10. το στρίψιμο της Βίδας (παρτ ουάν)

Έσφιξαν
πάλι οι ζέστες, λαμπερέ μου αναγνώστη,
και να ‘μαι πίσω στο ήσυχο, μικρό μας, θέρετρο. Νοερά, όπως ακριβώς θα έρθεις τώρα
κι εσύ, θες δε θες. Δε θυμάμαι που σε είχα αφήσει είναι η αλήθεια και μη μου
πεις να πάω πίσω να κοιτάξω, όχι, θα σε ξαναπιάσω από κει που θέλω εγώ. Πρέπει,
άλλωστε, κάποια στιγμή να αποδεχτείς το ρόλο του μικρού παντοδύναμου θεού που η
θέση μου και το password μου μου παραχωρεί και μη διανοηθείς καν ότι, παρά τα
γλυκόλογα που σου αραδιάζω κάθε φορά για να σε καλοπιάσω, είσαι σε θέση να
κατευθύνεις τη διήγηση προς τη μια ή την άλλη ή την παράλλη κατεύθυνση.
Αρκέσου, λοιπόν, στην ανάγνωση και θυμήσου, αυτή είναι που σε ορίζει σαν
ύπαρξη, χωρίς αυτήν δεν υπάρχεις, σταμάτησες να διαβάζεις; έσβησες – μα τί άλλο
πρέπει να σου πω για να σε βάλω στη θέση σου, καθηλωμένο στη σκαλιστή σου
πολυθρόνα, να ρουφάς αχόρταγα τις λέξεις που σου απευθύνονται, καθώς κι εκείνες
που κάνουν πως γραμμένο σ’ έχουν (και, άρα, δε σε εμπεριέχουν στη γραφή
τους), έτσι ώστε ήσυχη να συνεχίσω να υποκρίνομαι πως δεν υπάρχεις και να σου
διηγηθώ τη συνέχεια;

Ωραία.
Κάθισες. Χάσου. Ξεκινάω.

Νιώθω
την ανάγκη σ’ αυτό εδώ το σημείο, αθώε μου αναγνώστη, να σου δώσω ένα-δυο επιπλέον
στοιχεία για το πώς λειτουργούν τα πράγματα στο μικρό μας θέρετρο. Πώς, δηλαδή,
δε λειτουργούν. Πάρε για παράδειγμα το ζεστό νερό στο διαμέρισμα 8. Ναι, σωστά
κατάλαβες, το «πάρε» ήταν σχήμα λόγου, αφού ζεστό νερό στο διαμέρισμα 8 δεν
υπάρχει. Τρεις οικογένειες παραθεριστών πέρασαν από το 8 – να μια σπουδή πάνω
στο πώς διαχειρίζονται διαφορετικοί πολιτισμοί την ίδια κρίση. Η πρώτη, εύπιστη
εκ φύσεως και καλοπροαίρετη, σαν μικρή ολανδέζα, υπομονετικά πέρασε τις
διακοπές της περιμένοντας αύριο τον συμβεβλημένο υδραυλικό, και αποχώρησε με
μια μόνη πικρία να σκιάζει την ευχάριστη, αναζωογονητική διαμονή της: τι κρίμα
να μη μπορούν να παρατείνουν τις διακοπές, ούτως ώστε να γνωρίσουν επιτέλους
τον υδραυλικό που έρχεται αύριο. Η δεύτερη, καχύποπτη και μουρτζούφλικη εκ
πεποιθήσεως, σαν γερμανός γιάπις σε τριτοκοσμικό παραθεριστήριο, από την πρώτη
μέρα ζήτησε αλλαγή δωματίου – και να οι μουσικές καρέκλες, και να τα 237691 χύμα
συμπράγκαλα, και να ‘μαι στο διαμέρισμα 8 να ρίχνω το αίμα απ’ το
κεφάλι με κρύα ντους. Η τρίτη, γηγενής και άρα πολυμήχανη, βρήκε αμέσως την
άκρη. Ο συμβεβλημένος υδραυλικός, ο Χασάν, γυναικαδερφός του μπατζανάκη του
ξάδερφου του πελάτη, θα ερχόταν την Κυριακή. Ναι, αυτή την Κυριακή!

Τρέμοντας από συγκίνηση έβαλα το τσάι στη φωτιά εκείνο το
πρωί. Επιτέλους, το διαμέρισμα 8 θα αποκτούσε ζεστό νερό. Κι εκείνο το
τραπεζάκι που ένα μήνα τώρα έχουμε ακέφαλο και παραμελημένο στην άκρη του
κήπου, θα έβρισκε, επιτέλους, το μάστορά του. (Το Μικρό Αφεντικό ήταν εξ' αρχής κατηγορηματικό: «τι εννοείς να το βιδώσουμε εμείς; Τον υδραυλικό τι τον
έχουμε;»)