12. το στρίψιμο της Βίδας (παρτ θρι kai teleutaio)

Κι
όμως, υπήρξα αδικαιολόγητα δύσπιστη, καλοσυνάτε αναγνώστη μου. Γιατί την
επόμενη μέρα οι βοηθοί ήρθαν. Κάθισαν, ήπιαν τον καφέ τους, έφαγαν το καρπούζι
τους, ήπιαν το τσάι τους, με ρώτησαν τι έκανα στη χώρα μου τη Βουλγαρία (Γκρις,
Γιουνανιστάν!), α, Ρωσίδα είσαι, (ε ναι, 2 μέτρα ξανθιά γαλανομάτα τι άλλο θα
‘μουνα; Γιουνάν, λέω, Γιουνάν!), α, Ρουμάνα μήπως; Ναι, Ρουμάνα. Θέλετε τώρα να
δείτε λίγο τα υδραυλικά στο 8; Αααα, ναι, σωστά, καλά που μας το θύμησες, πάμε.
Αλληλούια! λέω, αλλά αυτή τη φορά ήμουν αδικαιολόγητα αισιόδοξη. «Δεν είναι
τίποτα, δεν είναι τίποτα, να, ένα λαστιχάκι εδώ πρέπει ν’ αλλάξουμε, δυο λεπτά
δουλειά!» «Τέλεια! …. Πού πάτε καλέ;;». «Τι πού πάμε; Ααα, όχι, δε μπορούμε
τώρα, δεν έχουμε λαστιχάκι μαζί. Άσε που δεν κάνει να δουλεύεις με γεμάτο
στομάχι.» «….» «Θα έρθουμε, όμως, το βράδυ, μετά τη δουλειά, τι ώρα σχολάς;»
«…(εισπνοή-εκπνοή) … ( εισπνοή-εκπνοή) … (έλα, μπορείς, θα τα
καταφέρεις!) … κυρία Γκιουλτεεεεεεεέν!!»

Η
καλή μου η Γκιουλτέν τα οργάνωσε όλα. Ορμήνεψε τη Ρεϊχάν να μην κουνήσει ρούπι
το βράδυ από δίπλα μου και να μην επιτρέψει τίποτα ανεπανόρθωτο να συμβεί στην
τιμή μου. Ε, όχι να τη δώσουμε σε βοηθό υδραυλικού, αν είναι γιατί δεν έπαιρνε
(όχι έτσι, με την καλή έννοια – την άλλη καλή έννοια, ξεκόλλα πια!) τον
μικραδερφό μου που έχει και μαγαζί δικό του; («Μα δεν καταλάβατε, δεν είναι το
θέμα μου ποιος θα με πάρει, το θέμα μου είναι ποιος θα φτιάξει το ζεστό νερό
στο 8!» «Σσσς εσύ, δεν ξέρεις!» «Μάστα.»). Η Ρεϊχάν, με τη σειρά της, φρόντισε
να ξετρυπώσει κάτι βίδες και να με βοηθήσει να μεταφέρουμε το αποκεφαλισμένο
τραπεζάκι σε κεντρικό σημείο, έτσι ώστε να είναι όλα έτοιμα, από τη μια για την
αποκατάσταση της ζημιάς και από την άλλη για τον απαραίτητο αντιπερισπασμό. Αυτό
που δεν προβλέψαμε είναι ότι οι βοηθοί του συμβεβλημένου υδραυλικού, που
καταφθάσανε το βράδυ με μπύρες και φιστίκια (α, εγώ είχα κεράσει τσάι και καφέ,
ήταν η σειρά τους) δε θα είχαν μαζί τους κατσαβίδι. Ούτε κάβουρα για ν’
αλλάξουν το λαστιχάκι, αλλά δεν είχε σημασία, έτσι κι αλλιώς φέρανε καταλάθος
λαστιχάκι νούμερο 5 αντί για 6, οπότε η επιστροφή τους την άλλη μέρα (την άλλη
βδομάδα, τον άλλο μήνα, τον επόμενο χρόνο) ήταν αναπόφευκτη. Κάπου εκεί,
ευγενικέ μου αναγνώστη, ένιωσα να ξεχειλίζει ο κουβάς, να πιάνει βαθύ κόκκινο ο
διακόπτης, τα λυσσάνε τα καμπανάκια, να καλπάζει προς το μέρος μου το
εγκεφαλικό, δεν αντέχω πια η Ρουμάνα, φέρτε μου έναν κάβουρα, ένα μπουλόνι, μια
βαριοπούλα κάτι, θα τα φτιάξω εγώ τα γαμο-υδραυλικά!

Δεν
τα έφτιαξα. Ούτε πληροφορήθηκα αν το 8 απέκτησε ζεστό νερό κάποια στιγμή μες
την επόμενη σεζόν. Όμως το επόμενο πρωί αγόρασα το πρώτο μου κατσαβίδι.
Αναποδογύρισα το τραπέζι, άπλωσα όμορφα-όμορφα τις βίδες και άρχισα να τις
σπρώχνω ευγενικά μια-μια στις τρυπούλες τους, στρίβοντας απαλά τα κεφαλάκια
τους, στην αρχή με το χέρι, μετά με το κατσαβίδι, μέχρι να νιώσω να
αντιστέκονται στην τρυφερή πίεση του εργαλείου μου και να βεβαιωθώ πως φτάνανε
όσο βαθιά έπρεπε, προσέχοντ…

«Τι
κάνεις εκεί;;!!» Όχι, όχι, όχι, φτού! Το Μικρό Αφεντικό! «Δεν είναι αυτό που
νομίζετε, να, εγώ… το τραπέζι, δηλαδή, εεε… ο υδραυλικός… δηλαδή οι
βοηθοί… κατσαβίδι δεν… εεε…» «Δε σου πα βρε κορίτσι μου ότι αυτό δεν
είναι δική σου δουλειά; Να, κάτι σαν κι εσένα χαλάνε την πιάτσα! Δε μου λες, τι
θα κάνουν δηλαδή οι μάστορες για να ζήσουν, κλέφτες θα γίνουν;»

«Ξέρω
μια θέση pool-girl που
αδειάζει οσονούπω εδώ κοντά, θέλετε να ρωτήσετε τον υδραυλικό αν
ενδιαφέρεται;», είπα το βράδυ στον ύπνο μου – κι εκείνος, έμεινε σιωπηλός.