Πέρασα το σαββατοκύριακο με το τρίχρονο ανιψάκι μου. Το οποίο έβλεπα για πρώτη φορά. Και με το οποίο αλληλοερωτευτήκαμε. Ε, λοιπόν,
αυτού του τύπου τα μωρά δε θα έπρεπε να κυκλοφορούν ελεύθερα.
Διευκρινήσεις:
*Με τα παιδιά (κάτω των 15) δεν τα πάω
καθόλου καλά, είναι γνωστό. (εγώ, αυτά μια χαρά τα πάνε μαζί μου)
*Έχω γύρω στα 10 (πέντε πάνω – πέντε κάτω) ανίψια, όλα από
ξαδέρφια – ευτυχώς, γιατί αν ήταν από αδέρφια θα σήμαινε ότι α) ο αδερφός μου
θα ήταν πολύτεκνος και θα είχε φωτογραφία του σε εκείνα τα άθλια περιοδικάκια
που μοιράζουν έξω από εκκλησίες, με τις εν χριστώ «ευτυχισμένες» οικογένειες
χωραφά (αν δεν έχετε δει ποτέ χάνετε!), και β) ως εκ τούτου θα του είχα κόψει
την καλημέρα.
*Τα περισσότερα από αυτά τα ανιψάκια τα έχω δει από μία έως
καμία φορά και δεν έχω καμιά κάψα να δω/ξαναδώ.
Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, συνεχίζω.
Το συγκεκριμένο σκατό (σκατό, σκατό, σκατό! – για τη maskou ;p) είναι αυτό το επικίνδυνο
είδος δείγματος δωρεάν σε ελκυστική συσκευασία που θέλει (και μπορεί) να σε
πείσει να πάρεις όλο το πακέτο. Δεν έχω ξαναδεί τόσο ύπουλο μάρκετινγκ. Δεν είμαι σίγουρη για το τι ακριβώς
σημαίνει ο όρος below the line promotion,
αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση ήταν below
the belt εκατό τοις εκατό.
Σα να μην έφταναν τα
κλασικά τερτίπια που χρησιμοποιεί ανέκαθεν η φύση για να σε πείσει να συμπαθήσεις
και να προστατέψεις αυτή την παραγωγικά άχρηστη πληθυσμιακή μερίδα, ετούτο εδώ ήταν
εκτός από χαριτωμένο, αρκετά ανήσυχο για να μην είναι βαρετό και αρκετά ήσυχο
για να μη σε ζαλίζει, αρκετά χαρούμενο για να σε κάνει να χαμογελάς και αρκετά έξυπνο
για να μην είναι χαζοχαρούμενο, αρκετά πονηρό για να σε ξαφνιάζει και αρκετά
γλυκό για να σε κερδίζει, αρκετά περίεργο για να σου δημιουργεί μια αίσθηση
αισιοδοξίας και αρκετά καλοπροαίρετο για να σου δημιουργεί μια αίσθηση
(πραγματικά ανεξήγητη) περηφάνιας!
Το καλό είναι ότι είμαι
αρκετά αντιδραστική για να αντιστέκομαι στο ύπουλο μάρκετινγκ. Το κακό είναι ότι
δεν έχω διαπιστώσει σε τι βαθμό πετυχαίνει αυτή η αντίσταση υποσυνείδητα και
μακροχρόνια. Το άλλο καλό είναι ότι πέρασα ένα όμορφο σαββατοκύριακο με ένα
χαριτωμένο διαολάκι που, δόξα τω Τεράστιο Ιπτάμενο Θερμός, δε χρειάστηκε να πάρω
μαζί μου σπίτι. Το άλλο κακό είναι ότι μόλις έκανα ένα ποστ για μωρά. Μπρρρρ!
Βρε μπας κι έχει δίκιο
ο thios κι εγώ δεν είμαι εγώ;
lydia