Χθες το βράδυ, στο δρόμο για Παπάγου, είδαμε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο να πλησιάζει. Τι ωραία, θα βρέξει! Επιτέλους! Θα πάρουμε μια ανάσα! Λες να βράξει την ώρα της συναυλίας; Δεν πειράζει, τέλεια θα είναι! Μα κοίτα πόσο μαύρο είναι, λες να φέρνει κόκκινη άμμο από την Αφρική; Ας φέρνει, μόνο να βρέξει!
Και έβρεξε.
Στάχτη.
Μεγάλα κομμάτια στάχτης στα ρούχα μας και τα μαλλιά μας.
Δε μπορώ πια να γράψω για τον Tekbilek, κι ας ήταν πολύ καλός, κι ας με πήγε εκεί που θα 'θελα να 'μαι.
Τώρα είμαι ξανά εδώ, με τεράστιους λεκέδες στάχτης στα ρούχα μου. Δε θα τους τρίψω, δε θα τους πλύνω, θέλω για λίγο ακόμα να θυμάμαι. Για να οργίζομαι.
lydia
Λεκέδες στα ρούχα, στα πνευμόνια, στα βλέμματα και στις ψυχές μας. Πολλοί λεκέδες lydiaki..
πολλοί όντως… ας κάνουμε κάτι, δεν ξέρω τι, κάτι…