vlavo .blog

Ένα χρόνο πριν, όπως θυμάστε -όσοι – είχα επισκεφτεί ένα μεγάλο γεγονός ,το φεστιβάλ σύσσωμης της πορνοβιομηχανίας που γίνεται καθε χρόνο στο Βερολίνο! Το λεγόμενο VENUS!

Με την επιστροφή μου σας είχα δείξει δείγμα της “δουλειάς”, λίγες μέρες μετά όμως όλο το μακρύ οδοιπορικό μου στους διαδρόμους του εκθεσιακού κέντρου, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό SOUL. Σήμερα, επειδή ζηλεύω που δεν είμαι εκεί, και σαν απόδοση τιμής δημοσιεύω το άρθρο κι εδώ!

(επειδή είναι μεγάλο (όχι όμως και σαν του Thiou ή της Audrey), θα το κόψω σε δύο μέρη – μέρες)

Ημέρα πρώτη

Το μικρόβιο μου το έβαλε η Dru Berrymore (δεν
ήταν αφροδίσιο μικρόβιο, αλλά αποδείχτηκε αφροδισιακό). Θα είμαι, λέει σε ένα mail, τον Οκτώβριο στο Venus, στο Βερολίνο, μήπως
τυχαίνει να είσαι εκεί; Και λέω… πορνοφεστιβάλ και Βερολίνο! Σα να λέμε φιλέτο
με κόκκινο κρασί, ένα πράγμα… Λες όχι; Δε λες όχι…

Μάζεψα λοιπόν πέντε έξι πράγματα, μπορεί και εφτά δε θυμάμαι
πάνω στην αναμπουμπούλα, εφοδιάστηκα με extra μνήμη για τη μηχανή, γιατί για την
προσωπική μου το αλτζχάιμερ δεν αφήνει και πολλά περιθώρια και ένα ξημέρωμα
Πέμπτης ξεκίνησα για ένα 48ωρο, που έμελε να φανεί πολύ χρήσιμο για την όρασή
και την ψυχική μου υγεία (λέμε τώρα). Έφτασα λίγες ώρες μετά…

Αφού μιλήσαμε με τη Ντρου στο τηλέφωνο, ξεκίνησα για το εκθεσιακό κέντρο, στο Messe. Καιρός νεφελώδης, άνεμοι μέτριοι,
θερμοκρασία σχετικά χαμηλή, αλλά ποιος νοιαζότανε για τις κλιματολογικές
συνθήκες…

Η πρώτη μέρα, του φεστιβάλ είναι μόνο για traders και press κι επειδή trader ακόμη δεν έχω καταφέρει να γίνω,
μπήκα με τη δεύτερη ιδιότητα. Η μέρα ξεκίνησε εντυπωσιακά, καθώς έπεσα αμέσως
πάνω στο περίπτερο του Pierre Woodman ,
πρώην μεγαλοσκηνοθέτη της PRIVATE και της HUSTLER
και νυν ιδιοκτήτη της δικής του εταιρείας παραγωγής. Καθότανε στο βάθος με κάτι
ξανθά όντα, ενώ στους πάγκους του περιπτέρου νεαρές κορασίδες επιδίδονταν σε
λάγνους χορούς και υπέγραφαν τσοντόγραφα… Πλησίασα μία και είπα να μου φωνάξει
τον Pierre. Δίστασε,
αλλά το έκανε. Ο τρισμέγιστος πλησίασε, του έδειξα το περιοδικό, είπαμε δυό αντρίκιες κουβέντες και
μου υποσχέθηκε ένα κομμάτι ψωμί, εάν αποφασίσω να assholηθώ με κάτι σοβαρό στη ζωή μου.�

Ξεκίνησα λοιπόν τον ποδαρόδρομο μέσα στο εκθεσιακό κέντρο,
με άλλον αέρα. Στις πρώτες βόλτες ένιωθα σαν πυξίδα που την έχουν πάει βόλτα
στο βόρειο πόλο και δεν ξέρει που να στρέψει τη βελόνα της. Το αυχενικό μου
βελτιώθηκε αισθητά από το πάνε έλα του κεφαλιού που προσπαθούσε, μάταια, να
προλάβει να δει αυτά που συνέβαιναν γύρω του… Ημίγυμνες, αλλά και ακόμη
γυμνότερες κορασίδες περιφέρονταν παντού, προμοτάροντας ότι μπορεί να έχει
σχέση με το χώρο των σαρκικών απολαύσεων.

Διάσπαρτες υπήρχαν πίστες , αλλά και
καναπέδες με άλλες κορασίδες που επιδίδονταν σε πράξεις, όπως pole dance, αυτοικανοποίηση,
αλληλοϊκανοποίηση η μία της άλλης,  εισαγωγή αντικειμένων σε κάθε διαθέσιμη
οπή, αλλά και μερικά ζευγάρια που επιδίδονταν σε γεννετήσιες ή σχεδόν, πράξεις!�

Ο αποπροσανατολισμός ήταν έντονος στα πρώτα δέκα χιλιόμετρα περιπάτων
στους διαδρόμους της έκθεσης, ώσπου να μάθεις τα κατατόπια. Αρκετές δεκάδες
χιλιόμετρα αργότερα μαθαίνεις, που παίζει τι, που έχει το μέγιστο ενδιαφέρον
και που κατοικοεδρεύει ποια. Σε κάποια από τις βόλτες πέφτω πάνω σε ένα άσπρο
άλογο το οποίο κουβαλά έναν ματραχαλά που το χειρίζεται (σχεδόν) και τη miss Venus. Το μεταφορικό
μέσο αντιμετώπιζε ένα από τα δύο παρακάτω προβλήματα: ΄Η πίστευε βαθιά ότι τα
δρώμενα δεν το αφορούσαν ή ήθελε να έχει σε άλλο σημείο την miss Venus. Το αποτέλεσμα ήταν να
βρίσκεται στα όρια του αφηνιασμού, αλλά ξέσπασε αφήνοντας περίπου 4 κιλά σκατά
στην κόκκινη μοκέτα.

Λίγο αργότερα άλλα δύο τετράποδα έκαναν την εμφάνισή τους,
μόνο που αυτή τη φορά ήταν αρσενικά ανθρώπινα όντα, που σύρονταν στα τέσσερα
από δύο dominatrix. Η
συμπεριφορά τους ήταν σαφώς πιο ήπια από του αλόγου, αφού ενώ είχαν την νοοτροπία
σκύλου, δεν κατούρησαν σε καμία γωνία – όσο κατάφερα να τα παρακολουθήσω.

Όταν αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω ένα διάλλειμα βρήκα μια
πολύ ωραία θέση στην μπάρα ενός μπαρ και κάθισα για ένα κρασί. Με τον εγκέφαλό
μου σε σαφώς πιο συγκροτημένη κατάσταση, σκέφτηκα ότι βρίσκομαι ακριβώς στην
κατάσταση που επιθυμώ να βρίσκομαι. Σε ένα μπαρ, με ένα κρασί, απέναντι πίστες
με ζωντανά show, γύρω
παντού οθόνες με hardcore κάθε είδους, ενώ σε απόσταση αναπνοής περνούσε κάθε είδους
σωματότυπος, με κάθε είδους ελάχιστη αμφίεση! Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι
καλά;;;

Η πρώτη μέρα ολοκληρώθηκε με αρκετές ακόμη δεκάδες χιλιόμετρα
περι-πάτων, φωτογραφήσεων και βιντεοσκοπίσεων, αφού στο event κάθε είδους χρήση οπτικοακουστικού
εξοπλισμού, είναι επιβεβλημένη!

Ολοκλήρωσα την πρώτη επίσκεψη καταλήγοντας στο συμπέρασμα
ότι αν θέλω να αποφύγω το σύνδρομο του γυναικολόγου, θα πρέπει να επικεντρώσω
την προσοχή μου κυρίως στα οπίσθια που προσφέρουν σαφώς μεγαλύτερη ποικιλία…Η
βραδιά συνεχίστηκε με ένα αξιοπρεπές ξίδιασμα στην Oranienburgerstr, το οποίο ξεκίνησε με Tullamore, συνεχίστηκε με
αψέντι και κατέληξε με ένα βρώμικο, κάτω από το σταθμό της Hackescher Markt.

Συνεχίζεται

κείμενο – φωτογραφίες Αντώνης Βλαβογελάκης

~ by vlavo on October 19, 2008. Tagged: BERLIN, Βερολίνο