The Perks Of Being A Wallflower

Κι
όμως, υπήρξα αδικαιολόγητα δύσπιστη, καλοσυνάτε αναγνώστη μου. Γιατί την
επόμενη μέρα οι βοηθοί ήρθαν. Κάθισαν, ήπιαν τον καφέ τους, έφαγαν το καρπούζι
τους, ήπιαν το τσάι τους, με ρώτησαν τι έκανα στη χώρα μου τη Βουλγαρία (Γκρις,
Γιουνανιστάν!), α, Ρωσίδα είσαι, (ε ναι, 2 μέτρα ξανθιά γαλανομάτα τι άλλο θα
‘μουνα; Γιουνάν, λέω, Γιουνάν!), α, Ρουμάνα μήπως; Ναι, Ρουμάνα. [...]

Πριν
η τσαγιέρα σφυρίξει τρεις φορές, ακούω αυτοκίνητο να σταματάει πίσω από το
μικρό μας κουζινοκυλικείο. Πετάγομαι έξω, ενθουσιώδη μου αναγνώστη, και
ταυτόχρονα α) ακούω το τσάι να χύνεται, β) νιώθω κάτι να περνάει σφαίρα κάτω
από τα πόδια μου με κατεύθυνση την πισίνα και γ) βλέπω το αυτοκίνητο να ξαναβάζει
μπρος και να φεύγει. Μέχρι να συνέλθω από τα [...]

Έσφιξαν
πάλι οι ζέστες, λαμπερέ μου αναγνώστη,
και να ‘μαι πίσω στο ήσυχο, μικρό μας, θέρετρο. Νοερά, όπως ακριβώς θα έρθεις τώρα
κι εσύ, θες δε θες. Δε θυμάμαι που σε είχα αφήσει είναι η αλήθεια και μη μου
πεις να πάω πίσω να κοιτάξω, όχι, θα σε ξαναπιάσω από κει που θέλω εγώ. Πρέπει,
άλλωστε, κάποια στιγμή να [...]

Είναι ένα όμορφο ζεστό βράδυ στο μικρό μας θέρετρο, το 14ωρό μου έχει επίσημα τελειώσει, η μαμά από τη Μπούρσα μου έχει τηγανίσει φρέσκο ψαράκι για βραδινό (α, όλα κι όλα, παράπονο δεν έχω, τέτοια περιποίηση ούτε που τη φανταζόμουν, σχεδόν κάθε βράδυ η κόρη έρχεται και με τραβολογάει γελώντας, η [...]

1 μεγάλο κουτί νεσκαφέ 32 ηλιόσποροι που έχω κλέψει απ’ τη Γκιουλτέν για να φυτέψω στο μπαλκόνι όταν γυρίσω σπίτι 1 καλάθι για άπλυτα που διπλώνει και γίνεται τοσοδούλι (χωρίς τα άπλυτα) – δώρο της Ρεϊχάν 1 βαλιτσάκι κολατσιού με καλλυντικά-που-ποτέ-δε-θα-χρησιμοποιήσω 2 βρεγμένα μπικίνι 1 σαμπουάν [...]

Το καλό ήταν ότι ήξερα πια από πρώτο χέρι τα πλεονεκτήματα και τα κουσούρια του κάθε διαμερίσματος. Έτσι, αν για παράδειγμα ο Πελάτης Α. μου έλεγε «μα τρέχει το καζανάκι όλη νύχτα και δε μπορούμε να κοιμηθούμε» μπορούσα να του πω ότι δε θα έπρεπε να παραπονιέται γιατί συγκεκριμένα η κρεβατοκάμαρα [...]

Το ρεπό δεν ήταν απλή υπόθεση στο μικρό μας θέρετρο. Για την ακρίβεια δεν ήταν καθόλου υπόθεση. Οι συνδικαλιστικές προσπάθειες της Γκιουλτέν είχαν μεν αποφέρει καρπούς, τους οποίους, δε, καταβρόχθιζε ολομόναχη λαίμαργα κάθε Κυριακή στο διαμέρισμά της στην πόλη. Εγώ, όπως ξέρεις, διαμέρισμα στην πόλη δεν είχα, ούτε μπερμπάντη άντρα [...]

Τα πιτσιρίκια, ως γνωστόν, δεν τα ξεφορτώνεται κανείς εύκολα (υποσχέσου μου ότι θα προσπαθήσεις να το θυμηθείς αυτό πριν αναρωτηθείς ξανά μήπως κάποια στιγμή θελήσεις ένα παιδί, εντάξει;). Τρία τέρμηνα πέρασαν, κι εγώ ακόμα σαν σε όνειρο, έξω από το Ίντερνετ Καφέ ν’ αναρωτιέμαι πώς θα συνεχίσω και για πού, κι [...]

Ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα -φαινομενικά, γιατί η απόφαση είχε παρθεί, το σχέδιο είχε συλληφθεί, η Σύνεση είχε κλειστεί μαζί με τον Πανικό δεμένη χειροπόδαρα στη ντουλάπα που επιτέλους έβρισκε ένα λόγο ύπαρξης- άρχισα γύρω στις 9.30 την καθιερωμένη νυχτερινή μου ιεροτελεστία μέσα σε ένα σιωπηρό, εσωτερικό αναβρασμό. Πότισα το [...]

Από τη μέρα εκείνη και μετά ο Άνθρωπος Χαμόγελο περνούσε συχνά-πυκνά από τα Eser Aparts… Για να με ενημερώσει για τις εξελίξεις ως προς την άφιξη των φίλων του, για μια βουτιά στην πισίνα, για μια λεμονίτα, για ένα απλό, ταπεινό γεια βρε αδερφέ. Κι όταν πια η οικειότητα επετεύχθη σε [...]