Tα πάντα (Γκουαρδι)όλα!!!

Το περασμένο καλοκαίρι, η αποχώρηση του Φρανκ Ράικαρντ από τον πάγκο του FC Barcelona, μπορεί να ήταν επιβεβλημένη αλλά άφησε ένα κενό στην ποδοσφαιρική ομάδα του Συλλόγου της Καταλωνίας. Διάφορα μεγάλα ονόματα ακούστηκαν (Χίτινγκ, Μουρίνιο). Στην τοποθέτηση του πάνω σε αυτό το θέμα ο Γιόχαν Κρόιφ, έριξε στο τραπέζι την δική του πρόταση. Πρόταση για έναν άνθρωπο που προερχόταν από τα σπλάχνα του Συλλόγου και που τον είχε υπηρετήσει πιστά για 17 χρόνια. Πρόταση η οποία όμως στο άκουσμα της, πάγωσε τους πάντες. Πεπ Γκουαρδιόλα. Ετών 37 και χωρίς καμία προπονητική εμπειρία σε αντρική ομάδα. Η πρόταση του Κρόιφ έγινε αποδεκτή όμως τελικά και ο Πεπ ανέλαβε. 

Το ξεκίνημα δεν ήταν και το πιο ιδανικό. Ήττα από την Βίσλα, ήττα από την Νουμάνσια, ισοπαλία με την Ρασίνγκ. Το χειρότερο ξεκίνημα της ομάδας μετά το 1973. Οι πρώτες γκρίνιες ξεκινούν. Έρχεται η πρώτη νίκη, με 6-1 με την Χιχόν και εκεί ξεκινάει η τρελή πορεία. 
Ποια ήταν όμως η ουσιαστική αλλαγή στην ομάδα αφού οι μόνες μεταγραφές ήταν αυτές των Άλβες, Κεϊτά και Πικέ και μάλιστα μετά από αποχωρήσεις των Ντέκο και Ρόνι; Η άποψη μου είναι ότι το καλό κλίμα στα αποδυτήρια , το οποίο δεν υπήρχε πέρσι και η απόδοση της οργάνωσης του παιχνιδιού στον Τσάβι και τον Ινιέστα, είναι αυτά που έδωσαν στην ομάδα μας αυτό ακριβώς που χρειαζόταν. Την αίσθηση της ομάδας… χωρίς βεντετισμούς, χωρίς εγωισμούς. Με συνέπεια, μετριοφροσύνη, σεμνότητα και πειθαρχία, ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο άνθρωπος που υπηρετεί πιστά τον Σύλλογο της καρδιάς του, μας «ανάγκασε» όλους, να υποκλιθούμε στην καλύτερη ομάδα που πέρασε ποτέ από τον Σύλλογο μετά την Dream Team του Κρόιφ αλλά και στον ίδιο.
"Αυτοί οι παίκτες θα έπαιρναν τίτλους και με άλλον προπονητή"… 
Ευχαριστούμε πολύ Πεπ. Σας ευχαριστούμε πολύ όλους… που μας κάνατε ακόμα μια φορά να κλάψουμε… από χαρά, συγκίνηση, περηφάνια!