Χαιρετώ άπαντες τους συνμπλογκοχωριανούς και συνμπλογκοχωριανές μου! Ξέρω πως δεν έλειψα σε κανέναν σας αλλά δεν με πειράζει καθόλου! Ίσα ίσα που αυτό είναι και δείγμα πνευματικής υγείας!

Απείχα καιρό από το ευγενές άθλημα του blogging. Και δεν φταίγανε μόνο οι εσωτερικές αναζητήσεις, η σχολή, τα προσωπικά, οικογενειακά ζητήματα, οι υποχρεώσεις, τα χόμπυ και η βαρεμάρα. Φταίει και… το ίδιο το μπλογκ!

Και όμως! Είδα πως πολλοί και πολλές γουστάρανε τις αλλαγές στα blog και γενικά το όλο σενιάρισμα στην ιστοδελίδα της AV. Όμως εγώ, σαν κλασσική κακιά, κυνική, ειρωνική και 100% αγνή γνήσια γκρινιάρα, όπως κάθε Σκορπίνα που σέβεται τον εαυτό της (και ποτέ τα νεύρα των άλλων) ομολογώ σπάστηκα αγρίως. Πρώτων μου κακοφάνηκε που κατέβηκαν τα blog έτσι, εν μία νυκτί, δίχως μια ποταπή προειδοποίηση. Τον πρώτο καιρό είχα ξεγραμμένο το blog, σιγά το blog δηλαδίς, αλλά όπως το κλασσικό χαρωπό τσογλανάκι που ουρλιάζει και ωρύεται όταν του παίρνουν με το έτσι θέλω το λαλά του, έτσι και εμένα μου κακοφάνηκε που κάποιος πήρε την γωνίτσα ΜΟΥ ονόματι wickedmind και την εξαφάνισε από προσώπου… οθόνης (προσωρινά δηλαδή αλλά δεν το ήξερα) χωρίς να ειπωθεί μια κουβέντα.

Και σε δεύτερη φάση, όταν με χαρά ανακάλυψα ότι το blog τελικά δεν φαγώθηκε αχόρταγα και αμάσητα από τη μαύρη τη μαρμάγκα, σπάστηκα με όλες αυτές τις φανφάρες και τις εντυπωσιακές αλλαγές που έγιναν. Πρώτον γιατί ήθελα να ξεσπάσω κάπου την πίεση της σχολής και της πτυχιακής εργασίας, δεύτερον γιατί η γκρίνια είναι ένα ωραιότατο σπορ που ευχαριστιέμαι αρρωστημένα πολύ να ασκώ και τρίτον γιατί είμαι πρακτικός άνθρωπος και θέλω να κάνω τη δουλειά μου (στην προκειμένη περίπτωση να λέω τις παπαροπαπαριές μου) χωρίς πολλά πολλά. Είχα συνηθίσει σε ένα λιτό, μινιμαλιστικό, απλό και κατανοητό τρόπο να γράφω μπαρούφες και τώρα βρίσκομαι ομπρός από μια οθόνη με τις επιλογές και τις ρυθμίσεις να είναι τόσες πολλές που να πιάνουν ίσο ή και λίγο μεγαλύτερο χώρο στην οθόνη από ότι το παραθυράκι στο οποίο πληκτρολογώ την ουσία και λόγω ύπαρξης του ίδιου του blog: το παρόν κειμενάκι.

Και μετά ανακάλυψα, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ότι τα post μου είχαν σακατευτεί, καθώς κανένα βίντεο δεν υπήρχε καν στα αντίστοιχα post. Έτσι είστε ωρέ πούστηδες; Να και εγώ! Και αποφάσισα έτσι αυθαίρετα να σουτάρω τριποντάκι στο καλάθι των αχρήστων τα λιγοστά ως τώρα αλλά -κατ’ εμέ- κατακρεουργημένα ποστ, με το έτσι θέλω, όπως αυθαίρετα αποφάσισε και η ΑV να κάνει με το μικρό μου προσωπικό εξομολογητήριο στο οποίο κοινώς μαλακίζομαι.

Τεσπά, επειδή ναι μεν αγαπάω γκρίνια αλλά και να μην τα κάνω τσουρέκια στο αναγνωστικό κοινό (το ποιό;!) με αυτή, προτίμησα να επικεντρωθώ στα σημαντικά και να αφήσω το blog να κουρεύεται προσωρινά. Και επέστρεψα για να κάνω ένα restart, να δώσω μια ευκαιρία σε αυτό το blog να προσπαθήσει να προσαρμοστεί και να φρεσκαριστεί ριζικά.

Οπότε θα το λήξω εδώ και δεν θα συνεχίσω τον μονόλογό μου. Πάω να συνεχίσω τους πειραματισμούς μπας και βγάλω άκρη. Καληνύχτα και καλή τύχη μάγκες.

ΥΓ1) Για όσους και όσες το έχουν απορία, εξηγώ την έμπνευση του τίτλου: γράφτηκε εν ώρα κορύφωσης της πελαγωμάρας και αγανάκτησης και μιμείται τον άναρθρο ήχο που έβγαζα καθώς προσπαθούσα να βρω την επιλογή εγγραφής ενός καινούργιου post, ωσάν ακόμα φρεσκαδούρα στο θέμα blogging-in-the-new-AV. Αυτό, σε συνδυασμό με τον πόνο στον πισινό από το βραδινό περπάτημα διάρκειας κάτι παραπάνω από 1,5 ώρα (διαδρομή: Ακαδημία-Αργυρούπολη) και με το φούσκωμα του έρμου του στομαχιού μετά από το σαβούρωμα που ακολούθησε, ώστε να υπερ-καλυφθούν οι θερμίδες που τυχόν να κάηκαν στο βάδην. Κρίμα ο πόνος στα καπούλια, εν ολίγοις.

ΥΓ2) Ευκαιρία να δω πώς μπαίνουν και τα βίντεο. Αφιερωμένο σε έναν σπαθάτο νίντζα που χάρη σε αυτόν είμαι εδώ με ηθικό ακμαιότατο και κέφι αμείωτο. Και με ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ξεκούνησε και πήγαμε στο live στο Fuzz club την Παρασκευή 19/2. Σλουρπ!

Now I must go
I’ll wait for you to follow
No turning back
But there’s a light
I’ve seen it all
Riding through never fall
When all is done
We must be one
I will return
The savior is calling
He’s riding through the night
The only, the holy
Returning from the light
We fall to the ground and we pray
‘Cause he’s the only one
No demons left in this world
Since he has won
Oh hear what I say…
All men come
To see the king of the world
The time has come for everyone
The savior stands for all of us
Now praise the one who’ll destroy
The evil abyss of the void
His armor
Still shining
Though it’s torn from fight
The brave man, redeemer
He brought us back to life
Oh yes he did
Now fall to the ground and pray
‘Cause he will come
No demons left in this world
Since he has won
Now, listen to what I say…
All men come
To see the land of the free
The time has come for everyone
The savior stands for all of us
Now praise the one who’ll destroy
The evil abyss of the void
His armor, still shining
Though it’s torn from fight
The brave man, he battled
On through the night
His eyes they were
gleaming like fire
And he’s prepared he’s the one
The young man
He raises his head
Up to the land
In the sun
Wherever my spirit may fly
Up to this heavenly fight
I know
That I will return from a mission
Beyond our skies – now