The Perks Of Being A Wallflower

Ο Γιος του Γείτονα ήρθε μια μέρα στη ρεσεψιόν – με το καουμπόικο καπέλο του να σκιάζει το ηλιοκαμένο του, σχεδόν παιδικό πρόσωπο, προφυλάσσοντας ζαβολιάρικα τα μάτια του από το εξερευνητικό μου βλέμμα που μάταια αναζήτησε εκεί σημάδια για το μυστηριώδη λόγο της επίσκεψης – συνοδευόμενος από έναν τύπο όλο χαμόγελα. [...]

Οι πρώτοι μας πελάτες ήταν Αμερικάνοι. Κατέφθασαν με το βανάκι της εταιρείας κι είχαν ήδη απ’ όλα. Παιδάκια, γιαγιάδες, καπελάκια-σουβενίρ, τι-σερτ I love turkey, βαλίτσες που θα τους έβγαζαν για κάνα εξάμηνο… Και θα μου ‘κανε μεγάλη εντύπωση το πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί σε ένα τουρκικό παραθεριστικό μπλόκ στη Μέση [...]

Ευτυχώς ο ρόλος μου ως πουλ γκερλ δε δέχτηκε κανένα χτύπημα. Αντιθέτως, η Γκιουλτέν είχε δηλώσει εξ αρχής υψοφοβία, ακροφοβία και πισινοφοβία – όλες αυτές οι φοβίες γιατρεύτηκαν βέβαια αργότερα, όταν βλέποντας το φοβερό μου ζήλο να υπηρετήσω τα καθήκοντά μου, αυτά που μου είχαν επιτέλους επιτραπεί χωρίς ν’ αναγκαστώ να [...]

Τα καθήκοντά μου αποτελούνταν από χρέη ρεσεψιονίστ, πουλ γκερλ, αποκλειστικού (μέχρι, γουάξ ον, γουάξ οφ, να περάσω συγκινημένη την τέχνη μου στην Αζιμέ) παρασκευαστή φραπέ, και πυροσβέστη.

Για τη ρεσεψιόν κατάλαβα απ’ την αρχή ότι έπρεπε να δώσω μάχη. Όσο κι αν έτρεχα, όσο κι αν προσπαθούσα, [...]

Το αυτοκίνητο του Μικρού Αφεντικού χάθηκε στη γωνία, κι εγώ, σφιχταγγαλιασμένη με τη βαλίτσα μου μπροστά στο κουβούκλιο-ρεσεψιόν, έμεινα ν’ ατενίζω χαμένη την καινούρια μου δουλειά, το καινούριο μου σπίτι, το ολοκαίνουριο καλοκαίρι μου. Μια στιγμή αναποφασιστικότητας ήταν αρκετή για τον Πανικό, που με μια αριστοτεχνική κίνηση, ρίχνει τον Ενθουσιασμό στην [...]

Η Ρεϊχάν πρόσεχε το σπίτι του Μεγάλου Αφεντικού -Ινδοαμερικάνος που αποφάσισε να κάνει μπίζνες στην Τουρκία, ο καημένος χαμπάρι δεν έπαιρνε, και πού να πάρει, δηλαδή- όσο εκείνος έλειπε. Μια μέρα ήρθε με τα παιδιά της να μείνει σε ένα από τα aparts, ε ποτέ δε θα γεμίσουν όλα, σκέφτηκε ο [...]