Δεν πρόλαβε καλά καλά να ζήσει…

Ο πιτσιρικας ηταν 16…εφηβος ηταν…ουτε επαναστατης συνειδητοποιημενος ηταν, ουτε διαννοουμενος…εφηβος…και ηταν ολα ρευστα…

Θα μπορουσε να μην ηταν στα Εξαρχεια αλλα κατω απο γεφυρες κανωντας γκραφιτι ή σε πλατειες με το σκειτ του ή να γκαζωνει με το μηχανακι του στην παραλιακη…
Εφηβος ηταν…και του ειπαν οτι ειναι σε πολεμο….και αλλο που δεν ηθελε…Ετσι ειναι οι εφηβοι…πολεμανε με ανεμομυλους και αντιδρουν…λυπουνται και χαιρονται με το παραμικρο…αλλιως δεν θα ηταν εφηβοι αλλα κατι αλλο…

Και που να ξερε οτι πανω απο το πτωμα του λυσσομανανε κυρατσες που βριζουν την μανα που δεν το ανεθρεψε σωστα,χουλιγκανοι που φτυνουν σε ταφους λογω της <<διασαλευθεισας ταξης>>,οι <<συντροφοι>> που ψαχνουν για ηρωες και ολοι μαζι τον ανταλλασουν για μια φθηνη προπαγανδα….διαφορων χρωματων και αποψεων βεβαιως!
Και αυτος δεν προλαβε καλα καλα να καταλαβει τι εγινε….
Και αυτος δεν προλαβε καλα καλα να ζησει…

ΥΓ: Καλο ταξιδι ρε πιτσιρικο…και σε εσενα και σε ολους της ηλικιας σου
Σε αυτους που φυγανε αφηνοντας καρφωμενα κοντερ
Σε αυτους που παιξαν και χασαν με ενα κασκολ στο λαιμο περασμενο
Σε αυτους που τρυπησαν τα χερια τους……..

Σε αυτους που σαν και εσενα δν προλαβαναν καλα καλα να ζησουν…

ΥΓ2: Αφιερωμένο…

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.