|
|
Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
Κυριακή απόγευμα, κατά τις 5, ξεκινήσαμε με το Γιώργο για το Καλλιμάρμαρο. Στο Ζάππειο πετύχαμε και τον Κώστα και μετά από κανένα δεκάλεπτο ήμασταν έξω από το Στάδιο ακριβώς την ώρα που άνοιξαν οι πόρτες και ο μαζεμένος κόσμος άρχισε να μπαίνει.
Υπ ευθύνη μου κατευθυνθήκαμε στην αρένα και όχι στις κερκίδες (πρώτη φορά θα δω REM. Να μη το χαρώ;). Άραγμα κάτω για κανένα δίωρο κατά τη διάρκεια του οποίου ο Παναθηναϊκός με εκπληκτική εμφάνιση συνέτριψε στο ντέρμπυ της αγωνιστικής με 2-0 το Λεβαδειακό!!! Τα ζώα ήταν κολλημένα στο ραδιοφωνάκι λες και θα έχαναν τον τελικό του mundial. Δε λες καλά όμως γιατί αλλιώς ο Κώστας δύσκολα θα απέφευγε το ξύλο. Θα διαφωνήσω όμως εδώ με το Γιώργο. Ο Κώστας ακροβατούσε ανάμεσα στο να φάει ξύλο και στο να παίξουμε όλοι μαζί ξύλο για την πάρτη του.
Μετά από τρεις ώρες αναμονή οι C-Real βγήκαν στη σκηνή. Ανέλπιστα καλός ήχος, setlist βασισμένο στο Ινβάιν (Θέλω Να Σε Έχω, Ξέχασέ Το, Μια Φωνή (Ινβάιν) – έχω μιλήσει σε προηγούμενο άρθρο μου γι αυτό το cd), μια πιο rock ενορχήστρωση στο "Αν Δεν Σε Ξαναδώ", και το πολύ γνωστό τους "With Or Without You". Ο κόσμος περισσότερο πήρε μπρος στο (ξενέρωτο και άνευ ουσίας για έμενα) "Επικίνδυνα Σε Θέλω". Πολύ καλή εμφάνιση και σίγουρα όχι η χειρότερη της βραδιάς.
Μισή ωρίτσα αργότερα η Gabriella Cilmi βρήκε στη σκηνή. Αδιαφορία, άγνωστα τραγούδια, το καλύτερο τραγούδι του Justin Timberlake (Cry Me A River) σε διασκευή, Sweet About Me (αυτό είναι το γνωστό τραγούδι της – περισσότερο για chill out καφετέρια), και για το τέλος ηχητική και αισθητική δολοφονία του "Whole Lotta Love" των Led Zeppelin. Αίσχος.
Η δεσποινίς ανύπαρκτη τελείωσε ακριβώς την ώρα που σε ένα άλλο παιχνίδι της αγωνιστικής ο Ολυμπιακός έπαιζε με κάποιο ΑΕΚ (Καλώς τα τα παιδιά….2-0) και ήδη ο κύριος Κύρος είχε κάνει τα μαγικά του. Hands free ενώ δεκάδες άμουσοι δεκαπεντάρηδες (ίσως να λέω και πολλά) συνωστίζονταν μπροστά στη σκηνή για τους Kaiser Chiefs.
Προσωπικά ξέρω μόνο δυο τραγούδια τους (Ruby, Nananananana) και δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα. Εξ άλλου το δεύτερο δεν το παίξανε. Μουσική σε στυλ Placebo (όλα τα τραγούδια σχεδόν ίδια), με highlight της εμφάνισης τη στιγμή που ο τραγουδιστής τους σκαρφάλωσε στην κολώνα για να τραγουδήσει από εκεί.
-Κώστας: Τι θα γίνει αν πέσει;
-Εγώ: Δε θα βγουν οι REM για το μαλάκα.
Αποχώρηση μετά από μισή ώρα περίπου. Τους περίμενα περισσότερο συγκρότημα και όχι ένας καλός τραγουδιστής – showman και 3-4 άλλοι να κουνάνε τις κιθάρες.
Το setlist τους τέλειωσε με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου στο παιχνιδάκι εκείνο που προανέφερα. Η διακοπή ανάμεσα στους Kaiser Chiefs και τους REM ήταν αρκετή ώστε να ακούσω ότι κάποιος Darco ξαναέκλεισε κάποιων το σπίτι και ότι κάποιος Diogo συνέχισε το δικό του πάρτι στην Superleague.
Ο κόσμος έχει αρχίσει να αραιώνει. Ποιοι είναι αυτοί οι REM που θα κάτσουμε να τους ακούσουμε;;;;; Πλησιάζουμε τη σκηνή και με άριστη οπτική περιμένουμε. Ο Γιώργος εξαιτίας αυτής της μετακίνησης έχασε την ευκαιρία να ξαναδεί τον Κώστα να πηγαίνει για πατατάκια.
11 παρά τέταρτο και οι REM είναι μπροστά μας. Δεν έπεσα μέσα στις προβλέψεις μου καθώς το "What's The Frequency, Kenneth?" έρχεται 2ο στο setlist ενώ το περίμενα πρώτο. Setlist μοιρασμένο ανάμεσα στο πολύ καλό (και ιδιαίτερα συναυλιακό από ότι έδειξε) Accelerate (Living Well Is the Best Revenge, Man-Sized Wreath, Hollow Man, Horse to Water, Supernatural Superserious), και στα τραγούδια που έκαναν διάσημο το γκρουπ.
What's The Frequency, Kenneth? – Και μπαίνουμε για τα καλά στο ρυθμό της συναυλίας
Drive – Δε το περίμενα βλέποντας το setlist της προηγούμενης τους συναυλίας στην Ιταλία
(Don't Go Back To) Rockville – Ο μπασίστας Mike Mills παραλαμβάνει το μικρόφωνο από τον Michael Stipe που γυρνά στα φωνητικά
The Great Beyond – Μήνυμα στο κινητό μου από ΑΕΚτζη φίλο μου "Τελικό 2-0. Καλύτερος παίχτης Κύρος Βασσάρας." Προφανώς της ΑΕΚ θα εννοούσε αλλά τι να κάνουμε, ακόμα κι έτσι κερδίσαμε.
The One I Love – Ο Stipe έχει κατέβει και τραγουδά αγκαλιασμένος με τον κόσμο.
Losing My Religion – Με όλους τους άμουσους που προανέφερα να αποχωρούν. Γιατί να κάτσουν άλλωστε; Δε θα ξαναβγούν οι Kaiser Chiefs. ΖΩΑ.
Let Me In – Με το γκρουπ μαζεμένο όλο γύρω από ένα πιάνο για το τραγούδι που είναι αφιερωμένο στον Kurt Cobain
Imitation Of Life – C'mon, c'mon on no one can see you cry φωνάζει όλο το στάδιο ενώ το γκρουπ αποχωρεί πριν τα encore It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)
Man On The Moon – Mott the Hoople and the Game of Life….. Ηδονή……
Πότε πέρασαν 90 λεπτά; Η ώρα έχει πάει κοντά δωδεκάμισι όταν ξεκινάμε να φύγουμε. Πόδια δεν υπάρχουν σε κανένα από εμάς, μετά βίας περπατάμε. Το μηχανάκι του Γιώργου μας οδηγεί μέσα από ανάποδους μονόδρομους σε μια άδεια Καβάλας (τρέμω στην ιδέα του τι γινόταν στην Πανεπιστήμιου, την Αγίου Κωνσταντίνου και τη Λένορμαν) και από εκεί κατευθείαν για Hot dog στο Περιστέρι. Κατά τις μιάμιση είμαι σπίτι για να ετοιμάσω βαλίτσες για το ταξίδι την άλλη μέρα για Χίο (από όπου γράφω και το άρθρο αυτό).
Το γκρουπ για εμένα απέδειξε γιατί είναι το κορυφαίο σύγχρονο στο χώρο του rock. Γιατί ακόμα και χωρίς δικό του κόσμο από κάτω (η δωρεάν είσοδος προσέλκυσε πολλούς άσχετους), ακόμα και σε μια ψιλοέκτακτη εμφάνιση έκτος περιοδείας απέδειξε ότι έχει τα τραγούδια και την ποιότητα να κάνει ένα live πολύ πάνω από τα standard των αρπαχτών που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.
Ο ήχος ήταν εξαιρετικός καθ όλη τη βραδιά (προσφέρεται γι αυτό και η ακουστική του Σταδίου), οι vj του MTV ψιλοεκνεύρησαν, ο Stipe μόνο μια φορά ανέφερε το όνομα MTV, αλλά ο χώρος είναι ακατάλληλος για συναυλίες. Δεν υπήρχαν καντίνες, τουαλέτες και περίπτερα για ενθύμια αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι δεν μπορείς να βγεις εύκολα σε περίπτωση που (χτύπα ξύλο) πιάσει μια φωτιά. Κάναμε κοντά μισή ώρα να βγούμε και υπήρχε πολύς κόσμος πίσω μας ακόμα.
Μακάρι πάντως το MTV να φέρει κι άλλα δυνατά ονόματα στην Ελλάδα. Οι Pink Floyd δε θα έρθουν (στο τσακ γλύτωσε τη μπουνιά ο Γιώργος προχθές) αλλά υπάρχουν κι άλλα ονόματα που περιμένουμε.
Posted by Johnny Guitar
Το θυμόμουν… Σε ανύποπτο χρόνο, ο Γιάννης είχε αναφέρει τα συγκροτήματα που του είχαν μείνει να δει live… Μετά τους Metallica πέρυσι.. Συγκεκριμένα, είχε πει ότι οι συναυλίες τελείωσαν γι' αυτόν.. Χαχαχα!!! Όπως έχω πει και έχω γράψει στο παρελθόν, δεν κόβονται φίλε οι συναυλίες!!
Ο Γιάννης, λοιπόν, είχε πει ότι ήθελε να δει τους Pink Floyd (κατάρα σε μένα για αυτό που είπα χθες για τον Richard Wright - πλάκα έκανα Γιάννη!!) και τους R.E.M… Οπότε, όταν διάβασα (σχετικά πρόσφατα) ότι το MTV θα τους έφερνε στην Ελλάδα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν…. ότι θα πάω! Το δεύτερο, να το πω στον Γιάννη: ''Έλα ρε, έρχονται οι R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο, free!!''. Κόκκαλο ο Γιάννης..
*φίλε, ακόμα και τώρα πιστεύω ότι αν δεν σου το έλεγα, το πιθανότερο θα ήταν να μην το μάθαινες!! Όπως και να 'χει, δεν σε χάλασε καθόλου!! Άντε, πάντα τέτοια νέα να σου 'χω!!
Για μένα οι R.E.M. είναι ένα πολύ καλό συγκρότημα, το οποίο όμως δεν κατάφερε ποτέ να γίνει τεράστιο.. Έχει όμως τραγούδια που έχουν κερδίσει θέση στα καλύτερα τραγούδια ever.. Απλά.. Και ναι! Θα πλήρωνα για να τους δω..
Η μέρα της συναυλίας έφτασε! Εγώ έχω ήδη παραχωρήσει το εισιτήριο διαρκείας μου στον Θοδωρή για να δει την Πανάθα με κάποιον άλλον.. Ο Γιάννης έχει ήδη θυσιάσει το ντέρμπι γαύρου-αεκ.. Αυτό θα έλειπε! Στην διάρκεια της ημέρας ψήνω τον Κώστα να έρθει και αυτός, έτσι, για την εμπειρία και τον χαβαλέ! Δεν ήθελε και πολύ..!!
17:00 περίπου φεύγουμε με τον Γιάννη για να συναντηθούμε στο Σύνταγμα με τον Κώστα και από κει να πάμε στο Καλλιμάρμαρο… Ο κόσμος που είχε μαζευτεί ήταν αρκετός.. Με το που φτάσαμε άνοιξαν οι πόρτες, οπότε ούτε περιμέναμε, ούτε τίποτα.. Σε λίγα λεπτά είχαμε βρει ένα σημείο στην αρένα, λίγα μέτρα από την σκηνή, και είχαμε αράξει… Όπως αναφέρει και ο Γιάννης, η δωρεάν είσοδος προσέλκυσε κόσμο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήταν εκεί.. Whatever… Δεν θα ασχοληθώ με αυτό..
Στην διάρκεια της αναμονής για να ξεκινήσει η συναυλία, ο χαβαλές έφτασε σε… επικίνδυνα σημεία!! Οι ατάκες έπεφταν βροχή (τι να πρωτοθυμηθώ!!!), ο Κώστας ακροβατούσε ανάμεσα στο να τον δείρουν ή να τον δείρουν, ανά διαστήματα ακούγαμε και την Πανάθα (το γκολ του Ρουκάβινα πρέπει να το άκουσαν και στις εξέδρες του Καλλιμάρμαρου!!).
Την συναυλία (ή για να είμαστε πιο ακριβείς, το show) άνοιξαν οι C-Real.. Μάλλον καλοί, με καλό setlist.
Στην συνέχεια, βγήκε η Γκαμπριέλα Κίλμι (??).. Είχε ένα γνωστό τραγούδι (δεν το ήξερα, ο Γιάννης το είχε ακούσει), αλλά κέρδισε τον κόσμο όταν τραγούδησε το ''Cry me a river'' και ειδικά όταν είπε το ''Whole lotta love''.. Καλή, αλλά λίγο άσχετη με το όλο πρόγραμμα..
Τέλος, βγήκαν οι Kaiser Chiefs.. Ένα συγκρότημα που τελικά έχει αρκετούς θαυμαστές στην Ελλάδα.. Καλοί πρέπει να ήταν και αυτοί, αλλά το στυλ μουσικής τους απλά μου είναι αδιάφορο.. Έπαιξαν μόνο 30 λεπτά (καλό για μας – τον Γιάννη και μένα- κακό για όσους ήθελαν να τους ακούσουν..).
*το προ-R.E.M. πρόγραμμα μας ήταν αδιάφορο, οπότε δεν θα ασχοληθώ ούτε εγώ, ούτε ο Γιάννης (πιστεύω) με αυτό..
Και η ώρα για να δούμε τους R.E.M. έφτασε… Ο Γιάννης μας παίρνει να πάμε πιο κοντά στην σκηνή, σε μάλλον ''κακό'' χρονικά σημείο… Κρίμα!! Το καλό είναι ότι εκεί που πήγαμε βλέπαμε καλύτερα!
Οι R.E.M. βγήκαν στην σκηνή και το πάρτυ ξεκίνησε!! Όπως λέει και ο Γιάννης στο προηγούμενό του post, δεν περιμέναμε να παίξουν πολλά κομμάτια.. Και σίγουρα, δεν περιμέναμε να παίξουν 90 (παρά λίγο) λεπτά!! Ο ήχος πολύ καλός, το Καλλιμάρμαρο σχεδόν γεμάτο, ο κόσμος μέτριος (τα κακά της τζάμπα εισόδου) και οι R.E.M. καταπληκτικοί!!! Το setlist τέλειο! Μόνο το ''Everybody hurts'' δεν παίξανε από τα γνωστά τους, αλλά όπως θα συμφωνούν πολλοί, δεν είναι για συναυλίες…
Ο Michael Stipe εξαιρετικός! Τρομερή ενέργεια, τρομερή κίνηση… Απλά άψογος! Πανικός επικράτησε (όπως αναμενόταν) στα ''The one I love'' και ''Losing my religion''. Στο τέλος του τελευταίου μάλιστα, αρκετοί ξεκίνησαν να φεύγουν, αποδεικνύοντας το ότι μόνο αυτό το τραγούδι ήξεραν και μόνο αυτό περίμεναν να ακούσουν.. Κακώς (για αυτούς), πολύ καλύτερα για μας (που ξαφνικά βρεθήκαμε με άνεση χώρου λίγα μέτρα πριν την σκηνή!!).. Πάντως, μέχρι το τέλος, το Καλλιμάρμαρο εξακολουθούσε να δείχνει γεμάτο!!!!
Κάποια στιγμή, οι R.E.M. τελειώνουν και αφήνουν την σκηνή.. Θα περιμέναμε encore? Η απάντηση ήρθε μόνη της με πολύ ωραίο και εντυπωσιακό τρόπο!! Οι οθόνες στην σκηνή έδειξαν ένα χαρτί με την setlist της συναυλίας.. Και ένα χέρι ξεκίνησα να γράφει:
''E N C O R E ? '' ''T H E L E T E K I A L L O ? ? '' .
Αλήθεια, χρειαζόταν απάντηση?? Το encore λοιπόν, περιλάμβανε 3 ακόμα τραγούδια, μεταξύ των οποίων το ''It's the end of the world as we know it'' και το αγαπημένο του Γιάννη ''Man on the moon''..
Στο τέλος, οι R.E.M. μας χαιρέτησαν και εισέπραξαν το παρατεταμένο χειροκρότημα ΟΛΩΝ μας!! Τους ευχαριστούμε για το υπέροχο live που μας προσέφεραν.
Γιάννη, άντε και στους Monster Magnet τώρα!!! 12 και 13 Δεκεμβρίου παίζουνε!
*Α, μην το ξεχάσω… Ο αλήτης ο Stipe μας έβρισε χυδαία… Μας είπε ''fuck''!!! Άιντε, ανίδεα, κομπλεξικά, τρεντόζωα, που σας έβρισε και η Μαντόνα…
Σε ανύποπτο χρόνο
είχα πει ότι τα μοναδικά συγκροτήματα που «καίγομαι» να δω ζωντανά είναι οι Pink Floyd (γιατί ποτέ δεν είναι αρκετή
η μια φορά) και οι REM.
Στις 15 Σεπτεμβρίου
2008, με το θάνατο του Richard Wright, οι Pink Floyd δυστυχώς έπαψαν οριστικά ως
γκρουπ.
Και όμως σήμερα,
20 μέρες μετά, σε λίγες ώρες από τώρα, έφτασε η ώρα για τον Michael Stipe και
την παρέα του.
Σε ένα live δωρεάν,
που θα προσελκύσει πολύ άσχετο κόσμο (να γιατί «εύχομαι» να υπήρχε εισιτήριο),
σε μια εμφάνιση πιθανώς των 6-7 τραγουδιών, με σίγουρα μέτρια ποιότητα ήχου περιμένω να δω το κορυφαίο εν ενεργεία rock συγκρότημα.
Γιατί πιστεύω
πως μπορούν ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες να μας πάνε στο φεγγάρι. (Αγαπημένο
μου τραγούδι τους το Man on
the moon).
Posted by
Johnny Guitar
I can't believe that I believed I wished that you could see….
Now it's time to sing along….
I thought that I heard you sing….
It's the end of the world as we know it and I feel fine….
… εμείς τα βάζουμε τα πέναλτι!!!!
Ανώνυμος Αλκοολικός
Η θεωρία ότι τα αθώα στρουμφάκια προβάλλουν την
κομμουνιστική θεωρία κυκλοφορεί εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ενώ οι συνοδευτικές
θεωρίες συνομωσίας (ότι δηλαδή είναι πράγματι φτιαγμένα έτσι από τους
σοβιετικούς για να έχουν τα παιδιά επαφή με τα κομμουνιστικά ιδεώδη)
αντικρούονται ως υπερβολικές, τα σημάδια ότι, ηθελημένα ή μη, το χωριό των
αγαπημένων ηρώων των παιδικών μας χρόνων είναι στην πραγματικότητα μια
μικρογραφία της ουτοπικής κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αδιάψευστα.
Αρχίζει πρώτα κανείς από το γεγονός ότι το χρήμα απουσιάζει από το
στουμφοχωριό. Οι δουλειές έχουν μοιραστεί στα μισά περίπου στρουμφάκια που
έχουν στερεοτυπικούς ρόλους μέσα στην στρουμφοκοινωνία: ο Προκόπης είναι οι εργάτες,
ο Κηπευτής (farmer) είναι η αγροτική τάξη, ο Ζωγράφος και ο Ντορεμί οι
καλλιτέχνες, ο Λιχούδης ο μάγειρας και ο Ράφτης είναι… ο ράφτης. Όλοι αυτοί
κάνουν ο καθένας τη δουλειά του για όλα τα στρουμφάκια του χωριού χωρίς να ζητά
αντάλλαγμα. Τα άλλα μισά στρουμφάκια είναι παραδείγματα ελαττωμάτων που η
κοινωνία των στρουμφ βλέπει ως αρνητικά.
Ο Χουζούρης έχει την τεμπελιά του, ο Λιχούδης την λαιμαργία, ο Μελένιος τη
ματαιοδοξία. Τα περισσότερα επεισόδια με κεντρικούς ήρωες τέτοιους χαρακτήρες
έχουν ηθικό δίδαγμα το πόσο κακό είναι το αντίστοιχο ελάττωμα για τη
στρουμφοκοινωνία. Και φυσικά το δίδαγμα το εκφράζει πολύ συχνά η συμβουλευτική
φωνή του πάνσοφου Παπαστρούμφ. Ο "κόκκινος πατέρας" όλου του χωριού
που φροντίζει για τη ευημερία αλλά και την ισότητα στο χωριό, είναι ο μοναδικός
αξιωματούχος στο χωριό και ο μοναδικός που αναγνωρίζεται ως κοινωνικά ανώτερος
από οποιοδήποτε άλλο στρουμφάκι. Συγκεκριμένα τα κόκκινα ρούχα του έχουν
εμπνεύσει και το (σχεδόν σίγουρα retro-acronym) S.M.U.R.F. = Socialist Men Under a Red Father.
Παρά την οπτική ομοιότητά του όμως με την επίσης γενειοφόρα φιγούρα του Μαρξ ο
ρόλος του στη στρουμφοκοινωνία είναι ο ίδιος με του Στάλιν.
Η μεγαλύτερη βέβαια απόδειξη για τον παραλληλισμό με το σοβιετικό καθεστώς
είναι ο Σπιρτούλης. Ο Σπιρτούλης είναι ο Τρότσκι. Λέει ότι είναι βοηθός (και
διάδοχος σε ένα επεισόδιο) του Παπαστρούμφ, αν και σε ένα άλλο επεισόδιο κάνει
ένα από τα πραξικοπήματα που έχουν γίνει στο στρουμφοχωριό και γίνεται βασιλιάς
απουσία του Παπαστρούμφ (τα μισά στρουμφάκια διοργανώνουν αντίσταση). Και
φυσικά το κλασσικό πέταγμα του Σπιρτούλη από το χωριό είναι παραλληλισμός με
την εξορία του Τρότσκι.
Και ο Δρακουμέλ; Απλώς ένας κακός μάγος που κυνηγάει τα στρουμφάκια για να τα
φάει; Να τα φάει από ένα σημείο και μετά γιατί στα αρχικά επεισόδια θέλει να
πιάσει έξι από αυτά για να τελειώσει το ξόρκι που θα του επιτρέψει να φτιάξει
χρυσάφι. Έτσι κάποιος μπορεί να δει το Δρακουμέλ σαν ενσάρκωση του καπιταλισμού
που σκοπό έχει να καταστρέψει την ουτοπική κοινωνία των στρουμφ για το κέρδος.
Την Ψιψινέλ μπορούμε να τη δούμε ως το προλεταριάτο-τον εξαρτώμενο εργάτη τον
οποίο εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο(Δρακουμέλ) ώστε να υλοποιήσει τα σχέδιά του.
Και βέβαια υπάρχουν συγκεκριμένα επεισόδια που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς
ως επιχειρήματα. Το επεισόδιο με τα σοκολατένια νομίσματα είναι το πιο συχνά
αναφερόμενο. Ο Δρακουμέλ και η μαμά του στέλνουν το σατανικό σπόρο στην αυλή
του Λιχούδη και φυτρώνει ένα δέντρο με σοκολατένια νομίσματα τα οποία δοκιμάζει
ο Λιχούδης. Μετά αντί να τα μοιραστεί με τα άλλα στρουμφάκια (τι πιο
φυσιολογικό
στην κομμουνιστική κοινωνία) τα θεωρεί δικά του (ιδιοκτησία = καπιταλισμός) και
τα πουλάει στα άλλα στρουμφάκια αντί απαραίτητων γι αυτά εργαλεία (τα βάρη του
Προκόπη, την τσάπα του κηπουρού, τα εργαλεία του Ξεφτέρη). Χωρίς αυτά η
στρουμφοκοινωνία καταρρέει αφού δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα. Η κατάσταση
σώζεται μετά από παρέμβαση του Παπαστρούμφ που εξηγεί στο λιχούδη ότι για την
κατάσταση φταίει η παράλογη ανάγκη του να συγκεντρώσει πλούτο.
Σε άλλο επεισόδιο η αυτόματη μηχανή παραγωγής φαγητού του Ξεφτέρι οδηγεί τα στρουμφάκια
σε υπερκατανάλωση με αποτέλεσμα να εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι
(στρουμφόμουρα). Ακολουθεί πανικός και την κρίση αποτρέπει ο Παπαστρούμφ μετά
από καταστροφή της μηχανής με ένα πενταετές πλάνο… εεε.. δηλαδή με μια
αποθήκη με φαγητό.
Πραξικόπημα στο χωριό γίνεται 2 φορές. Μία από τον Σπιρτούλη και μία από τη
Στρουμφίτα που θέλει να γίνει "Βασίλισσα για μια μέρα". Και τα δύο
καταλήγουν σε μάχη που όμως σταματά ο Παπαστρούμφ βάζοντας τέλος σε ιδέες περί
βασιλείας.
Η Στρουμφίτα τί ρόλο παίζει; Είναι πλήρως εξισωμένη στο Στρουμφοχωριό, αν και
είναι το αντίθετο φύλο και προφανώς τα Στρουμφάκια μοιράζονται και αυτή και
αρκούνται με μία όπως και τους φυσικούς πόρους, φαγητό κτλ.
Επίσης, το παρακάτω γίνεται πιο εμφανές στο Αγγλικό Version. Όλα τα στρουμφάκια αναφέρονται
το ένα στο άλλο κολλάνε από πίσω το 'Smurf' πχ Papa Smurf, Handy Smurf, Brainy Smurf, Farmer
Smurf, Painter Smurf. κάτι σαν το 'Comrade Stalin' δηλαδή.
Τέλος να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε πίστη σε θρησκεία ή κάτι άλλο
στο Στρουμφοχωριό, Συνεπώς ούτε Ιερατείο και ναοί, και "Παπάς"
Στρούμφ.
Posted by Johnny Guitar
ΥΓ: Ειναι το πρωτο post που δεν ειναι δικό μου αλλα αντιγραφή απο άλλο ιστότοπο. Απλά είναι το πιο πλήρες που εχω δει για το συγκεκριμένο θέμα
Η νέα αγωνιστική περίοδος ξεκίνησε για τα καλά.. Μαζί ξεκίνησαν και τα κωμικά σκηνικά!! Από που αλλού? Από την ομάδα με σήμα το κεφάλι!!
Η αρχή έγινε την πρώτη μέρα του Αυγούστου, όταν και έγινε η κλήρωση για τα προκριματικά του Champions League.. Η κληρωτίδα έβγαλε αντίπαλο του Ολυμπιακού τον νικητή του ζευγαριού ''Ραπίντ Βιέννης – Ανόρθωση''… Με την Ανόρθωση να έχει ρίξει 3 γκολ στο πρώτο παιχνίδι, λογικά θα ήταν αυτή που θα αντιμετώπιζε ο θρήνος…. Περάσαμε ήδη, λέγανε οι γαύροι… Ποιά Ανόρθωση?? Με τον Δέλλα και τον Σκοπελίτη??
13 Αυγούστου, η μέρα της πρόκρισης του γαύρου είχε φτάσει.. Φυσικά, πρόκριση από το πρώτο παιχνίδι… Και επειδή είμαστε ειδικοί και σ' αυτό, κάνουμε και την γνωστή κόκκινη προπαγάνδα κατά των κανίβαλων και απολίτιστων Κύπριων…
Την επόμενη μέρα, γέλια!!! Ανόρθωση-Ολυμπιακός 3-0!!! Κι όμως… Ο καλός Ολυμπιακός μπορεί να περάσει….
Στην διάρκεια των ημερών πριν την ρεβάνς, η κόκκινη προπαγάνδα έχει κάνει το θαύμα της.. Το 3-0 έχει γίνει ένα σκορ που ανατρέπεται εύκολα στο Καραϊσκάκη, οι γαύροι έχουν βέβαιη την πρόκριση με βαρύ σκορ κατά της Ανόρθωσης και ο Τσουκαλάς…. ονειρεύεται 6άρα!!
Φτάνοντας η ομάδα της Ανόρθωσης στην Αθήνα για την ρεβάνς, οι αγνοί φιλάθλου του ποδοσφαίρου και του Ολυμπιακού τους έδειξαν τι θα πει ελληνική φιλοξενία.. Οι αλήτες οι Κύπριοι όμως… προκλητικοί, είδαν φανταστικές επιθέσεις.. Αλητεία…
Και ο αγώνας έγινε… Τα 6 του Τσουκαλά έγιναν… 1 (και ψιλοκωλόφαρδο – αν και πολύ ωραίο..).. Και το κλάμα ξεκίνησε!!!! Και συν όλων των άλλων, είδαν και σφαγή από την διαιτησία οι γαύροι!!!!!!!
Τα πράγματα λοιπόν έγιναν.. δύσκολα για τον Ολυμπιακό.. Η κόκκινη προπαγάνδα έπρεπε να κάνει δουλειά… Και ξεκινάμε:
-στην εκπομπή του Τσουκαλά, όλοι οι τηλεθεατές την επόμενη του αποκλεισμού ήταν γαύροι (ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΣ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΕΨΕΙ…) και παρά την πίκρα τους δεν έκαναν κανένα αρνητικό σχόλιο για τίποτα για τον Ολυμπιακό.. Και τα μηνύματα που παιρνούσαν από κάτω ήταν χθεσινά!!! ''Πάμε γερά για την πρόκριση'', ''ποιά Ανόρθωση? 6 θα φάει'' και τέτοια!!! Κανείς δεν έστειλε μήνυμα εκείνη την μέρα.. Τι? Στημένη εκπομπή??? Τι λέτε ρε? Γίνονται αυτά?? Πρέπει να είναι μεγάλα νούμερα για να το κάνουν αυτό…
Στις εφημερίδες:
-θα πάρουμε επιθετικό.
-ο Καστίγιο είναι έτοιμος να επιστρέψει.
-ο Ντιόγκο είναι καλύτερος από τον Ροναλντίνιο..
Ώσπου, οι μάσκες ξεκίνησαν να πέφτουν!!!!
Ναι ρε!!! Ήταν πεναλτάρα!!!!! Το είδε ΟΛΗ η Ελλάδα!! Γελάμε… Υποτίμηση νοημοσύνης… Αυτοί είναι οι γαύροι! Κατά του κοινού εχθρού, υποστηρίζουνε το ΑΕΚ!!!! Ε ρε γλέντια που έχουν να γίνουν φέτος…
Και η προπαγάνδα συνεχίζεται:
-στράβωσε του Καστίγιο, αλλά προσωρινά… Από Γενάρη τα καλά!! Η προεδράρα μας θα τα κανονίσει όλα!
-ο Βαλβέρντε χτίζει ομαδάρα για 5 χρόνια (5ετές πλάνο μου θυμίζει ή κάνω λάθος??)
-προωθούνται πιτσιρικάδες στην πρώτη ομάδα (???)
Μετά, βγαίνει ο Χρυσικόπουλος σε συνέντευξη Τύπου και συνεχίζει και επίσημα την προπαγάνδα:
-ο Παναθηναϊκός πήγε να κλέψει τον Ντιόγκο (τον νέο Ροναλντίνιο) και έφαγε χυλόπιτα..
-δεν θα τον πουλήσουμε με τίποτα (αν δεν υπάρξει ποτέ πρόταση, φυσικά και δεν θα τον πουλήσετε..)
-απορρίψαμε τον Ζιλμπέρτο Σίλβα (τι να τον κάνουμε άλλωστε?)
-απορρίψαμε τον Μπασινά γιατί ήθελε 3ετές συμβόλαιο (και εγώ που νόμιζα ότι Μπασινάς και Νικολαΐδης σαν κάναν τρελό σκηνικό…)
και πολλά ακόμα γραφικά για όλες τις επιτυχίες του θρήνου το καλοκαίρι.. Για τις αποτυχίες? Κουβέντα!!
Και στο τέλος (προς το παρόν) έρχεται ο απόλυτα…. (δεν μπορώ να βρω κατάλληλη λέξη για να τον περιγράψω..) Σάββας Θεοδωρίδης, να τα χώσει στην… Ολυμπιακή Κυριακή και στον Βαρούχα! Και να αρχίσει και το κλάμα για την διαιτησία που σφάζει τον γαύρο (???)!!!!!!! Και ξαφνικά, βγαίνει ο Αντωνίου και τον στηρίζει.. Ειρωνικά βέβαια… Και εκεί αρχίζει το γλέντι, με τον Σάββα (τα παπάρια μου τράβα) να παραληρεί κατά του Παναθηναϊκού…
Τα γέλια έχουν ξεκινήσει από πολύ νωρίς φέτος!! Πονάει πολλούς ο υγιής πλέον Παναθηναϊκός.. Και πού είστε ακόμα!!!!! Ακόμα στα μέσα του Σεπτέμβρη είμαστε!!! Το συμπαθές σωματείο του Ολυμπιακού σας υπόσχεται ότι θα έχουμε συνέχεια στις ηλίθιες γραφικότητες!!! Εδώ θα είμαστε να τα ξαναπούμε!!!
Ανώνυμος Αλκοολικός
15 Σεπτεμβρίου 2008
Αγγλία
Πέθανε χτες στο σπίτι του από καρκίνο ο Richard Wright
Ο Richard Wright ήταν αυτοδίδακτος πιανίστας.
Pink Floyd το 1968 (από αριστερά προς δεξιά):
Nick Mason, Syd Barrett, David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright
Το 1965, μαζί με τον Roger Waters και τον Nick Mason, ήταν αυτός που άρχισε τον μύθο της θρυλικής βρετανικής μπάντας Pink Floyd.
Μαζί τους και οι Syd Barrett και David Gilmour έκαναν τους Floyd αυτό που όλοι γνωρίζουμε.
Τελευταία του live εμφάνιση ήταν το 2005 όταν επανενώθηκε με τ΄ άλλα μέλη της μπάντας για το Live 8.
Το 1985 οι Pink Floyd διασπάστηκαν μετά την αποχώρηση του Roger Waters από τη μπάντα. Από χτες δυστυχώς παύουν οριστικά και ως γκρουπ.
Shine On You Crazy Diamond
Καλό ταξίδι "Pink" Richard…
Posted by Johnny Guitar
Σάββατο επέστρεψα
από τις διακοπές μου και Κυριακή πριν φύγω για μια εβδομάδα στη Λήμνο κανονίσαμε
να βρεθούμε για ένα καφεδάκι. Παίρνω τον Κώστα τηλέφωνο να τον ενημερώσω.
-Έλα ρε, θα
πάμε για καμιά μπυρίτσα. Δεν έρχεσαι να μας φέρεις και κανένα πατατάκι να φάμε;
-Καλά θα
έρθω.
Εγώ με το
Γιώργο, την αδερφή του και τον Wiseman έχουμε πάει λίγο νωρίτερα και σε κάποια στιγμή αχνοφαίνεται
και ο Κώστας. Μόλις πλησιάζει σε απόσταση βολής μου πετάει ένα σακουλάκι
πατατάκια μέσα στην καφετέρια ο κάφρος. Η απόλυτη επίδειξη χιούμορ για εμένα.
Φυσικά
εξέλαβα την κίνηση του αυτή ως μια απέλπιδα προσπάθεια να σταματήσει η κοροϊδία
(καημένε Κώστα τι έχεις να τραβήξεις ακόμα).
Posted by Johnny Guitar
ΥΓ: Το
αδηφάγο τέρας που καθόταν απέναντι μου (Wiseman) φυσικά έφαγε όλα τα πατατάκια. Μαζί με τη σοκολάτα
καραμέλα που είχε παραγγείλει. Σε αυτό ίσως οφείλεται και η συγκλονιστική του εμφάνιση
στο bowling αργότερα το ίδιο βράδυ. Αλλά αυτό είναι μια εντελώς
διαφορετική ιστορία!!!!!
Δεδομένου των ''φτωχών'' όπως αποδείχτηκαν διακοπών μου φέτος, αφού ακυρώθηκαν πράγματα που είχα κανονίσει, ένα ακόμα 2ήμερο φάνταζε όαση μπροστά στην σκληρή εικόνα της μετακαλοκαιρινής Αθήνας… Λίγα πράγματα λοιπόν στην μπαγκαζιέρα του Beverly και φύγαμε για Αίγινα!
Η επιλογή της Αίγινας ήταν απλή.. Ψάχναμε κάτι κοντινό. Η Αίγινα απέχει μόλις 1 ώρα από Πειραιά και υπάρχουν και συχνά δρομολόγια… Ότι πρέπει για μια φλου εκδρομούλα!
Φτάνοντας λοιπόν Αίγινα, φύγαμε αμέσως για Άγια Μαρίνα.. Όπως μου είπαν πολλοί, είναι το καλύτερο μέρος που έχει η Αίγινα και όπως διαπίστωσα κι εγώ, ίσως το μοναδικό καλό μέρος!! Φτάνοντας, ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για δωμάτιο, χωρίς βέβαια πολλές απαιτήσεις..
Στάση 1η: Σε ένα ξενοδοχείο που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του (διαφορετικά θα το έγραφα).. Με το που μας βλέπει ο ιδιοκτήτης (μάλλον) μας ρωτάει ''ευγενικά'':
-Τι θέλετε?
-????!!! Έχετε δωμάτιο?
-Πόσο θα μείνετε?
-Μία μέρα..
-Δεν μπορώ να κάνω καλύτερη τιμή, 50 € όπως γράφει στην ταμπέλα…
1. Ποτέ κανείς δεν ζήτησε καλύτερη τιμή.
2. Δεν υπήρχε καμιά ταμπέλα που να γράφει τιμή.
(και η συζήτηση συνεχίζεται)
-Θα το νοικιάσετε?
-Μπορούμε να το δούμε?
-Γιατί, να μείνετε δεν θέλετε?
-Ναι, αλλά να το δούμε πρώτα…
Ανεβήκαμε να δούμε το δωμάτιο, αν και δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να το νοικιάσουμε… Κατεβήκαμε και φύγαμε, προς αναζήτηση άλλου δωματίου….
Στάση 2η: Αποφεύγοντας τα ξενοδοχεία (μία μέρα θα καθόμασταν, γιατί να τα σκάσουμε σε ξενοδοχείο?) είδαμε σε ένα μαγαζί ταμπέλα ''ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΔΩΜΑΤΙΑ''.. Σταματάμε..
-Γεια σας, για δωμάτιο ενδιαφερόμαστε…
-Θα το νοικιάσετε?
-?? Να το δούμε πρώτα?
-Γιατί να το δείτε, δεν θέλετε να το νοικιάσετε???
-Είμαστε περίεργοι εμείς, θέλουμε να το δούμε πρώτα, να δούμε αν μας αρέσει….
-Α, αφού είστε περίεργοι δεν θα σας αρέσει, είναι και στην άλλη άκρη, μην σας πηγαίνω μέχρι εκεί…
Φύγαμε και από κει.. ''Τι πρόβλημα έχουν όλοι εδώ?'', σκέφτηκα… Αν μας πει καμιά μαλακία κανείς άλλος εδώ, κάνουμε μπάνιο και φεύγουμε για Αθήνα…
Στάση 3η: (και καλή).. Μπαίνουμε σε ένα ξενοδοχείο, Μυρμιδών ή κάπως έτσι τέλοσπάντων… Επιτέλους, βρήκαμε έναν συνεννοήσημο άνθρωπο, ευγενικό και άψογο στα όλα του.. Δωμάτιο ικανοποιητικότατο και τιμή 30 €… Μια χαρά!!!
Αφού αφήσαμε τα πράγματα, φύγαμε για μπανάκι… Η παραλία της Άγιας Μαρίνας αρκετά καλή (είχα περίπου 10 χρόνια να πάω και την θυμόμουν χειρότερη) και καθαρή, ο καιρός πολύ ζεστός και ο κόσμος σχετικά λίγος… Το μπάνιο απόλαυση!!!
Μετά ήρθε η ώρα του φαγητού.. Στάση σε σουβλατζίδικο για σουβλάκια (είπαμε, οικονομία!!!).. Πολύ ωραία σουβλάκια και εκεί!
Μετά ξεκούραση και το απογευματάκι-βραδάκι επιστροφή στην Αίγινα (την Χώρα).. Μέγιστο λάθος… Τι νέκρα ήταν αυτή??? Ψόφια πράγματα!! Γρήγορη επιστροφή στην Άγια Μαρίνα! Άραγμα για μπυρίτσα και Εθνική! Με το που τελειώνει η Εθνική, σκοτεινιάζουν τα πάντα!!! Τα περισσότερα μαγαζιά κλείνουν και μένουν λίγα ανοιχτά.. Τι να κάνουμε? Γυρίζουμε για ύπνο!
Το πρωί της Κυριακής, είπαμε να δοκιμάσουμε κάποια άλλη παραλία… Γύρος της Αίγινας λοιπόν με το μηχανάκι και κατάληξη στην Άγια Μαρίνα και πάλι!!!! Μπανάκι, στέγνωμα και επιστροφή!!
Συμπέρασμα… Όποιος πάει στην Αίγινα, ας μείνει μόνο στην Άγια Μαρίνα.. Ότι άλλο είναι απλά χάσιμο χρόνου..
Η επιστροφή στην Αθήνα και το τέλος του ΣΚ μας πρόσφερε συγκλονιστικές στιγμές στο μπόουλινγκ.. Αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία!!!!!
Ανώνυμος Αλκοολικός
|
|
westkidsontheblog