Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
|
||||||
|
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 110 ετών από την ίδρυση του F.C. Barcelona, ο Σύνδεσμος Φίλων Μπαρτσελόνα Αθήνας (Penya Barcelonista d' Atenes) διοργανώνει το Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 10.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Ιανός» , Σταδίου 24, Αθήνα, ημερίδα με θέμα:
«110 χρόνια F.C. Barcelona – 30 χρόνια ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο»
Στο πάνελ της αυριανής μας εκδήλωσης συμμετέχουν:
Κυριακή πρωί, με όλα τα σχέδια για το Σαββατοκύριακο αυτό κατεστραμένα και εγώ εδώ… Είχα καιρό να γράψω στο blogάκι μου… δεν ένιωθα την ανάγκη να δημοσιεύσω κάτι από μένα. Ίσως γιατί γενικότερα τους τελευταίους μήνες δεν έχω την ανάγκη πια να δημοσιοποιώ οτιδήποτε δικό μου… είτε αυτό είναι κείμενο μου, είτε σκέψη μου, είτε επιθυμία…Το έκανα όσες φορές πίστεψα ότι υπήρχε η ανάγκη. Θα το ξανακάνω την Παρασκευή. Για μια τελευταία φορά…
Είναι δύσκολο να μην παίρνεις απαντήσεις… Δεν μιλάω για τις απαντήσεις που θες να ακούσεις.. μιλάω γενικά. Να σου λένε ένα "ναι" και η όλη συμπεριφορά όμως να κλείνει προς το "όχι". Τί είναι αυτό; Παιχνίδι μυαλού; Παιχνίδι συναισθημάτων; Παιχνίδι ζωής; Είναι μπερδεμένα όλα αυτά που σκέφτομαι. Ίσως γιατί αυτή την περίοδο τριγυρνούν στο κεφάλι μου χιλιάδες σκέψεις, επιθυμίες και στόχοι… άλλοι κοντινοί, άλλοι μακρινοί… Έχω αρχίσει και τους γράφω σε χαρτί. Κάθε έναν που πραγματοποιώ τον σβήνω.. όχι έντονα…μια απλή γραμμή… για να θυμάμαι οτι μπορώ… Επόμενος στόχος: Να περάσω τέλεια στο Λιτόχωρο το επόμενο τριήμερο.
Μη με κοιτάς Γι'αυτό σου λέω Μη πεις τίποτε άλλο απόψε
Το περασμένο καλοκαίρι, η αποχώρηση του Φρανκ Ράικαρντ από τον πάγκο του FC Barcelona, μπορεί να ήταν επιβεβλημένη αλλά άφησε ένα κενό στην ποδοσφαιρική ομάδα του Συλλόγου της Καταλωνίας. Διάφορα μεγάλα ονόματα ακούστηκαν (Χίτινγκ, Μουρίνιο). Στην τοποθέτηση του πάνω σε αυτό το θέμα ο Γιόχαν Κρόιφ, έριξε στο τραπέζι την δική του πρόταση. Πρόταση για έναν άνθρωπο που προερχόταν από τα σπλάχνα του Συλλόγου και που τον είχε υπηρετήσει πιστά για 17 χρόνια. Πρόταση η οποία όμως στο άκουσμα της, πάγωσε τους πάντες. Πεπ Γκουαρδιόλα. Ετών 37 και χωρίς καμία προπονητική εμπειρία σε αντρική ομάδα. Η πρόταση του Κρόιφ έγινε αποδεκτή όμως τελικά και ο Πεπ ανέλαβε. Το ξεκίνημα δεν ήταν και το πιο ιδανικό. Ήττα από την Βίσλα, ήττα από την Νουμάνσια, ισοπαλία με την Ρασίνγκ. Το χειρότερο ξεκίνημα της ομάδας μετά το 1973. Οι πρώτες γκρίνιες ξεκινούν. Έρχεται η πρώτη νίκη, με 6-1 με την Χιχόν και εκεί ξεκινάει η τρελή πορεία. Το ταξίδι… Το ραντεβού είχε δοθεί σε ένα καφέ στο Ελ. Βενιζέλος στις 12 το βράδυ της Παρασκευής. Έφτασα εκεί στις 12 ακριβώς και ήμουν περίεργη να δω ποιοι θα ήταν ήδη εκεί. Ο Σταύρος, ο Χρήστος, ο Βασίλης και ο Δάσκαλος… Μετά από δύο λεπτά έφτασε και ο Παναγιώτης… Καφεδάκι και αναμονή για την προσέλευση των υπόλοιπων. Σιγά σιγά μαζευτήκαμε όλοι… 22 το σύνολο θα πετούσαμε εκείνο το βράδυ για την Βαρκελώνη, όλοι ντυμένοι με διακριτικά της μεγάλης μας αγάπης, του συλλόγου που μας ένωσε, της ομάδας που το επόμενο βράδυ θα παρακολουθούσαμε ζωντανά από τις εξέδρες του Camp Nou, του FC Barcelona.
Η πτήση ήταν ανέλπιστα καλή, προσπαθήσαμε όλοι να κοιμηθούμε, άλλοι το κατάφεραν και άλλοι όχι (εγώ είμαι στους δεύτερους). Προσγειωθήκαμε στην Βαρκελώνη κατά τις 6:00 τα ξημερώματα και ήπιαμε ένα καφεδάκι περιμένοντας να ξεκινήσουν τα λεωφορεία. Έχει πλάκα που εγώ δεν μιλάω ούτε καταλανικά, ούτε ισπανικά και οι Καταλανοί δεν μιλάνε αγγλικά… Αγχώθηκα λιγάκι για το πώς θα συνεννοηθώ εάν χρειαστεί όμως τελικά η νοηματική είναι παγκόσμια γλώσσα και βοηθάει πολύ… Λεωφορείο και αποβίβαση στην Placa Catalunya. Δεύτερος καφές στο μόνο ανοιχτό μαγαζί εκείνη την ώρα (ευτυχώς που έχουμε και τον Νίκο και τα ξετρυπώνει αυτά), και αναχώρηση για το ξενοδοχείο με το μετρό (πολλές γραμμές ρε παιδιά!!!).
Ήμουν πολύ κουρασμένη για να κατέβω στην πόλη αμέσως και προτίμησα να μείνω στο ξενοδοχείο και να περιμένω μαζί με τον Γιώργο και τον Κώστα να μας δώσουν τα δωμάτια και να πάω να ρίξω κανέναν ύπνο. Άργησαν λίγο αλλά η ζέστη του δωματίου και το μαλακό κρεβάτι μετά με αποζημίωσαν. Ένιωθα σαν να είχα να κοιμηθώ μέρες! Μία ώρα μετά ξύπνησα για να βοηθήσω τον Νίκο με την διανομή των εισιτηρίων όμως δεν δυσκολεύτηκα να ξανακοιμηθώ αμέσως… Το classico… 5:30 ραντεβού στην είσοδο για αναχώρηση για το Camp Nou… Ήμασταν 21 και θα συναντούσαμε και τον Αλέξανδρο στο Πικάντικο Σαλιγκάρι ο οποίος ήταν εκεί μια βδομάδα νωρίτερα. Οι τρεις κυρίες που συνόδευαν θα παρακολουθούσαν τον αγώνα σε κάποιο καφέ… Ούτως ή άλλως εκείνη την μέρα η πόλη ολόκληρη ετοιμαζόταν για το El classico. Φτάνοντας στο μαγαζί που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο διαπιστώσαμε ότι δεν χωράμε όλοι (λογικό ήταν) και έτσι πήραμε τον περιφερειακό του γηπέδου προς αναζήτηση τροφής. Τελικά φάγαμε κάτι σαντουιτσάκια στο δρόμο μαζί με μπυρίτσες. Το κλίμα έξω από το γήπεδο ήταν απίστευτο… Κόσμος παντού, κόρνες, συνθήματα, κασκόλ, σημαίες, παρέες αγκαλιασμένες… Σαν να πανηγύριζαν ήδη για την νίκη σε ένα παιχνίδι που δεν είχε ξεκινήσει καν.
Μία ώρα πριν από το σφύριγμα της σέντρας ξεκίνησε να βρέχει, στην αρχή λίγες ψιχάλες, όμως σιγά σιγά η βροχή δυνάμωνε. Μπήκαμε στο γήπεδο, ο καθένας στην θύρα του και προσπαθήσαμε όπως μπορούσαμε να καλυφθούμε από την βροχή. Ομπρέλες, αδιάβροχα, κουκούλες, καπέλα. Περίμενα πώς και πώς την στιγμή που θα έβγαιναν οι δύο ομάδες και θα άκουγα για πρώτη φορά στην ζωή μου τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας μέσα στο γήπεδο, μαζί με 80000 ακόμα φιλάθλους, σε ένα παιχνίδι που είναι όνειρο ζωής για τους απανταχού Barcelonistas. Και εγώ ναι! Ήμουν μέσα! Ο ύμνος ξεκίνησε, το ψηφιδωτό δεν σχηματίστηκε όμως γιατί τα χαρτιά είχαν λιώσει από την βροχή.
Kαι ο διαιτητής σφυρίζει την σέντρα… Στο πρώτο ημίχρονο είχαμε επίθεση στην περιοχή πο ήταν ακριβώς μπροστά μου. Η ομάδα πίεζε πολύ, είχε ευκαιρίες όμως η μπάλα δεν έβρισκε δίχτυα. Ο κόσμος φώναζε πολύ και ειδικά σε φάσεις που οι αντίπαλοι συμπεριφέρονταν λες και ήμασταν σε ρινκ και όχι σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Ημίχρονο και τσιγάρο στον διάδρομο για να αποφύγουμε έστω και για ένα τεταρτάκι την βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει και το κρύο που το νιώθαμε τρεις φορές περισσότερο γιατί ήμασταν όλοι μούσκεμα. Ήμουν προβληματισμένη. Περίμενα ότι θα είχαμε καθαρίσει το παιχνίδι από πολύ νωρίς. Η διαφορά των δυο ομάδων που βρίσκονταν στον γήπεδο ήταν εμφανώς μεγάλη κάτι που όμως δεν έβλεπα να φαίνεται στο σκορ του αγώνα και με ανησυχούσε πολύ. Δεν ήθελα να φύγω από εκεί μέσα με το κεφάλι σκυμμένο. Δεν γινόταν να γίνει έτσι. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε και μας βρήκε όλους στις θέσεις μας να φωνάζουμε με μια φωνή… Barca Barca Barca… Στο 68 η ομάδα κερδίζει πέναλτυ… όλοι όρθιοι για να το πανηγυρίσουμε αμέσως. Όμως ο Κασίγιας δεν μας έκανε την χάρη. Και στο 83 έγινε το θαύμα.. Ο Ετό έβαλε την μπάλα στα δίχτυα και όλη η ομάδα έγινε ένα κουβάρι για να το πανηγυρίσει. Και εμείς στις κερκίδες το ίδιο!
Και απλά παρακαλούσαμε για ένα δεύτερο. Το θέλαμε, το πιστεύαμε και ο Λέο Μέσσι στο 91 μας έκανε την χάρη. Ένα καταπληκτικό γκολ και μια κερκίδα να τρέμει από τις φωνές.
Δεν μας ένοιαζε πια η βροχή που είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Δεν μας ένοιαζε το κρύο.. Δεν μας ένοιαζε τίποτα! Είχαμε νιώσει όλοι την απόλυτη ηδονή. Να κερδίζεις την αιώνια αντίπαλο στο τέλος! Έτσι όπως πονάει περισσότερο! Ο διαιτητής σφύριξε την λήξη και αφού μαζέψαμε το πανό πήραμε τον δρόμο για την καντίνα που είχαμε ραντεβού με τους υπόλοιπους. Εκεί που φωνάξαμε όλοι μαζί και που αγκαλιαστήκαμε γιατί αυτό που είχαμε ζήσει ήταν κάτι το μοναδικό. Επιστροφή στο ξενοδοχείο για το απαραίτητο στέγνωμα και για ύπνο! Ήμασταν πολύ ταλαιπωρημένοι. Για κάποιους βέβαια η νύχτα δεν είχε τελειώσει.
Η πόλη… Βρεθήκαμε στην είσοδο με τον Νίκο, τον Αλέξανδρο και τον Γιάννη για να κατέβουμε να φάμε και να πιούμε καμιά μπυρίτσα κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. Τίποτα όμως δεν ήταν ανοιχτό και έτσι αποφασίσαμε να κατέβουμε στο κέντρο. Η Βαρκελώνη είναι πολύ όμορφη και την νύχτα… Αλλά πολύ άδεια! Μόνο άγγλοι τουρίστες που έπιναν μπύρες στον δρόμο και τα μηχανήματα καθαρισμού ήταν εκείνη την στιγμή στην Ράμπλα την οποία και περπατήσαμε ολόκληρη μήπως βρούμε κάποιο μαγαζί ανοιχτό. Για να καταλήξουμε να φάμε πατατάκια τα οποία υπήρχαν και στον αυτόματο πωλητή του ξενοδοχείου μας… Την επόμενη μέρα το πρωί ήταν η ώρα για να δω λίγο την πόλη. Όμως είναι τόσα πολλά αυτά που ήθελα να δω που ήξερα ότι δεν πρόκειται να προλάβω. Έτσι αποφάσισα να χαλαρώσω και να δω λίγα και καλά μιας και το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα ξαναπάω και μάλιστα σύντομα! Ήπιαμε καφεδάκι το πρωί στο ξενοδοχείο και ανεβήκαμε στο Park Guell του Antonio Gaudi που ήταν στην περιοχή που μέναμε. Δεν υπάρχουν λέξεις για να το περιγράψω. Νομίζω ότι αγγίζει την τελειότητα. Μακάρι να είχα τον χρόνο και να καθόμουν στην ταράτσα του, κάτω από τον λαμπερό ήλιο όλη την ημέρα.
Επόμενη στάση Ράμπλα για χάζεμα και τα απαραίτητα ψώνια σουβενίρ. Τσουχτερό το κρύο δεν μπορώ να πω αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να πιούμε καφέ έξω προκειμένου να μπορούμε να καπνίσουμε!
Το επόμενο ραντεβού ήταν στις 2 στο La Vaca Paca. Ένα μαγαζί για φαγητό που είναι η χαρά του Έλληνα.. 10.90 ευρώ με απεριόριστο φαγητό. Μαζευτήκαμε σχεδόν όλοι εκεί. Φάγαμε, ήπιαμε, φάγαμε ΠΟΛΥ παγωτό, σκάσαμε και φύγαμε. Άλλοι για το Sant Vicenc de Castellet για την αδελφοποίηση με την Penya τους, άλλοι για περπάτημα στην Barceloneta, άλλοι για καφεδάκι στην Γοτθική συνοικία.
Επιστροφή στο ξενοδοχείο και ποτάκι στο μπαρ εκεί. Με πολλές ατάκες και πολύ γέλιο. Είχαμε άλλωστε τον Στέλιο εκεί ο οποίος είναι εγγύηση γέλιου. Το κλείσαμε το μαγαζί και ανεβήκαμε στο δωμάτιο του Νίκου για να γράψουμε στο φόρουμ και να δούμε αν έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την προπόνηση της ομάδας την επόμενη μέρα το πρωί. Τι σας είπα για τον Στέλιο πριν; Ε έδωσε ρέστα. Σε σημείο επειδή δεν θέλαμε να κάνουμε φασαρία, να έχουμε πέσει κάτω και να χτυπιόμαστε από τα γέλια. Η ώρα πήγε 3 και ήταν η στιγμή να κοιμηθούμε και λιγάκι… Η Δευτέρα ήταν μέρα για ψώνια στην boutique της ομάδας, για επίσκεψη στο Μουσείο του Συλλόγου και για το Tour του Camp Nou. Κατέθεσα ένα σεβαστό ποσό στην Boutique αλλά και πάλι λίγα ήταν σε σχέση με αυτά που ήθελα πραγματικά να ψωνίσω. Το Μουσείο θέλει πολλές ώρες για να το γυρίσεις και να δεις τα πάντα με μεγάλη προσοχή… Σε ένα χώρο ολόκληρη η ιστορία του μεγαλύτερου συλλόγου. Του FC Barcelona. Και μετά το Tour. Αποδυτήρια, δημοσιογραφικά, εξέδρες. Όμορφο, πολύ όμορφο συναίσθημα…
Ακολούθησε φαγητό στο Πικάντικο Σαλιγκάρι με πολλή σαγκρία και ως συνήθως πολύ γέλιο! Επιστροφή στο ξενοδοχείο και έτοιμοι για αναχώρηση. Επεισοδιακή η επιστροφή μιας και πετούσαμε με Al Italia η οποία είναι έτοιμη για κλείσιμο με πολλές καθυστερήσεις και αναβολές πτήσεων.. Φτάσαμε όμως αν και με μικρή καθυστέρηση στο αεροδρόμιο όπου και αποχωριστήκαμε. Μέχρι το επόμενο ταξίδι.
Έτσι όπως το FC Barcelona είναι Mes Que Un Club (Παραπάνω από ένας Σύλλογος), έτσι και η Penya Barcelonista d’Atenes είναι Mes Que Un Penya (Παραπάνω από ένας Σύνδεσμος). Αυτό που έχει δημιουργηθεί είναι μια παρέα ανθρώπων, μια οικογένεια. Και χαίρομαι πολύ που είμαι μέλος της!
Μου είπε η γυναίκα μου πως πήρες τηλέφωνο. Το αυτοκίνητο που κάηκε δεν ήταν το δικό μας, το έχουμε στο συνεργείο. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Μα αλήθεια, τίποτε άλλο δε σκέφτηκες όταν τα είδες όλα αυτά; Ή μήπως πήρες να ρωτήσεις για το Γιαννάκη; Είναι κάπου στο δρόμο, είναι καλά. Αν φοβάμαι; Ναι. Αλλά ο δικός σου που είναι; Εσύ, τι να κάνεις τώρα που σου γράφω; Σε φαντάζομαι κολλημένο στην τηλεόραση να κλαις την περιουσία των άλλων σα να ήταν δικιά σου. Μα, πέθανε ένας άνθρωπος ρε Κώστα. Τα χέρια μου τρέμουν, δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου. Κλαίμε και μεις ρε Κώστα, συνήθως για τους λάθος λόγους όμως. Όχι τώρα. Άκουσα τον υπουργό εσωτερικών να λέει ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Μεμονωμένο περιστατικό ήταν και η Χιροσίμα, έτσι; Στατιστικά μιλώντας. Μα που το είδαν αυτοί το μεμονωμένο περιστατικό; Τι είναι μεμονωμένο στην περίπτωση ενός ατόμου που ασκήθηκε στις ειδικές δυνάμεις του στρατού μας, που γαλουχήθηκε με τα ιδανικά της αστυνομίας μας, που μπόρεσε να πυροβολήσει ένα μικρό παιδί; Ένα κράτος που οπλίζει ένα ψυχικά ανάπηρο άτομο και το πείθει ότι επιτελεί κοινωνικό έργο, τι είναι, Κώστα; Μήπως είναι και αυτό μεμονωμένο περιστατικό; Και όλα τα υπόλοιπα; Το ξύλο και τα χημικά που φάγανε οι φοιτητές επί Γιαννάκου; Η ζαρντινιέρα; Τα πράσινα παπούτσια; Οι πραίτωρες; Ποιος τους έφτιαξε όλους αυτούς; Εμείς Κώστα τους πλάσαμε. Με τον ηλίθιο θαυμασμό μας στους καταδρομείς, στο στρατό, στα εθνικά μας ιδανικά. Με την αυτιστική μας προσήλωση στο μαγαζάκι μας, στην περιουσία μας. Εμείς φωνάζαμε Κώστα να έρθουν περισσότεροι αστυνομικοί, εμείς βγαίναμε στα παράθυρα των ειδήσεων και των εκπομπών να ζητήσουμε ένοπλους φρουρούς να μας φυλάξουν από τους Αλβανούς, από τους Μαύρους, εμείς τα κάναμε όλα αυτά. Γιατί είμαστε σίγουροι πως ποτέ δεν θα πιάσουν εμάς, πάντα για τους άλλους φωνάζαμε. Όμως είναι και τα παιδιά μας ρε Κώστα, αυτά γυρνάνε τη νύχτα και τι να κάνεις, να τα κλείσεις μέσα; Είναι τα παιδιά μας μεμονωμένα περιστατικά; Η μήπως θα γίνουν κάποτε; Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε ποια είναι η υπέρτατη αξία της δημοκρατίας μας. Είναι η ζωή, ή είναι η περιουσία; Άκουσα τον πρωθυπουργό να καθησυχάζει εμάς, τους νοικοκύρηδες. Είπε περισσότερα για τις καταστροφές και τις αποζημιώσεις από όσα είχε να πει για το φόνο. Και μάλιστα, μίλαγε για όλους αυτούς που βγήκανε και τα σπάσανε σα να μίλαγε για το δολοφόνο. Είπε ότι κινήθηκαν ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία. Αν αυτοί κινήθηκαν ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, τότε ο δολοφόνος τι έκανε; Θα μπορούσαν να ήταν τα παιδιά μας αυτά, Κώστα, να κλαίγαμε τα παιδιά μας, το καταλαβαίνεις; Και οι ζημιές; Θα μου πεις. Άμα μου καίγανε εμένα το μαγαζί, τα ίδια θα έλεγα; Δεν ξέρω ρε Κώστα τι θα έλεγα, πάντως δεν θα μίλαγα και πολύ. Το μαγαζί μου είναι χρεωμένο μέχρι τα μπούνια, δεν ανάβω λάμπες για να μην καίω ρεύμα. Κάθε μήνα πάω στην τράπεζα και το δάνειο δεν κατεβαίνει το διαβολεμένο. Απόλυσα όλους τους υπαλλήλους, όχι πως τους πλήρωνα και αυτούς δηλαδή, ακόμα τους χρωστάω. Ευτυχώς που δε με καρφώσανε και για τα ένσημα δηλαδή. Χτύπησε και η κρίση, λένε. Τι κρίση ρε Κώστα είναι αυτή που ρίχνει τους τόκους των καταθέσεων και αυξάνει τους τόκους των δανείων; Που πάνε όλα αυτά τα λεφτά ρε; Ποιοι είναι αυτοί που κυκλοφοράνε με τις τζιπάρες ακόμα; Μας δουλεύουνε ρε παλιόφιλε, ψιλό γαζί, και να σου πω και κάτι, εγώ χαιρόμουν όταν έβλεπα τις τράπεζες να καίγονται. Ναι, έλεγε η γυναίκα μου, έγινε ένας φόνος, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να βγουν και να τα κάψουν. Δεν είναι δικαιολογία; Γιατί ψάχνετε μια δικαιολογία πίσω από όλα αυτά; Να σου πω γιατί Κώστα; Γιατί αν μου ορκιστείς ότι ούτε μια φορά στη ζωή σου δεν σου πέρασε η ιδέα να βγείς και να τα κάνεις όλα λαμπόγυαλο, τότε δε σε ξέρω καθόλου. Δικαιολογία ψάχνουμε όλοι, γιατί ξέρουμε τι ευχαρίστηση είναι να ξεσπάς πάνω σε όλα αυτά που σε περιορίζουν. Πάνω στο κωλάμαξό σου που το χρυσοπληρώνεις ακόμα και στα παίρνουνε σε κάθε σέρβις. Πάνω στην κωλοτηλεόραση που σε θεωρεί ηλίθιο. Πάνω στα κωλομάγαζα της συμφοράς στα οποία είσαι υποχρεωμένος να τα σκας για να φας, να ντυθείς, να διασκεδάσεις. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε επέτειο με τη γυναίκα μου, και έψαχνα για ώρες τι να της πάρω, ξέρεις γιατί; Γιατί δεν ήξερα τι να της πω. Έτσι καταντήσαμε ρε Κώστα, και καμιά φορά μου ʽρχεται να τα σπάσω όλα μα δεν έχω το κουράγιο. Βγήκαν αυτοί οι νεαροί και τα σπάσαν; Γιατί άραγε; Μήπως αισθάνονται το ίδιο με μας; Απλώς αυτοί έχουν λίγη παραπάνω λύσσα και λίγο λιγότερο φόβο. Έχουνε και μια φυζίκ δικέ μου, εμείς με τα κοψίδια και τα κρασά δες πως καταντήσαμε, με το ασανσέρ στον πρώτο και αν. Πως καταντήσαμε έτσι ε; Πουλήσαμε και λίγο πολυτεχνείο, παπάρια, από έξω περάσαμε και πιάσαμε μια ματιά για να λέμε στα παιδιά μας και να κοκορευόμαστε. Θυμάσαι, και τότε κάτι τέτοιο δεν έγινε; Μας λέγανε να πάμε σπίτια μας και ότι κάποιοι ταραξίες βγήκαν και κουνιούνται. Και μεις φτάσαμε με τα πόδια ως την Πατησίων, παρόλο που μισοπιστεύαμε αυτά που μας τσαμπουνάγανε. Κατά τύχη γίναμε η γενιά του Πολυτεχνείου και είχαμε γνώμη για τα πάντα. Ποιος μας έκανε έτσι ρε Κώστα; Εμείς οι ίδιοι. Το μαγαζάκι μας, η γυναικούλα μας, κουτουκάκι, Θεοδωράκης, εφορία και άγιος ο Θεός. Ψήφισα Νέα Δημοκρατία εγώ, είχα βαρεθεί το ΠΑΣΟΚ. Εσύ; Άσε, τα ίδια έ; Ξέρεις κάτι ρε Κώστα; Εδώ και κάποια χρόνια αισθάνομαι σα να μην υπάρχω. Δεν σε κοροϊδεύω, το νιώθω. Σαν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου να μη συμβαίνουν καθόλου. Ανώτατοι υπάλληλοι πέφτουν στο κενό, και όλοι ασχολούνται με το ντιβιντί, ποιος το πήρε, ποιος το έδωσε, αν ήταν αληθινό κλπ. Κοτζάμ υπουργοί βρίσκονται μπλεγμένοι με μίζες και δεν ξέρω τι και ο πρωθυπουργός ασχολείται με το πώς θα «αλλάξει το κλίμα». Το κλίμα, το καταλαβαίνεις; Αισθάνομαι ότι κανείς δεν ασχολείται με την πραγματικότητα, όλοι έχουν καβαλήσει το καλάμι τους και πάνε όπου τους πάει αυτό. Ότι τίποτα πια δεν έχει να κάνει με την αλήθεια ή το ψέμα, αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Όλα έχουν να κάνουν με μια προσποίηση, εμείς πρέπει να προσποιούμαστε ότι όλα πάνε καλά, αυτοί να προσποιούνται ότι όλα πάνε καλά και να είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Άσχετα από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Άσχετα από την ψευτιά, την υποκρισία, την απάτη που μας την πετάνε στα μούτρα. Δε βλέπω πια ειδήσεις, συγχίζομαι και μου το απαγόρεψε ο γιατρός. Συγχίζομαι γιατί αισθάνομαι ότι δεν υπάρχω για κανέναν. Ότι κανένας δεν υπάρχει γύρω μου, ότι πρέπει να σκύβω το κεφάλι και να βγαίνω για ψώνια για να με βλέπουν οι άλλοι και να λένε: να ένας ευτυχισμένος και φιλήσυχος πολίτης. Και τι να πω εγώ ρε Κώστα; Σάμπως δεν έχω κλέψει και εγώ; Δεν κλέβω συστηματικά την εφορία, τους υπαλλήλους μου, την πολεοδομία, τους πελάτες. Μικροπράγματα θα μου πεις, για την επιβίωση. Ναι, αλλά ο αναμάρτητος, πρώτος τον λίθον, έτσι δεν είναι; Εμείς φταίμε ρε Κώστα, τα κάναμε σαν τα μούτρα μας, μην το αρνείσαι. Ψάχνουμε να βρούμε πού θα τα φορτώσουμε για να βγούμε και μεις καθαροί και να επιστρέψουμε στην ομαλότητα. Πλησιάζουν και οι γιορτές ε; να πάμε να ψωνίσουμε με την ησυχία μας. Τι να σου πω, ρε Κώστα, τι να σου πω. Σε βαρέθηκα και σένα. Μπούχτισα να μιλάω και να μη με ακούει κανείς. Ό, τι είπαμε είπαμε. Βαρέθηκα και τις εξυπνάδες της τηλεόρασης. Βαρέθηκα αυτή τη σκατένια γεύση στο στόμα. Ξέρεις τι λέω; Θα πάρω τηλέφωνο το γιό μου και θα πάω να τον βρω. Και να πάτε να πνιγείτε όλοι σας. Έχω αίμα στα χέρια μου. Σήμερα σκότωσαν ένα παιδί. Αναδημοσίευση…Κυκλοφορεί σε spam mail… |
||||||
|
Copyright © 2010 …we pass the time of day to forget how time passes… - All Rights Reserved |
||||||
xameno