Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
οι αναμνήσεις αλλάζουν…
όπως τα χρώματα των δέντρων
τα πεσμένα φύλλα
τα ρούχα μου που ξεθώριασαν
οι βόλτες στην Αθήνα
η νύχτα στην πόλη
το ξημέρωμα στην άμμο
η γεύση της βροχής
το πρόσωπο μου στον καθρέφτη
οι υποσχέσεις
…όπως οι άνθρωποι
έρχομαι και φεύγω
μιλάω και σωπαίνω
χωρίς να λέω τίποτα το ουσιαστικό
τίποτα το αξιόλογο
τα λόγια μου λίγα
μετρημένα και συνηθισμένα
ασήμαντες σημαντικές λεπτομέρειες
που σχεδιάζουν το περίγραμμα ενός ανθρώπου
απελπισμένου
χωρίς σκιά
ενός ανθρώπου που απλά υπάρχει
θα είσαι πάνω μου
εσύ θα είσαι
εγώ θα είμαι
θα είμαστε εμείς
ποτέ δεν είμασταν εμείς
πάρτο χαμπάρι
αυτά τα παιχνιδάκια εξουσίας
υποταγής
δεν μας ταιριάζουν
ποτέ δεν είμασταν εμείς
φτιαγμένοι για όλα αυτά
…μια μωβ νύχτα λοιπόν
σύννεφα έτρεχαν χωρίς να κινούνται
ανάμεσα στο φως των φαναριών
νυχτώνει και είμαι τυφλή
«φοβάμαι» λέω
και φεύγω
(αυτό ξέρω καλά να το κάνω)
σέρνοντας πίσω μου όλα μου τα υπάρχοντα
σε μία και μοναδική βαλίτσα
σηκώθηκε αέρας
κρατάω το βιβλίο μου γερά
να μην σκιστεί το εξώφυλλο
σαν να είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω
…δεν είναι
το αφήνω να παρασυρθεί από τα κύματα αέρα
στον δρόμο, στα πεζοδρόμια
μαζί με φύλλα και αποτσίγαρα
πρέπει αν θέλω ακόμα να μείνω εδώ
να βρω έναν τρόπο
να σου μοιάσω
να σας μοιάσω
να μην τρέφω την κατάθλιψη με μαύρο
να την αφήνω να ξεθυμάνει
θα ξεκινήσω από την αρχή
…μια λευκή νύχτα λοιπόν
vamp