Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη. Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.
Το ακούω και θυμάμαι εσένα που το αγαπάς. Ναι, εσένα, μην κρύβεσαι. Με τα σκιουράκια σου και τα χιονορομάντζα σου. Μου λείπεις σα να σε ήξερα από πάντα. Και δε μπορώ να σου μιλήσω, το ξέρεις, ε;
lydia
Θα βρει άνοιγμα και θα φύγει..
to ksereis
:pp
poios xerei… :p
kai na thele na mathei, sampws ton afhneis?
πώς δεν τον αφήνω… αφού το γράφω ολοκάθαρα! μη με μπερδεύεις ρε θείο!
e, den prospathw kai idiaitera! h magia proyphrxe :p
whatever :p
είμαι φανατικός του Θανάση… αυτό είναι το πρώτο τραγούδι που άκουσα και κόλλησα… φιγουράρει πρώτο στο itunes μου. Το άκουσα πρώτη φορά στην Ελαφόνησο, στο μπαράκι που υπήρχε εκεί που ενώνουν οι παραλίες… Εκείνη πιο πέρα χόρευε ανέμελα, δεν την είχα ποτέ και την απόκτησα ποτέ, κόντευα να σκάσω και τότε… Οταν χαράζει… Τη σβήνω από μπροστά μου, ζητάω τσιγάρο (φανατικός αντικαπνιστής) και με απορροάει το τραγούδι και το ηλιοβασίλεμα… Αυτή δεν υπήρχε άλλωστε “πέρα από τα βλέφαρα υπάρχει τόπος και για σένα/χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα”