…we pass the time of day to forget how time passes…

Το έθνος μας απειλείται
Υπέρ βωμών και εστιών
Μα πρέπει να συντομεύουμε, εξοχότατε
μας περιμένουν για το τσάι
Εν θα ουκ εστί πόνος ου λύπη
 
Ένας ζητιάνος ξύνει τ' αχαμνά του
Ο άγνωστος στρατιώτης κρυώνει στο χιονόνερο
Ο υπουργός χειρονομεί, μια γριά σταυροκοπιέται
Κύριε των δυνάμεων
των δυτικών, βέβαια, δυνάμεων
 
Σκασμός, σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός
Τα γάντια χειροκροτούν
Οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα
οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους
δυο αστυνόμοι τρέχουν
 
Ποιος είναι
τίποτα, τίποτα
Ποιος είναι
Ένας άνεργος λιποθύμησε, τίποτα
Μπορεί και να πέθανε, τίποτα
Σκασμός, σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός
 
Πρέπει να εξοπλισθώμεν δια να διασφαλίσουμε
την ασφάλεια του έθνους
Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες
Ω σόρυ, ε, με συγχωρείτε
Η ελευθερία της πατρίδας ήθελα να πω
 
S.O.S.
 
Φυσάει, φυσάει απόψε, φυσάει
Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι, φυσάει
κάτω από τις γέφυρες φυσάει
μες τις κιθάρες φυσάει
 
S.O.S
 
Δως μου το χέρι σου φυσάει
Δως μου το χέρι σου
 

Και ποιος σας ειπε παιδια οτι ολο αυτο που βλεπετε γινεται στη μνημη του παιδιου που δολοφονηθηκε? Η δολοφονια απλα ηταν μια σπιθα. 

Τωρα τον θυμηθηκαμε τον σκοταδισμο? 

Τον επιβαλουν αυτοι που καινε την Αθηνα και τις αλλες μεγαλες πολεις τον σκοταδισμο? 

Αυτοι που ξεφτιλισαν τα πτυχια 

αυτοι που λενε ζησε με 700 ευρω 

αυτοι που σου λενε οτι δεν θα παρεις συνταξη 

αυτοι που εχουν αναγαγει την ανασφαλιστη εργασια σε θεσμο 

αυτοι που σου λενε οτι φταιει η ζαρτινιερα και οτι εξοστρακιστηκε η σφαιρα 

αυτοι που αγκαλια με τους παπαδες εχουν κανει πλιατσικο στη δημοσια περιουσια 

αυτοι που εχουν βαλει την αστυνομια να λειτουργει παραλληλα με τη χρυση αυγή 

αυτοι που θελουν να φερουν ιδιωτικα πανεπιστημια 

(ας κοψω εδω τη λιστα) 

αυτοι ολοι επιβαλουν την προοδο και χθες καποιοι τους ανεκοψαν την πορεια? 

Ηρθε η ωρα να θερισουν αυτο που εσπειραν. Οταν καλλιεργεις τη βια θα εισπραξεις βια. Καποτε ελεγαν για καμποσους που καθε τοσο προκαλουσαν προβληματα στην Αθηνα κυριως. Τωρα, οι καμποσοι εγιναν περισσοτεροι. 

Ως κοινωνια αδιαφορουσαμε τοσο καιρο. Ηρθε η ωρα να καταλαβουμε οτι δεν μας βγαζει πουθενα αυτο που ειχαμε υιοθετησει ως σταση ζωης για το τι συμβαινει γυρω μας. Τωρα θα το μαθουμε πληρωνοντας το αναλογο τιμημα. 

Σε κανενα δεν αρεσει. Τα βλεπαμε σε αλλες χωρες και νομιζαμε οτι αυτα εδω δεν γινονται. 

Να που γινονται. 

Ας κανει ο καθενας την αυτοκριτικη του.

LA78

Μητέρα φεύγω!

πάω να ζήσω τη ζωή μου…
μάλλον χωρίς φραγμούς
να διεκδικήσω και να αποδείξω
την πρώιμη ωριμότητά μου….

Μητέρα φεύγω!
μαζί με τους φίλους μου θα διασκεδάσω…
μην φωνάζεις, έχω κάνει τα μαθήματά μου…
θα σε δω το βράδυ, να με περιμένεις!

Μητέρα φεύγω!
και ίσως δεν ξέρω αν φθάνω εκεί
γιατί κάποιος με οδήγησε ή
γιατί αυτό είμαι τελικά εγώ…

Μητέρα φεύγω!
και το ξέρω ότι πονάς.
Μην αναρωτιέσαι, πονάω κι εγώ στο πεζοδρόμιο…
πονάνε κι άλλοι μαζί μου…

Μητέρα φεύγω!
προσπαθούν να με βοηθήσουν αλλά το ξέρω
πως είναι μάταιο….
τα μάτια μου θυμουνται εσένα!

Μητέρα φεύγω!
και ο "άνθρωπος" που με έδιωξε από εσένα
στέκει στους καπνούς και μου φαίνεται πιο μεγάλος
απο πριν….

Μητέρα έφυγα!
πες στους ανθρώπους να πενθήσουν το χαμό μου…
πες στα παιδιά να αγωνίζονται και να δημιουργούν
ΟΧΙ να καταστρέφουν….

Μητέρα αντίο!
σε εσένα και στα όνειρα μου….
μην διαλύεστε επειδή έφυγα….
πάρτε δύναμη και παλέψτε….
για όλα αυτά που δεν πρόλαβα….
Αντίο!

Πάνος Παταγιάννης

Ο πιτσιρικας ηταν 16…εφηβος ηταν…ουτε επαναστατης συνειδητοποιημενος ηταν, ουτε διαννοουμενος…εφηβος…και ηταν ολα ρευστα…

Θα μπορουσε να μην ηταν στα Εξαρχεια αλλα κατω απο γεφυρες κανωντας γκραφιτι ή σε πλατειες με το σκειτ του ή να γκαζωνει με το μηχανακι του στην παραλιακη…
Εφηβος ηταν…και του ειπαν οτι ειναι σε πολεμο….και αλλο που δεν ηθελε…Ετσι ειναι οι εφηβοι…πολεμανε με ανεμομυλους και αντιδρουν…λυπουνται και χαιρονται με το παραμικρο…αλλιως δεν θα ηταν εφηβοι αλλα κατι αλλο…

Και που να ξερε οτι πανω απο το πτωμα του λυσσομανανε κυρατσες που βριζουν την μανα που δεν το ανεθρεψε σωστα,χουλιγκανοι που φτυνουν σε ταφους λογω της <<διασαλευθεισας ταξης>>,οι <<συντροφοι>> που ψαχνουν για ηρωες και ολοι μαζι τον ανταλλασουν για μια φθηνη προπαγανδα….διαφορων χρωματων και αποψεων βεβαιως!
Και αυτος δεν προλαβε καλα καλα να καταλαβει τι εγινε….
Και αυτος δεν προλαβε καλα καλα να ζησει…

ΥΓ: Καλο ταξιδι ρε πιτσιρικο…και σε εσενα και σε ολους της ηλικιας σου
Σε αυτους που φυγανε αφηνοντας καρφωμενα κοντερ
Σε αυτους που παιξαν και χασαν με ενα κασκολ στο λαιμο περασμενο
Σε αυτους που τρυπησαν τα χερια τους……..

Σε αυτους που σαν και εσενα δν προλαβαναν καλα καλα να ζησουν…

ΥΓ2: Αφιερωμένο…

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

Κάποιοι για κάποιον λόγο είναι ξύπνοι… άλλοι εργάζονται, άλλοι έχουν αϋπνία, άλλοι νιώθουν έντονη μοναξιά, άλλοι φοβούνται… Κάπου εκεί, ανάμεσα σε εκείνους βρέθηκα να παρακολουθώ την πορεία της νυχτας. Εκείνη απλωμένη παντού, να κάνει τους θορύβους πιο δυνατούς μέσα στη σιωπή. Θόρυβοι που ξαφνιάζουν που και που, αλλά έρχονται να θυμήσουν στο μυαλό πως δεν ειναι εντελώς μόνο το σώμα και το πνεύμα που το φιλοξενεί… 

  Σςςςς… σιωπή. Όλες οι αισθησεις βρισκονται σε εγρήγορση. Η καρδιά χτυπάει πιο δυνατα. Τα γονατα κόβονται. Η ανάσα γίνεται έντονη. Το σώμα ριγεί. Τα μάτια "σαρώνουν" τον χώρο. Ένας θόρυβος διαφορετικός απο τους άλλους ξύπνησε το αίσθημα του φόβου. Χαμόγελο. Απο το ανοιχτό παράθυρο μπήκε αέρας που έκανε το ξυλινο βάζο στο τραπεζάκι να πέσει… πλησιάζω… σηκώνω το βάζο και προχωρώ προς το παράθυρο απολαμβανοντας τον δροσερό αέρα που σεριανίζει ακόμα στα σοκάκια και τους δρόμους το άρωμα της βροχής που πριν λίγη ώρα ξέπλυνε τους δρόμους, τα παγκάκια, τα πεζοδρόμια και το μυαλό απο τη σκόνη… 
  Πηγαίνω προς το ραδιόφωνο και βάζω τον αγαπημένο μου σταθμό. Σιγανές μπαλαντούλες αφηνουν τις νότες της μουσικής τους να χορέψουν αναμεσα στις λέξεις και στον ήχο του ανέμου… Κλείνω τα μάτια… τα ανοίγω και πάλι… σιγοτραγουδώ ένα κομμάτι που ακούγεται απο το ραδιόφωνο. Χίλες σιωπηρές σκέψεις. Αφήνω και πάλι το μυαλό μου να επεξεργατεί τις εικόνες. Και εκείνες να τις κάνω λέξεις μεσα στο νού μου…
  05.49. Σε λίγα λεπτά θα έχω το πλεονέκτημα να παρακολουθήσω το μεγάλωμα της μέρας. Κι εγώ ανάμεσα σε εκίνους που εργάζονται, που έχουν αϋπνία, που νιώθουν μοναξιά, που φοβούνται. Είναι όμορφη η απόδραση απο τα εγκόσμια που και που! Κι ας μπαινεις σε εναν κόσμο φανταστικό που δεν υπάρχει ή σε έναν που υπάρχει και ειναι ομορφος αλλά υπο προϋποθέσεις. 
  Και τωρα, πλησιάζοντας στο τέλος, αναρωτιέμαι: Τι ειναι αυτό που γεννά σε κάποιους την ανάγκη για φυγή; Έστω και αν εκείνη μετουσιώνεται με ένα ταξίδι του μυαλού; Η αναζήτηση της αλήθειας του καθενός; Μια λέξη; Μια μουσική; Μια ανάμνηση που έφερε ο άνεμος κουβαλώντας τη απο μακρυά; Η μοναξιά; Όλα αυτά; Τίποτα απ' όλ' αυτα; Κάτι επιπλέον;

Οι μέρες περνούν… "ευτυχώς" η δουλειά είναι πολλή αυτή την περίοδο και έτσι περνούν οι ώρες πιο εύκολα…

Το μυαλό μου όμως είναι πάντα εκεί… στο αεροδρόμιο πριν το ταξίδι… στο αεροπλάνο… στην Βαρκελώνη… Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα… και δεν θα αφήσω να μου το χαλάσει κανείς!!!�

Ούτε η "χούντα" η διευθύντρια μου, ούτε η κούραση από την δουλειά, ούτε τα 650 ευρώ που έσκασα για το αυτοκίνητο που τράκαρα, ούτε οποιοσδήποτε προσπαθεί να μου το χαλάσει…�

Αυτές τις μέρες δεν ήμουν και στα καλύτερα μου… Πολλή δουλειά, το αμάξι στο συνεργείο και εμένα να με τυρρανάει μια ίωση για τρεις εβδομάδες. Δεν έβγαινα, δεν είχα όρεξη να δω κανέναν… Η γιαγιά μου στο νοσοκομείο εδώ και δύο μήνες δεν έχει καμία διάθεση να βοηθήσει για να γίνει καλά και να περπατήσει και με κουράζει τόσο πολύ ψυχολογικά. Είναι δηλαδή από τους ασθενείς που παρακαλάς να μην σου τύχουν ποτέ. Γυρνάω σπίτι σχεδόν νύχτα και τόσο κουρασμένη… Αμέσως όμως μπαίνω στον υπολογιστή για να ανοίξω το barcelonistas.gr να δω αν έχουν γράψει κάτι τα παιδιά στο φόρουμ…κάτι για να μου φτιάξει το κέφι. Και ναι είναι πάντα εκεί… κάτι που θα με κάνει να λυθώ στα γέλια ή κάτι που θα με κάνει να "ταξιδέψω" στη Βαρκελώνη. Δεν ξέρω αν θα μπορέσει κανείς να καταλάβει τη σχέση που έχω με αυτά τα παιδιά… τους εκτιμώ, τους σέβομαι…και κάποιους από αυτούς τους αγαπάω σαν οικογένεια μου. Ακόμα και αν κάποιους από αυτούς τους έχω δει ελάχιστες φορές από κοντά λόγω της απόστασης.�

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για τα όμορφα αυτά συναισθήματα που με κάνουν να βιώνω… Ραντεβού σε δύο εβδομάδες ακριβώς στο αεροδρόμιο…�