Trikalos

- Γενικά μου τη σπάει η ιδέα του να αφήνω αναξιοπρεπή σχόλια. Γουστάρω πάρα πολύ να σχολιάζω το κείμενο, τη μουσική, τις φωτογραφίες για το πως με έχουν αγγίξει προσωπικά και κυρίως στην ψυχή μου. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όλοι σας το έχετε κάνει αυτό. Ακόμα και κείμενα που έχω διαβάσει και πολλές φορές δεν έχω σχολιάσει γιατί πολύ απλά, δεν υπήρχαν λόγια που θα μπορούσαν να αγγίξουν αυτό που θα ήθελα να εκφράσω.

- Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα μέσα στην AV που τους αρέσει το γράψιμο και συνεχίζουν και ανεβάζουν κείμενα χωρίς φόβο και πάθος. Γενικά, ποτέ δεν το είχα το θέμα του γραψίματος αλλά πάντα μου άρεσε να διαβάζω τους άλλους. Η ευκαιρία που μου δίνεται να σχολιάσω κιόλας, το κείμενο και να λάβω ενδεχομένως απάντηση από τον/την συγγραφέα αλλά και από άλλους αναγνώστες είναι εκπληκτική. Βέβαια, δεν υπάρχει μόνο η AV, αλλά μου αρέσει ο χώρος εδώ. Είναι το στέκι μου και μου αρέσει. Ακόμα κι αν κάποτε αποφασίσω να φύγω από εδώ, πάλι θα γυρνάω να σας διαβάζω.

- Μου αρέσει ο χώρος της AV (επαναλαμβάνω και τονίζω). OK, έχει και τα κάκα της (βλέπε ανώνυμους και άκυρα blogs), αλλά εμένα μου αρέσει. Άλλωστε, από εδώ μέσα απέκτησα πολλούς φίλους (και ορισμένους εχθρούς στην πορεία, αλλά είναι αρκετά λιγότεροι οπότε…). Θυμίζει παρέα. Ένας ιδιότυπος διαδικτυακός χώρος συνάντησης καλύτερος από το facebook γιατί δεν θα δω μόνο φωτογραφίες σας εδώ μέσα, αλλά σκέψεις σας, κομμάτια της ψυχή σας, κομμάτια του εαυτού σας. Πράγματα που δε θα τα έβλεπα εύκολα σε μία παρέα που θα γνώριζα για πρώτη φορά. Τα πρόσωπα είναι τα χρώματα και οι εικόνες των blogs, τα ονόματα είναι τα nicknames και ό,τι χρειάζεται να γνωρίζω βρίσκεται γραμμένο στα blogs. Ένας όμορφος τόπος συνάντησης και πάρα πολύ ωραίος τρόπος για να γνωρίσεις καινούργια άτομα.

- Οι blogοσυναντήσεις στο παρελθόν έδειξαν πόσο ωραίο είναι να συναντάς κατά πρόσωπο άτομα που διαβάζεις, άτομα που συμπαθείς, άτομα που θαυμάζεις για τον τρόπο σκέψης τους. Θυμάμαι την πρώτη μου blogοσυνάντηση στην οποία γνώρισα πάάάάάάάάρα πολλούς bloggers. Ήταν πολύ ωραία και μιλούσαμε όλοι λες και ήμασταν φίλοι πολλά χρόνια. Τώρα, βέβαια, έχουμε τα E-mail, MSN και τα κινητά όλων όσων θέλουμε να κρατήσουμε επαφή και να κανονίσουμε για ποτό, καφέ ή ο,τιδήποτε άλλο, αλλά και πάλι δεν παύει να είναι ωραίο το συναίσθημα που είχα εκείνη τη βραδιά.

- Μου λείπουν πολύ bloggers που είχα γνωρίσει τότε. Και δεν εννοώ μόνο σαν φυσική παρουσία αλλά κυρίως εδώ, μέσα στην AV. Θα ήθελα πολύ να δω τα κείμενα τους, να τα σχολιάσω, να δουν τα δικά μου, να τα σχολιάσουν. Όσες καινούργιες παρέες και να κάνει κανείς, πάντα του λείπει το παλιό συναίσθημα, το πρώτο σκίρτημα. Γιατί όποτε μου σχολίασαν αυτοί οι bloggers για πρώτη φορά, έτσι αισθανόμουν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό το συναίσθημα δε διαφέρει καθόλου από το συναίσθημα που έχω ακόμα και τώρα όποτε με σχολιάζει κάποιος. Χμμμ…

- Υπήρξε η ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά όσο έγραφα μου έβγαιναν όλο και περισσότερες διάσπαρτες σκέψεις. Καλά λένε πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη!

- Σύντομα στο άλλο blog θα υπάρξει καινούργιο post που ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο.

- That's all folks!!