Barcelona 13-15/12/2008

Το ταξίδι…

Το ραντεβού είχε δοθεί σε ένα καφέ στο Ελ. Βενιζέλος στις 12 το βράδυ της Παρασκευής. Έφτασα εκεί στις 12 ακριβώς και ήμουν περίεργη να δω ποιοι θα ήταν ήδη εκεί. Ο Σταύρος, ο Χρήστος, ο Βασίλης και ο Δάσκαλος… Μετά από δύο λεπτά έφτασε και ο Παναγιώτης… Καφεδάκι και αναμονή για την προσέλευση των υπόλοιπων. Σιγά σιγά μαζευτήκαμε όλοι… 22 το σύνολο θα πετούσαμε εκείνο το βράδυ για την Βαρκελώνη, όλοι ντυμένοι με διακριτικά της μεγάλης μας αγάπης, του συλλόγου που μας ένωσε, της ομάδας που το επόμενο βράδυ θα παρακολουθούσαμε ζωντανά από τις εξέδρες του Camp Nou, του FC Barcelona. 

Η πτήση ήταν ανέλπιστα καλή, προσπαθήσαμε όλοι να κοιμηθούμε, άλλοι το κατάφεραν και άλλοι όχι (εγώ είμαι στους δεύτερους). Προσγειωθήκαμε στην Βαρκελώνη κατά τις 6:00 τα ξημερώματα και ήπιαμε ένα καφεδάκι περιμένοντας να ξεκινήσουν τα λεωφορεία. Έχει πλάκα που εγώ δεν μιλάω ούτε καταλανικά, ούτε ισπανικά και οι Καταλανοί δεν μιλάνε αγγλικά… Αγχώθηκα λιγάκι για το πώς θα συνεννοηθώ εάν χρειαστεί όμως τελικά η νοηματική είναι παγκόσμια γλώσσα και βοηθάει πολύ… 

Λεωφορείο και αποβίβαση στην Placa Catalunya. Δεύτερος καφές στο μόνο ανοιχτό μαγαζί εκείνη την ώρα (ευτυχώς που έχουμε και τον Νίκο και τα ξετρυπώνει αυτά), και αναχώρηση για το ξενοδοχείο με το μετρό (πολλές γραμμές ρε παιδιά!!!).�

Ήμουν πολύ κουρασμένη για να κατέβω στην πόλη αμέσως και προτίμησα να μείνω στο ξενοδοχείο και να περιμένω μαζί με τον Γιώργο και τον Κώστα να μας δώσουν τα δωμάτια και να πάω να ρίξω κανέναν ύπνο. Άργησαν λίγο αλλά η ζέστη του δωματίου και το μαλακό κρεβάτι μετά με αποζημίωσαν. Ένιωθα σαν να είχα να κοιμηθώ μέρες! Μία ώρα μετά ξύπνησα για να βοηθήσω τον Νίκο με την διανομή των εισιτηρίων όμως δεν δυσκολεύτηκα να ξανακοιμηθώ αμέσως… 

Το classico…

5:30 ραντεβού στην είσοδο για αναχώρηση για το Camp Nou… Ήμασταν 21 και θα συναντούσαμε και τον Αλέξανδρο στο Πικάντικο Σαλιγκάρι ο οποίος ήταν εκεί μια βδομάδα νωρίτερα. Οι τρεις κυρίες που συνόδευαν θα παρακολουθούσαν τον αγώνα σε κάποιο καφέ… Ούτως ή άλλως εκείνη την μέρα η πόλη ολόκληρη ετοιμαζόταν για το El classico. Φτάνοντας στο μαγαζί που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο διαπιστώσαμε ότι δεν χωράμε όλοι (λογικό ήταν) και έτσι πήραμε τον περιφερειακό του γηπέδου προς αναζήτηση τροφής.

Τελικά φάγαμε κάτι σαντουιτσάκια στο δρόμο μαζί με μπυρίτσες. Το κλίμα έξω από το γήπεδο ήταν απίστευτο… Κόσμος παντού, κόρνες, συνθήματα, κασκόλ, σημαίες, παρέες αγκαλιασμένες… Σαν να πανηγύριζαν ήδη για την νίκη σε ένα παιχνίδι που δεν είχε ξεκινήσει καν.�

Μία ώρα πριν από το σφύριγμα της σέντρας ξεκίνησε να βρέχει, στην αρχή λίγες ψιχάλες, όμως σιγά σιγά η βροχή δυνάμωνε. Μπήκαμε στο γήπεδο, ο καθένας στην θύρα του και προσπαθήσαμε όπως μπορούσαμε να καλυφθούμε από την βροχή. Ομπρέλες, αδιάβροχα, κουκούλες, καπέλα. Περίμενα πώς και πώς την στιγμή που θα έβγαιναν οι δύο ομάδες και θα άκουγα για πρώτη φορά στην ζωή μου τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας μέσα στο γήπεδο, μαζί με 80000 ακόμα φιλάθλους, σε ένα παιχνίδι που είναι όνειρο ζωής για τους απανταχού Barcelonistas. Και εγώ ναι! Ήμουν μέσα! Ο ύμνος ξεκίνησε, το ψηφιδωτό δεν σχηματίστηκε όμως γιατί τα χαρτιά είχαν λιώσει από την βροχή.�

 

 

Kαι ο διαιτητής σφυρίζει την σέντρα… Στο πρώτο ημίχρονο είχαμε επίθεση στην περιοχή πο ήταν ακριβώς μπροστά μου. Η ομάδα πίεζε πολύ, είχε ευκαιρίες όμως η μπάλα δεν έβρισκε δίχτυα. Ο κόσμος φώναζε πολύ και ειδικά σε φάσεις που οι αντίπαλοι συμπεριφέρονταν λες και ήμασταν σε ρινκ και όχι σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Ημίχρονο και τσιγάρο στον διάδρομο για να αποφύγουμε έστω και για ένα τεταρτάκι την βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει και το κρύο που το νιώθαμε τρεις φορές περισσότερο γιατί ήμασταν όλοι μούσκεμα. Ήμουν προβληματισμένη. Περίμενα ότι θα είχαμε καθαρίσει το παιχνίδι από πολύ νωρίς. Η διαφορά των δυο ομάδων που βρίσκονταν στον γήπεδο ήταν εμφανώς μεγάλη κάτι που όμως δεν έβλεπα να φαίνεται στο σκορ του αγώνα και με ανησυχούσε πολύ. Δεν ήθελα να φύγω από εκεί μέσα με το κεφάλι σκυμμένο. Δεν γινόταν να γίνει έτσι.�

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε και μας βρήκε όλους στις θέσεις μας να φωνάζουμε με μια φωνή… Barca Barca Barca… Στο 68 η ομάδα κερδίζει πέναλτυ… όλοι όρθιοι για να το πανηγυρίσουμε αμέσως. Όμως ο Κασίγιας δεν μας έκανε την χάρη. Και στο 83 έγινε το θαύμα.. Ο Ετό έβαλε την μπάλα στα δίχτυα και όλη η ομάδα έγινε ένα κουβάρι για να το πανηγυρίσει. Και εμείς στις κερκίδες το ίδιο!

Και απλά παρακαλούσαμε για ένα δεύτερο. Το θέλαμε, το πιστεύαμε και ο Λέο Μέσσι στο 91 μας έκανε την χάρη. Ένα καταπληκτικό γκολ και μια κερκίδα να τρέμει από τις φωνές.

Δεν μας ένοιαζε πια η βροχή που είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Δεν μας ένοιαζε το κρύο.. Δεν μας ένοιαζε τίποτα! Είχαμε νιώσει όλοι την απόλυτη ηδονή. Να κερδίζεις την αιώνια αντίπαλο στο τέλος! Έτσι όπως πονάει περισσότερο! Ο διαιτητής σφύριξε την λήξη και αφού μαζέψαμε το πανό πήραμε τον δρόμο για την καντίνα που είχαμε ραντεβού με τους υπόλοιπους. Εκεί που φωνάξαμε όλοι μαζί και που αγκαλιαστήκαμε γιατί αυτό που είχαμε ζήσει ήταν κάτι το μοναδικό. Επιστροφή στο ξενοδοχείο για το απαραίτητο στέγνωμα και για ύπνο! Ήμασταν πολύ ταλαιπωρημένοι. Για κάποιους βέβαια η νύχτα δεν είχε τελειώσει. 

Η πόλη…

Βρεθήκαμε στην είσοδο με τον Νίκο, τον Αλέξανδρο και τον Γιάννη για να κατέβουμε να φάμε και να πιούμε καμιά μπυρίτσα κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. Τίποτα όμως δεν ήταν ανοιχτό και έτσι αποφασίσαμε να κατέβουμε στο κέντρο. Η Βαρκελώνη είναι πολύ όμορφη και την νύχτα… Αλλά πολύ άδεια! Μόνο άγγλοι τουρίστες που έπιναν μπύρες στον δρόμο και τα μηχανήματα καθαρισμού ήταν εκείνη την στιγμή στην Ράμπλα την οποία και περπατήσαμε ολόκληρη μήπως βρούμε κάποιο μαγαζί ανοιχτό. Για να καταλήξουμε να φάμε πατατάκια τα οποία υπήρχαν και στον αυτόματο πωλητή του ξενοδοχείου μας… 

Την επόμενη μέρα το πρωί ήταν η ώρα για να δω λίγο την πόλη. Όμως είναι τόσα πολλά αυτά που ήθελα να δω που ήξερα ότι δεν πρόκειται να προλάβω. Έτσι αποφάσισα να χαλαρώσω και να δω λίγα και καλά μιας και το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα ξαναπάω και μάλιστα σύντομα! Ήπιαμε καφεδάκι το πρωί στο ξενοδοχείο και ανεβήκαμε στο Park Guell του Antonio Gaudi που ήταν στην περιοχή που μέναμε. Δεν υπάρχουν λέξεις για να το περιγράψω. Νομίζω ότι αγγίζει την τελειότητα. Μακάρι να είχα τον χρόνο και να καθόμουν στην ταράτσα του, κάτω από τον λαμπερό ήλιο όλη την ημέρα.�

Επόμενη στάση Ράμπλα για χάζεμα και τα απαραίτητα ψώνια σουβενίρ. Τσουχτερό το κρύο δεν μπορώ να πω αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να πιούμε καφέ έξω προκειμένου να μπορούμε να καπνίσουμε!

Το επόμενο ραντεβού ήταν στις 2 στο La Vaca Paca. Ένα μαγαζί για φαγητό που είναι η χαρά του Έλληνα.. 10.90 ευρώ με απεριόριστο φαγητό. Μαζευτήκαμε σχεδόν όλοι εκεί. Φάγαμε, ήπιαμε, φάγαμε ΠΟΛΥ παγωτό, σκάσαμε και φύγαμε. Άλλοι για το Sant Vicenc de Castellet για την αδελφοποίηση με την Penya τους, άλλοι για περπάτημα στην Barceloneta, άλλοι για καφεδάκι στην Γοτθική συνοικία. 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και ποτάκι στο μπαρ εκεί. Με πολλές ατάκες και πολύ γέλιο. Είχαμε άλλωστε τον Στέλιο εκεί ο οποίος είναι εγγύηση γέλιου. Το κλείσαμε το μαγαζί και ανεβήκαμε στο δωμάτιο του Νίκου για να γράψουμε στο φόρουμ και να δούμε αν έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την προπόνηση της ομάδας την επόμενη μέρα το πρωί. Τι σας είπα για τον Στέλιο πριν; Ε έδωσε ρέστα. Σε σημείο επειδή δεν θέλαμε να κάνουμε φασαρία, να έχουμε πέσει κάτω και να χτυπιόμαστε από τα γέλια. Η ώρα πήγε 3 και ήταν η στιγμή να κοιμηθούμε και λιγάκι…

Η Δευτέρα ήταν μέρα για ψώνια στην boutique της ομάδας, για επίσκεψη στο Μουσείο του Συλλόγου και για το Tour του Camp Nou. Κατέθεσα ένα σεβαστό ποσό στην Boutique αλλά και πάλι λίγα ήταν σε σχέση με αυτά που ήθελα πραγματικά να ψωνίσω. Το Μουσείο θέλει πολλές ώρες για να το γυρίσεις και να δεις τα πάντα με μεγάλη προσοχή… Σε ένα χώρο ολόκληρη η ιστορία του μεγαλύτερου συλλόγου. Του FC Barcelona. Και μετά το Tour. Αποδυτήρια, δημοσιογραφικά, εξέδρες. Όμορφο, πολύ όμορφο συναίσθημα…

 

Ακολούθησε φαγητό στο Πικάντικο Σαλιγκάρι με πολλή σαγκρία και ως συνήθως πολύ γέλιο! Επιστροφή στο ξενοδοχείο και έτοιμοι για αναχώρηση. Επεισοδιακή η επιστροφή μιας και πετούσαμε με Al Italia η οποία είναι έτοιμη για κλείσιμο με πολλές καθυστερήσεις και αναβολές πτήσεων.. Φτάσαμε όμως αν και με μικρή καθυστέρηση στο αεροδρόμιο όπου και αποχωριστήκαμε. Μέχρι το επόμενο ταξίδι. 

 

Έτσι όπως το FC Barcelona είναι Mes Que Un Club (Παραπάνω από ένας Σύλλογος), έτσι και η Penya Barcelonista d’Atenes είναι Mes Que Un Penya (Παραπάνω από ένας Σύνδεσμος). Αυτό που έχει δημιουργηθεί είναι μια παρέα ανθρώπων, μια οικογένεια. Και χαίρομαι πολύ που είμαι μέλος της!�