Μες στη σιωπή…

Μη με κοιτάς
Απόψε θα ξενυχτήσω
Αύριο θα χαθώ
Τελείως αυθόρμητα
Να πλησιάσω τις λησμονημένες γωνιές της αίσθησης
Με τα μάτια μου κλειστά

Γι'αυτό σου λέω
Μη με κοιτάς
Αυτοί οι μακρινοί ήχοι π` αγκαλιάζουν το ξενύχτι μου…
Και το νυχτόβιο τρένο
Πες μου: θα φύγω
Στα νυσταγμένα μάτια μου απομακρύνεται η μορφή σου
Θα σας αγαπώ για πάντα μυστήρια τρένα
Σαν το νυχτοπούλι
Σαν το νυχτοπούλι η ψυχή μου
Να περονιάζει στα κρύα βράδια
Θα ήσουν το πιο όμορφό μου ποίημα
Να σ` αγαπώ στις πιο μοναδικές στιγμές μου
Εκεί που τερματίζουν οι φλυαρίες των ημιμαθών
Αν με μάθαινες να σ` αγαπώ
Τώρα δεν ξέρω πια να σου μιλάω
Μες στη σιωπή
Μες στη σιωπή η πίκρα, μας γελά
Γνέφει στα σκεφτικά μας πρόσωπα
Στο ημίφως και στη χλωμάδα της νύχτας
Μη με κοιτάς
Μη μου μιλάς για νέα, γι` ανθρώπους, για παλιά
Είναι η αγάπη μου σαν έκσταση
Σαν έκσταση
Η ομίχλη στην αιφνίδια στροφή στο βουνό
Χωρίς κίνδυνο
Μόνο η ζεστασιά που πυκνώνει τον κόσμο
Κάποτε σκεφτόμουν
Σκεφτόμουν κάποτε πώς να μην αργοπορήσω
Τώρα όπου και να πας σ` ακολουθεί το ρεύμα μου
Σε χρειάζομαι ελεύθερο
Κι αν αυτό είναι πόνος
Είναι κι αγάπη – θα συμφωνείς

Μη πεις τίποτε άλλο απόψε
Μη ξαναμιλήσεις
Σιωπή
Αφουγκράσου τη σιωπή
Σα μικρά κομμάτια αιωνιότητας
Σαν το απαλό χάος πριν τη δημιουργία