Κυριακή πρωί, με όλα τα σχέδια για το Σαββατοκύριακο αυτό κατεστραμένα και εγώ εδώ… Είχα καιρό να γράψω στο blogάκι μου… δεν ένιωθα την ανάγκη να δημοσιεύσω κάτι από μένα. Ίσως γιατί γενικότερα τους τελευταίους μήνες δεν έχω την ανάγκη πια να δημοσιοποιώ οτιδήποτε δικό μου… είτε αυτό είναι κείμενο μου, είτε σκέψη μου, είτε επιθυμία…Το έκανα όσες φορές πίστεψα ότι υπήρχε η ανάγκη. Θα το ξανακάνω την Παρασκευή. Για μια τελευταία φορά…
Είναι δύσκολο να μην παίρνεις απαντήσεις… Δεν μιλάω για τις απαντήσεις που θες να ακούσεις.. μιλάω γενικά. Να σου λένε ένα "ναι" και η όλη συμπεριφορά όμως να κλείνει προς το "όχι". Τί είναι αυτό; Παιχνίδι μυαλού; Παιχνίδι συναισθημάτων; Παιχνίδι ζωής;
Ποιος ξέρει; Δεν ασχολούμαι πια… Δεν αναλύω τα πράγματα όπως παλιότερα.. Απλά προχωράω και όπου με βγάλει. Τουλάχιστον κοιτάω προς κάποιο στόχο. Και το συγκεκριμένο, πιστέψτε με αξίζει τόσο πολύ να δώσεις όλο σου το "είναι" για να τον κατακτήσεις.
Είναι μπερδεμένα όλα αυτά που σκέφτομαι. Ίσως γιατί αυτή την περίοδο τριγυρνούν στο κεφάλι μου χιλιάδες σκέψεις, επιθυμίες και στόχοι… άλλοι κοντινοί, άλλοι μακρινοί… Έχω αρχίσει και τους γράφω σε χαρτί. Κάθε έναν που πραγματοποιώ τον σβήνω.. όχι έντονα…μια απλή γραμμή… για να θυμάμαι οτι μπορώ…
Επόμενος στόχος: Να περάσω τέλεια στο Λιτόχωρο το επόμενο τριήμερο.
xameno