ηθοποιός William Petersen στο ρόλο του Gil Grissom .
Παίζεται από το 2000.
- CSI: Miami
"In Miami, we are never closed". Χαρακτηριστική ατάκα του ηθοποιού και πρωταγωνιστή David Caruso στο ρόλο του Horatio Caine. Ακολουθώντας την ανευ προηγουμένου επιτυχία του πρώτου CSI, οι παραγωγοί αποφάσισαν να εφαρμόσουν την ίδια συνταγή, δημιουργώντας παράλληλα και 2ο CSI, με τίτλο CSI: Miami. Αυτή τη φορά η σειρά εκτυλίσσεται στο πάντα ηλιόλουστο Miami, θίγοντας και θέματα ρατσισμού, λαθρομεταναστών, διπλωματικές σχέσεις Αμερικής-Κούβας, αλλά και αποτρόπαια εγκλήματα που συμβαίνουν κατά τη βάρδια της ομάδας.
Παίζεται από το 2002.
- CSI: NY
Στα χνάρια της επιτυχίας των προηγουμένων 2 CSI, η σειρά ολοκληρώνεται με την εισαγωγή του 3ου και τελευταίου CSI: NY. Η σειρά διαδραματίζεται στο Μεγάλο Μήλο (Big Apple), ήτοι τη Νέα Υόρκη. Οι πρωταγωνιστές της σειράς εξιχνιάζουν και αυτοί εγκλήματα στη Νέα Υόρκη, έχοντας τον πάντα αυστηρό και σκληρό Mac Taylor (ο ηθοποιός Gary Sinise)
Παίζεται από το 2004.
- Prison Break
Η σειρά που έφερε τα πάνω-κάτω στην τηλεόραση. Η σειρά που μας έδειξε πως τα τατουάζ δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης αλλά και τρόπος απόδρασης! Μία συνομωσία, ένας αθώος στη φυλακή, ένας πανέξυπνος αδερφός που προσπαθεί με κάθε μέσο να τον σώσει. Μία εκπληκτική σειρά, με σενάριο πρωτοποριακό και cast ηθοποιών με ρόλους κομμένους και ραμμένους για τον καθένα τους.
Πλέον η σειρά, έχει αρχίσει να γίνεται κουραστική με τις τόσες εναλλαγές. Μάλλον αυτή η σαιζόν (4η) θα είναι και η τελευταία της σειράς. Εκτός κι αν ανακάμψουν με κάτι καινούργιο. Όλα να τα περιμένει κανείς!
Παίζεται από το 2005.
- LOST
Ε, καλά τώρα! Το LOST θα αφήναμε στην απ' έξω; Αυτό τα ξεκίνησε όλα.
Όμαδα επιζώντων από αεροπορικό δυστύχημα της πτήσης Oceanic 815, πέφτει σε ένα ερημονήσι (;) και προσπαθούν να επιβιώσουν κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες. Από το πρώτο κιόλας βράδυ αντιλαμβάνονται πως το μέρος στο οποίο βρίσκονται δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο…
Μυστήρια εμφανίζονται στο νησί (βλ. Μαύρος καπνός), άνθρωποι από εκεί
που δεν το περιμέναμε (οι Άλλοι) και μία ιστορία που φαίνεται να ενώνει
όλους τους αγνοούμενους μαζί. Πλοκές, ίντριγκες (εντός κι εκτός νησιού), αναδρομές, και όλοι καλούνται να επιβιώσουν και να παίξουν το ρόλο που τους αρμόζει πάνω στο νησί στο οποίο βρίσκονται.Παίζεται από το 2004.
Αυτά τα ολίγα από εμένα. Ελπίζω να απολαύσατε αυτόν τον οδηγό και να μπορέσετε να δείτε κι εσείς με άλλο μάτι αυτές τις σειρές. Καλή συνέχεια σας εύχομαι και φυσικά η συνέχεια, επί των οθονών σας! 
Malakas (From Wikipedia, the free encyclopedia)
by Trikalos on Ιαν.20, 2009, under Uncategorized
Ναι. Μας πήραν γραμμή και οι ξένοι. Ή μπαίνουν συχνά στη Voice και διαβάζουν τα σχόλια των τελευταίων ημερών, ή απλά μας κοροϊδεύουν μεσα στα μούτρα μας.
Απλά στη Wikipedia (the free encyclopedia) υπάρχει ο ορισμός του Malakas . Και μόνο που το βλέπω με πιάνουν τα γέλια. Φυσικά κοιτώντας λιγο ακόμα, βρίσκεις και τι εστί Malakia. Όλα αυτά μου δημιούργησαν τρελούς συνειρμούς καθώς θυμήθηκα πολύ τον Χάρυ Κλυν με το τραγούδι του "Μααααααααλακά, πιο μαλακά" και έψαχνα να βρω τα σχετικά βίντεα (γιατί έτσι μας αρέσει).
Όποιος έχει το κουράγιο να δει αυτά τα 2 βίντεο, περιέχουν στο τέλος (6:17) του πρώτου και στην αρχή του δεύτερου (0:37) το ζητούμενο κομμάτι.
Φυσικά, δε θα μπορούσα να ξεχάσω αυτούς τους ιστορικούς διαλόγους…
Επακόλουθο της παραπάνω αναζήτησης είναι αυτά τα 2 βιντεάκια.
Αχ! FM…
Γιατί και η μαλακία θέλει καλοπέραση. Ή μάλλον για να το πούμε στα Αγγλικά: "H Malakia thelei kaloperasi".
Γεια μας! Cheers mate! Salute!
Στον παράδεισο
by Trikalos on Δεκ.22, 2008, under Uncategorized
*Για άλλο post ξεκινούσα σήμερα από την ώρα που ξύπνησα, αλλά αποφάσισα να το ανεβάσω αργότερα.
Λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσω την Αθήνα, προσπαθώ να τακτοποιήσω διάφορες εκκρεμότητες. Να τελειώσω κάποιες εργασίες, να δώ φίλους, να κλείσω λογαριασμούς. Όμως, μέχρι πριν λίγες ώρες μου είχε μείνει η αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Και δεν εννοώ πως έχω τελειώσει τα πάντα, αλλά αισθανόμουν πως υπήρχε ένα μεγάλο κενό που δε θα το κάλυπτε τίποτα απ' όσα σκόπευα να κάνω. Προσπαθούσα να βρω τι είναι και δεν μπορούσα.
Εκεί που καθόμουνα στο Internet, μου έσκασε φλασιά. Διαπίστωνα πως όσο άκουγα τραγούδια, παλιά και αγαπημένα, υπήρχε ένα αίσθημα έντονο. Τόσο έντονο που αισθανόμουνα λες και θα πήγαινα να βγω να παίξω σε συναυλία για πρώτη μου φορά. Ανέτρεξα στο podcast μου. Καλά κομμάτια, αλλά δεν ήταν κανένα αυτό που
ήθελα. Τότε σκέφτηκα πως η απάντηση δεν είναι σε αυτό που έχω, αλλά σε
αυτό που δεν έχω. Κοιτάω το Mp3 player. Bon Jovi, Bruce Dickinson, Dave
Meniketti, Deep Purple, Guns 'n' Roses, Iced Earth, Iron Maiden… Όλα
καλα συγκροτήματα, αλλά δεν ήταν δικό τους αυτό που ήθελα.
Γενικά, όταν προσπαθώ να βρω κάτι που έχω χάσει, διαπιστώνω πως όσο
λιγότερο προσπαθώ, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχω να το βρω. Έτσι
τις τελευταίες μέρες σταμάτησα να ψάχνομαι, και απλά συνέχισα τις
δουλειές μου. Και τότε ήρθε η θεία φώτιση από ένα φίλο, ενα βράδυ με καλή παρέα και λίγη κιθάρα. "Παίξε το Stairway To Heaven" ήταν τα λόγια του.
Και τότε κατάλαβα. Τόσο καιρό ήθελα να παίξω το κομμάτι που με έκανε να θέλω να μάθω κιθάρα. Αν και η αρχή έγινε με το Nightmare των MSG, η απόφαση πάρθηκε όταν άκουσα για πρώτη φορά τους Led Zeppelin να παίζουν το Stairway To Heaven.
Ladies and gentelmen, σας παρουσιάζω με περισσή χαρά την πρώτη μου μούσα!
Track: Stairway To Heaven
Album: Led Zeppelin IV
Artist: Led Zeppelin
Year: 1971
There's a lady who's sure all that glitters is gold
And she's buying the stairway to heaven.
When she gets there she knows, if the stores are all closed
With a word she can get what she came for.
Ooh, ooh, and she's buying the stairway to heaven.
There's a sign on the wall but she wants to be sure
'Cause you know sometimes words have two meanings.
In a tree by the brook, there's a songbird who sings,
Sometimes all of our thoughts are misgiven.
Ooh, it makes me wonder,
Ooh, it makes me wonder.
There's a feeling I get when I look to the west,
And my spirit is crying for leaving.
In my thoughts I have seen rings of smoke through the trees,
And the voices of those who stand looking.
Ooh, it makes me wonder,
Ooh, it really makes me wonder.
And it's whispered that soon if we all call the tune
Then the piper will lead us to reason.
And a new day will dawn for those who stand long
And the forests will echo with laughter.
If there's a bustle in your hedgerow, don't be alarmed now,
It's just a spring clean for the May queen.
Yes, there are two paths you can go by, but in the long run
There's still time to change the road you're on.
And it makes me wonder.
Your head is humming and it won't go, in case you don't know,
The piper's calling you to join him,
Dear lady, can you hear the wind blow, and did you know
Your stairway lies on the whispering wind.
And as we wind on down the road
Our shadows taller than our soul.
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold.
And if you listen very hard
The tune will come to you at last.
When all are one and one is all
To be a rock and not to roll.
And she's buying the stairway to heaven.
Navigate The Seas Of The Sun
by Trikalos on Δεκ.10, 2008, under Uncategorized
Έχω να γράψω κοντά 2 μήνες. Πάνω που είχε αρχίσει να μου λείπει το blogging και έλεγα να ανεβάσω κανά κείμενο να γελάσουμε, έγινε η όλη ιστορία με τον μικρό Αλέξανδρο και ξαφνικά όλα έμοιαζαν ασήμαντα.
Θυμώνω. Θυμώνω πολύ με τον βρωμόμπατσο (γιατί περί βρωμόμπατσου πρόκειται και όχι αστυνομικού) που πυροβόλησε τον πιτσιρικά. Ενας άνθρωπος που υποτίθεται πως μας προστατεύει, πως οπλοφορεί για την έσχατη περίπτωση που δεν μπορεί να αμυνθεί με οποιονδήποτε άλλο τρόπο (καλο και αυτό! Άμυνα με τη χρήση όπλου…), ένας άνθρωπος που ανήκει στην "τυχερή" κατηγορία αυτών των βρωμόμπατσων που όταν το όπλο τους εκπυρσοκροτεί, κατορθώνουν είτε με απευθείας βολή, είτε με εξοστρακισμό (ακόμα πιο κωλόφαρδα) να πετυχαίνουν το θύμα τους σε καίριο σημείο ώστε να πεθάνει ακαριαία.
Θυμώνω με τους κουκουλοφόρους που τα σπάνε όλα. Έχουν κάνει την Ελλάδα ένα πεδίο μάχης, ένα ρεζίλι, ένα "τς τς τς…" διεθνώς. Και η αστυνομία δεν κάνει τίποτα. Το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απωθεί 15χρονα.
Θυμώνω με όλους αυτούς που κάνουν τις ζημιές στο όνομα του παιδιού που πέθανε. Όχι μόνο δεν τιμάνε τη μνήμη του, αλλά την αμαυρώνουν κιόλας.
Θυμώνω με τους δημοσιογράφους. Αυτή η μάνα που κάθεται και κλαίει το γιο της, τι φταίει; Τι φταίει να βλέπει όλες αυτές τις αηδιαστικές εικόνες στην τηλεόραση; Να βλέπει την φωτογραφία του γιού της δίπλα από εικόνες καταστροφής; Τι φταίει να ακούει το όνομα του γιου της πλάι σε λόγια συμπαράστασης και συγκίνησης με απώτερο σκοπό το ανέβασμα του κασέ τους;
Θυμώνω με τον Αλέξανδρο. Γιατί δεν έμεινες σπίτι ρε Αλέξανδρε; Γιατί δεν βγήκες από το σπίτι να πας οπουδήποτε αλλού εκτός από την τροχιά της σφαίρας; Ίσως σήμερα να ζούσες…
Σενάριο επιστημονικής φαντασίας…
by Trikalos on Οκτ.14, 2008, under Uncategorized
Σε είδα στο μπαρ. Καθόσουνα επάνω στο σκαμπω δίπλα από το μπαρ και φορούσες μία κοντή φούστα που αφηνε πολύ λίγα περιθώρια στη φαντασία, ενώ το ντεκολτέ σου δεν υπήρχε καθώς φορούσες ζιβάγκο. Τα πόδια σου καλυμμένα από τις ξεφτισμένες μπεζ μπότες που φορούσες (τουλάχιστον τα τελευταία 3 χρόνια) έδινα ρεσιτάλ του τύπου "Μια ωραία πεταλούδα" αφήνοντας αν φαίνεται το χοντρό βαμβακερό σου λευκό εσώρουχο-σωβρακοφανέλα.
Η libido άρχισε να χτυπάει κόκκινα. Το βλέμμα σου γυρνάει μέσα στο μαγαζί, κι ευτυχώς όχι για να συναντήσει το σερβιτόρο αλλά το δικό μου βλέμμα. Σε κοιτάω και σου χαμογελώ αφού πρώτα γλύφω τη σοκολάτα που έχει μείνει στα δόντια μου, που είχα φάει πριν μπω στο μαγαζί. Σε πλησιάζω με την αύρα μου να διαχέει τον ερωτισμό μου ενώ το τζιν μου αφήνει φαίνεται ένα φούσκωμα στον ημιόροφο του κορμιού μου. Προχωρώ μέσα στον κόσμο ρίχνοντας καταλάθος 2 ποτήρια στο διάβα μου με τα χέρια μου και το δίσκο της σερβιτόρας, μαζί με τη σερβιτόρα καθώς σκόνταψε πάνω στα πόδια μου που έκαναν εντυπωσιακά χορευτικά στο ρυθμό του DJ που εκείνη τη στιγμή έπαιζε το παρακάτω κομμάτι:
Αφού προσφέρθηκαν άλλοι να τη βοηθήσουν, εγώ συνέχισα να κινούμαι εξίσου εντυπωσιακά με πριν προς τη μεριά σου. Το τσιγάρο που είχα ήδη στα χέρια μου, δε με εμπόδισε στο να στρίψω ένα ακόμα ώστε να το ανάψω με τον πανάκριβο immitation Zippo μου που είχε επάνω ένα αυτοκόλλητο με ένα Διάβολάκι σε στιγμές απίστευτης ηδονής να παίρνει από πίσω έναν θηλυκό άγγελο. Σου κλείνω το μάτι αφού έχω βεβαιωθεί πως αφήνω τον αναπτήρα μου σε κοινή θέα με το αυτοκόλλητο επάνω.
Σε ρωτάω: "Τι πίνεις;". Μου λες: "Sangria". Σου απαντώ: "Όντως έχει λίγη ψυχρούλα…". Αφού διαπιστώνω πως δεν μου είπες την ασύντακτη φράση "Σαν κρύα", προσφέρθηκα να σε κεράσω ένα ποτήρι λευκό κρασί μιας και ήταν ό,τι φθηνότερο υπήρχε στο μαγαζί. Εγώ συνέχισα να πίνω το παπαριασμένο μου πλέον Haig καθώς αν ο πάγος μπορούσε να λυώσει πολλαπλές φορές, αυτή θα ήταν σίγουρα η φαρμακερή.
Με ρωτάς: "Πως σε λένε;". Σου απαντώ: "Trikalo". "Από που βγαίνει" ρωτάς. Σου απαντώ "Από το Ιερεμίας". Εντυπωσιάζεσαι από τη σπανιότητα του ονόματος και βρίσκεις αφορμή να μου επιδείξεις τις γνώσεις σου πάνω στην ιστορία. Αργά διαπιστώνεις πως δεν υπήρχε κανένας άξιος αναφοράς σε κανένα ιστορικό έγγραφο, ούτε καν στα σατυρικά κείμενα.
Ανοίγεις τα χέρια σου με αποτέλεσμα να μου έρθει η οσμή του αποσμητικού σου αναμεμειγμένη με ιδρώτα τουλάχιστον 3 ημερών. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μία φίλη σου που ήρθε με τον γκόμενο της και είπες να την υποδεχτείς με "ανοιχτές αγκάλες". Τι κρίμα δεν μπορούσανε να κάτσουνε μαζί μας ώστε να ακούσω γυναικείες κουβέντες και να καθίσω δίπλα με το γκόμενο της φίλης σου, ο οποίος είχε ήδη το ύφος έχω-την-πιο-ωραία-γκόμενα-στο μαγαζί-και την-πηδάω-μόνο-εγώ, κι εγώ δίπλα του να κάθομαι και να τον κοιτάω με ύφος πριν-τρεις-νύχτες-σου-πηδούσα-τη-γκόμενα-παρέα-με-όλο-το-μαγαζί-και-τα-καταπιε-ολα.
Αφού έφυγε αυτό το αξιολάτρευτο ζευγάρι μείναμε και πάλι οι 2 μας. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο με βλέμμα ηδονικό. Τα μάτια σου έπεσαν στο φούσκωμα του τζιν μου που είχε γίνει ήδη διπλάσιο από τη στιγμή που η σερβιτόρα ανακάλυψε τον αμείλικτο Νόμο της Βαρύτητας και με μία απότομη κίνηση μου το χουφτώνεις, συνθλίβοντας στην ουσία τα όποια όνειρα έχει η μητέρα μου να δει ποτέ της εγγόνια. Στωικά, υπομένοντας τον πόνο, και με ένα σφίξιμο των χειλιών μου σου ρίχνω ένα χαμόγελο σαν να μου το έκανε πλαστικός χειρούργος. Το χέρι σου δεν έχει απομακρυνθεί από την ευαίσθητη περιοχή, και δεν είμαι σίγουρος αν θα υπήρχε ανακούφιση μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.
Τα φιλήδονα σαρκώδη χείλη σου, που έμοιαζαν να είναι περρισότερο πρησμένα στη δεξιά τους πλευρά, διψούσανε για να βρούνε λίγη ανακούφιση στα δικά μου. Το έβλεπα. Το ένιωθα. Το ήθελα! Έσκυψα να σε φιλήσω όσο γίνεται πιο αργά κι εκείνη τη στιγμή τα 2 δίπιτα σουβλάκια με μπόλικο τζατζίκι και κρεμμύδι που έφαγα πριν 1 ώρα αποφάσισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους διά αέριας μορφής μέσω του οισοφάγου μου. Χιλιοστά πριν τα χείλη μας αγγίξουν το ένα το άλλο, γυρνάω το κεφάλι μου 90 μοίρες με σκοπό να σε ξεγελάσω και να κάνω λιγότερο αισθητή την παρουσία δυσάρεστων οσμών. Έχοντας μόνο αυτό στο μυαλό μου ανοίγω το στόμα μου προσφέροντας μία άνευ προηγουμένου ηχητική μελωδία που θα μπορούσε να είχε ζηλέψει και ο Μπετόβεν αν μπορούσε να με ακούσει. Το ωδικό απόσπασμα του λάρυγγα μου, σου προκάλεσε γέλιο κι ένα χαμόγελο υπήρχε στο πρόσωπο σου όταν γύρισα ανακουφισμένος να σε κοιτάξω και να μπορέσω επιτέλους να σε φιλήσω.
Το χείλη μας ενώθηκαν. Η μυρωδιά του γιουρτοσκόρδιου υπήρχε ακόμα στο στόμα μου, αλλά φάνηκε να ταιριάζει με τη γεύση από το μαρούλι που σου έβγαζα επειδέξια από τα δόντια σου με τη γλώσσα μου. Ένας χείμαρος χειροκροτημάτων ακούστηκε από το μαγαζί καθώς τη στιγμή που σε φιλούσα, τα 2 δίπιτα έκαναν την εμφάνιση τους πάλι υπό αέρια μορφή, αλλά από διαφορετική έξοδο. Πολεμικές ιαχές ακούστηκαν από τους συνδαιτημόνες μας, και ικεσίες ανθρώπων που θαύμασαν την "δύναμη" μου και φώναζαν: "Δάσκαλε! Δίδαξε μας!".
Κάπου εκεί βρήκα την ευκαιρία να σε αρπάξω και να σε πάω στο σπίτι μου με τον προσωπικό μου σωφέρ να τον περιμένω να εμφανιστεί με το κίτρινο αμάξι του και την γελοία ταμπελίτσα στην οροφή, ενώ παράλληλα είχα βγάλει τα εξάσφαιρα και πυροβολούσα τον λογαριασμό, χωρίς να δείχνω έλεος στον μαγαζάτορα.Στην αναμονή του σοφέρ, σκέφτηκα να σου προτείνω το μπουφάν μου, αλλά σκεφτόμενος πως δε θα ταίριαζε με τα ρούχα σου, το κούμπωσα πιο σφιχτά.
Αφού ξαναθύμισα στο σοφέρ τη διαδρομή για το σπίτι, μόλις φτάσαμε του άφησα 3€ για να πάει να πιεί ένα καφέ στην υγειά μου. Σε ανέβασα στο μικρό δωματιάκι που έχω στην ταράτσα της πολυκατοικίας που μου ανήκει, αν και ήθελα να σε βάλω σε ένα από τα μεγαλύτερα διαμερίσματα, αλλά είχα χάσει τα κλειδιά πρόσφατα και δεν μπορούσα να μπω μέσα.
Το τασάκι με τις γόπες ήταν γεμάτο μέχρι επάνω και ξεχείλιζε πάνω στο πανάκριβο σεντόνι που είχα αγοράσει από τη λαϊκή πριν 5 χρόνια. Αφού το παραμέρισα και με τα χέρια μου σκούπισα τη μαυρίλα που είχε μείνει, σου ζήτησα να καθίσεις. Εσύ έβγαλες τα ρούχα σου ένα-ένα αποκαλύπτοντας ήδη το βαμβακερό εσώρουχο και το σουτιέν από το οποίο δεν μπορουσα να διακρίνω τίποτα, ούτε με Ακτίνες Χ. Ξάπλωσες νωχελικά επάνω στο κιτρινισμένο σεντόνι περιμένοντας από εμένα να κάνω το κομμάτι που μου αναλογεί. Έβγαλα την μπλούζα μου και αργά αργά έβγαλα το παντελόνι μου, μένοντας με το εσώρουχο. Από μέσα βγάζω προσεκτικά τα 2 μαντήλια που είχα βάλει ώστε το πέος μου να κάθεται αναπαυτικά και το φούσκωμα υποχώρησε επιτέλους.
Και κάπου εκεί τα χαλάς όλα.
Με πλησίασες και μου λες πως θα ήθελες να κάνεις ένα μπανάκι μόνη σου. Τα μάτια μου γύρισαν ανάποδα! Πως τολμάς να σκεφτείς πως όχι μόνο θα άναψω θερμοσίφωνα και να κάψω τόσο ρεύμα για να κάνεις εσύ μπάνιο, αλλά πως θα σε αφήσω να χρησιμοποιήσεις το σαμπουάν μου ολομόναχη; Ξέρεις που έχει φτάσει η ακρίβεια τη σήμερον ημέρα;
Σου ζητάω ευγενικά να φύγεις, πετώντας τα ρούχα σου έξω στο το διάδρομο και με το πόδι μου πάνω στο φαρδύ κομμάτι από την κυλοτάρα σου θέλοντας να σε κατευθύνω προς τη σωστή κατεύθυνση. Αφού τέντωσα το πόδι μου για να ξεμουδιάσει, έκλεισα την πόρτα καπνίζοντας ένα στριφτό που είχα από την ώρα που σε είδα και σκεφτόμουνα: "Σιχαμένη! Ήθελες να κάνεις και μπάνιο!".
Αφιερωμένο εξαιρετικά στον phantom για το post που ανέβασε χθες. Bonus το παρακάτω video που βρήκα στο youtube.
trikalos