Dark Voices

η μέρα δεν αρκεί

η νύχτα δεν φτάνει

ο ουρανός πολύ μικρός

το φεγγάρι ποτέ δεν είναι αρκετά κοντά

η ζέστη του ήλιου πολύ λίγη

η δουλειές μας μίζερες

οι μισθοί ανύπαρκτοι

οι φίλοι μετρημένοι στα δάχτυλα του χεριού

δωμάτια μικρά

δρόμοι περιορισμένοι

κελιά αόρατα

φιλιά κρυφά

πνιγμένα γέλια

η αγάπη λίγη

ο έρωτας όνειρο

μαύρο γκρι

άσπρο γκρι

φτερά κομμένα

όνειρα άπιαστα

η γενιά που τίποτα δεν της είναι αρκετό

τα παιδιά που [...]

Η τηλεόραση παίζει στο mute

Από μέσα ακούγεται το ίδιο κομμάτι

Ξανά και ξανά

Στο repeat

“ η μοναξιά μας λέω…

Για την δική μας λέω

Θα γίνει δρεπάνι στα χέρια μας

Που πάνω από τα κεφάλια σας

Γυρίζει γυρίζει γυρίζει…»

…γυρίζει

Κι εγώ στη μέση

Με κίνδυνο να τα διαλύσω όλα

Κάνω ζογκλερικά

Με τα καινούρια μου παιχνίδια

Άλλο ένα χαρούμενο βράδυ θα περάσει

Πανόρμου με ψιλόβροχο και αρκετό κρύο

Περιμένω ταξί

Ένα αγόρι

Πολύ χαρωπό

Έρχεται και μου προτείνει

αν πηγαίνω προς Κηφισιά να μοιραστούμε το ταξί

του απαντάω ευγενικά ότι δεν με βολεύει

μου λέει

«μην φοβάσαι»

πάω να απαντήσω και με προλαβαίνει ένας παππούλης

«να φοβάσαι να φοβάσαι»

Πήρα ταξί και τους άφησα να λύσουν τις διαφορές τους…

Μετρό προς εθνική άμυνα

Σαρδελοποιημένος κόσμος

Βρίσκω μια τρύπα και χώνομαι

Κάθομαι δίπλα σε μία πολύ καθώς πρέπει

(κατά τα άλλα) κοπελίτσα

Η οποία συνέχεια μουρμουράει

«Κατεχάκη κατεχάκη κατεχάκη»

Δεν είναι ακριβώς ψίθυρος

Πιο πολύ μοιάζει με βήχα

Κτχκ κτχκ κτχκ

Τελικά κατεβαίνει στην εθνική άμυνα

…

Σύνταγμα

Απογευματάκι

Περιμένω υπομονετικά στο φανάρι της Ερμού

Παρατηρώ

Δύο αγόρια

Θα ήταν δεν θα ήταν 20 χρονών

Κοιτάζουν αποσβολωμένα τα σύρματα των τρόλεϊ

Και σοκάρονται πραγματικά  όταν ένα από αυτά

Ξαφνικά αλλάζει γραμμή για να στρίψει…

…