Οι μέρες περνούν… "ευτυχώς" η δουλειά είναι πολλή αυτή την περίοδο και έτσι περνούν οι ώρες πιο εύκολα…
Το μυαλό μου όμως είναι πάντα εκεί… στο αεροδρόμιο πριν το ταξίδι… στο αεροπλάνο… στην Βαρκελώνη… Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα… και δεν θα αφήσω να μου το χαλάσει κανείς!!!
Ούτε η "χούντα" η διευθύντρια μου, ούτε η κούραση από [...]
Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών [...]
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: [...]
Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1973
Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια.
Ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,
Αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
Έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι, – πως μεγαλώνει
το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;
17 Νοεμβρίου
Βαρειά σιωπή, διάτρητη απ΄ τους πυροβολισμούς,
πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, [...]
Όλα ξεκίνησαν πριν από τρία χρονια όταν παρακολούθησα την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου "Ποδόσφαιρο…μια θρησκεία χωρίς απιστους".
Το θέμα του βιβλίου ήταν το πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι το οποιο λατρεύται από όλο τον κόσμο αλλα και πως στο πέρασμα του χρόνου αυτό το άθλημα με το οποιο μεγάλωναν τα παιδιά στις αλάνες κατέληξε [...]
xameno